Ο έρωτας δεν κάνει θόρυβο.
Μπαίνει όπως μπαίνει το φως από μια χαραμάδα.
Όχι για να διώξει το σκοτάδι.
Για να του μάθει πως μπορεί να συνυπάρχει με το φως.
Δεν αλλάζει τον κόσμο.
Αλλάζει το βάρος του ανέμου.
Τη μυρωδιά της βροχής.
Τον τρόπο που πέφτει το δειλινό πάνω στα χέρια.
Κι ύστερα αλλάζει εσένα.
Όχι γιατί σε κάνει άλλον.
Γιατί σε επιστρέφει εκεί όπου ήσουν πριν μάθεις να φοβάσαι.
Και τότε καταλαβαίνεις:
Δεν είναι ο έρωτας που νικά τον χρόνο.
Είναι ο χρόνος που, μπροστά στον έρωτα, ξεχνά για λίγο να κυλά.
















