nl

JVL
Xuebing Du
art blog(derogatory)

Andulka
todays bird
Peter Solarz
official daine visual archive

@theartofmadeline
will byers stan first human second

No title available

No title available

tannertan36
Game of Thrones Daily
occasionally subtle
Fai_Ryy

Kiana Khansmith
Mike Driver
Stranger Things

roma★
🪼
seen from United States
seen from Romania

seen from Türkiye

seen from Türkiye

seen from United States

seen from Germany

seen from Sweden

seen from Sweden
seen from Brazil
seen from United States

seen from Indonesia
seen from Germany
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from Singapore
seen from Germany

seen from United States
seen from United Kingdom
seen from United States
@aislan13
nl
18 40 ingles
Left suddenly One thing is certain: Margot will not go to Germany. The Frank family will go into hiding immediately. Margot and Anne are completely confused. They are already starting to put things in their school bags. The first thing Anne packs is her diary. And then also school books, curlers, old letters, handkerchiefs and a comb. "I put the craziest nonsense in the bag," she writes in her diary. In the meantime she thinks: going into hiding, where would we do that? In the city, on the land, in a house, in a hut, how, where? Because Anne doesn't know anything yet. In the evening Miep Gies, an employee of Opekta, and her husband Jan visit the Frank family. They will probably take shoes, dresses, jackets, underwear and stockings to the hiding place. Because the Frank family cannot walk the streets with suitcases themselves. German soldiers will think they want to flee. 18
It is late when Anne finally goes to bed; She knows it's the last night in her own bed. But still she falls asleep immediately. is going. The next morning a warm rain falls. However, all four of them dress thickly. "As if we have to spend the night in a refrigerator," writes Anne. she is wearing two shirts, three trousers, a dress, a skirt, a jacket, a summer coat, two pairs of stockings, closed shoes, a hat and a scarf. She almost suffocates at home. But it is the only way to bring some clothes. They leave the breakfast bag on the table. They take the beds off. It is as if they have suddenly left. They leave food for Anne's cat Moortje. And a note for the neighbor; if he wants to take care of her. And so they walk through the pouring rain: Anne and her parents. Miep Gies had already picked up Margot. They have progressed by bicycle together. All three of Anne and her parents are carrying a school bag and a packed shopping bag. And then Anne finally hears more about the hiding plan.
The plan was to go into hiding on July 16. But the call for Margot has made it ten days earlier. Therefore, the hiding place is not quite ready yet. They go into hiding in the middle of Amsterdam, on the Prinsengracht. There is Anne's father's company: Opekta. The rear part of the building is not used. Anne's father and friends had been secretly bringing furniture and food there for a few months. It will be the place where Anne will live for more than two years: the Secret Annex.
The Secret Annex It is a huge mess in the Secret Annex. Packed boxes are everywhere. Anne's mother and Margot lie down on the bare beds. They feel terribly rotten. Anne and her father want to clean up immediately. But first they have to make curtains. Otherwise the neighbors might see them. They sew all kinds of patches together. They hang them with thumbtacks. Then they unpack boxes together. They put all things in cupboards. They clean the floor. They are far from finished in the evening. But at least they can all sleep in a clean, made-up bed. The next day they are busy from early in the morning until late at night. But then everything is ready. Miep did some shopping. Because of course they cannot do that themselves. For the first time they eat together in the Secret Annex. Anne is very satisfied with the hiding place.
"It is damp and crooked," she writes in her diary "But nowhere in Amsterdam has such a cozy house for people in hiding been arranged. Maybe nowhere in the Netherlands. The Secret Annex is also quite large. Downstairs is the living room of Anne's parents. And the room of Anne and Margot. And also a room with a toilet and a sink. Anne immediately makes their room a lot cozier. She pastes movie star photos, postcards and magazine pictures on the walls. The room is now one picture. Upstairs is a large living room with a kitchen. That will be the room for Mr. and Mrs. Van Pels. Because they also go into hiding in the Secret Annex. They take their son Peter with them. He gets a small room by the stairs to the attic. Anne finds it strange to be in hiding. But not to. "It's like I'm in a really weird guest house on vacation," she writes. She knows it's a strange idea about going into hiding. But that's really what she feels. 22
Bueg Only five Opekta employees know that there are people in hiding. They are Johannes Kleiman, Miep Gies, Victor Kugler and Bep Voskuijl and her father Johan Voskuijl. Bep's father works in the warehouse. The other men who work there know nothing about it. The people in hiding must therefore be silent. They should only be soft And no further noise. to talk. At noon the men of the warehouse are on break. So then the people in hiding can eat something. Often a few helpers have a nice meal. The people in hiding can do their business in the evenings and on weekends. Then they often go down. Because there, in the office, is a radio. They listen to Radio Oranje together. Radio Oranje broadcasts from England. Radio Oranje tells exactly how the war is going. Of course it is forbidden to listen to Radio Oranje. Anne therefore finds it very scary. 23
She is afraid they were discovered. She is afraid they will be shot. Anne is also scared at night. For thunder, advance and for airplanes. She prefers to crawl into bed with her father. That seems childish, she writes in her diary. But you should experience it. You often cannot understand your own words. " What Anne likes is the clock from the Westertoren. The Westertoren is almost next to their house on the Prinsengracht. The people in hiding therefore hear the church bell very well. Every quarter let the clock know what time it is. "It is so familiar; Anne writes. "Especially at night."
A real hideaway ul After a week, the Van Pels family: Hermann. Auguste and their son Peter. Like the Frank family, they are Jewish and left Germany. Anne is happy with the arrival of the Van Pels family. She does not like the silence in the Secret Annex very well. She thinks that more people will make things more pleasant. Peter, the son of almost sixteen, comes in first. Anne thinks he's a shy, boring boy. But she likes that he brought his cat: Mouschi. She had to leave her own cat Moortje. And she misses the animal very much. The Van Pels family tells what happened. After all, they spent a week longer in the outside world. "All your acquaintances think you have suddenly left," says Mr. Van Pels. Anne, Margot and their parents smile at each other. Their plan worked well!
I Lotte n the months after that more and more bad news comes. Because more and more Jews receive an appeal from the SS. More and more Jews have to go to Germany to work there. If they do not report voluntarily, they are arrested. To hide the entrance to the shelter, Bep Voskuijl's father is constructing a large turntable. He puts the cupboard in front of the door to the Secret Annex. This way no one can see that there is still a part of the house. It has now become a real hiding place.
Quarrel The residents of the Secret Annex are close to each other's lips. Since they cannot go outside, they see each other all day. And that causes a lot of arguments. Especially Mr. and Mrs. Van Pels can do something about it. They sometimes freak each other out. Then there is shouting and screaming. And according to Anne it is usually about nothing. Mrs. Van Pels also argues with Anne's mother. Not with screaming and screaming, but it is still a fight. For example, she thinks it is unfair that her plates are always used. And not Anne's mother's plates. She forgets that most of the belongings belong to the Frank family. And that she also uses those things. Mister and Mrs. Van Pels also criticize Anne a lot. They think Anne is cheeky. And that she has no manners. 28
They think Anne is spoiled. And that she should be brought up better. Anne is very annoyed with 'mister' and 'madam. Anne thinks they should take a look at themselves. Anne thinks they have no manners of their own. She doesn't say it out loud, but she does write it in her diary. Her father usually takes care of Anne. "I think Anne was very well educated," he says to Mrs. Van Pels one day. "She has already learned a lot of things. That she shouldn't respond to your comments, for example. " But Anne is not only annoyed by Mr. and Mrs. Van Pels. She is also annoyed by her mother. Her mother is much more patient than "Mister" and "Ms. But she too often criticizes Anne. And Anne cannot stand that. The only person Anne really loves is her father. She even has a special name for him: Pim. Pim asks if Anne can be more happy with her mother.
He asks if Anne cannot help her mother any more. But Anne has no intention of doing that. Every now and then she gets along well with Margot. But usually she thinks Margot is too boring, too quiet and too perfect.
Of course, all kinds of household jobs have to be done. Ashing, cooking, cleaning, cleaning. But they are done with that quickly every day. Reading, learning and listening to the radio, that's what they do. Anne, Margot and Peter have brought their textbooks to the Secret Annex. Every day they have to work from it: French, English, history, geography, mathematics. Otherwise they will be too much behind when they can go back to school. Anne thinks it's good to do French and history. But she hates math. In addition, they all read many books. Miep gets five books for them from the library every week. It's a party when those new books come. Peter and Margot are sixteen; they are allowed to read all books.
But not Anne. Her books must be inspected. Anne also wants to read books for adults. When she finally gets hold of such a book and reads that a girl is having her period, she writes: 'I will probably get my period soon. I notice that because there is always such sticky stuff in my underwear. I can hardly wait. It seems so important to me! Then I will finally be an adult. " But what Anne loves to do most is write in her diary. If she feels sad or sad, the diary is her support. Because her sorrow disappears with writing. Kitty really became her best friend. Anne writes: 'It is so nice that I can write down what I think. Otherwise I would suffocate completely.
