չգիտեմ։

Դեռ մարսած չլինել ծնված լինելու վիրավորանքը

[an-cav]

Դու ով ես՞

դեռ չգիտեմ, հենց հստակեցնեմ պատասխանս՝ կասեմ

[an-cav]

էնքան շնորհակալ եմ հակադեպրեսանտներին՝ կյանքումս լինելու համար, եթե չլինեին ամեն ինչ այլ կերպ կզգայի, բայց չեմ ուզում զգալ...

[an-cav]

էնքան եմ ուզում լաց լինել, բայց չեմ կարողանում: չեմ կարողանում մարսել սիրելիիս հետ բաժանումը, ինքը անդադար գլխիս մեջ ցավումա, չեմ կարողանում չտագնապել կատիվիս ու եղբորս առողջական խնդիրներից, դրանից մարմինս հօդսա ցնդում:

[an-cav]

չեմ տեղավորվում գլխումս...

[an-cav]

Մազերիս պես

իմ տխրությունը

շարունակում է աճել

_անիզ կոլց_

[an-cav]

ես շնչում եմ...

[an-cav]

չեմ կարողանում մարսել էս օրը՝ կուլ չի գնում:

[an-cav]

երբեք, լսու՞մ եք, երբեք չփոքրացնեք մարդկանց խնդիրներն իրենց ներկայությամբ ինչքան էլ անհեթեթ ու փոքր թվան դրանք ձեզ: դուք չգիտեք, թե ինչքան դժվար է իր համար էդ «փոքրիկ» խնդիրների հետ:

[an-cav]

ներսումս անքանակ տագնապներ կան ու ես չգիտեմ ուր գնալ ու ինչ անել:

[an-cav]

ես հոգնել եմ իմ հոգնածությանը զբաղեցնելուց ու ձև տալուց, թե հոգնած չեմ:

[an-cav]

Երբ գնաս, ես կկոտրեմ ինձ հանդիպած բոլոր ճաղերը,

իմ 13 ոտնաչափ խցում կսկսեմ փամփուշտները արտադրել,

ու իմ անշաքար սուրճը կլցվի գրքերիս մեջ

ու ես կսկեմ ողբալ, որովհետև հաղթում եմ,

ես արդեն հարմարվել եմ մահվան գիտակցման հետ,

ամենուր հանգչում է պահրի զգացողությունը ,

էս մոլորակի պոեզիան էտանք էլ մեզ համար չի,

սա բաժանված տարածք է՝ պատուհանագոգին չորացած ծաղիկներով,

ես մեկ-մեկ կորցնում եմ քեզ կաթնագույն վարագույրի հետևում,

մեկ-մեկ մոռանում եմ ինձ հիվանդանոցի պատերի տակ,

ես չգիտեմ սա հրաժեշտի ճիչ է, թե լքված օվկինանոս,

որտեղ նավարկողների մասին վերջերս շատ եմ մտածում,

այնտեղ թափառող թոքախտավոր բանաստեղծության մասին,

որ ավելի մենակ է, քան եկեղեցին հաղորդության ժամանակ,

ու ես ոչ մի կերպ չեմ հասցնում փրկել նրան,

ոչ մի կերպ…

ես փախչում եմ տանիքներում կառուցած սենյակներից,

խելագարությունից ներս ժպտացող բառերից,

որոնք թռչկոտում են սեփական գնդակահարության օրը իմացողի պես,

ու դանդաղ բարձրանում մեր թեփոտ մարմնի վրա,

երբ գնաս, ես կկոտրեմ ծաղկամները,

կվիրակապեմ երկագնդի բոլոր բաց դռները,

թավալվելով հուսահատության ցեխի մեջ,

կսկեմ պատռել երկինքը քո Աստծուն մի անգամ մոտիկից տեսնելու համար.

կյանքը հաճելի բացակայությունը է վերևում, ներքևում,

ու նույնիսկ իմ վիսկիի բաժակի մեջ,

երբ հագնես քո քառասուն համարի կոշիկն ու գնաս,

ես մեն-մենակ կպառկեմ բանաստեղծութան կողքին,

ու մեր մեջ կներծծվի հիվանդությունը,

ու մեր մեջ կներծծվի վախը չգոյատևելու…

__լուսինե եղյան__

[an-cav]

էսօր էրեխեքիս հետ դաս ենք անում, ու հարցնում եմ.

-էսօ՞ր ինչ շաբաթվա օրա

Անին.

-Չգիտեմ, բայց էսօր Բերձորն ենք հանձնում։

[an-cav]

Չխոսեմ քեզնից հեռու առավոտների մասին,

որ նման են գիշերների,

որ նման են սառնամանիքների։

Հոգո՜ւ հավերժություն,

ամեն գիշեր

տխրությունդ սրտումս է, սերդ՝ գլխումս,

ամեն առավոտ՝

սերդ սրտումս է, հուշերդ՝ գլխումս…

Ծաղկեցրո՛ւ առավոտս,

որ անարև կյանք է…

օրերս դառնում են գիշեր,

ուր չկա լուսին,

գիշերներս՝ ցերեկ։

__սալեհի__

[an-cav]

Քո երկինքը քեզ համար

Իմ երկինքը ինձ համար

Մենք երկուսս մի անգամ ենք ծնվում

Մի անգամ ենք մեռնում

Ես քո երազանքներն եմ հագնում

Դու գրկիր իմ մղձավանջները

__Ռաշիդ__

[an-cav]

դու իմ շնչառության հոմանիշն ես

դու այն բառերի կույտն ես որոնք կարելի է ասել մեռնելուց առաջ

դու առավելապես ջուր ես ինչպես էս նողկալի մոլորակը

դու ինքնասպանությունն ես որը երբեք չեմ գործի

դու փախուստն ես. մայրիկին գրված նամակ

դու միակ նախամարդն ես որին կարելի է սիրել

դու ինձ հանդիպած ամենահին կողմնացույցն ես

դու թանկարժեք օծանելիք ես գրադարակի վրա դրված

և երբ ես մեռնեմ կվերջանա քո մասին բանաստեղծությունը

__եղյան__

[an-cav]

նայում եմ ժամանակն ու տարածությունը կորցրած մարդկանց ու նախանձում։ իրանց օրերը, թվերն ու ժամանակը չեն խանգարում։ իրենք իրենց տեղավորել են հավերժության մեջ, որի մի ակնթարթում կանհետանան

[an-cav]

էնքան անտանելիա երբ կյանքդ թափթփված սենյակի նմանա