•Kaonashi•

ჩვენ პატარაობიდანვე დიდები ვიყავით და ამიტომ ვეღარ გვჯერა სასწაულების

[alexthemastermind]

ელეგია

შენი ადგილი ჩემთან არ არი,

გავიდა დრო და შენაც დამტოვე.

მაგრამ ზრახვები, დაუფარავი

ეურჩებიან ჩემ სიმარტოვეს.

გაცივდა მიწა, შენი საფლავის

ქვასთან მოვედი ისევ მდუმარე.

ძველი ლანდები ისევ მზაფრავენ.

ჩემი სიზმრების ხშირი სტუმარი

გახდი და გახდნენ, და თან გახლიან,

ვერგადახსნილი ფეთქავს ვენები.

მომასვენებენ ჩუმი სახლიდან,

მეც არ ვურჩობ და მოვესვენები.

ზამთარი უფრო სამწუხაროა

თუ პეიზაჟებს ნისლი ედება,

თუ ვერაფერი ვერ გიხარია

და შენაც ჩემსკენ არ იხედები.

ვიხსენებ მუდამ, ხეთა ხეივანს,

როგორ ტკეპნიან ქუჩას ლანდები.

ვცხოვრობ წარსულში და უხეიროდ

ვერც მომავალში ვერ ვიბადები.

ცივია ღამე და ამგვარ ბინდში

ხეთა ჯარები იქცნენ ჩრდილებად.

მე ვეღარაფრით ვეღარ დავმშვიდდი,

აღარც სხეული მემორჩილება.

ვეღარც ვიცდი და ვეღარც დავდივარ,

ვიცი, ყოველ მხრივ ისევ მელიან

ლანდები, თუმცა თავად ლანდი ვარ.

შენი საფლავი ცარიელია.

ვიცი არ მოხვალ, არც გელოდება

ჩემი თავი და ჩემი სხეული.

უგუნურია ახლა გოდება,

გარდასულის და დავიწყებულის.

წესით შენ ახლა შორს უნდა იყო,

ცხრავე მთასა და ზღვარე შორეთში.

მიამიტს ალბათ მეგონა სიტყვით

და სიმარტოვით მოგიშორებდი.

რაც არის, არის - ვამბობ და მჯერა

ჩემი სიტყვების ფუჭი სიმართლე.

დაგემშვიდობე ვითომ ამჯერად

და წასასვლელად წამოვიმართე.

ხეები თავზე მადგან ჩრდილებად.

ლანდები ისევ ჩუმად მელიან.

ფეხები ძლივსღა მემორჩილება.

შენი საფლავი ცარიელია.

[alexthemastermind]

აკუტაგავას მოტივით

გათავდა დღე და მორჩა პარტია,

ლანდები ისევ ყუთში სხდებიან.

ყოველი დილა - გადმონაშთია,

ყველა ღიმილი - ნასესხებია.

დგახარ კარიბჭის თავზე და უმზერ

როგორ ეშვება ქალაქზე ბინდი.

ყველა ლამპარი გესობა გულზე,

გაშალე ხელი და გადაფრინდი.

საით? - იკითხავ, მერე იაზრებ

ეჭვსა და სევდას რომ ემონები.

ბინდი ნელ-ნელა მუქდება ცაზე...

ყველას ჩვენ-ჩვენი რაშომონები

დაგვაქვს. დავათრევთ. გულით მქუხარე

აზრებს ვაფრთქვევთ და ასე გვგონია

ყველა ტკივილი და საწუხარი

ისევ ჩვენივე მონაგონია.

არადა, როცა სარკის წინ დგახარ

შეუბღალავი, სრულად შიშველი,

ხვდები, ვერაფერს ვერ იტკენ ახალს,

და ვერც ვერაფერ ახალს იშველი.

ჰოდა, რიუნო, გახსოვდეს, სანამ

ეჭვსა და სევდას დაემონები,

ქალაქის პირას გვერდიგვერდ დგანან

ჩემი და შენი რაშომონები.

[alexthemastermind]

სიზმრად ნანახი ლექსი

არ მოიწყინო, ჩემო ძვირფასო,

თუ შუაღამით გაიღვიძებ

და საწოლში ჩემი თავი აღარ დაგხვდება.

მე გავიპარე შვიდი ღამით,

სახურავი სულს მიხუთავდა

და კედლები დამივიწროვდნენ.

