Dedal

@zimnakalkulacja

21 lat, 164 cm, 73,3 kg, BMI .

84 posts

Wprowadzenie:

Hw: 78,3 (12.12.2025r.) (29,1)

Sw: 78,3 (12.12.2025r.) (29,1)

Cw: 78,3 (12.12.2025r.) (29,1)

Lw: 58,65 (27.01.2024r.) (21,8)

Całkowita strata: 0 kg

Gw1: 75 kg (27,9)

Gw2: 70 kg (26)

Gw3: 65 kg (24,2)

Gw4: 62 kg (23,1)

Gw5: 60 kg (22,3)

Gw6: 59,3 kg (połowa normalnej) (22)

Gw7: 59,1 kg (Waga O.) (22)

Gw8: 58 kg (21,6)

Gw9: 55 kg (20,4)

Gw10: 52 kg (BMI O.) (19,3)

Ugw: 50 (18,6)

Droga:

78,3kg -> 78kg -> 77kg -> 76kg -> ✨️75✨️kg -> 74kg -> 73 kg -> 72 kg -> 71 kg -> ✨️70✨️ kg -> 69 kg -> 68 kg -> 67 kg -> 66 kg -> ✨️65✨️ kg -> 64 kg -> 63 kg -> ✨️62✨️ kg -> 61 kg -> ✨️60✨️ kg -> ✨️59,3✨️ kg -> ✨️59,1✨️ kg -> 59 kg -> ❤️✨️58✨️❤️ kg -> 57 kg -> 56 kg -> ✨️55✨️ kg -> 54 kg -> 53 kg -> ✨️52✨️ kg -> 51 kg -> ✨️50✨️ kg

Czy ktoś mnie jeszcze kiedyś pokocha?

Ewoluowałam przez te wszystkie lata. Zmieniałam się z każdym dniem.

Jednak na końcu i tak zawsze będę ją i chęć bycia chudą.

🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥🟥

No i znowu sama.

Spowrotem w moim małym mieszkanku na 3 piętrze. Spowrotem się styłam. A byłam tak blisko.

Otacza mnie cisza, która dzwoni w uszach (a przecież tak za nią tęskniłam...)

Zostanę tu chwilę. Koło 3 miesięcy. Liczę tak średnio 95 dni, jednak dopiero po rozpoczęciu roku na studniach, będę w stanie dokładnie stwierdzić.

Nie dam rady zjechać wcześniej, bo doszła praca. Eh. Dorosłe życie. Kiedyś mamiło wizją dostawania pieniędzy, jednak okazało się, że płacisz za to czasem. Mam nadzieję, że nie zeświruję tym razem. Ostatnio, po dwóch miesiącach, było blisko.

Mama napakowala mi pełne torby jedzenia. Jest cudowna. Przynajmniej nie muszę przyznać najbliższe 3-4 tygodnie nic wiele kupować. Najchętniej to wcale bym sklepu nie odwiedzała, ale kiedyś będzie trzeba.

Nie ważę się narazie. Nie wiem kiedy znowu wejdę. Aktualnie jest mi strasznie wstyd, bo przegięłam ostro z kaloriam. Wejdę na wagę pewnie dopiero po wyrównaniu binge.

Muszę się opamiętać.

Każdy upadek mnie czegoś uczy, z każdym jestem bliżej celu.

Zbyt zdrowa by być chora,

Zbyt chora by być zdrowa

Czy ja umieram?

💔

Mam pełno znajomych, przyjaciółki, rodzinę. Śmieję się, żartuję, dokuczam bratu, spotykam się z ludźmi, piję, tańczę i śpiewam.

W środku jednak czuję pustkę. Powraca ona, gdy jestem już sama w łóżku. Czuję się taka samotna. Pusta. Zła.

Nie mam osoby naprawdę bliskiej. Miałam. Czy to ja zepsułam? Możliwe. Mieliśmy szansę na coś naprawdę dużego, jednak każdy dzień męczył mnie coraz bardziej. Czułam się źle. Teraz też się czuję.

Po zerwaniu nie pamiętasz tych złych rzeczy. Wszystkie się zamazują. Masz za to w głowie każdą jedną dobrą. Nawet jeżeli nie były częste, to przez 1,5 roku się zebrało ich.

Jestem okropną osobą. Nie zasłużył na mnie. Nikt nie zasłużył na to żeby mnie spotkać. Niszczę im życia.

(Mam dziś chujowy humor, okres za 5 dni (zobaczymy czy się królewna nie spóźni), jestem zmęczona ćwiczeniami i pomaganiem w domu, zjadłam za mało a za dużo spaliłam, czy potrzebuję się komuś tłumaczyć że zjebałam?(możliwe), czy musialam to zrobić? (Wybrałam swoje szczęście nad jego))

Mam nowy telefon. Chciałam się ograniczyć do 1,5, ale ostatecznie wydałam prawie 2,5 tysiąca. No cóż, ważne chyba że ejstem zadowolona. Bardzo mi się podoba.

