Μια απόπειρα για ένα μικρό σύνολο απαντήσεων:
Βιολογικό (απλοποιημένα): ο έρωτας είναι μια έντονη έκκριση ουσιών, που δημιουργεί την αίσθηση της ανάγκης σε τόσο έντονο βαθμό που παρομοιάζει εκείνη των ναρκωτικών. Η δε έκκριση μπορεί να προκύψει από διάφορους βιολογικούς όσο και κοινωνικοπολιτισμικούς παράγοντες που στο σύνολό τους συντελούν αυτό που ονομάζουμε απλοϊκά "γούστο". Στην συνέχεια, μια πλέον σειρά από εκκρίσεις (βασοπρεσίνη, ωκυτοκίνη), συνδέει τον σύντροφο με μια αίσθηση ασφάλειας και γαλήνης. Ο εγκέφαλος μας προσάπτει τα συναισθήματα αυτά σε μια άγκυρα (τον σύντροφο), η οποία δεν επηρεάζεται τόσο έντονα από επιμέρους μεταβολές - οι "πυροκροτητές" που συνδέονται με τον άνθρωπό σου είναι τόσοι πολλοί και βαθιά χαραγμένοι στον εγκέφαλό σου, που ακόμα κι αν οι επιμέρους μεταβολές εμφανιστούν, είτε δεν γίνονται αντιληπτές ή δεν είναι τόσο σημαντικές ώστε η αμυγδαλή του εγκεφάλου σου να παύσει να βλέπει τον σύντροφό σου σαν το "ασφαλές σου περιβάλλον". Μόλις αυτή η σύνδεση ταραχτεί από μια σειρά έντονων μεταβολών, νέα νευρωνικά μονοπάτια δημιουργούνται - ο άνθρωπός σου (ίσως) παύει να είναι ο άνθρωπός σου.
Κοινωνικά/πολιτισμικά: επειδή έχουμε προσάψει μια δόση ηθικής στην "αγάπη", τον "έρωτα" και την μακροβιότητα αυτών, μέσω ενός συνόλου εξελικτικών, ιστορικών, καλλιτεχνικών και θρησκευτικών ερεθισμάτων, τα οποία καθιστούν πιο "ελκυστική" επιλογή το να αγαπάς κάποιον εις τους αιώνας των αιώνων, να συνεχίζεις να τον επιλέγεις παρά ή ακόμα και λόγω των αλλαγών του. Αυτό δημιουργεί το προέδαφος, όχι απαραίτητα για να συνεχίσεις να αγαπάς κάποιον αλλά σίγουρα για να του δίνεις περισσότερες ευκαιρίες οι οποίες θα σε οδηγήσουν στο να αγαπήσεις περισσότερο, ξανά κ.ο.κ. (εξαιρώ περιπτώσεις στις οποίες μένεις με κάποιον απλά για να μείνεις με κάποιον).
Μια πιο "ρομαντική" αντίληψη: αγαπάμε κάποιον επειδή μας ολοκληρώνει. Επειδή η εξέλιξή του είναι μέρος της εξέλιξής μας. Δεν αγαπάμε κάποιον μόνο για το ποιος είναι. Τον αγαπάμε για το ποιος μπορεί να είναι. Για το ποιοι μπορούμε να είμαστε συναρτήσει του. Αγαπάμε κάποιον επειδή το να αγαπάμε κάνει την ζωή πιο όμορφη. Και δεν παύουμε να αγαπάμε επειδή κάποιος αλλάζει ή επειδή κάποιος δεν υπάρχει πλέον - προσαρμόζουμε την αγάπη μας, μέχρι αυτή να μην έχει χώρο να μεγαλώσει ή να μεταβληθεί άλλο. (Το παρόν παραλήρημα επιβεβαιώνει τα των κοινωνικοπολιτισμικών παραγόντων)
Γι'αυτό μένουμε με κάποιον παρά το γεγονός ότι ο αρχικός κάποιος διαφέρει πλήρως από τον τελικό κάποιο.
Μετά από ποιο σημείο φεύγουμε;
1. Μόλις τα νέα νευρωνικά μονοπάτια δημιουργηθούν κι οι αρχικές συνδέσεις σπάσουν.
2. Μόλις οι αντικρουόμενες κοινωνικές νόρμες υπερνικήσουν εκείνες της δεύτερης παραγράφου (βλ. "ο σύντροφός σου σε απατάει, είναι πλέον αποδεκτό να φύγεις).
3. Μόλις οι προαναφερθείσες συναρτήσεις έχουν αρνητικό αποτέλεσμα. Δεν μας αρέσει ποιοι είμαστε, ποιοι (δεν) μπορούμε να γίνουμε, ποιοι είναι και ποιοι (δεν) μπορούν να γίνουν.
Αυτά, μεταξύ πολλών άλλων. Είναι πολύ βαθύ θέμα συζήτησης και το βάθος του δεν θα δικαιωθεί από τις σχετικά επιφανειακές απαντήσεις μου. Τις δίνω, επειδή ήταν καλή ερώτηση κι επειδή μέσω του άσχημου αυτού κειμένου ίσως κάποιος σκεφτεί κάτι, ίσως μάθει κάτι, ίσως ψάξει κάτι. Ίσως καταλήξει στο ότι λέω βλακείες.
theartofmadeline
gamechangershow
ellievsbear
vaporwave