Someone there It is decided that there will be another person in hiding. Where there is room for seven, there is also room for eight. And outside, the situation is becoming more dangerous for Jews every day. They would therefore like to help someone else. The Jewish dentist Fritz Pfeffer comes to their secret home. He will sleep in Margot's bed, in Anne's room. And Margot can sleep on a harmonica bed in her parents' room. Mr. Pfeffer doesn't know what to say when he sees the Secret Annex. And he is very surprised to see the Frank family. "I heard you left suddenly," he says. "I thought you were abroad a long time ago. Mister Pfeffer receives the typed Secret Annexes from Hermann van Pels. It is a nice welcome for the new person in hiding.
The Secret Annex: special institution for the life of Jews. Open all year round. Beautiful, quiet area in the heart of Amsterdam. No private neighbors. Living price: free. Hours of rest: from ten o'clock in the evening until half past eight in the morning. Sundays until a quarter past ten. Use of language: there must always be spoken softly in a culture language, so no German! At first Anne likes Mister Pfeffer. Still she doesn't like to share her room with him. But her father says they can save someone like that. Then everything else is not important. And Anne thinks her father is right. But soon she often argues with Mister Pfeffer as much as the other adults. He thinks Anne is busy and cheeky. So she often gets upside down from him. "And the worst part is that he then passes it on to Mother, Anne writes. "Then I get it on my head. 34
If I am very lucky, Ms Van Pels will also interfere. And then I get turned upside down three times. It really isn't easy for me in this hiding family. In the evening, when I think about all my sins and all my comments, I get so confused. I will either laugh or cry. "
Bad news Mister Pfeffer has bad news. Hii says that military cars drive through the city every night. The soldiers ring the bell everywhere and ask if Jews live there. If so, the whole family has to come along. Otherwise they will continue. Anne writes: 'In my mind I see rows of innocent people walking, with crying children, constantly walking. They are beaten by a few guys until they almost drop. No one is spared: old days, babies, pregnant women, the sick. Everything, everything goes along in the quest for death. I feel bad because I am in a warm bed. And my dearest friends have fallen or been thrown somewhere outside. Just because they are Jews! But the people in hiding still try to think of nice things. The Jewish festival Hanukkah falls on December 4 in 1942. The people in hiding light candles and give each other small gifts. 37
And on December 5 they celebrate Sinterklaas. It is an idea of Bep and Miep. They make a beautifully decorated Santa Claus basket, all surprise. For everyone there is a small gift with a poem. It is the first time for the people in hiding that they celebrate Sinterklaas. Anne likes Sinterklaas much more than Hanukkah! But then they hear bad messages from outside again. All Jews who find the German soldiers are taken prisoner. They are taken to concentration camps in trains. "We think most are killed," Anne writes. "English radio talks about gassing. Maybe that's the fastest way to go doocous."
Sick Anne is worried: her father is ill, Hl has a high fever and red spots. We can't even get the doctor !, Anne writes. Anne's mother makes the patient sweat a lot. pe fever gets lower after a few days. And also the weird spots disappear again. "It is bad to be sick in the Secret Annex," says Anne. If you have to cough, you should quickly crawl under the blanket. Because otherwise the people in the warehouse could hear it. But the itch doesn't go away when you cough gently. When Anne herself falls ill, she doesn't even mind the coughing under the covers. The worst is her roommate. Mister Pfeffer then pretends to be a GP. He listens to her lungs. "Then he lies down on my bare chest with his fat head," Anne writes. His hair tickles terribly and I am also ashamed. What is that guy doing with his ear on my heart?
He's not my lover! No, you can't be sick in the Secret Annex. Anne has been needing glasses for a long time. She has to keep the books closer to her face. Otherwise she cannot read the letters. Her mom thinks she should go to the ophthalmologist, just imagine walking down the street after all this time! With Mrs. Kleiman or with Miep. At first Anne is afraid of that thought, but later she becomes happy. She already takes her coat from the closet. But it has become much too small. "I wonder if it will continue, but I don't think so, writes Anne. She is right: it will not go through. The people in hiding thought it was too dangerous. And they think that the war will soon end. they are not right.
18 a 40 port
De repente, uma coisa é certa: Margot não irá para a Alemanha. A família Frank vai se esconder muito bem. Margot e Anne estão completamente confusas. Eles já estão começando a colocar as coisas na mochila. A primeira coisa que Anne faz as malas é o diário. E também livros didáticos, rolinhos, cartas antigas, lenços e um pente. "Coloquei o absurdo mais louco na sacola", ela escreve em seu diário. Enquanto isso, ela pensa: Se escondendo, onde faríamos isso? Na cidade, na terra, em uma casa, em uma cabana, como, onde? Anne ainda não quer saber de nada. À noite, Miep Gies, funcionário da Opekta, visita a família Frank no homem Jan. Eles levam sapatos, vestidos, jaquetas, roupas íntimas e meias grandes para o esconderijo. Porque a família Frank não pode sair às ruas com malas. Os soldados alemães pensam que querem fugir. 18
É tarde quando Anne finalmente vai para a cama; Ela sabe que é a última noite em sua própria cama. Mas ainda assim ela adormece. vai. Uma chuva quente cai na manhã seguinte. No entanto, todos vestem-se gordos. "Como se tivéssemos que passar a noite na geladeira", escreve Anne. ela está usando duas camisetas, três calças, um vestido, uma saia, uma jaqueta, um casaco de verão, dois pares de meias, sapatos fechados, um chapéu e um cachecol. Ela quase sufoca em casa. Geralmente sem um homem para trazer algumas roupas. Eles deixam tudo na mesa para o café da manhã. Eles atendem através das camas. É como se eles de repente saíssem. Eles deixam comida para o gato de Anne, Moortje. Em um discurso curto do vizinho; ele quer cuidar dela. No curso z e na porta da chuva: Anne e seus pais. Miep Gies já havia pegado Margot. Eles avançaram juntos na bicicleta. Anne e seus pais têm uma mochila e uma sacola de compras recheada. Então Anne finalmente ouve mais sobre o plano secreto.
O plano era se esconder em 16 de julho. Mas a porta de chamada para Margot agora se tornou dez dias antes. É por isso que o esconderijo ainda não está completamente terminado. Eles se escondem no meio de Amsterdã, na Prinsengracht. Existe a companhia do pai de Anne: Opekta. A parte traseira do edifício não é usada. O pai e os amigos de Anne trouxeram secretamente móveis e comida por alguns meses. Será o lugar onde Anne viverá por mais de dois anos: o Anexo Secreto.
O anexo secreto No anexo secreto, é uma enorme bagunça. Dezenas de pacotes estão por toda parte. A mãe de Anne em Margot está deitada nas camas de couve. Eles se sentem terrivelmente podres. Anne e seu pai querem se limpar. Mas primeiro eles precisam fazer cortinas. Porque de outra maneira vizinhos poderiam vê-los. Costuram todos os tipos de peças. Eles os penduram com alfinetes. Enfrentou-os juntos uma dúzia. Eles colocam tudo em armários. Eles limpam o chão. À noite, eles ainda não estão quase terminados. Mas pelo menos todos podem dormir em uma cama limpa e arrumada. No dia seguinte, eles estão ocupados novamente, desde o início da manhã até tarde da noite. Mais do que tudo está pronto. Miep fez as compras. Porque é claro que eles não podem fazer isso sozinhos. Pela primeira vez eles comem juntos no anexo secreto. Anne está muito satisfeita com o esconderijo.
"Está úmido e torto", ela escreve em seu diário. Talvez em nenhum lugar da Holanda. O anexo secreto também é bastante amplo. Lá embaixo vem da sala de estar de Anne Anne. Na cozinha de Anne em Margot. O lavatório foi fornecido na cozinha e no banheiro. Anne deixa seu quarto louco muito melhor. Coloca fotos de estrelas de cinema, cartões postais e fotos ou revistas nas paredes. A sala agora é uma foto. No andar de cima é uma grande sala de estar com cozinha. Data do quarto do Sr. e da Sra. Van Pels. Porque eles também se escondem no Anexo Secreto. Eles levam o filho Peter com eles. Ele pega uma pequena sala perto da escada para o sótão. Anne acha estranho se esconder. Mas não para. "É como se eu estivesse em uma pensão muito estranha, de férias", ela escreve. Ela sabe que é uma ideia estranha além do esconderijo. Mais do que realmente é o que ela sente. 22
Assustado. Mas cinco funcionários da Opekta sabem que há pessoas escondidas. Eles são Johannes Kleiman, Miep Gies, Victor Kugler e Bep Voskuijl e seu pai Johan Voskuijl. Beps pai trabalha no armazém. Outros homens que trabalham lá não sabem nada sobre isso. Portanto, as pessoas escondidas devem ficar em silêncio. Eles devem ser suaves e não fazer mais barulho. conversar. Homens do armazém têm um intervalo entre o meio-dia. Então as pessoas escondidas podem comer alguma coisa. Muitas vezes, alguns ajudantes comem algo de bom. E as pessoas escondidas podem seguir o seu caminho à noite e durante o fim de semana. Então eles também costumam cair. Querendo dar, há um rádio no escritório. Eles ouvem a Rádio Oranje juntos. Rádio Oranje transmite de Engeland
Ela tem medo que eles tenham sido descobertos. Ela tem medo que eles estejam sendo baleados. Anne também está assustada à noite. Para tempestades com raios, tiro antecipado e para aviões. Ela prefere ir dormir com o pai. Isso parece infantil, ela escreve em seu diário. Mas você deve experimentar isso algum dia. Você muitas vezes não consegue entender suas próprias palavras. "O que Anne gosta é o relógio dos Westertoren. O Westertoren fica quase ao lado da casa deles no Prinsengracht. As pessoas escondidas ouvem o sino da igreja muito bem. A cada quinze minutos, o relógio informa que horas são. "É tão familiar; Anne escreve. "Especialmente à noite."
Um verdadeiro esconderijo Depois de uma semana, a família Van Pels chega: Hermann. Auguste e seu filho Peter. Assim como a família Frank, eles são judeus e deixaram a Alemanha. Anne está feliz com a chegada da família Van Pels e não é tão boa com o silêncio no anexo secreto. Peter, filho de quase dezesseis anos, chega primeiro. Anne o acha um garoto tímido e chato. Mas ela gosta que ele tenha trazido seu gato: Mouschi. Ela teve que deixar seu próprio gato Moortje para trás. E ela sente muita falta do animal. A família Van Pels conta o que aconteceu. Afinal, eles estão no mundo exterior há mais uma semana. "Todos os seus conhecidos pensam que você saiu de repente", diz Van Pels. Anne, Margot e seus pais sorriem um para o outro. O plano deles funcionou bem!
Nos últimos meses, mais e mais más notícias chegam. Porque mais e mais judeus recebem uma ligação da SS. Mais e mais judeus têm que ir para a Alemanha para trabalhar lá. Se não se voluntariarem, serão presos. Para esconder a entrada do esconderijo, o pai de Bep Voskuijl está construindo um grande armário. Ele coloca o armário na frente da porta da casa dos fundos. Dessa forma, ninguém pode ver que ainda há uma parte da casa. Agora tornou-se um verdadeiro esconderijo.