თან წავიღე ჩალის თოჯინა,

ჩაქუჩი და სამი ლურსმანი.

მე ვიქნებოდი არავინ და ხელს ვერასოდეს ვერ გაგიშვებდი.

წვრილია ჩემი სიცოცხლის ძაფი,

მოკლე - ჩემი ბედნიერების.

თავს აჩრდილები დამტრიალებენ,

ჩამძახიან

რომ ტკბილად გძინავს და მიწვდიან

ოქროს მონეტებს

(ვერ გამოვართვი,

ხელში ვერაფერს ვერ დავიჭერდი).

არ მეძიო ბებერ ხესთან.

ჩემ სახეზე არ არეულა წვიმა და ცრემლი,

ჩემი ხელები სისხლს არ გაუთბია

და არც მუხლები მაქვს მოკვეთილი.

მეშვიდე დილა.

გარიჟრაჟზე

შავსა და ლურჯს შორის იშლება მწვანე.

მოვინანიე ყველა ცოდვა.

შენი თავი უფრო ძვირფასს გადავულოცე.

ის გაიზარდა, მე - თვალები დაბურული მაქვს.

დაე იწვიმოს, იწვიმოს მუდამ!

მშვიდობით მეთქი, ესღა ვთქვი და ჩემი თავი გამოვიგლოვე.

[alexthemastermind]

ოთახის ლექსი

ქარია.გარეთ მუდამ ქარია

და სათამაშოდ ვერ გადის ბავშვი.

შენ გათენება ვერ გიხარია

და მოწყენილი ზიხარ ოთახში.

ოთახში, სადაც მეტი ნესტია

ვიდრე ამ კედლებს ძალუძთ ატანა.

ვერ ჩააბარე შენი ტესტი და

სარკმელზე ხელი გადაატარე.

და იწმინდება ოთქლისგან მინა,

არშესაშური იშლება ხედი.

დამძიმებული ოთახი გმინავს,

გახსენებს, მისგან რომ ვერ გახვედი

გარეთ, ქუჩაში, სადაც ქარია

სადაც ხეები თავს იმაგრებენ.

შენ დაღამებაც ვერ გიხარია,

და შენი სახლი იწყებს დანგრევას.

[alexthemastermind]

ვოცნებობ იოკოჰამაზე,

ვოცნებობ ტოკიოზე,

ნეონზე და წვიმაზე,

უკან გადახვეულ ორმოც წელიწადზე.

ხიდებზე და მანქანებზე,

სიგარეტზე, რომელიც იწვის სიმეტრიულად,

წითლის ნაცრისფერში იდეალურ გარდასახვაზე.

ყავაზე, რომელიც ყველაფერს ირეკლავს

და მითბობს ხელებს.

ცარიელ ქუჩაში მუსიკა უფრო ხმამაღალია,

მარტოობაში მეტია სილამაზე!

უბედურებაში მეტია პოეზია!

სევდაში მეტია ესთეტიკა!

შორს მეინსტრიმი,

მე მინდოდა ვყოფილიყავი ანდერგრაუნდი!

* * *

რას გაიხსენებ სახლზე უარესს

და რომელ ხავსს მოეჭიდები?!

არ გეწყინება უფერობა,

გცლის და გავსებს.

თან მაინც, ყველა მოგონება შავთეთრია.

სალამს გითვლიან სახურავები,

გახსენებენ

რომ მსხვერპლი ხარ

საკუთარი სურვილების.

არ აიხდინო ტოკიო და იოკოჰამა,

ნეონი და იდეალურად დამწვარი ღერი,

ხიდები და ცხელი ყავა...

მთლიანად მაინც ნუ აიხდენ,

რადგან გინდოდა ყოფილიყავი ანდერგრაუნდი

და სიმცირე სველ ქუჩაში უფრო რთულია.

[alexthemastermind]

ჩემო ძვირფასო.

შემოდგომაა.

ალბათ ღელავს ზღვა.

ტალღების შფოთვა გიკარგავს ხმას

და თითებზე წყლის წვეთები გეთამაშება.

სანაპიროზე ჯდება აჩრდილი.

შენს შველას ელის.

მაგრამ

არა და არ გითრევს წყალი.

მე მუდმივად ვიხსენებ წარსულს.

