Uzamayacak artık saçlarım, çok sevdiğim bıyığım, sakallarım. Aynalara bakmayacağım artık, başka gözlerin nazarıyla, nasıl yansırım acaba diye. Kurulmayacak hayallerim, yaşanmayacak hayal kırıklıklarım. Sevmeye öykünmeyecek işe yaramaz gönlüm, doymaz benliğim. Bir güzel bedene saklanma arefesine yanaşmayacak ellerim. Kıskanmayacak varlığım diğer ruhların başka ruhlarla dansını, dans etme çabasını. Bir dosta güvenmeyecek, güvenini yerle yeksan etmeyecek, etme sancısı çekmeyecek bir daha. Bir daha benden olanlara kalp sızısıyla su vermeyecek, huzurlarını kendi içimde eritmeyecek. Bir daha kaybetmeyecek, kazanmayacak, sevmeyecek, sever gibi yapmayacak. Sevilmeyi de beklemeyecek. Şüphesine can suyu vermeyecek. Sevgiyi bir terli geceye varmanın gerçekliği ile berbat etmeyecek, ona sövmeyecek. Umut etmeyecek. Yarına bağlanmayacak. Bir türkü o çokça kulak aşındıran 'yaşama sevincini' ona vermeyecek. Hatta kederlenmeyecek, türküyü yazana şaşırmayacak. Ona hayran olmayacak bir daha. Düşünmeyecek bir daha. Kimi kimseyi, nefreti aşkı, yakını uzağı, anneyi... düşünmeyecek. Kitapları okuyunca nöbetini bitirmiş bir asker rahatlığı yaşamayacak. Kitapları en kıymetli değer olarak görmeyecek. Ve yazmayacak bir daha. Acılarını yazmayacak ki sadece onları yazdığını hatırlamayacak bir daha. Kalp atışını dinlerken bir gece, aklına küçük bir çocuğun gözleri düşmeyecek bir daha. Onu özlemenin nemli göz çukurlarını her daim doldurduğunu anımsamayacak. Sırf bundan, bir daha ezmeyecek kendini, pervasızca saldırmayacak bir daha hiçbir şeye, hiçbir amaca, hiçbir kimseye. Yalnızlığa düzülmüş methiyeler sıralamayacak bir daha. Sığındığı limanı hatırlamayacak. Beyninin içindekileri sayamayacak, hiçbir şeyi tekrar edemeyecek, kendi içinde herşeyin dışında savaşamayacak. Barışı aramayacak, savaşa karşı duramadığı gibi. Hiçbir şey hissetmeyecek. Onu hissettirmeyecek çünkü. O, Ölüm... sevgili ölüm, yol açmayacak bir daha yapmasına izin verdiği sürece yapılanlara.
snowghoul
janainaart
ellievsbear
jacobvanloon
blakekathryn