Briga Os moradores do Anexo Secreto estão perto dos lábios um do outro. Porque eles não podem sair, eles se vêem o dia todo. E é assim que muitos argumentos surgem. Especialmente o Sr. e a Sra. Van Pels podem fazer algo a respeito. Às vezes, eles se enfurecem. Então as pessoas gritam e gritam. E, de acordo com Anne, geralmente não se trata de nada. A Sra. Van Pels também está discutindo com a mãe de Anne. Não com gritos e gritos, mas ainda assim é uma luta. Por exemplo, ela acha injusto que seus pratos sejam sempre usados. E não os sinais da mãe de Anne. Ela esquece que a maioria das coisas pertence à família Frank. E que ela também usa essas coisas. O Sr. e a Sra. Van Pels também criticam Anne muito. Eles acham que Anne é atrevida. E que ela não tem boas maneiras. 28.
Eles acham que Anne é mimada. E que ela precisa ser melhor educada. Anne está muito irritada com 'senhor' e 'senhora'. Anne acha que eles deveriam se olhar. Anne acredita que eles próprios não têm boas maneiras. Ela não diz isso em voz alta, mas escreve no diário. Seu pai geralmente defende Anne. "Acho que Anne foi criada muito bem", ele diz à sra. Van Pels, um dia. "Ela já aprendeu muitas coisas. Que ela não deve responder aos seus comentários, por exemplo. "Mas Anne não está apenas irritada com o Sr. e a Sra. Van Pels. Ela também está irritada com a mãe. Sua mãe é muito mais paciente que "senhor" e "senhora". Mas ela muitas vezes critica Anne. E Anne não suporta isso. A única pessoa que Anne realmente ama é o pai. Ela ainda tem um nome especial para ele: Pim. Pim pergunta se Anne não pode ser melhor com sua mãe.
Ele pergunta se Anne não pode mais ajudar sua mãe. Mas não é isso que Anne está planejando. De vez em quando ela se dá bem com Margot. Mas na maioria das vezes ela acha Margot muito chata, calma e perfeita demais.
Naturalmente, todos os tipos de tarefas domésticas precisam ser realizados. Adapte, cozinhe, limpe e arrume. Mas eles acabam rapidamente com isso, todos os dias deixam muito tempo. Ler, aprender e ouvir rádio, é o que eles fazem. Anne, Margot e Peter levaram seus livros didáticos ao anexo secreto e todos os dias têm de trabalhar com eles: francês, inglês, história, geografia, matemática. Caso contrário, eles estão muito atrasados quando podem voltar para a escola. Anne ama francês e história. Mas ela odeia matemática. Além disso, todos lêem muitos livros. Miep escolhe cinco livros para eles da biblioteca toda semana. É uma festa quando esses novos livros chegam. Peter e Margot têm dezesseis anos; eles podem ler todos os livros.
Mas não Anne. Seus livros devem ser inspecionados. Anne também quer ler livros para adultos. Quando ela finalmente pega um livro e lê que uma garota está menstruada, ela escreve: 'Provavelmente terei minha menstruação em breve. Percebo que sempre há algo tão pegajoso na minha calcinha. Mal posso esperar
Alguém aí É decidido que outra pessoa se esconderá. Onde há espaço para sete, também há espaço para oito. E lá fora, a situação se torna mais perigosa para os judeus todos os dias. Eles, portanto, gostariam de ajudar outra pessoa. O dentista judeu Fritz Pfeffer chega à sua casa secreta. Ele dormirá na cama de Margot, no quarto de Anne. E Margot pode dormir em uma cama de gaita no quarto dos pais. Pfeffer não sabe o que dizer quando vê o anexo secreto. E ele está muito surpreso ao ver a família Frank. "Ouvi dizer que você saiu de repente", diz ele. "Eu pensei que você estava no exterior há muito tempo. Pfeffer obtém as regras digitadas do Anexo Secreto de Hermann van Pels. É uma boa vinda para a nova pessoa escondida.
O anexo secreto: instituição especial para os judeus. Aberto todo o ano. Área tranquila e agradável no coração de Amsterdã. Sem vizinhos particulares. Preço da habitação: grátis. Horas de descanso: das dez da noite às sete e meia da manhã. Domingo às dez e quinze. Uso da linguagem: fale sempre suavemente em uma língua cultural, não em alemão! No começo, Anne gosta do Sr. Pfeffer. No entanto, ela não gosta de compartilhar seu quarto com ele. Mas o pai dela diz que eles podem salvar alguém assim. Então tudo o resto não é importante. E Anne acha que seu pai está certo. Mas logo ela briga com o Sr. Pfeffer com a mesma frequência que os outros adultos. Ele acha que Anne está ocupada e atrevida. Ela muitas vezes fica chateada com ele. "E o pior é que ele passa para a mãe", escreve Anne. - Eu também pego na minha cabeça. 34
Se tiver muita sorte, a senhora Van Pels também se envolverá. E então eu fico três vezes na minha cabeça. Realmente não é fácil para mim nesta família escondida. À noite, na cama, quando penso em todos os meus pecados e comentários, fico muito confuso. Eu vou rir ou chorar. "
Más notícias O Sr. Pfeffer tem más notícias. Hii diz que carros militares circulam pela cidade todas as noites. Os soldados circulam por toda parte e perguntam se os judeus vivem, se for o caso, toda a família deve comparecer. Caso contrário, eles continuarão. Anne escreve: 'Na minha cabeça, vejo fileiras de pessoas inocentes andando, com crianças chorando, constantemente andando. Eles são espancados por alguns caras até quase cair. Ninguém é poupado: idosos, bebês, mulheres grávidas, doentes. Tudo, tudo segue na jornada para a morte. Sinto-me mal porque estou em uma cama quente. E meus queridos amigos caíram ou foram jogados fora em algum lugar. Só porque eles são judeus! No entanto, as pessoas escondidas também tentam pensar em coisas divertidas. O festival judaico de Hanukkah cai em 4 de dezembro de 1942. As pessoas escondem acender velas e dão uns aos outros pequenos presentes. 37.
E em 5 de dezembro eles comemoram Sinterklaas. É uma ideia de Bep e Miep. Eles fazem uma cesta Sinterklaas lindamente decorada, tudo surpresa. Para todos, há um pequeno presente com um poema. Para as pessoas escondidas, é a primeira vez que celebram Sinterklaas. Anne acha Sinterkla muito mais agradável que o Hanukkah! Mas então eles ouvem mensagens ruins de fora novamente. Todos os judeus que encontram os soldados alemães estão presos. Eles são levados em trens para campos de concentração. "Acreditamos que a maioria é morta", escreve Anne. "A rádio inglesa fala sobre gaseificação. Talvez essa seja a maneira mais rápida de fazer dooc."
Anne doente está preocupada: o pai está doente, Hl está com febre alta e manchas vermelhas. Nem conseguimos o médico !, escreve Anne. A mãe de Anne faz o doente suar muito. A febre do PE diminui após alguns dias. E os pontos estranhos desaparecem novamente. "É doente estar doente no anexo secreto", diz Anne. Se você tiver que tossir, deve rastejar sob o cobertor rapidamente. Porque, caso contrário, as pessoas no armazém poderiam ouvi-lo. Mas as cócegas não desaparecem se você tossir suavemente. Quando Anne fica doente, ela nem gosta de tossir debaixo das cobertas. O pior é seu companheiro de quarto. Pfeffer age como se ele fosse médico. Ele ouve os pulmões dela. "Então ele se deitará com a minha cabeça gorda no meu peito nu", escreve Anne. Seu cabelo faz cócegas terrivelmente e eu também tenho vergonha. O que esse cara deve fazer com a orelha no meu coração?
Ele não é meu amado! Não, você não pode ficar doente no anexo secreto, Anne precisa de óculos há muito tempo, ela tem que manter os livros mais perto do rosto. Caso contrário, ela não pode ler as cartas. A mãe dela acha que deveria ir ao oftalmologista, e imagine andar na rua depois de todo esse tempo! Com a Sra. Kleiman ou com Miep. Primeiro Anne tem medo desse pensamento, mas depois ela se torna feliz. Ela já está tirando o casaco do guarda-roupa. Mas tornou-se pequeno demais. "Eu me pergunto se vai seguir em frente, mas acho que não, escreve Anne. Ela está certa: foi cancelada. As pessoas ocultas acham que é muito perigoso. E acham que a guerra logo terminará. eles não estão certos.
18 a 40
Plotseling vertrokken Eén ding is zeker: Margot zal niet naar Duitsland gaan. Het gezin Frank zal meteen gaan onderduiken. Margot en Anne zijn helemaal in de war. Ze beginnen alvast spullen in hun schooltas te stoppen. Het eerste wat Anne inpakt, is haar dagboek. En daarna ook schoolboeken, krulspelden, oude brieven, zakdoeken en een kam. 'Ik stopte de gekste onzin in de tas', schrijft ze in haar dagboek. Ondertussen denkt ze: Onderduiken, waar zouden we dat gaan doen? In de stad, op het land, in een huis, in een hut, hoe, waar? Want Anne weet nog van niks. 's Avonds komen Miep Gies, een medewerkster van Opekta, en haar man Jan bij de familie Frank langs. Zij nemen vast schoenen, jurken, jasjes, ondergoed en kousen mee naar het onderduikadres. Want de familie Frank kan zelf niet met koffers over straat. Duitse soldaten zullen denken dat ze willen vluchten. 18
Hetis al laat als Anne eindelijk naar bed; Ze weet dat het de laatste nacht in haar eigen bed is. Maar toch slaapt ze meteen in. gaat. De volgende ochtend valt er een warme regen. Toch kleden ze zich alle vier dik aan. 'Alsof we in een ijskast moeten overnachten', schrijft Anne. zij heeft twee hemdjes aan, drie broeken, een jurk, een rok, een jasje, een zomerjas, twee paar kousen, dichte schoenen, een muts en een sjaal. Ze stikt thuis al bijna. Maar het is de enige manier om nog wat kleren mee te nemen. De ontbijtboel laten ze op tafel staan. De bedden halen ze af. Het is net alsof ze plotseling zijn vertrokken. Ze laten voer achter voor Annes poes Moortje. En een briefje voor de buurman; of hij voor haar wil zorgen. En zo lopen ze dan door de stromende regen: Anne en haar ouders. Miep Gies had Margot al opgehaald. Zij zijn samen op de fiets vooruitgegaan. Anne en haar ouders hebben alle drie een schooltas bij zich en een volgepropte boodschappentas. En dan hoort Anne eindelijk meer over het onderduikplan.
Het plan was om op 16 juli te gaan onderduiken. Maar door de oproep voor Margot is het nu tien dagen eerder geworden. Daarom is de onderduikplaats nog niet helemaal klaar. Ze gaan onderduiken midden in Amsterdam, op de Prinsengracht. Daar is het bedrijf van Annes vader: Opekta. Het achterste gedeelte van het gebouw wordt niet gebruikt. Daar had Annes vader samen met vrienden al een paar maanden stiekem meubels en voedsel naartoe gebracht. Het zal de plaats zijn waar Anne meer dan twee jaar zal wonen: het achterhuis.
Het achterhuis In het achterhuis is het een enorme rommel. Overal staan ingepakte dozen. Annes moeder en Margot gaan op de kale bedden liggen. Zij voelen zich vreselijk rot. Anne en haar vader willen meteen gaan opruimen. Maar eerst moeten ze gordijnen maken. Want anders zouden de buren hen kunnen zien. Ze naaien allerlei lappen aan elkaar. Met punaises hangen zij die op. Daarna pakken ze samen dozen uit. Ze leggen alle spullen in kasten. Ze maken de vloer schoon. 's Avonds zijn ze nog lang niet klaar. Maar in elk geval kunnen ze allemaal in een schoon, opgemaakt bed slapen. De volgende dag zijn ze weer van's morgens vroeg tot's avonds laat bezig. Maar dan is alles klaar. Miep heeft boodschappen gedaan. Want dat kunnen ze natuurlijk niet zelf doen. Voor het eerst eten ze met elkaar in het achterhuis. Anne is heel tevreden over de onderduikplaats.