უფრო სწორად,

ნახევარი ნოსტალგია ვარ,

ნახევარიც მელანქოლია.

ისტორია - ოდნავაც არა.

გემახსოვრება,

როგორი იყო იმ ღამით მთვარე.

ტრაექტორია შენ სხეულზე ჩემი თითების.

რას მეტყოდი მანამდე, შემდეგ და

მე რასაც გიპასუხებდი...

მე კი, მხოლოდ შეხება მახსოვს

და ჟრუანტელი დავლილი ტანში.

ნუ გამკიცხავ,

მავიწყდება სილამაზე,

მაგრამ თავიდან არ ამომდის მშვენიერება.

ვერ მივიღე შენი წერილი.

ქარმა წაგართვა,

ან

ფოსტაში მისამართი შეეშლებოდათ.

მრცხვენია,

მაგრამ კარგიც კი არის,

მეშინია შენი სათქმელის.

ამოდი ზღვიდან,

ქვიან ნაპირზე გელის აჩრდილი

და თავს იტყუებს,

რომ ოდესმე გადარჩენა დაგჭირდება.

[alexthemastermind]

დაღლილი ლექსი

დახურავ ფანჯრებს და არ გყოფნის ჰაერი,

გააღებ - ქუჩაში გაგირბის აწმყო.

არის არჩევანი - ნაირნაირი,

ოღონდაც ბოლომდე არცერთი გაწყობს.

ბოლომდე არასდროს არ გყოფნის სუნთქვა,

არადა, ვერც აშორებ სტრიქონებს.

წაიღე ყველა დარდი უფასოდ, მუქთად

და სევდის ესთეტიკა გამოიგონე.

გამოიგონე, რომ უკეთესია

თუ გული გაგიშავდა ამდენი წუხილით,

რომ თავის ტკივილი ცხოვრების წესია

და ცოცხალი ხარ, თუკი მარწუხები

ანდა შანთები ტანს დაგისერავენ,

ღვიძლს თუ დაუთმომ ყვავსა და არწივებს,

თუ იეგოისტებ - ყველა ტრაგედიას

დაიტოვებ და არ გაუნაწილებ

არავის.

არსად.

არასდროს იტყვი.

ღამეებს შეთხზავ შიშველ ლექსებად,

მიწას შეჭამ და უთქმელი სიტყვის

ცრემლით თვალები თუ ამოგევსება.

და როცა მორჩება მდუმარე პროცესია

როცა პარაკლისიც საკუთარ თავს შეჭამს,

მოვა ეშმაკი, ვითომ პროფესიულ

ნაწერებს დაწვავს და დაიმანჭება.

გამთენიისხანს მზე შეგახსენებს

რომ აზრი არ აქვს ამ მთელ რიტუალებს,

რომ გაიმეორებ ყოველ დღეს და

უსასრულობამდე წრეზე იტრიალებ.

ცხადია იცი,

თუმცა კი არ გჯერა,

მსხვერპლად სათითაოდ შესწირე ვენები.

ვერავის გააკვირვებს ვერც ამჯერად,

ეს შენი ვეღარგადარჩენები.

[alexthemastermind]

დამშვიდობების ლექსი

....და გაიყარა ჩვენი გზები, შენ კი შენით და

მე კვლავ წყვდიადის სიმძიმეში გადავაბიჯე.

უკვე წუთია გამოტანილ განაჩენიდან,

შენიდან ჩემკენ მიმატებით ვითვლი ნაბიჯებს.

სამწუხაროა, უფრო მეტად, დასანანია

რომ "ჩვენ" შევქმენით, ვაშენეთ და შევაკოწიწეთ.

მერე, შეგვიპყრო უერთმანეთობის მანიამ,

ვივაჟკაცეთ და ვილაჩრეთ და ვიეგოისტეთ.

შემოვიძარცვეთ სიტყვები და უსინდისობით

ვერ ვიკადრეთ და ვერ ვუთხარით და არ ვუთხარით.

და როცა ჩუმად გულში ცეცხლის ისარს ვისობდით

ერთმანეთს ძირი უნებურად გამოვუთხარეთ.

სათქმელი დაგრჩა უფრო მეტი, ვიდრე გითქვია,

მოსასმენი მაქვს, მაგრამ ალბათ ვეღარ გავიგებ.