Widziałam się z przyjaciółką z technikum. Poszłyśmy na drinka i fajnie było porozmawiać.

Poza tym byłam dziś dość aktywna - prawie 20k krókow. Uważam że całkiem sporo.

Jutro mam bieganie, ale nie wiem jak to wyjdzie, bo zapowiadają deszcz. Zobaczymy

Z hotelem dupa. Nie wyszło, ale w sumie mi nie żal.

Zjechałam do domu i od 2 do 4 tygodni posiedzę (w zależności czy Hotel odpisze czy nie).

Z dietą też dupa. Jestem na siebie taka zła. Tak dobrze mi szło, a ostatnie dwa dni to były dwa gigantyczne binge. Zjadłam naprawdę ogromne ilości jedzenia. Czuję się teraz naprawdę gruba, wręcz opuchnięta od tej ilości. Chujowo. Cudownie się poprostu zaprezentowałam wszystkim na wyjazd. Poprosru kurwa cudownie. Prawdziwa gruba, ulana dziwka.

Nie ważę się aktualnie - wiem co pokażę waga i nie chcę tego. Boję się. Muszę ten tydzień wrócić do założeń i zważę się dopiero w następny poniedziałek.

Zmęczona jestem i w sumie nic mi się nie chce.

Za chwilę koniec sezonu i miałam nadzieję, że wrócę do domu i we Wrześniu zrobię sobie wakacje przed studiami. Jednak niezbyt. Okazało się, że prawdopodobnie przyjęli mnie do pracy i teraz we wrześniu zamiast się zobaczyć z rodziną, to będę zapierdalać.

Z jednej strony spoko, bo zarobię. Z drugiej średnio, bo też chciałabym chociaż na tydzień przed studiami zjechać. Wiecie. Wybawić się z psem, spotkać rodzinkę, wypić drinka z przyjaciółką. A tu dupa.

No cóż. Może przynajmniej uda mi się odłożyć kasę na zegarek czy coś, bo pasuje mi garmina kupić. Innym ogromnym plusem jest też to, że przecież we wrześniu, wciąż będę bez kontroli ludzi innych. Na spokojnie może zrzucę jeszcze trochę. Jakbym wróciła przez ten czas do swojej lw to byłabym w niebie.

Na grilu ostatecznym naprawdę się wstawiłam. Po samym początku, uciekłam z przyciaciolka do domku I się najebalysmy. W sumie to ja 2,5 drinkiem. No ale tak haha

Bałam się rano wejść na wagę. Wkoncu alko, popcorn jadłam, pół drożdżówki. Nvm. Jak weszłam to mi przeszło. Kurwa. Słuchajcie. 61,2.

Tak.

61,2.

KURWAAAAAA TAK.

Ponad dwa kilo w tydzień. Boziu. Cudownie. Takiej niespodzianki się nie spodziewałam. Mój cel 60 do początku września staje się jak najbardziej realny.

(Co do grila. Wszystko co upiekłam podobno zeszło, co mnie mega cieszy. Dobrze rozmawiało mi się z wieloma osobami. Ktoś (kto?) Mówił mi, że tańczyłam z M.G. i znowu odleciałam, jak wytrzeźwiałam to poszłam do domku obok i chwilę grałam w butelkę)

Edit. Związany z sytuacją z grila. Okazało się, że M.G. za bardzo się do nas pijanych przystawiał. I ogólnie. Rano M.B. śmiał się, że niby rzygałam (nie prawda). Jak jadłam borówki w kuchni wieczorem, to usłyszałam za ściany, że obgadują. Powiedzieli że "ona ma takiego bordeline" i "ona się przylepia do jednego". Niby to mogłoby być do każdego, jednak potem mówili, że ta osoba zna Migowy, a ja jestem jedyna z tym skillem na bazie. Szmaty.

Boziu, mój Boziu.

Zamarzam dziś na plaży, a jeszcze poand 4 godziny

Przeglądałam mój stary blog i naszła mnie refleksja.

Jestem chora. Nie widać tego jak oparzenia, rany lub zmiany skórne. To coś utajonego, czego nie dostrzeżesz na pierwszy rzut oka. ED nie jest do chwalenia się. Nie liczysz na wsparcie czy współczucie w chorobie, choć czasem dajesz znaki. Tak, jest to choroba. Straszna, bo na ranę nakleisz plasterek, a co zrobisz z głową? Jest gdzieś we mnie ten zalążek, malutka iskierka, która w określonych etapach życia przybiera formę płomieni, czasem nawet pożaru, i trawi mnie. Moje ciało, moje oczy, moją głowę, moje relacje z innymi, szczęśliwe i smutne chwile. Wszystko, wszystko płonie. A mi dalej zimno.

Waga, którą w poniedziałek rano świętuję, w niedzielę wieczorem zmienia się w przekleństwo

Dziwnie się czuję...

Dedal @zimnakalkulacja - Tumblr Blog | Tumgag