"Het is vochtig en scheef, schrijft ze in haar dagboek 'Maar nergens in Amsterdam is zo'n gezellig huis voor onderduikers ingericht. Misschien wel nergens in Nederland. Het achterhuis is ook best groot. Beneden is de woon-slaapkamer van de ouders van Anne. En het kamertje van Anne en Margot. En ook een kamer met een wc en een wastafel. Anne maakt hun kamertje meteen een stuk gezelliger. Ze plakt filmsterrenfoto's, ansichtkaarten en plaatjes uit tijdschriften op de muren. De kamer is nu één plaatje. Boven is een grote woon-slaapkamer, met een keuken. Dat zal de kamer voor meneer en mevrouw Van Pels worden. Want zij komen ook onderduiken in het achterhuis. Ze nemen hun zoon Peter mee. Hij krijgt een klein kamertje bij de trap naar zolder. Anne vindt het vreemd om ondergedoken te zijn. Maar niet naar. 'Het is alsof ik in een heel raar pension ben, op vakantie' schrijft ze. Ze weet dat het een vreemd idee is over onderduike. Maar dat is toch echt wat ze voelt. 22
Bueg Maar vijf werknemers van Opekta weten dat er onderduikers zijn. Het zijn Johannes Kleiman, Miep Gies, Victor Kugler en Bep Voskuijl en haar vader Johan Voskuijl. Beps vader werkt in het magazijn. De andere mannen die daar werken, weten van niets. De onderduikers moeten daarom stil zijn. Ze mogen alleen maar zacht En verder geen lawaai maken. praten. Tussen de middag zijn de mannen van het magazijn met pauze. Dus dan kunnen de onderduikers wat eten. Vaak eten een paar helpers even gezellig wat mee. En 's avonds en in het weekend kunnen de onderduikers hun gang gaan. Dan gaan ze ook vaak naar beneden. Want daar, in het kantoor, staat een radio. Ze luisteren met elkaar naar Radio Oranje. Radio Oranje zendt uit vanuit Engeland. Op Radio Oranje wordt precies verteld hoe het met de oorlog gaat. Natuurlijk is het verboden om naar Radio Oranje te luisteren. Anne vindt het dan ook heel eng. 23
Ze is bang dat ze ontdekt werden. Ze is bang dat ze doodgeschoten worden. Ook's nachts is Anne bang. Voor onweer, voorschieten en voor vliegtuigen. Het liefst kruipt ze dan bij haar vader in bed. Dat lijkt kinderachtig, schrijft ze in haar dagboek. Maarje zou het eens moeten meemaken. Je kunt vaak je eigen woorden niet verstaan.' Wat Anne prettig vindt, is de klok van de Westertoren. De Westertoren staat bijna naast hun huis aan de Prinsengracht. De onderduikers horen de kerkklok dus heel goed. leder kwartier laat de klok weten hoe laat het is. 'Het is zo vertrouwd; schrijft Anne. 'Vooral's nachts.'
Een echte schuilplaats ul Na een week komt de familie Van Pels: Hermann. Auguste en hun zoon Peter. Net als de familie Frank zijn zij Joods en zijn zij uit Duitsland weggegaan. Anne is blij met de komst van de familie Van Pels Ze kan niet zo goed tegen de stilte in het achterhuis Met meer mensen wordt het vast gezelliger, denkt ze. Peter, de zoon van bijna zestien, komt het eerst binnen. Anne vindt hem een verlegen, saaie jongen. Maar ze vindt het leuk dat hij zijn poes heeft meegenomen: Mouschi. Zij heeft haar eigen poes Moortje moeten achterlaten. En ze mist het beestje erg. De familie Van Pels vertelt wat er allemaal is gebeurd. Zij zijn tenslotte een week langer in de buitenwereld geweest. 'Al uw kennissen denken dat u plotseling vertrokken bent, vertelt meneer Van Pels. Anne, Margot en hun ouders kijken elkaar lachend aan. Hun plan heeft goed gewerkt!
ik Lotte n de maanden daarna komt er steeds meer slecht nieuws. Want steeds meer Joden krijgen een oproep van de SS. Steeds meer Joden moeten naar Duitsland gaan, om er te werken. Als zij zich niet vrijwillig melden worden ze gearresteerd. Om de toegang tot de schuilplaats te verbergen, timmert de vader van Bep Voskuijl een grote draaikast. Hij zet de kast voor de deur naar het achterhuis. Zo kan niemand zien dat er nog een deel van het huis is. Het is nu een echte schuilplaats geworden.
Ruzie De bewoners van het achterhuis zitten dicht op elkaars lippen. Omdat ze niet naar buiten kunnen, zien ze elkaar de hele dag. En daardoor ontstaan veel ruzies. Vooral meneer en mevrouw Van Pels kunnen er wat van. Zij gaan soms vreselijk tekeer tegen elkaar. Dan wordt er geschreeuwd en gegild. En volgens Anne gaat het meestal om niks. Mevrouw Van Pels maakt ook ruzie met Annes moeder. Niet met schreeuwen en gillen, maar toch is het ruzie. Ze vindt het bijvoorbeeld oneerlijk dat haar borden altijd gebruikt worden. En niet de borden van Annes moeder. Ze vergeet dat de meeste spullen van de familie Frank zijn. En dat zij die spullen ook gebruikt. Meneer en mevrouw Van Pels hebben ook veel kritiek op Anne. Ze vinden dat Anne brutaal is. En dat ze geen manieren heeft. 28
Ze vinden dat Anne verwend is. En dat ze beter opgevoed moet worden. Anne ergert zich enorm aan 'meneer' en 'mevrouw. Anne vindt dat zij maar eens naar zichzelf moeten kijken. Anne vindt dat zij zelf geen manieren hebben. Ze zegt het niet hardop, maar ze schrijft het wel in haar dagboek. Haar vader neemt het meestal voor Anne op. "Ik vind dat Anne heel goed is opgevoed', zegt hij op een dag tegen mevrouw Van Pels. "Ze heeft al een heleboel dingen geleerd. Dat ze niet moet reageren op uw opmerkingen, bijvoorbeeld.' Maar Anne ergert zich niet alleen aan meneer en mevrouw Van Pels. Ze ergert zich ook aan haar moeder. Haar moeder is veel geduldiger dan 'meneer' en 'mevrouw. Maar ook zij heeft vaak kritiek op Anne. En daar kan Anne niet tegen. De enige van wie Anne echt veel houdt, is haar vader. Ze heeft zelfs een speciale naam voor hem: Pim. Pim vraagt of Anne niet wat liever kan zijn tegen haar moeder.
Hij vraagt of Anne haar moeder niet wat meer kan helpen. Maar dat is Anne niet van plan. Zo nu en dan kan ze goed opschieten met Margot. Maar meestal vindt ze Margot te saai, te rustig en te perfect.
Natuurljk moeten erwel allerlei huishoudelijke klussen gedaan worden. Añvassen, koken, sechoonmaken, opruimen. Maar daar zjn ze snel mee klaar ledere dag blijft erveel tijd over. Lezen, leren en naar de radio luisteren, dat is wat ze dan doen. Anne, Margot en Peter hebben hun schoolboeken meegenomen naar het achterhuis, Elke dag moeten ze daaruit werken: Frans, Engels, geschiedenis, aardrijkskunde, wiskunde. Anders zijn ze te veel achter, als ze straks weer naar school kunnen. Frans en geschiedenis vindt Anne prima om te doen. Maar aan wiskunde heeft ze een hekel. Daarnaast lezen ze allemaal veel boeken. Miep haalt elke week vijf boeken voor hen uit de bibliotheek. Het is feest als die nieuwe boeken komen. Peter en Margot zijn zestien; zij mogen alle boeken lezen.
Maar Anne niet. Haar boeken moeten gekeurd worden. Anne wil ook boeken voor volwassenen lezen. Als ze dan eindelijk zo'n boek in handen krijgt en leest dat een meisje ongesteld wordt, schrijft ze: 'Waarschijnlijk word ik gauw ongesteld. Dat merk ik omdat er steeds zo'n kleverig spul in mijn onderbroekje zit. Ik kan het haast niet afwachten. Het lijkt me zo belangrijk! Dan ben ik eindelijk volwassen.' Maar wat Anne het allerliefst doet, is in haar dagboek schrijven. Als ze zich somber voelt of verdrietig, is het dagboek haar steun. Want met schrijven verdwijnt haar verdriet. Kitty is echt haar beste vriendin geworden. Anne schrijft: 'Het is zo fijn dat ik kan opschrijven wat ik denk. Anders zou ik compleet stikken.
lemand erbij Er wordt besloten dat er nog een onderduiker komt. Waar plaats is voor zeven, is ook plaats voor acht. En buiten wordt de situatie voor Joden elke dag gevaarlijker. Ze willen daarom graag nog iemand helpen. De Joodse tandarts Fritz Pfeffer komt bij hen in het achterhuis. Hij zal in het bed van Margot slapen, in Annes kamertje. En Margot kan op een harmonicabed in de kamer van haar ouders slapen. Meneer Pfeffer weet niet wat hij zeggen moet, als hij het achterhuis ziet. En hij is erg verbaasd om de familie Frank te zien. 'Ik heb gehoord dat u plotseling vertrokken bent, zegt hij. 'Ik dacht dat u allang in het buitenland was. Meneer Pfeffer krijgt de getypte Achterhuisregels van Hermann van Pels. Het is een aardig welkom voor de nieuwe onderduiker.
Het Achterhuis: speciale instelling vaar het verbilijf van Joden. Het gehele jaar geopend. Mooie, rustige omgeving in het hartje van Amsterdam. Geen privé-buren. Woonprijs: gratis. Rusturen: van tien uur's avonds tot halfacht s morgens. 's Zondags tot kwart over tien. Gebruik van taal: altijd moet er zacht gesproken worden in een cultuurtaal, dus geen Duits! In het begin vindt Anne meneer Pfeffer aardig. Toch vindt ze het niet zo leuk om haar kamertje met hem te delen. Maar haar vader zegt dat ze zo iemand kunnen redden. Dan is al het andere niet belangrijk. En Anne vindt dat haar vader gelijk heeft. Maaral gauw heeft ze met meneer Pfeffer net 20 vaak ruzie als met de andere volwassenen. Hij vindt dat Anne druk en brutaal is. Ze krijgt dus nogal eens op haar kop van hem. 'En het ergste is dat hij het vervolgens doorvertet aan moeder, schrijft Anne. 'Ik krijg van haar dan ook nog eens op mijn kop. 34
Als ik heel veel geluk heb, bemoeit mevrouw Van Pels zich er ook nog mee. En dan krijg ik drie keer op mijn kop. Het is echt niet makkelijk voor me in deze onderduik- familie. 's Avonds in bed, als ik over al mijn zonden en alle opmerkingen nadenk, raak ik zo in de war. Ik ga dan óf lachen óf huilen.'
Slecht nieuws Meneer Pfeffer heeft slecht nieuws. Hii vertelt dat iedere avond militaire auto's door de stad rijden. De militairen bellen overal aan en vragen of er Joden wonen, Als dat zo is, moet de hele familie mee. Anders gaan ze weer verder. Anne schrijft: 'Ik zie in mijn gedachten rijen onschuldige mensen lopen, met huilende kinderen, steeds maar lopen. Ze worden geslagen door een paar kerels, tot ze haast neervallen. Niemand wordt gespaard: ouden van dagen, baby's, zwangere vrouwen, zieken. Alles, alles gaat mee in de tocht naar de dood. Ik voel me slecht, omdat ikin een warm bed lig. En mijn liefste vriendinnen zijn ergens buiten neergevallen of neergegooid. Alleen maar omdat ze Joden zijn! Maar toch proberen de onderduikers ook aan leuke dingen te denken. Het joodse feest Chanoeka valt in 1942 op 4 december. De onderduikers steken kaarsjes aan en geven elkaar kleine cadeautjes. 37
En op 5 december vieren ze Sinterklaas. Het is een idee van Bep en Miep. Zij maken een mooi versierde sinterklaasmand, alls verrassing. Voor iedereen zit er een klein cadeautje in met een gedicht. Voor de onderduikers is het de eerste keer dat ze Sinterklaas vieren. Anne vindt Sinterklaas veel leuker dan Chanoeka! Maar dan horen ze weer slechte berichten van buiten. Alle Joden die de Duitse soldaten vinden worden gevangengenomen. Ze worden in treinen naar concentratiekampen gebracht. "We denken dat de meesten vermoord worden', schrijft Anne. 'De Engelse radio spreekt over vergassing. Misschien is dat nog wel de snelste manier om dooc te gaan.'