მოვლენ სხვები და როცა წარსულს გადაითვლიან,

გაგვამტყუნებენ, რომ ცხოვრება ჩამოვარიგეთ

სახლზე, ქუჩაზე, დედაზე და დაზე და ძმაზე,

მეგობრებზე და ათას სხვაზე, დიდ მონდომებით.

რომ გავითხარეთ საფლავები და გავემზადეთ,

და ვერ ვიგლოვეთ, სანამ შიგნით ჩავასვენებდით

საკუთარ თავებს, ერთმანეთის ნაჩუქარ თავებს,

გასახსენებელ წარსულიდან ამბების რიგებს.

მაგრამ, ასეა, ვინაიდან დავახურდავეთ,

და ჩვენი თავის იმდენედი ჩამოვარიგეთ,

რომ ეყოფოდა ყველას, გარდა ერთმანეთისა.

დარჩენილი კი, მცირედით თუ იყო საერთო.

ჰოდა, რადგანაც ლაზარობა არცერთს გვეღირსა,

გადავწყვიტეთ რომ ერთმანეთისგან გადაგვერთო

სხვა სიცოცხლეზე, შენ უჩემოდ, მე კი უშენოდ,

ოღონდაც, დიდ ხანს ახალ ამბავს ვეღარც ვამხელდით.

აწი მოგვიწევს, რომ სამყაროს სახე ვუჩვენოთ

სხვა წარსული და მომავალი და სხვა სახელი.

შენ მე გჭირდები, მე კი, უფრო, სასურველია

მყავდე (აქ უფრო მართებული არის "მყოლოდი").

რთულია ყოფნა, სადაც უკვე აღარ გელიან,

და გამოჩენით გაუცრუებ ვინმეს მოლოდინს.

[alexthemastermind]

ლექსიკონი

მე არ ვიცოდი სიცოცხლეზე ჩაბღაუჭება

თუ შემეძლო ასე ძალიან.

თუ ამდენად მაღელვებდა მე ჩემი თავი,

და დედაჩემი,

და მეგობრები,

და სუყველა, ვინც კი ჩემია,

და ისინიც ასე ფიქრობენ,

და ვინც არ ფიქრობს,

ზოგი ისიც დასანანია დასაკარგავად.

თურმე.

როგორი ჯადოსნური სიტყვა ყოფილა,

სიტყვა ახალ აღმოჩენების,

ძველი ამბის დავიწყების,

ანალიზის,

პირის დაღების,

თვალებსაც რომ გაგიფართოვებს,

ყურებსაც რომ დაგიხშობს,

გზებს რომ ჩაგიხერგავს,

გზებს რომ გაგიხსნის,

თურმე, ასეთი ყოფილა თურმე.

ჰოდა, აღმოჩნდა, თურმე,

უფრო მეტად მდომია იქ ყოფნა,

სადაც უკვე ვარ,

საიდანაც ფეხს არ ვიცვლი და

ფეხის მოცვლას ასე შევნატრი.

პარადოქსია ადამიანი.

უსარგებლო ოქსიმორონი.

მსგავსი სიტყვებით უღიმღამოდ გამოტენილი.

რამეთუ აგერ მე ისიც არ შემძლებია,

სხვებისავით ვილაპარაკო,

არათუ განვიცადო,

მოვიქცე და ა.შ.

"შემო" ან "გამო",

პრაგმატული პრეფიქსები და

მთელი შენი პასუხისგება

ფარზე მოხვედრილი ისარია.

შემომეწერა ჩემი ლექსები,

გამომივიდა ტრაგიკული და დრამატული,

შემომეკითხა

ერთხელ,

ორჯერ,

ხუთჯერ,

ათჯერ,

შემომეთვისა და ამეთვისა,

შემომესწავლა ჩემი თავი,

შევეცადე გამომეყვანა

აქედან რამე და ანკესს მხოლოდ

იმედგაცრუების თევზი ამოყვა.

საკუთარი თავი შემომეიმედგაცრუებულა.

ასეა,

მითქვამს, ვამბობ და ვიტყვი,

რომ საკუთარი თავი ცხოვრებას დავაბრალო,

რომ ვთქვა - მე ვცადე, მაგრამ რას ვიზამთ,

არ გამოვიდა როგორც მინდოდა,

სწორედ იმიტომ,

რომ თურმე ასეა.

