Çöl. @vvaarreeaa - Tumblr Blog

‘’

beyninin taa uzaklarında, kendi tanrına bile göstermediğin ama varlığıyla sürekli beyninin uzaklarını temsil eden o, yakınına gelmesine gücün yetmeyeceği için savunma vermediğin, aşağılanmakla aşağılanmayacağı bir şeylerin, ölmeyecekse, ölmeyecekti aslında, en çok neden bahsedildikleri vakit vardıkça, bi geçseydi aralıklar, geçmeliydi, sonra;

sonra çok anlamsız var yan yana getirilecek, bilinmemesinden, bilmemekten yani, ya da gereksiz bulunmasından da değil, sıkmaktaydı artık, ışıkları söndürüp mumlar arıyorduk hep beraber, bu kadar hevesliysek buna, mumda kalmaya, ışıkları söndürmeden önce niye mumları bulmuyorduk, bulma-ktı aslında, bulma ve ek k’si,

nabzından mı anlıyordun heyecanlandığını, başka bi belirtisi olmayacak kadar az heyecanlanıyordun,

bi geç kalmışlık vardı ama biz bunu geç kalmadan anlayamamıştık,

karışmıştı bulandıklarım, benim bulanmadıklarımsa ben varmadan az önce karışık, midemdeki genleşme daha ne kadar içine çekebilirdi ki ‘kendi’ni, beynimle konuşmuyorum, düşünmedim, galiba küslüğüme rast geldim,

günün birinde beynim beni satın alacak ve deli olacağım, kaç paralık ibneyim ki zaten, artık beynim çağırmayacak beni, hep unuttuğu yerde olacağım, beni ondan başkası bulamayacak,

geçmeyeceğe tutulmaktaydı sergilerim, ben ilk satılmama rağmen hep geri getirildim

‘’

Ü.

Kaçıncı düşün sarhoşluğuydu inan bilmiyorum.

Gün dönmüş, yel dinmiş, sorulan bütün soruların cevabı verilmişti.

Ayağıma takılan onca taş toz olmuş, solan tüm kır çiçekleri can bulmuş, aşılamayan bütün eşikler yıkılmıştı.

Geçmeyen yaralar kapanmış, bütün düğümler çözülmüş, kül olan o kent yeniden doğmuştu.

And olsun güzelliğine, uyanmayacağım.

Mayıs gelmiş, ben çiçek bahçesinde göğe dalmışım. -bu sefer görememişim gidişinin yüzüncü yılını, affet-

Ardında bıraktığın yıkıntı her bahar çökmüş omzuma, saydım da tam tamına on üç külçe olmuş bak gördün mü? Belim bükülmüş, adım izlerim derinleşmiş, yüzüm oturmuş.

Bunca zaman ne ara geçmiş inan bilmiyorum.

Bir zamanlar soluksuz kalıp da yürüyemediğim yol gündelik dertlerin ayak sürümelerine yüz tutmuş.

Zaman geçtikçe insan unutuyor değil de kör gözle bakmayı öğreniyor sanırım.

Ama merak etme ben yine her ismimi, ismini duyduğumda yaşatıyor olacağım gülüşünü.

Toprağında çiçeğin hiç solmasın.

‘‘

mezarın taşındansın, mezarı kazmaksa güçsüzlüğün, onca dolup dolup boşalmayan kanlar, elinin kesilmemesi gözler, deride delikler, konuşması güç, konuşmaması özür, dikili taşlar, ters çevrilmiş topraklar, kazınmamış, toprak eş’lerine aşındırılmış bi’ uzun ipler, yeterinceye kadar, yetmemiş mi, yetiştirilmiş, ipler üç leş olmuş önemsizlik sıralamasında tek başınalıklar, gürültüler komşu şehirlerde, yarına hazırlık, yerin altının birleşimci bayramları salyangozlar kadar bekçi toprağına, bekçiliğim kadar salya salan sık ıslanmış toprağın, yeterince ağladın, ağlama artık anne’ye dul kaldım veya hiç kaldırılmadım, düzüldüm, yazımı sende’n bıraktım, genetik kırmızılıklarımı da seni tutsunlar diye dört kenar yaptım, en çok bundan korkulur bilir misin, hep uzağa daha uzağa gitmenden, dörtlerimin arasında kal çok güçlü uyan toprağın üzerinden, yola çıkışımız var, yüksek duvarlara geçireceğimiz dişler onun mu olmazıydın, o mu götürtmüştü seni, acıtan bu mu, o mu susmalıydı çoktan

‘‘

Ü.