Ziek Anne is ongerust: haar vader is ziek, Hl heeft hoge koorts en rode vlekken. We kunnen niet eens de dokter halen!, schrijft Anne. Annes moeder laat de zieke flink zweten. pe koorts wordt na een paar dagen lager. En ook de rare vlekken verdwijnen weer. 'Het is naar om ziek te zijn in het achterhuis', vindt Anne. Als je moet hoesten, moet je snel onder de deken kruipen. Want anders zouden de mensen in het magazijn het kunnen horen. Maar de kriebel gaat niet weg als je zachtjes hoest. Als Anne zelf ziek wordt, vindt ze het hoesten onder de dekens nog niet eens het ergste. Het ergste is haar kamergenoot. Meneer Pfeffer doet dan alsof hij een huisarts is. Hij luistert naar haar longen. 'Dan gaat hij met zijn vette hoofd op mijn blote borst liggen, schrijft Anne. Zijn haar kriebelt verschrikkelijk en ik schaam me ook. Wat moet die vent met zijn oor op mijn hart?
Hij is mijn geliefde toch niet! Nee, je kunt beterniet ziek zijn in het achterhuis, Anne heeft al een hele tijd een bril nodig, Ze moet de boeken steeds dichter bij haar gezicht houden. Anders kan ze de letters niet lezen. Haar moeder vindt dat ze naar de oogarts moet, Stel je voor na al die tijd gewoon op straat lopen! Met mevrouw Kleiman of met Miep. Eerst is Anne bang voor die gedachte, maar later wordt ze blij. Ze haalt alvast haarjas uit de kast. Maar die is veel te klein geworden. "Ik ben benieuwd of het doorgaat, maar ik denk het niet, schrijft Anne. Ze krijgt gelijk: het gaat niet door. De onderduikers vìnden het toch te gevaarlijk. En daarbij denken ze dat de oorlog wel snel afgelopen zal zijn. Maar daarin krijgen ze geen gelijk.
corona virus infos
O novo coronavírus, que inicialmente parecia ter foco apenas na Ásia, já deixou a China e está assombrando outros continentes. Desde o início da propagação do vírus, em janeiro, a empresa de biotecnologia Moderna Therapeutics vem trabalhando em uma vacina contra a doença. Ela foi desenvolvida apenas 42 dias após o anúncio do vírus pelos chineses, que ocorreu em meados de janeiro. E agora, os primeiros lotes da vacina contra a COVID-19 foram enviados para serem testados em humanos. Os responsáveis pelo teste serão o Instituto Nacional de Alergia e Doenças Infecciosas (NIAID) e os Institutos Nacionais de Saúde (NIH), que devem iniciar os trabalhos em abril.
O desenvolvimento de vacinas costuma ser um processo longo, pois os métodos tradicionais exigem o cultivo de grandes quantidades de vírus e bactérias – o que leva tempo. Mas a vacina contra o novo coronavírus não foi feita dessa forma. Ela é baseada em um método genético que não envolve os vírus em si. Vamos por partes.
Veja também
SaúdeCoronavírus: roubo de papel higiênico e outros episódios insólitos da epidemia17 fev 2020 - 18h02
ComportamentoOs melhores assentos no avião para evitar infecções por vírus e bactérias21 fev 2020 - 17h02
A vacina contra a COVID-19 não contém o coronavírus. É algo bem mais específico, e engenhoso. Dentro do DNA existe um material genético chamado RNA mensageiro, que é responsável pela produção de proteínas. Os cientistas selecionaram um pedaço específico do RNA mensageiro, que o coronavírus normalmente utiliza para gerar uma proteína chamada spike – sem a qual ele não se multiplica.
Quando a vacina é injetada numa pessoa, o sistema imunológico dela se torna capaz de atacar a tal proteína – e o indivíduo desenvolve imunidade ao coronavírus. A ideia é essa.
Mas a vacina não é o único tratamento sendo testado. Cientistas do NIH também estão aplicando o medicamento antiviral remdesivir em um paciente infectado. Ele foi desenvolvido inicialmente pela empresa de biofarmacologia americana Gilead Sciences, que pretendia tratar a doença causada pelo vírus Ebola. O medicamento combateu com sucesso outros tipos de coronavírus em animais infectados, como a síndrome respiratória aguda grave (SARS) e a síndrome respiratória do Oriente Médio (MERS). O novo teste será liderado por uma equipe do Centro Médico da Universidade de Nebraska e o primeiro paciente voluntário é um dos passageiros americanos infectados do navio Diamond Princess.
Outros infectados voluntários também serão submetidos ao tratamento. Eles vão receber aleatoriamente o remédio ou um placebo (substância que não apresenta efeito no organismo) durante dez dias por via intravenosa. A cada dois dias, médicos farão exames de sangue e também coleta de secreções de nariz e garganta para medir a quantidade de vírus no organismo.
Coronavírus no Brasil: 5 perguntas para entender a chegada do vírus ao País
Dois meses após surgir na China, a COVID-19 – doença respiratória causada por um novo tipo de coronavírus – foi identificada no Brasil na última quarta-feira (26/02). A confirmação foi dada pelo ministro da Saúde, Luiz Henrique Mandetta, em coletiva de imprensa. Com isso, o Brasil se torna o primeiro país a reportar um caso do vírus na América Latina – que, até agora, era a única região do mundo sem nenhum caso relatado da doença.
Confira as respostas para cinco perguntas relevantes agora que sabemos que o vírus está defintivamente entre nós:
1) Como a COVID-19 chegou ao Brasil?
O primeiro caso foi detectado em um homem brasileiro de 61 anos, que viajou a trabalho para a região de Lombardia, norte da Itália, no dia 9 de fevereiro, retornando para a cidade de São Paulo no dia 21. Quando ele chegou, estava assintomático, mas dois dias depois apresentou sintomas e procurou ajuda médica. Como ele veio de uma área onde há um surto, um exame preliminar foi feito pelo Hospital Albert Einstein e indicou resultado positivo. A confirmação oficial veio do Instituto Adolfo Lutz, se tornando assim o primeiro caso da doença confirmado em toda a América Latina.
A Itália, por sua vez, vive o maior surto da doença na Europa: até a tarde do dia 26/02, já eram mais de 370 casos de covid-19 confirmados e 12 mortes, concentradas no norte do país.
Veja também
SaúdeChina não conta casos assintomáticos de coronavírus. E isso é um problema20 fev 2020 - 19h02
2) Há risco de epidemia?
Ainda não dá para saber. Só há um caso confirmado até agora, mas outros 20 estão sendo monitorados como suspeitos – a maioria (11) no estado de São Paulo. Um dos casos suspeitos é a esposa do homem já infectado; os outros são de pessoas que viajaram para países onde há casos confirmados da doença, como Itália, Alemanha e a própria China. Outros 59 casos já foram descartados.
A Agência Nacional da Vigilância Sanitária (Anvisa) informou que outras 46 pessoas que tiveram contato com o paciente serão procuradas e contatadas – 30 são familiares do homem e 16 são pessoas que estiveram no mesmo voo que ele. Esses indivíduos serão orientados a procurar a rede de saúde caso desenvolvam sintomas da doença.
O número de pessoas em monitoramento é grande, mas estudos preliminares já demonstraram que cada indivíduo infectado passa o vírus para, em média, 2 a 3 outras pessoas.
De qualquer forma, não há nada que justifique pânico. A detecção precoce da doença no Brasil ajuda no rastreamento da doença, e mesmo na China, onde a doença surgiu e se espalhou rapidamente, a transmissão está sendo contida aos poucos.
Veja também
TecnologiaChina está usando tecnologias de vigilância em massa para combater coronavírus19 fev 2020 - 16h02
3) O que fazer para se precaver?
Os protocolos de prevenção da Organização Mundial de Saúde e do Ministério da Saúde concordam que a melhor maneira de se precaver é a higienização, lavando as mãos com frequência ou utilizando desinfetantes à base de álcool. Outra medida eficaz é evitar levar as mãos ao nariz, boca ou olhos sem antes lavar as mãos. De resto, valem as regrinhas aplicadas em casos de gripe comum: espirrar e tossir apenas em lenços descartáveis; evitar aglomerações de pessoas; limpar e desinfetar objetos com frequência; e manter uma dieta saudável para fortalecer o sistema imunológico.
4) Devo usar máscara cirúrgica ao sair na rua?
Por incrível que pareça, não. Apesar de ser uma visão comum em diversas cenas da epidemia pelo mundo, as máscaras descartáveis comuns protegem muito pouco contra a COVID-19. Além disso, se usadas por muito tempo, podem acumular fluídos infectados em sua superfície e assim levar o vírus para pessoas próximas. Por isso, nem a OMS nem o Ministério da Saúde citam o uso de máscara como uma medida de prevenção efetiva – o melhor mesmo é a higienização constante.
As máscaras só são recomendadas em alguns casos, como quando a pessoa já estiver infectada com a doença, para evitar que passe o vírus adiante, ou quando uma pessoa saudável vai ter contato próximo com uma pessoa que já estiver infectada, como no caso de médicos e agentes de saúde. Nesses casos, é necessário utilizar um respirador do tipo PFF2/N95, que deve ser descartado imediatamente após o uso.
Veja também
SaúdeCoronavírus: roubo de papel higiênico e outros episódios insólitos da epidemia17 fev 2020 - 18h02
5) Quais são os sintomas de uma possível infecção? O que fazer na presença deles?
Os sintomas da doença parecem com o de uma gripe comum: coriza, febre e tosse, e, em quadros mais graves, dificuldade para respirar. Se você apresentar algum desses sintomas, deve procurar uma unidade de saúde e relatar se viajou para o exterior recentemente ou se teve contato com alguém que viajou.
O protocolo médico é testar os pacientes suspeitos, mas só internar aqueles que apresentarem sintomas graves, como dificuldade em respirar. Quem apresentar apenas sintomas leves deve ficar em quarentena em sua própria casa até a doença desaparecer. Isso porque, em um hospital, o infectado pode passar a doença adiante para pessoas já vulneráveis e doentes.
Não há cura conhecida para a COVID-19: o jeito é esperar que o sistema imunológico se livre do vírus por si só. Por isso, pessoas mais velhas ou com o sistema imunológico debilitado estão sob maior risco.
Coronavírus no Brasil: as medidas do hospital para evitar que a infecção se espalhe
Na última quarta-feira (26), o Brasil confirmou o primeiro caso de coronavírus no país. O infectado é um homem de 61 anos, morador de São Paulo e que, recentemente, visitou o norte da Itália, país onde o novo vírus já matou 12 pessoas.
A informação, confirmada pelo Ministério da Saúde, foi divulgada após dois testes atestarem positivo para a presença do vírus 2019-nCov, o causador desse novo surto. Até o momento, o ministério contabiliza 20 casos suspeitos da doença (que se chama COVID-19), além de 59 casos descartados. É possível acompanhar a atualização dos números neste site.
O idoso portador do coronavírus está, agora, em quarentena domiciliar. Por alguns dias, ele esteve assintomático (isto é, não apresentou sintomas da doença), mas depois procurou um serviço de saúde por apresentar problemas respiratórios. Por conta disso, 30 familiares estão sob observação, além de 16 passageiros do seu voo.
Veja também
SaúdeEUA começam testes da vacina contra o coronavírus26 fev 2020 - 17h02
SaúdeCoronavírus no Brasil: 5 perguntas para entender a chegada do vírus ao País26 fev 2020 - 16h02
Atualmente, existem 81.280 casos confirmados da COVID-19 no mundo todo. A doença já causou 2.770 mortes, mas mais de 30 mil pessoas conseguiram se livrar dela.