ასე იყო.

ასე იქნება.

ასე ვიცხოვრებ.

და ლექსიკონში კიდევ ბევრი კარგი სიტყვაა,

ენის ევოლუციისგან შემოგდებული,

რომ ჩვენთან ერთად მასაც თავი გადაერჩინა.

მაგრამ მათ შორის ყველაზე უფრო მე ერთი მიყვარს

მაშასადამე.

იყო რაღაც. და რადგან იყო, ახლა სხვა არის,

ცუდი თუ კარგი,

ამას ოღონდ აზრი არა აქვს,

არეულია ერთმანეთში ცუდიც და კარგიც,

თუ არ გამირჩევთ,

მე ვერაფერს გავიგებ თავად.

მაშასადამე,

არ ყოფილა ცხოვრება ჩემთვის,

არ შემძლებია,

არ გამომსვლია,

რადგან თურმე ასე ყოფილა,

მე კი, არასდროს არ მესმოდა

რა არის ასე.

[alexthemastermind]

გააზრების მინიმა

მე ავიშენე ირგვლივ კედელი,

უზარმაზარი,

გალავანივით -

რომ მიცავდა ყოველი მხრიდან.

და გვიან მივხვდი -

თურმე რასაც ვემალებოდი,

შიგნიდან მხრიდა.

[alexthemastermind]

ინსომნიის ლექსი

დილა არ იქნება მშვიდი,

ღამე არ ყოფილა მოკლე.

დილის უკვე ხდება შვიდი,

ღამეც გაილია, მოკლედ.

ცაზე იკლაკნება სხივი,

როგორც მახრჩობელა გველი.

გარეთ - ჯართს ვიბარებ - ისმის,

შიგნით - გიჟანგდება წელი.

თვალი - სატყუარა (ვისი?!),

საწოლს - გაქცეული მზერა.

როგორ მოიტყუო - იცი,

როგორ დაიჯერო - ვერა.

გარეთ - სარკმელები შუშის,

შიგნით - სისხლის ნაცვლად ყავა.

სახელად რომ გერქვა გუშინ,

დღეს ზურგს შეგაქცევს და წავა.

ჩამოეკიდება ცაზე,

შენი აჩრდილების ცვილი.

და (განწყობასავით) აზრებს

პროკურატორივით იცვლი.

ქალაქს გადაშორდა ბინდი,

მეეზოვე უვლის ქუჩას.

თუმცა დასრულება გინდა,

ბოლო მაინც აღარ უჩანს.

ამბობ - შეეგუო უნდა,

მაგრამ აღარავინ გისმენს.

ღამე უკვე გადაბრუნდა,

თავზე დაგათენდა ისევ.

[alexthemastermind]

სოციალური ლექსი

ჩვენ - ჩვენი ოთახის ადამიანები,

რომლის კედლებსაც ყურები აქვთ,

რომლის ფანჯრებიც თვალებია,

რომლის კარიც მისი ენა არის

ვიტყვით - ხანდახან - დანანებით,

"რა ცუდად გამოიყურებიან

ოჰ, როგორ გაუწვალებიათ,

ნეტავ აპოვნინა შესაფარი"

ანდა სხვა სიტყვები, შესაფერი,

ხან მწუხარების და სინანულის,

უფრო ხშირად - ძველი აგონია,

კიდევ უფრო ხშირად - აპათია

ბოლოს ხელში გვრჩება ვერაფერი,

სიტყვა - თითქოს არც არსებული,

რომ არავის გაუგონია,

ამიტომ, ყველამ გვაპატია.

და არც არაფერი გვიხარია,

მცირე სიხარულის შეძლებიდან,

ღრმა დიაპაზონის დარდებიდან

არც კი გვედარდება არაფერი

ასე ვცხოვრობთ უკვე რა ხანია,

ჩვენ და ყურიანი კედლები და

ჩვენ და თვალიანი ფანჯრები და

ჩვენ და ენიანი კარებები.

[alexthemastermind]

ღამის მანიფესტი

მე შემიძლია ვისაუბრო ლექსებზე

და მათზე, ვინც ლექსებს წერს,

და მათზე, ვინც არ წერს ლექსებს,

და მათზეც შემიძლია ვისაუბრო,

ვისაც ამბავი აქვს,

აქვს და თქმა არ იცის,

აქვს და თქმის ეშინია,

ან არ აქვს და უნდა რომ ჰქონდეს

და ამიტომ თავის ამბებს თავად იგონებს

(ო, ღმერთო, რამდენი შემხვედრია ასეთი).