Sevgili Ü,

gidişinin üzerinden kaç mevsim açtı inan bilmiyorum. Önceleri aklımdan çıkmazken bi’anda yok oluvermiştin. Mutluydum, güzeldim, yaşıyordum. Sonra fark ettim ki evriliyorum. İçimde sen bitiyorsun yeniden. Çölün ortasına gömdüğüm sen, inadı inat sen, yine bitiveriyorsun hayatımın tam ortasında. Hani ilk kumu attığımda demiştin ya; beni yerin kaç talan altına gömsen de bu beden, karşımdaki sen yine bana döneceksin, bana dönüşeceksin.

Haklıymışsın Sevgili Ü, seni yenemiyorum. Paylaştığımız bu beden her seferinde sana sürükleniyor ve ben artık buna engel olamıyorum. İçim kararıyor.

İki farklı ruh tek bedene sığmıyormuş. Sığdırmaya da çalışmıyorum artık. Al bu canı hangi karanlığa sürüklersen sürükle.

Kendi yokluğunda boğul.

-açık artırma başlıyor-

Bir zamanlar bir ailenin Murat’ı olmaya kalkışmıştım. Olmadı. Birileri bir şeyleri kurcaladı ve cennetten düşen melek toprağa döndü.

-açık artırmanın üçüncü dakikasındayız-

Boyumu aşan kar yolları arasında yürümüşlüğüm var. Çilek reçeli yapacağım derken dikenlerin arasına düşmüşlüğüm. Mezar taşlarını siper edinmişliğim.

-zil çalıyor. 87 yaşındaki Kamuran Hanımın ciğeri satıldı-

Annem bir kere uçmaya kalkışmıştı, köprü başında beklemiştim, avucumda gül kuruları yeşermişti.

-ikinci bölüm başlıyor. Hayri Bey’in sol yüzük parmağı meydanda-

Düşmandan kaçmayı anladım da dosttan da kaçarcasına yaşamışım hayatı. -mışım çünkü günahımı da sevabımı da yazan toprak melekleri beni terk edeli tam tamına 25 -yirmi beş- yıl olmuş.

-vakit aktıkça Hayri Bey telaşlanıyor. *Bu fiyata tırnak bile alınmaz ki canım. -

Babamı ilk gördüğümde henüz doğmamışım. Rüyaymış, keşke öyle kalsaymış.

-zil çalıyor yeniden. Hayri Bey biraz isteksiz teslim ediyor parmağı, bir sonraki parçanın sahibine. Gülten Hanım, ela gözlerini satıyor-

Bir sevgilim vardı, bir zamanlar. Geleceğimdekinden daha çok, düşlerimdekinden daha az. Hayatımdaki en büyük komedi de budur zaten. Yola en önde koyulup, ilk taşla yerle bir olup, köşeye çekilendim ben.

-Gülten Hanımın güzelim gözleri çok çabuk gidiyor. zil tekrar ve tekrar ve tekrar çalıyor-

Sırada gençliğim var.

‪U'yandım ve yetersizdim. ‬

Toprağıma uzan, filizleneceksin.

‘‘

‘anne’lere uzak yollardan gidilirmiş

sana gitmiyorum anne, sen benimle geliyorsun,ben uyurken öyle konuştun

benim de ütopyalarım var, 11 aylık ve 11 yıllanacak ve 11 asırlanacak, genetik çalışmalar ölmeme aşı yapamıyorlar

karanlık bir camın önünde dizlerim acıyor, çığ tanelerini parçalayıp içinden ‘senlikleri’ çıkarmak istiyorum, bu ara ben’den çok fazla konuşuyorum, bu ara ben, çığırtkanlaşıyorum, bu ara ben çok zayıflıyorum

bedeninin olduğu yerin tersine gittikçe ağırlaşıyorsun, unuttum, çünkü benimle geliyordun değil mi, çünkü seni salt ben taşıyorum, çünkü seni salt benim taşımamı seçiyorsun

aynı karanlık camın önünde dizlerimi üşütüyorum, ben yol gidiyorum ama ne’m var bilmiyorum

ölümlerle konuşmak daha kolay oluyor, sana ısınıyorum, ölümüme ısındığım gibi, bağlantılarım koptu, kendimi bir yere tutturamıyorum, sözsüz şarkılardan sen akıyorsun, senin dilin, hiç konuşmamışız, dilini tanımadım

her söyleneceği eksik bırakıyorum, delip geçiyor acım, çok fazla yedek elemanlı, delinecek bir yerim kalmayacak, üzüleceksin, üzülmemen için beynimi de deleceğim, sen, seni taşıyansız, ben ölmüş kalacağım

‘‘

Nerelerdesin,uzun zamandır yoksun. Güzel cümlelerini özledik.