O hospital Albert Einstein, em São Paulo, foi quem realizou o primeiro teste para confirmar a suspeita de vírus no paciente brasileiro. A instituição elaborou um documento para orientar seus funcionários na lida com pacientes infectados, ou que tenham suspeita de infecção. Confira as principais medidas que devem ser adotadas:
Equipamentos de proteção
Durante o contato com pacientes com suspeita ou confirmação da COVID-19, é preciso usar o traje completo: luvas, aventais, máscaras e até óculos de proteção. Aventais e luvas são descartáveis. Já as máscaras (respiradores do tipo N95) só devem ser trocadas se estiverem sujas, úmidas ou com o filtro desgastado, dificultando a respiração.
Transporte de pacientes
O transporte de pacientes pelo hospital deve ser evitado ao máximo. Mas, quando não houver jeito, é montado todo um esquema de proteção. As roupas e equipamentos de proteção são trocados antes e depois do trajeto, e os funcionários responsáveis devem se higienizar em ambos os momentos.
Além disso, o mais curioso: existe um membro da equipe cuja única e exclusiva função é tocar superfícies como maçanetas, portas e botões de elevador, como forma de evitar a contaminação dos ambientes do hospital.
Veja também
ComportamentoOs melhores assentos no avião para evitar infecções por vírus e bactérias21 fev 2020 - 17h02
Limpeza dos quartos
Os pacientes devem ficar acomodados em quartos com pressão negativa, uma técnica usada em hospitais para prevenir contaminações entre um cômodo e outro. Funciona assim: usando um sistema de ventilação, dá para regular a pressão do ar dentro do quarto, de forma a deixá-la menor que a do ambiente externo.
Isso funciona porque o ar sempre vai de lugares de alta pressão para os de baixa pressão. Dessa forma, com a pressão negativa, é possível impedir que correntes de ar saiam do quarto. Esse controle é monitorado a cada seis horas, e deve ser mantido por algum tempo mesmo depois que o paciente deixar o hospital. O quarto, aliás, não pode receber imediatamente outra pessoa: é preciso aguardar uma higienização completa, que leva duas horas.
Visitas
Quem possui doenças ou condições que diminuem a imunidade (câncer, portadores de HIV, grávidas, pacientes de quimio ou radioterapia, etc.) não pode fazer visitas a casos suspeitos ou confirmados de coronavírus. Para os demais, as condições são: usar máscara, avental e luvas.
Como saber se estou com o novo coronavírus?
Caso você esteja com febre e com alguma sintoma respiratório (tosse, dificuldade para respirar, etc.), tenha viajado para alguma área de risco nos últimos 14 dias (ou esteve em contato com casos suspeitos ou confirmados da COVID-19), a recomendação é procurar um hospital e seguir as orientações médicas.
Caso você seja orientado a ficar em casa, sob quarentena, é muito importante:
• Manter distância dos demais familiares e não dividir o quarto com ninguém.
• Manter o ambiente da casa com ventilação natural.
• Usar máscara cirúrgica descartável (e trocá-la quando estiver úmida)
• Não frequentar escola, trabalho ou locais públicos – sair de casa, apenas em situações de emergência.
• Precisa tossir ou espirrar? Cubra a boca e o nariz com lenços descartáveis.
• Higienizar as mãos frequentemente com gel alcoólico com água e sabonete. Se você não tiver feito isso, evite tocar olhos, nariz e boca.
• Não compartilhar alimentos, copos, toalhas e objetos de uso pessoal.
nederlands
Uitleg Toen ik 18 jaar was, ging ik het leger in', begint John Smal zijn verhaal. 'Ik vertrok als soldaat naar India en kwam terecht in een groot fort in de stad Agra. Ik was zo stom om meteen de eerste dag Ik werd te gaan zwemmen. Wist ik veel gepakt door een krokodil. Dat beest beet mijn rechterbeen af tot vlak boven mijn knie. Ik heb vijf maanden in het ziekenhuis ... gelegen en kwam eruit met een houten poot. Soldaat zijn kon ik niet meer. Ik werd bewaker in het fort. Samen met twee Indiërs moest ik de ingang van een verlaten deel van het fort bewaken. In de kronkelige, smerige gangen achter de ingang zaten alleen schorpioenen en andere enge beesten. Verder was er niemand. Op een nacht was het stikdonker en het regende hard. Het viel me op hoe onrustig mijn twee collega's waren.
Toen ik een pijpje wilde roken en mijn neerlegde, stormden ze ineens geweer even op me af. De een pakte mijn geweer en de ander zette een mes op mijn keel, "Luister!", zei de grootste van de twee. Hij duwde het mes verder doet met ons mee of je ligt straks dood in een gang hierachter. Je hebt drie minuten om te beslissen wat het wordt: leven of op mijn keel. "Je poop "Hoe kan ik beslissen als ik niet weet waar het om gaat?", vroeg ik. "Als je meedoet, word je rijk. We zweren dat je dan een kwart van de schat krijgt." "Van welke schat?" "Zweer je dat je ons niet zal verraden?" "Dat zweer ik", zei ik. Toen kreeg ik te horen wat die schat was. Het was een kist vol juwelen van een rijke man uit het noorden van India, Die man moest vluchten, omdat hij veel mensen bedrogen had. En die mensen wilden wraak op hem nemen.
De man verkleedde zich als koopman die met een bediende en een paar kisten het land rondreisde. De bediende was de broer van de Indiër die mij vasthield. Het was het idee van die bediende om naar deze stille ingang van het fort te komen Om dan de koopman te doden en de schat te verdelen. "Dus: doe je mee of niet?" De Indiërs keken me vragend aan. Ik wilde niet dood. En rijkdom, daar was ik niet vies van. Dus ik zei ja. En zo gebeurde het dat de koopman werd vermoord. Zijn keel werd doorgesneden met het mes dat ik op mijn keel had gehad. We legden zijn lijk in een van de gangen achter de deur, en legden er losse stenen do John zwijgt even. Holmes schenkt een glas whisky voor hem n. 06
Hij pakt het met zijn geboeide handen beet en drinkt het in een keer leeg, Ga verder met je verhaal', zegt Holmes. "Nou, toen hebben we de kist opengemaakt. Het was ongelofelijk wat we zagen. Zoveel edelstenen! In het licht van de lantaarn schitterden diamanten, robijnen, smaragden en andere edelstenen. We zagen honderden grote parels en een gouden diadeem met twaalf parels. We hebben alles geteld en op een lijst gezet. Toen spraken we af dat we de kist zouden verstoppen tot er weer rust in het land was. In de gang waar ook het lijk lag, haalden we wat stenen los uit de muur. Daarachter verstopten we de kist. De volgende dag tekende ik vier kaarten, en met een kruisje gaf ik precies de plek in de muur aan. Onderaan zette ik 'het teken van vier'. Want we hadden gezworen de schat eerlijk te delen.
We hadden pech. Het lijk van de koopman werd snel gevonden. Wij werden alle vier opgepakt. Dat kwam omdat wij die plek hadden bewaakt en omdat die broer steeds bij ons was. We kregen levenslange dwangarbeid en werden naar een van de Andaman-eilanden gebracht. Een akelig eiland, vol malariamuggen en wilde inboorlingen. Ik was de enige blanke gevangene in het kamp. Daarom kreeg ik al snel wat anders te doen dan in de hitte do het land werken. Ik mocht medicijnen klaarmaken voor de dokter, een aardige, jonge Engelsman. Als ik daar in zijn spreekkamer mee bezig was, zat hij vaak in de kamer ernaast met een groepje te kaarten. Ze speelden altijd om geld. Majoor Sholto was er vaak bij, en zijn vriend kapitein Morstan.Ik kon ze goed horen en keek ook wel eens door een klein raampje naar wat ze deden. Het viel me op dat Sholto en Morstan bijna altijd verloren. En hoe armer ze werden, hoe fanatieker ze speelden.
Op een avond had Sholto weer verloren. Ik hoorde hem later tegen Morstan zeggen dat hij helemaal niets meer had. Dat zette me aan het denken. De volgende dag zocht ik Sholto op. "Mag ik u om advies vragen?", vroeg ik hem. "Vertel op, Smal", zei hij. Ik vertelde dat er ergens een schat van een half miljoen aan edelstenen lag, en dat ik wist waar. Maar omdat ik er zelf niets aan had, leek het me beter om dat geld over te dragen aan de regering. Dan zou ik misschien vermindering van mijn straf krijgen. "Een half miljoen, Smal?", stamelde hij. "Voor de regering?" "Ja. Zal ik het aangeven, meneer?", zei ik rustig. "Nou, doe niets overhaast, Smal. Anders krijg je nog spijt. Vertel me eerst het hele verhaal." Ik vertelde hem alles, zonder plaatsnamen te noemen.
Toen ik uitverteld was, zag ik zijn ogen schitteren van hebzucht, heb hem te pakken, wist ik. "Geen woord hierover, tegen niemand, Smal", zei hij. "Ik kom over een paar dagen naar je toe." En inderdaad, twee dagen later kwam hij met zijn vriend Morstan naar me toe. Ze vonden dat mijn geheim geen zaak voor de regering was. Het was meer iets persoonlijks. En ze wilden de schat best voor me ophalen, als er met mij een afspraak over te maken was. Ik stelde voor dat zij samen een vijfde deel van de schat zouden krijgen. Maar dan moesten zij wel zorgen dat ik en mijn drie makkers vrijkwamen. Ze sputterden eerst tegen, maar we werden het toch eens. Met z'n allen spraken we het volgende af: ik zou twee extra kaarten tekenen van het fort. Met een kruisje zou ik aangeven waal de schat lag.
Sholto zou naar Agra gaan om te controleren or ons vernaal waar was, Hi zou de kist nog niet meenemen, maar laten staan. In een zeewaardige boot zou hij terugvaren. in die boot konden wij vieren dan ontsnappen. Twee weken later zouden we Morstan in het Agra-fort ontmoeten om de schat te verdelen. Morstan zou een vijfde deel meenemen en dat weer delen met Sholto. "Nou, heren,' zegt Smal, 'u snapt misschien al wat er toen gebeurde. Die schoft van een Sholto vertrok naar Agra, en is nooit meer teruggekomen. Morstan is nog in Agra gaan kijken of de schat inderdaad weg was. En, ja hoor. Vanaf die dag dacht ik alleen nog maar aan wraak, Ik moest en zou Sholto te pakken krijgen en hem vermoorden. Maar dan moest ik wel eerst van het eiland afkomen. Dat lukte met een kano van een inboorling.
Die inboorling was doodziek in het bos gevonden en naar ons kamp gebracht. Ik heb toen een medicijn voor hem gemaakt waar hij beter van werd. Vanaf die tijd was de kleine Tonga mijn trouwe vriend. Hij deed alles voor mij. Samen zijn we gewoon weggevaren in zijn kano. Na een paar dagen dobberen, werden we door een groot schip opgepikt. Samen hebben we over de hele wereld gezworven en van alles beleefd. Maar nooit vergat ik die verdomde Sholto. In mijn dromen heb ik hem wel honderd keer vermoord. Zes jaar geleden kwamen we in Engeland terecht. Ik wist al snel waar Sholto woonde. Ik probeerde hem te pakken te krijgen. Maar dat lukte niet, want hij had altijd twee sterke bewakers bij zich. Ook wilde ik weten of hij de schat nog had. Daarom raakte ik bevriend met iemand die dat kon weten.
Ik noem geen namen, want ik wil niet dat hij gevangen wordt, Van hem hoorde ik dat Sholto de schatkist met juwelen nog ergens moest hebben. Op een dag hoorde ik dat Sholto op sterven lag. Woedend was ik, dat hij me zo kon ontsnappen. Ik keek door het raam van zijn huis en zag hem daar liggen. Toen hij mij zag, zijn mond open van schrik. En ik wist dat dat viel zijn einde was. Diezelfde avond nog ben ik in zijn kamer geweest. Ik zocht in zijn papieren of hij ergens had opgeschreven waar de schat was. Maar ik vond helemaal niets. O, wat haatte ik die man! Als teken van haat speldde ik 'het teken van vier' op zijn borst. Ik werd ook na de dood van de oude Sholto op de hoogte gehouden van nieuwtjes. Een paar dagen geleden kreeg ik eindelijk bericht dat de schat gevonden was. De kist stond in de kamer van Bert Sholto.