შემიძლია ვისაუბრო  დღეებზე,

თუმცა ღამეები უკეთ ვიცი,

რამეთუ განა მეტი მინახავს,

არამედ უფრო მომისმენია,

არამედ უფრო გამიგია.

მთვარის შუქზე შემოჯდებიან

შუაღამის მწერლები,

ბნელს შემოიხვევენ,

ცრემლს დაღვრიან,

ან ვერ დაღვრიან,

რამეთუ, ასე მაგალითად,

მე დიდი ხანია არ მიტირია

და ჩემ ლექსებს ამით არა დაკლებია რა.

შემიძლია მოვყვე,

როგორია არ იცოდე,

როგორ ხარ და როგორ გინდა იყო,

გიკვირდეს რატომ ხარ და

რატომ არ არ ხარ,

ის უფრო გიკვირდეს

(ვგონებ, აქ უფრო მართებული იქნებოდა "აღარ").

მოგატყუებთ, და ნუ დამიჯერებთ თუ გეტყვით,

რომ დავიღალე პათეტიკურობით.

ან, განა ვინმე მართლა იღლება?!

ნუ მეტყვი,

რომ არასოდეს გდომებია,

გული ამოგეღო და სამყაროს თვალწინ გადაგეშალა,

ოღონდ იმ იმედით,

რომ შენი გული სევდისაგან

იქნებოდა გაშავებული,

და ყველას, ვისაც ოდესმე უწყენინებია,

არ გინატრია, შეცოდებოდი.

არ გიფიქრია,

რომ გჭირდება მცველი,

ადამიანზე უფრო, აბჯარი გჭირდება,

გიოცნებია,

საკუთარ თავს თუ ვერ განერიდებოდი,

მის უკან მაინც დაგემალა.

მე ხშირად ვფიქრობ თვითმკვლელობაზე. როგორც სხვისაზე, ისე ჩემზე,

ოღონდ ამაზე უფრო მეტად.

ნუ შეშინდებით (რა პათეტიკურია),

ვისაც სიკვდილი უნდა,

ის ამაზე არ საუბრობს.

ვინც სიკვდილისთვის მზად არის,

ჩუმად ფიქრობს ხოლმე

და აღარ აშინებს.

განა რა არი სიცოცხლეში ისეთი,

რომ სიკვდილი დასაძრახია.

მერწმუნეთ,

ზოგში მოსაკლავი სხეული დარჩა მხოლოდ.

და ვისაც უფრო მეტი დარჩა,

ვიდრე სხეული,

ის დანარჩენზე არანაკლებ საცოდავია.

რაც შეეხება შუაღამის მწერლებს,

ანდაც პოეტებს,

თუ პოეტესებს

(ჩემში ნელ-ნელა იღვიძებს პოსტმოდერნისტი),

ყველაზე უფრო მე მათი მესმის

(ლოგიკურია).

თავად განსაჯეთ, არსიკვდილი როგორ უფროა,

სიცოცხლეზე ჩაბღაუჭება,

თუ კაცობრიობის უდიდესი ნიჰილიზმი

რაღა დაგვრჩენია,

ვამბობ მე,

და ვსაუბრობ ყველა ზემოთჩამოთვლილის ნაცვლად,

სიკვდილს ყოველთვის მოასწრებ კაცი,

ეგეც არ იყოს,

ძალისხმევა არის საჭირო.

მითუმეტეს რომ,

მივაგენი მშვენიერებას.

მაგრამ,

ერთმანეთში არ აგერიოთ,

სხვადასხვაა შექმნა და ქმნილებით ტკბობა.

ამიტომ,

სადღაც თავი სხვაზე მეტიც მგონია,

მათზე,

იმ ხალხზე,

სხვის ლექსებით გულანთებული

მღიჯს რომ იცემენ და თვალები უწყლიანდებათ.