Ben de kendimi özledim, özlüyorum.

Sevgilim, bu nasıl bi’ düş kırıklığıdır.

Düşün. Düşün şimdi, yerde öylece kalakalmak ne kadar da kolay, değil mi sevgilim.

-Düş. Düş şimdi, düş hadi peşime. Bunca çıkmazın arasında dolan sarmaşıkların en dibine-

Ben bugün hiç tanımadığım birine ağlamak istedim sevgilm. -Korktum ama- -Korktum seni kırmaktan- -Korktum seni utandırmaktan-

Kendime olan güvenimi bir otobüs yolculuğunda kaybettim. O günden beri ne yapacağımı bilmiyorum. Kendimi bir ayna gibi, tamamen matematiksel olarak hesaplayarak yansıtmak harici hiçbir şey yapmadım son zamanlarda,

-son nefeslerde.-

Bazen, hatır için bile olsa güler insan, sevgilim.

-Sevgilim.-

Bırak seni böyle hatrlayayım Ne olur.

günüm bugünüm geçmişim geçmemişim*

kaç ömre sığarsın bilmem ama sen hep var ol.

'Elveda sevgilim. Başımızın üzerinde asılı olan ve daha önce bahsettiğim tehlike, yazılı olanları değil de ilk gerçek kelimeleri karşılıklı olarak söyleyene dek öylece kalmalı. Aynı fikirde değil misin?'

İnce bir sır var içimde söyleyemediğim. Sen, onun yanında annemin kucağı gibi kalırsın.

Sevgili Ü,

ölümünün kaçıncı yüzyılındayım inan bilmiyorum. Geçen zaman boyunca eksilen hiçbir şey olmadı, aksine hayatım fazlalıklarla dolu. Kendi ağırlığımı taşıyamaz hale geldim. Sanırım sana olan özlemimin bu denli artmasının bir sebebi de bu. Üzgünüm. Seni bencilliğimle hatırlamak değil, güzelliğinle unutmamak isterdim. Ama sen de söylemiştin ya, ilişkimiz tamamen bencillik üzerine kurulu ve bu yüzden, sen olmasan bile biz hala en yakın arkadaşız.

Fazlalıklar dedim ya hani. Bunların en büyüğü, korku. Artık korkuyorum. Korkumdan konuşuyorum bile. Biliyor musun Sevgili Ü, korkunun ecele faydası varmış. Önceleri nefes bile alamazken şimdi yaşıyorum. Hem de deliler gibi. Deli gibi. Sen gibi. Sen umursamazlığından delirdin, ben korkularımdan deliriyorum. Daha zamanı var ama, hissediyorum. Korkunun körlüğe, körlüğün kuyu dibine dönüşmesini bekliyorum.

Yanına gelebilmeyi dört gözle bekliyorum Sevgili Ü. Yol'a olan korkuma düştüğümde yine beraber olacağız.

Bekle.

Varlığın daim olsun.

En büyük karşıtın.

Sevgili B,

içinde tükettiğin bu sevgi geçen hergün biraz daha eksiltiyor nefesimi.

Verdiğin bütün sözler henüz dünya üzerinde konuşulmamış bir dilde ve benim durup düşünecek vaktim kalmadı.

Ömrüm nefesine olan özlemle tükeniyor.

Konuşmayı unuttum Sevgili B.

Bu dil beni var olan bütün güzelliklerden alıkoyuyor.

Konuş.

‘’

Daha ilk gittiğinde, çıkmazlar bana nefesini vermişti. Bazen çok uzaklara gidip dönmekte eskisine göre güçlük çekiyordun. Korkusunu hep çektim.

Her şey çok kısa bir zaman içinde olup bitti. -bir ömür-

Şimdi düzlükteyim ve ölmek istemediğimi fark ettim. İçimin köklerinde bir yer ölmekten vazgeçti. Uzaktayken ölmeyi düşlemek kolaydı belki de.

Her zerresini huzurlu bir mutlulukla içimde duyduğum yol’a karışarak erimiş gibiyim. Kıskançlığın bağladığı kör gözlerle hiçbir şey anlamadan yaşadığımı ve bu durumun epey uzun sürdüğünü fark etmedim bile. Adının ne anlama geldiğini artık biliyorum. İçimi ikna etmekte zorlandığım bu uykudan gözlerimi açtım. Ay karanlığında gördüğüm sensin. Taşların ağırlığından çok daha büyük bir ağırlık var şimdi üzerimde.

Korktuğum başıma geldi. Tükürmem gerekeni yuttum. Hata benim.

‘‘

#kimseydimneoldum #V.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Çöl.