De rest weet u, meneer Holmes Tonga kwam via het dak naar binnen Hij vermoordde Bert Sholto, voordat hi mii met het touw naar binnentrok. Ik was woedend dat hij dat gedaan had. Maar ja, het was nu eenmaal gebeurd. We lieten de kist aan het touw naar beneden zakken. Daarna gleed ik langs het touw omlaag. Tonga trok het touw op, deed het raam dicht en ging via het dak naar buiten. Helaas hebben jullie mij in die snelle boot van Smit te pakken gekregen. Anders was ik nu een rijk man op weg naar Brazilië in een groot schip. 'Een heel opmerkelijk verhaal, Smal', vindt Holmes. "Ja, maar ik neem de verhalenverteller nu mee', zegt de inspecteur. 'Want ik voel me een stuk meer op mijn gemak als hij achter slot en grendel zit. Bedankt voor de hulp, Holmes, en een prettige avond nog.
Gn zo vertrekt inspecteur Jones met John Smal, de man met het houten been. Of Smal zijn verdere leven opgesloten zal worden, vertelt de schrijver van het boek niet. Hij vertelt wel dat Watson en juffrouw Morstan gaan trouwen. Sherlock Holmes was daar al bang voor. Zelf zou hij nooit willen trouwen. Al die gevoelens en emoties zouden hem storen in zijn werk. Het enige wat Holmes wil, is de beste detective zijn.
ultimas paginas
Explicação Quando eu tinha 18 anos, entrei no exército ", John Smal começa sua história. Parti para a Índia como soldado e acabei em um grande forte na cidade de Agra. Eu era tão estúpido em ir no primeiro dia em que nadei. Eu sabia muito pego por um crocodilo. Aquele animal mordeu minha perna direita logo acima do joelho. Passei cinco meses no hospital ... e saí com uma perna de pau. Eu não podia mais ser um soldado. Eu me tornei um guarda no forte. Juntamente com dois índios, tive que guardar a entrada de uma parte abandonada do forte. Havia apenas escorpiões e outros animais assustadores nos corredores sinuosos e imundos atrás da entrada. Não havia mais ninguém. Uma noite estava escuro e choveu forte. Percebi como meus dois colegas estavam inquietos.
Quando eu queria fumar um cachimbo e largar o meu, eles de repente correram para mim. Um pegou minha arma e o outro colocou uma faca na minha garganta, "Ouça!" Ele empurrou a faca ainda mais conosco, ou você logo estará morto em um corredor atrás dela. Você tem três minutos para decidir o que será: viver ou descer minha garganta. "Seu cocô" Como posso decidir se não sei do que se trata? ", Perguntei." Se você participar, ficará rico. Juramos que você receberá um quarto do tesouro. - De qual tesouro? - Você jura que não vai nos trair? - Eu juro - falei. Depois me disseram que tesouro era esse. Havia uma caixa cheia de jóias de um homem rico do norte da Índia, que teve que fugir porque havia enganado muitas pessoas, e essas pessoas queriam se vingar dele.
O homem vestido de comerciante que viajava pelo país com um criado e algumas caixas. O servo era o irmão do índio que me segurava. A ideia daquele criado foi chegar a essa entrada silenciosa do forte e depois matar o mercador e dividir o tesouro. "Então: você participa ou não?" Os índios olharam interrogativamente para mim. Eu não queria morrer. E riqueza, eu não tinha medo disso. Então eu disse que sim. E aconteceu que o comerciante foi morto. Sua garganta foi cortada com a faca que eu tinha na minha garganta. Colocamos o cadáver em um dos corredores atrás da porta e colocamos pedras soltas ali, e John fez uma pausa. Holmes serve um copo de uísque para ele. 06
Ele o agarra com as mãos algemadas e bebe tudo de uma vez. Continue com a sua história ", diz Holmes. "Bem, então abrimos o baú. Foi incrível o que vimos. Muitas jóias! À luz da lanterna, diamantes, rubis, esmeraldas e outras jóias brilhavam. Vimos centenas de grandes pérolas e um diadema de ouro com doze pérolas. Nós Contamos tudo e colocamos em uma lista, depois concordamos que esconderíamos o caixão até que houvesse paz novamente no país. No dia seguinte, empatei quatro cartas e, com uma cruz, marquei o ponto exato na parede e, no fundo, coloquei "o sinal de quatro". Porque prometemos compartilhar o tesouro honestamente.
Nós tivemos azar. O cadáver do comerciante foi rapidamente encontrado. Todos nós fomos presos. Isso foi porque tínhamos guardado aquele lugar e porque aquele irmão estava sempre conosco. Recebemos trabalho forçado ao longo da vida e fomos levados para uma das Ilhas Andaman. Uma ilha desagradável, cheia de mosquitos da malária e nativos selvagens. Eu era o único prisioneiro branco no campo. É por isso que logo tenho outra coisa a fazer do que trabalhar no calor da terra. Fui autorizado a preparar remédios para o médico, um jovem e simpático inglês. Quando eu estava ocupado com isso em sua sala de consultoria, ele costumava sentar na sala ao lado com um grupo de cartas. Eles sempre jogavam por dinheiro. O major Sholto costumava estar lá, e seu amigo capitão Morstan.Eu os ouvia bem e às vezes olhava através de uma pequena janela o que estavam fazendo. Percebi que Sholto e Morstan quase sempre perdiam. E quanto mais pobres se tornaram, mais fanáticos eles jogaram.
Sholto havia perdido novamente uma noite. Mais tarde, ouvi-o dizer a Morstan que ele não tinha mais nada. Isso me fez pensar. No dia seguinte, visitei Sholto. "Posso pedir um conselho?", Perguntei a ele. "Diga-me, Smal", disse ele. Eu lhe disse que havia um tesouro de meio milhão de jóias em algum lugar e sabia onde. Mas como isso não me ajudou, parecia melhor transferir esse dinheiro para o governo. Então talvez eu tenha uma redução na minha frase. "Meio milhão, Smal?", Ele gaguejou. "Para o governo?" "Sim. Devo denunciá-lo, senhor?", Eu disse calmamente. "Bem, não se apresse, Smal. Caso contrário, você vai se arrepender. Primeiro me conte a história toda." Contei tudo a ele, sem mencionar nomes de lugares.
Quando terminei, vi seus olhos brilharem de ganância, eu o peguei. "Nem uma palavra sobre isso, para ninguém, Smal", disse ele. "Eu irei até você em alguns dias." E, de fato, dois dias depois, ele veio até mim com seu amigo Morstan. Eles descobriram que meu segredo não era da responsabilidade do governo. Foi mais pessoal. E eles queriam pegar o tesouro para mim se um compromisso pudesse ser marcado comigo. Sugeri que juntos eles receberiam um quinto do tesouro. Mas eles tiveram que se certificar de que eu e meus três companheiros fomos libertados. Eles cuspiram no começo, mas concordamos. Todos concordamos com o seguinte: eu pegaria duas cartas extras do forte. Com uma cruz, eu indicaria onde estava o tesouro.
Sholto iria a Agra para verificar se nosso vernaal era verdadeiro. Oi não pegaria o caixão, mas o deixaria. Ele navegaria de volta em um barco em condições de navegar. naquele barco poderíamos comemorar e depois fugir. Duas semanas depois, encontraríamos Morstan no forte de Agra para distribuir o tesouro. Morstan pegaria uma quinta parte e a compartilharia com Sholto. "Bem, senhores", diz Smal, "vocês já devem entender o que aconteceu então. O bastardo de um Sholto partiu para Agra e nunca mais voltou. Morstan foi a Agra para ver se o tesouro havia realmente desaparecido. E, A partir daquele dia, eu estava pensando em vingança, deveria e iria pegar Sholto e matá-lo, mas depois tive que sair da ilha primeiro e consegui uma canoa de um nativo.
O nativo foi encontrado morto na floresta e levado para o nosso acampamento. Fiz então um remédio que o ajudou. Desde então, a pequena Tonga foi minha fiel amiga. Ele fez tudo por mim. Juntos, partimos em sua canoa. Depois de alguns dias de sacudidela, fomos apanhados por um grande navio. Juntos, percorremos o mundo e experimentamos tudo. Mas nunca esqueci aquele maldito Sholto. Nos meus sonhos eu o matei cem vezes. Acabamos na Inglaterra seis anos atrás. Logo soube onde Sholto morava. Eu tentei pegá-lo. Mas isso não funcionou, porque ele sempre tinha dois guardas fortes com ele. Eu também queria saber se ele ainda tinha o tesouro. Por isso me tornei amigo de alguém que sabia disso.
Não mencionei nomes, porque não o quero pego, ouvi dele que Sholto ainda tinha o baú do tesouro com jóias em algum lugar. Um dia ouvi dizer que Sholto estava morrendo. Fiquei furioso que ele pudesse me escapar assim. Olhei pela janela da casa dele e o vi deitado lá. Quando ele me viu, sua boca se abriu de terror. E eu sabia que era o fim dele. Naquela mesma noite, eu estava no quarto dele. Eu olhei em seus papéis para ver se ele havia anotado em algum lugar onde estava o tesouro. Mas não encontrei nada. Oh, eu odiava aquele homem! Como sinal de ódio, prendi "o sinal de quatro" em seu peito. Também fui informado das notícias após a morte do velho Sholto. Alguns dias atrás, finalmente recebi a mensagem de que o tesouro foi encontrado. A caixa estava no quarto de Bert Sholto.
Você sabe o resto, o Sr. Holmes Tonga entrou pelo telhado e matou Bert Sholto antes de oi mii puxar a corda. Fiquei furioso por ele ter feito isso. Mas sim, isso acabou de acontecer. Abaixamos a caixa na corda. Então eu deslizei a corda. Tonga puxou a corda, fechou a janela e saiu pelo telhado. Infelizmente você me pegou naquele barco rápido de Smit. Caso contrário, agora eu era um homem rico a caminho do Brasil em um grande navio. "Uma história muito notável, Smal", diz Holmes. "Sim, mas estou levando o contador de histórias comigo agora", diz o inspetor.
O general Inspetor Jones parte com John Smal, o homem com a perna de pau. Se Smal ficará preso pelo resto da vida, o autor do livro não diz. Ele diz que Watson e Miss Morstan vão se casar. Sherlock Holmes já tinha medo disso. Ele nunca iria querer se casar. Todos esses sentimentos e emoções o perturbariam em seu trabalho. A única coisa que Holmes quer é ser o melhor detetive.
Sherlock Holmes, Het teken van vier. 72>83
Pronto para o barco da polícia Às sete horas da noite, Holmes e Watson chegam ao cais. Ambos com uma arma carregada no meu bolso. O barco já está esperando. Holmes olha para isso de forma crítica. "Você pode dizer que este é um barco da polícia?" Sim, nessas luzes verdes ao lado. "Então leve embora." Jones, Holmes e Watson estão na parte de trás do barco, perto do homem ao leme. Os dois agentes fortes estão na frente do barco. "Para onde devemos ir?", Pergunta Jones. "Dirija a torre. Temos que parar em frente ao estaleiro Jacobson. O barco da polícia dispara a alta velocidade passando por barcos de carga pesadamente carregados. Holmes sorri satisfeito. "Aposto que vamos pegar todo mundo no rio", diz ele.
"Isso não vai funcionar", diz Jones. "Porque existem barcos ainda mais rápidos. "Se ao menos alcançarmos a Aurora! Enquanto eles navegam para o cais, Sherlock Holmes explica como ele encontrou o barco a vapor. "O navio partiu às três horas da manhã. Depois disso, ninguém mais viu. Não na água e em nenhum lugar do lado. Talvez eles tenham navegado apenas por um período muito curto, pensei então. Talvez o navio esteja em algum lugar onde você não possa vê-lo. Eu só conseguia pensar em um lugar onde você pode esconder um navio assim: no estaleiro. Então, como um velho marinheiro, fui visitar os estaleiros no Tamisa. A certa altura, vi o Aurora deitado em uma doca coberta. Justo quando descobri isso, o proprietário, Adam Smit, chegou. Ele estava bêbado. 73