მე კარგად ვიცი,

რაოდენ პათეტიკურია ეს ყველაფერი

(მავანი ფილოლოგი იქნებ მაძაგებდა კიდეც ტავტოლოგიისთვის),

ამ ყველაფერში უფრო მეტად ჩემ თავს ვგულისხმობ,

(არც ისეთი პოსტმოდერნისტი ვარ, როგორც მკითხულობთ),

თუმცა ნუ ღელავთ

(აჰა, კიდევ!),

მე ისევე ინერტული ვარ,

როგორც ვარდნა იმ კაცისა,

[alexthemastermind]

ჩემი ფაიფურის ოჯახი

ჩემი სახლი ქარით ნაგებია, ცეცხლი ვერ მოედება. ყოველ დილით და ყოველ საღამოს მთელი სხეულით შევიგრძნობ მას. შუადღეობით მზე ანათებს, და სიო მიგრილებს გვერდებს. ან წვიმს და გრიგალი მიშრობს თვალებს. ჩემი ფაიფურის ოჯახი ჩემ ქარის სახლში ცხოვრობს. მე ჩემი ქარის სახლი მუდამ თან დამაქვს, ანუ თან დამაქვს ჩემი ოჯახი. მასი ფასი ძვირია. მისი არქონის საფასური - უფრო ძვირი. ლამაზია ჩემი ფაიფურის ოჯახი. ლამაზია და ისეთი სათუთი, რომ როგორც კი თვალს მოვაშორებ, მაშინვე მსხვრევას იწყებს. ამიტომ, მე მუდამ თვალი მიჭირავს ჩემ ფაიფურის ოჯახზე. არ ვიცი, რამდენი არიან, და რამდენი არ არიან, უფრო არ ვიცი. ამიტომ, ძილის წინ მათ ვერ გადავითვლი და გაღვიძებისას ვერ შევამოწმებ, ერთი აკლია, თუ ზედმეტია რომელიმე. ის კი ვიცი, რაც არის, მსხვრევადია და რაც მსხვრევადია, იმას უნდა მოვუფრთხილდე. რადგან, როცა ჩემი ფაიფურის ოჯახს თვალს მოვაშორებ, მაშინვე მსხვრევას იწყებს.

მე მიყვარს ჩემი ფაიფურის ოჯახი, მაგრამ არ ვიცი, როგორ მიყვარს. არც ის ვიცი, თუ შეიძლება, მიყვარდეს. როცა ისინი ერთად არ არიან, მაშინ ქვასავით მყარად იქცევიან. როცა თითოეულს ცალ-ცალკე ვესაუბრები, მაშინ ჩემი ფაიფურის ოჯახი მარმარილო ხდება. ქარი ვერ დაძრავს მარმარილოს, ვერც წყალი წაშლის მასზე ამოკვეთილს. მაგრამ ერთად ჩემი ოჯახი ფაიფურისაა. როცა ჩემი ოჯახი ფაიფურისაა, მე ვცდილობ, მათზე არ ვიფიქრო. თუ მე ჩემი ფაიფურის ოჯახზე ვიფიქრებ, ის დაიმსხვრევა. ის დაიმსხვრევა და მე დამრჩება მოგონებები ფაიფურის ლამაზ ოჯახზე. მოგონებები საშიშია. მითუმეტეს, მოგონებები აღარარსებულზე. ამიტომ, მე არ ვფიქრობ ჩემო ფაიფურის ოჯახზე, მხოლოდ თვალს არ ვაშორებ მას.

როცა ჩემი ფაიფურის ოჯახი თავს შემახსენებს, ან უფრო სწორად, სხვა შემახსენებს, რომ ჩემი ოჯახი ფაიფურისაა და ქარის სახლში ცხოვრობს, მე ვსევდიანდები. სევდა მკვლელია და მაცოცხლებელი. სევდას ვერ გაუგებ. ამიტომ, არ ვუსმენ სხვას, როცა თავის ოჯახით ჩემი ფაიფურის ოჯახს მახსენებს.

-შენ მცირე ხარ - მეუბნება ჩემი ფაიფურის ოჯახი - პატარა ბავშვი ხარ, რომელსაც შველა სჭირდება, მაგრამ ჩვენ ვერ გშველით. და თუ ჩვენ ვერ გიშველით, ვერც ვერავინ გიშველის შენ.

