Bəzən insanın ən böyük yorğunluğu bədənində yox, susduğu cümlələrində olur. Fiziki yorğunluq yatmağla keçir. Bir az istirahət edirsən, gözlərini yumursan, səhər yenidən ayağa qalxırsan. Amma susduğun cümlələr... onlar səninlə yatır, səninlə oyanır. Dodaqlarından çıxmayan hər söz içində ağır bir daş kimi qalır. Zaman keçdikcə o daşlar çoxalır va sən niyə bu qədər yorğun olduğunu anlaya bilmirsən. İnsan bəzən danışmır, çünki qarşı tərəfi itirməkdən qorxur. Bəzən danışmır, çünki anlaşılmayacağın, düşünür. Bəzən də danışmır, çünki artığ öz hisslərini izah etməyə gücü qalmayıb. Amma hər susmaq, içində yarım qalan bir dialoq yaradır. O dialog gecələr beynində davam edir. "Kaş desəydim.." ilə başlayan cümlələr insanın ruhunu daha çox yorur. Əslində susmağ həmişə səbir deyil. Bəzən qorxudur. Bəzən özünü ikinci plana atmaqdır. Bəzən də "mənim hisslərim o qədər də vacib devil" düşüncəsinin nəticəsidir. Və insan özünü hər dəfə susdurduqca, içindəki səsi bir az daha zəiflədir. Sonra bir gün gəlir, artığ nə demək istədiyini özü də bilmir. Bu yorğunluğ gözlə görünmür. Amma davranışlarda hiss olunur. Səssizləşirsən. Həvəsin azalır. Kiçik şeylər belə səni həddindən artığ incidir. Çünki sən əslində həmin anın yox, yığılıb qalan bütün susmaların ağırlığını daşıyırsan. Bəzən insan danışsaydı, bir münasibət bitərdi amma susduğu üçün özündən bir parça itirir. Və ən ağır yorğunluq da budur - başqasını qoruyarkən özünü tükətmək. Çünki bədən bir müddət sonra dincələ bilir. Amma içində yığılan cümlələr, deyilməmiş etiraflar udulmuş incikliklər... onlar ruhu yavaş-yavaş yorur. Və insan bir gün anlayır ki əslində onu tükədən həyat deyilmiş— deməyə casərət etmədiyi sözlər imiş
gummygunk
blakekathryn
tangentwithtanner
baratheonpilled
dailybridgerton