Ele gritou que o barco deveria estar pronto hoje à noite. Ele tinha que ser capaz de navegar exatamente às oito horas, porque não podia deixar dois homens esperando. Quando ele se afastou, eu o segui por um tempo, mas ele voltou a um pub, felizmente me deparei com um dos meus bandidos. Agora está de vigia no quintal. Imediatamente quando a Aurora sai, ele tem que acenar para nós com o lenço. Esse é o sinal para irmos atrás do navio. Portanto, temos que ter certeza de que estamos prontos para partir.
"Que sorte! Mas Dina escuro quando eles se aproximam da Torre. O barco está velejando. Há o cais de Jacobson, observa Holmes. Ele tira uma visão noturna do bolso e olha para a margem. Eu vejo minha guarda parada lá, mas nenhum sinal de um lenço. Nós apenas temos que navegar aqui e para cá. A espera começa, todos a bordo estão animados. Todo mundo percebe o que precisa ser feito. Holmes espia pelo espectador. De repente, ele grita. "O sinal! Aí vem a Aurora! ", Ele chora." Vai rápido. Eles vêem o barco navegando ao longo da costa. A toda velocidade, companheiro! ", Jones chama. Seu rosto está tenso." Aquele barco é muito rápido. Eu não sei se podemos alcançá-lo
==
Temos que alcançá-lo! ", Grita Holmes." Vamos pegá-los! " Eles estão correndo a toda velocidade depois do Aurora. Acho que estamos correndo ", diz Jones. "Tenho certeza", diz Watson. Ele espia através de sua visão noturna. Eles percebem que estamos atrás deles. Eu vejo alguém no convés traseiro apontando para nós. Agora podemos focar o holofote neles. Lenta mas seguramente eles estão se aproximando. Eles vêem um homem sentado de joelhos no convés. Ele move os braços como se estivesse ocupado fazendo alguma coisa. Há algo preto ao lado dele. Talvez um cachorro? Agora eles estão tão perto da Aurora que Jones chama que o barco deve parar. O homem no convés se levanta rapidamente. Ele amaldiçoa os punhos. Sua perna de madeira é claramente visível. 76
A esperança negra ao lado dele também está ganhando vida. Um homem pequeno, com uma cabeça grande e um feixe de cabelos bagunçado, se levanta. Ele sorri com um olhar feroz, levanta os lábios e mostra os dentes. Holmes imediatamente mira sua estranha criatura. Watson, ele sussurra, "seu revólver! Atire enquanto ele levanta a mão. Ainda bem que eles podem ver claramente o anão. Ele pega um tubo de madeira rapidamente. Ele quer explodir. Naquele momento, Holmes e Watson disparam ao mesmo tempo com suas armas. O anão se vira e cai no rio. O homem com a perna de madeira colide com o leme. O Aurora muda de direção imediatamente. Ele navega um pouco antes do barco da polícia, direto para o lado. 77
Com um golpe fraco, ele fica preso no chão lamacento. O homem pula do barco. Imediatamente a perna de madeira afunda no fundo pantanoso. Ele se aperta em todos os tipos de turnos, mas não pode mais avançar ou recuar. Ele grita e xinga com raiva. O barco da polícia se aproxima dele com cuidado. Se o barco estiver deitado ao lado, os oficiais o tiram da lama com uma corda. Ele rosna com raiva quando o inspetor Jones coloca as algemas nele. O Aurora está preso ao barco da polícia, e Holmes e Watson sobem a bordo. Há uma caixa de ferro no convés. Esse deve ser o tesouro. Eles tentam abri-lo, mas está trancado e a chave não está em lugar algum. Juntos, eles levantam a caixa e a levam para o barco da polícia.
Veja isso! ”, Exclama Holmes. Ele aponta para uma escotilha de madeira. Há uma flecha na escotilha. "Essa flecha venenosa deve ter disparado bem entre nós quando atiramos. Temos tido muita sorte!
John Smal O homem com a perna de madeira está sentado com as mãos algemadas em uma cabine em um barco da polícia. Holmes e Watson colocaram o caixão na frente dele e também se sentaram. Bem, John Smal ", diz Holmes. "Me desculpe, tinha que chegar a isso. "Caso contrário, eu", responde Smal defensivamente. "Eu juro que não matei Bert Sholto. Aquele pequeno selvagem atirou uma daquelas flechas amaldiçoadas nele. Já tinha acontecido antes de eu entrar. "Sim, eu entendo isso. Você estava esperando do lado de fora pela corda. Ele a jogava no chão para que você pudesse subir. John Smal olha surpreso para Holmes." Parece que você estava lá. Eu sabia nem que o Sr. Sholto estivesse em seu quarto, pensei que ele estivesse comendo lá embaixo, se fosse o velho Sholto.
Eu teria alegremente feito aquele copo menor. Mas não o jovem cavalheiro. Ele nunca fez nada comigo. "Escute, Smal. Se você me contar tudo honestamente, talvez eu possa fazer algo por você. Acho que o veneno funcionou tão rápido que Bert Sholto já estava morto antes de você entrar". de fato, senhor. Fiquei chocado quando entrei pela janela. Aquele diabinho estava sorrindo para mim ao lado do cadáver de Sholto. Eu estava furioso com ele. E ele ficou tão chocado, ele me contou mais tarde, que perdeu o bastão e um saco de flechas. Aposto que você nos localizou assim. Holmes assente. "Mas o pior é", continua Smal ", que eu tenho que ir para a cadeia novamente. Eu tenho direito a meio milhão. Se ao menos eu nunca tivesse tido algo a ver com aquela namorada de Agra. Aquele bebê é amaldiçoado. O major Sholto morreu de medo. 81
Seu filho foi morto por isso e eu sou condenado à vida! É quando o inspetor entra. Bem, parece uma festa aqui com aquela namorada no meio. É uma pena que não tenhamos alcançado a outra pessoa viva. "Bem, fique feliz que o pequeno esteja morto, Jones." Ele era arriscado, não era? "John Smal assente." E outra coisa ", diz Jones." O Smit of the Aurora afirma que ele não sabe nada sobre esse caso. "Verdade!", Grita o prisioneiro. "Eu escolhi o barco dele porque ele navega muito rápido. Nós não dissemos nada, mas pagamos bem. Ele só teve que nos levar para um navio marítimo. Queríamos navegar para o Brasil com isso".
"Então deixarei ele e o filho partirem", diz Jones. O barco da polícia voltou à cidade com o reboque Aurora. Você se lembra do que concordamos em fazer? ", Holmes pergunta ao inspetor. Ele assente e diz: Watson está indo com a namorada para aquela mulher ... "Mary Morstan, ela é chamada." E você pergunta a John Smal: Sim, está certo. "Bom. Mas um agente tem que ir com Watson, porque esse tesouro é muito caro. E a caixa deve ser devolvida ao escritório com todo o conteúdo. Somente quando este caso estiver concluído, o conteúdo poderá ser distribuído." , diz Holmes. Então ele olha para John Smal. “Onde está a chave do caixão?” “No fundo do rio”, diz Smal com um sorriso.
O caixão se abre .... Watson sai com um agente e o tesouro em uma carruagem para Mary Morstan. Ela começa a corar quando vê Watson. Watson também ganha uma cor. "Há notícias?" Sim, apenas observe. Watson aponta para o caixão que o agente carrega dentro. "Essa é a querida agora?", Ela pergunta. Sim, a grande queridinha de Agra. Metade é para você e a outra metade para Ted Sholto. Não é ótimo? " "Eu devo isso a você?" Sua voz ainda não soa entusiasmada. "Não, para meu amigo Sherlock. Watson conta brevemente como eles se apossaram do tesouro. E que ela possa ser a primeira a ver o tesouro. Ele tira um pequeno pé de cabra do bolso do paletó. "Tenho que abrir a caixa, porque o ladrão jogou a chave na água", explica ele.
Demora um pouco para a tampa se mover, mas de repente ele se solta, Watson levanta a tampa com os dedos trêmulos e ele e Mary se entreolham, perplexos. A caixa está vazia! Nenhum vestígio de ouro ou jóias ... nada! O agente também vem ver. "O tesouro se foi, Mary diz calmamente. Watson de repente percebe o que isso significa. Ela não se importa muito com isso, querida. Ele dá um sinal ao agente para sair da sala e depois diz: 'Graças a Deus. "Por que você diz isso?", Ela pergunta com um sorriso. "Porque eu tenho uma chance agora", diz ele. Ele pega a mão dela. Ela não está puxando-o de volta. "Porque eu te amo, Mary. Mas desde que você seria uma mulher rica, não ousei dizer isso a você. Agora que o tesouro se foi, eu ouso. Por isso eu disse graças a Deus. "Então eu digo graças a Deus", sussurra Mary. Watson a puxa para perto e eles se beijam.
==
Naquela noite, Watson leva a caixa para o inspetor Holmes. John Smal está lá e Jones também. Holmes começa a rir quando ouve que a caixa está vazia. "Eu pensei assim, Smal. Explique o que você fez ", ele ri. Smal diz que jogou as jóias na água peça por peça. Espalhado por oito quilômetros, o tesouro fica no fundo do rio. Ele não queria que ninguém além dele e de seus três companheiros recebesse o tesouro. Antes, no fundo do Tamisa, do que com a família de Sholto ou Morstan. "Estúpido da sua parte", comenta Jones. "Agora seu castigo ficará maior." Meu castigo ficará maior?! ", Exclama Smal. Fui morto por vinte anos naquele campo imundo de prisão de Sholto e Morstan. Aqueles dois me traiu. Tenho que dar a eles o que tenho direito? 86
===
Nunca! Você nunca ouve! Prefiro ser enforcado do que viver com a ideia de que alguém está em um palácio com meu dinheiro. Estreito é realmente feroz. Seus olhos disparam e suas algemas agitam os gestos selvagens que ele faz. "Você esquece que não sabemos o que aconteceu no passado", diz Holmes calmamente. 'E, portanto, não sabemos se você realmente tem direito ao tesouro. "Eu quero lhe dizer isso. E eu juro dizer a verdade." Comece. Holmes, Watson e Jones estão ouvindo.
===
Explicação 'Quando eu tinha 18 anos, entrei no exército', John Smal começa sua história. Parti para a Índia como soldado e acabei em um grande forte na cidade de Agra. Eu era tão estúpido em ir no primeiro dia em que nadei. Eu sabia muito pego por um crocodilo. Aquele animal mordeu minha perna direita logo acima do joelho. Passei cinco meses no hospital e saí com uma perna de pau. Eu não podia mais ser um soldado. Eu me tornei um guarda no forte. Juntamente com dois índios, tive que guardar a entrada de uma parte abandonada do forte. Nos sinuosos corredores imundos atrás da entrada, havia apenas escorpiões e outros animais assustadores. Não havia mais ninguém. Uma noite estava escuro e choveu forte. Percebi como meus dois colegas estavam inquietos. 88
-----
Quando eu queria fumar um cachimbo e abaixar minha arma, eles de repente correram em minha direção. Um pegou minha arma e o outro colocou uma faca na minha garganta. "Escute!", Disse o maior dos dois. Ele empurrou a faca ainda mais na minha garganta. "Você se junta a nós ou estará morto em um corredor atrás dele. Você tem três minutos para decidir o que será: vida ou cocô." Como posso decidir se não sei do que se trata? ", Perguntei." Se você participar, ficará rico. Juramos que você receberá um quarto do tesouro. "" Qual tesouro? "" Você jura que não vai nos trair? "" Eu juro ", eu disse. Então me disseram que tesouro era esse. Havia uma caixa cheia de jóias de um homem rico do norte da Índia, que teve que fugir porque havia enganado muitas pessoas, e elas queriam vingança.