-ვიცი - ვეუბნები მე - თავი დამანებეთ, შემეშვით. ამის შემდეგ ჩემი ფაიფურის ოჯახი ჩუმდება. ჩუმდება, რადგან უნდა, ჩემზე ზრუნავდეს. ფაიფურის ოჯახს ზრუნვა არ შეუძლია. მას არსებობა შეუძლია მხოლოდ, ისიც ძლივსძლივობით, ისიც მაშინ, მე თუ შევაკოწიწებ დიდი მონდომებით. ისე კი, ჩემი ფაიფურის ოჯახი არ არსებობს. მე ისევე ვარ მარტო, როგორც ჩემი ქარის სახლის შიგთავსი. მას ალბათ სჯერა, რომ შიგნით მე ვცხოვრობ. მე კი მჯერა, რომ ჩემთან ერთად იქ ჩემი ფაიფურის ოჯახი ცხოვრობს. არადა, სამივემ ვიცით, რომ ერთმანეთისთვის არ ვარსებობთ, უბრალოდ, ამას ერთმანეთს არ ვუმხელთ.

ყველაფერი, რაც არ გაქვს, გიჯობს, გამოიგონო...

[alexthemastermind]

ააწყე ლექსი, მოუყარე თავი სტრიქონებს,

ბაბილონივით ააშენე გოდოლი რითმის.

რაც არ გაწუხებს, ის წუხილიც გამოიგონე,

თუმცა,

ისედაც,

ყველაფერი გაწუხებს,

თითქმის...

და დღეს თუ არა, ხვალინდელი დღე არის შენი,

შენ კვლავ ლოცულობ და იმედის საკმეველს უკმევ.

მაგრამ მყარი და უცვლელია ეს განაჩენი

.

თან შენ,

ისედაც,

ყველაფერი გაწუხებს

უკვე...

[alexthemastermind]

გამთენიისას, როცა უწესრიგოდ ჩაწოლილი სახურავები ურიტმოდ იხდიან სიბნელეს, შენ ყველაზე უფრო შეგიძლია შეიგრძნო საკუთარი თავი. ყველა სხვა დრო არის რაღაც ფიქრისთვის. დღეები საქმიანია და მტვრითაა სავსე, საღამოები სახლში მოსვლაა და ბრძოლა დისკომფორტისაგან გასათავისუფლებლად. ღამეები ფიქრისაა და ხანდახან სიმშვიდის. მაგრამ გამთენიისხანებს სახელები არ ჰქვიათ და არც ვალდებულებები აქვთ. შემოგეხვევიან თავიანთი ლურჯში გარდამავალი ნაცრისფერობით და ნებას მოგცემენ, იყო ვინც გინდა. ყოველ გათენებას უნდა შეესწრო ადამიანი, რომ მეტი დრო გქონდეს შენივე შიშველი თავისთვის. თავისთავადია ყოველივე და მშვიდია დილა.

[alexthemastermind]

ბიპოლარული ლექსი

შენთვის სათქმელი უკვე თქმულზე ბევრად მეტია,

სივრცე არ გყოფნის, გილურჯდება სისხლის ძარღვები.

ფიქრობ, რომ რაც ხარ, ერთ სხეულში ვერ ჩაეტია,

დრო მოგივა და ერთიანად ამოძრავდები.

ჩემზე რა გითხრა, მეც არ ვიცი, რამე თუ არის,

არარაობის შეგრძნებებით ვაწყობ  სტრიქონებს.

ამ სამყაროში ჩემთვის მტკიცე არის უარი,

და ამიტომაც სხვა სამყარო გამოვიგონე.

იმ სამყაროში მხოლოდ ჩემი არის ადგილი,

ვაკაბადონებ საკუთარ თავს უთქმელ ლექსებად.

შენ არსებობა გადარჩენით გაიადვილე,

მე წამოვედი, ანუ უკან არ მიმესვლება.

შენში ჯერ კიდევ უხლებელი არის სიცოცხლე,

მე აღარც მსურს და, როგორ გითხრა, არასდროს მსურდა.

სულის ნაწილი, რომელიც შენ გადმომილოცე,

მკვდარს არ მომერგო, გამიცვდა და გაუფასურდა.

ჩემთვის - მივხვდი რომ - სულ არაფერს არა აქვს აზრი,

და მით უმეტეს უაზროა შენი სახელი.

ჩავიწყობ გულში ვერდამდგარი სიკვდილის ვაზნებს,

და უფიქრობის უწყვეტ წყვდიადს შევესახლები.