RMH
he wasn't even looking at me and he found me
Claire Keane
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

blake kathryn
Monterey Bay Aquarium

if i look back, i am lost
Keni
ojovivo

Kiana Khansmith
No title available
hello vonnie
Cosimo Galluzzi
DEAR READER

No title available

No title available
TVSTRANGERTHINGS
Jules of Nature
Sade Olutola
almost home

seen from United Kingdom

seen from United States
seen from Switzerland
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States

seen from Germany

seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from Australia
@animustener
Bored during a lecture.
Claude Verlinde
Mary and the Boy- Staring
Jasmine Le Nozac’h.
Salvador Dalí
η φοβερή μοναξιά
Επιβιβάζεσαι στο λεωφορείο κάθεσαι δίπλα σε ξένους για να νιώσεις έστω για λίγο μια μικρή στοργή και ίσως -αν περισσέψει- λίγη θαλπωρή να δεις να ζωγραφίζονται τα χνώτα ανθρώπων στα παράθυρα κι αν ξεφύγει από κάποιον ένα ζεστό -έστω χλιαρό- βλέμμα κι αν πάλι είσαι τυχερός ένα χαμόγελο που στο μυαλό σου θα γιγαντωθεί και θα γίνει χάδι.
Tι μοναξιά είναι αυτή; Παρατηρώ τα κοφτερά της δόντια! Τι τρέλα!
[όταν το χάδι, που δεν ήταν χάδι, αλλά σπρώξιμο για να περάσει, μπαίνει μέσα στο μυαλό σου και γιγαντώνεται, τότε το δέρμα χαλαρώνει, οι πόροι του ανοίγουν και αφήνεις να μπει μέσα σου ο ξένος, νομίζοντας ότι είναι δικός σου, και ο ξένος σε διαλύει, και ο εαυτός σου γίνεται πολλά κομμάτια, που το κάθε ένα κομμάτι κουβαλάει τη ίδια μοναξιά, την αρχική, γιατί η μοναξία δεν διαιρείται και δεν μοιράζεται, πάντα μα πάντα παραμένει ατόφια και φοβερή, τόσο φοβερή που σε παραλύει και αφήνεις κι άλλον ξένο να μπει μέσα σου νομίζοντας ότι είναι δικός σου άνθρωπος, ενώ δεν είναι, κι άλλον… κι άλλον…]
ΓΡΑΦΕΙ | ο Φίλιππος Βάλβης
Στα χείλη μας ιδρώτας
ονείρων
καθώς καταπίνουμε
τον κύκλο του έρωτα.
Κανείς απόντας.
Εδώ το πέταγμα εδώ και η ρωγμή.
Να κυλήσει στο πάτωμα
η θάλασσα τ’ ουρανού
και ‘κείνη η σιωπή
μ’ όλες τις λέξεις μέσα
απ’ τα παραδομένα κορμιά.
Ούτε σκόνη και ανήλιαγα
να υπάρχουνε.
Να φορέσουμε το επίσημο βαθύ αίμα.
Έρωτας και τότε
με χώμα και ρίζα.
Καμία σάρκα πεθαμένη.
Είσαι εκείνος ο καθρέφτης όπου το κορμί μου ανθίζει
υπεράσπιση.
Έτσι ο κόσμος θα τελειώνει.
Έτσι ο κόσμος θ'αρχίσει.
Ούτε κρότοι, ούτε υπόγεια.
Μονάχα εμείς
ποτισμένοι το ενωμένο.
[art: Love • Ilya Glazunov, 1955]
ΓΡΑΦΕΙ | ο Φίλιππος Βάλβης | για το Ραντεβού με το Βιβλίο Στα χείλη μας ιδρώτα
A BEGINNING OR AN END
Oil on Linen 24″ x 36″
by Eli Horn (Canada)
Neša Paripović. Primeri analitičke skulpture 1978
“κι όλο περνάνε κάτι άσπρα γαμωσμάρτ και κάτι πλάτες που θυμίζουν τη δική σου πάλι καλά που ακόμα δε σε ξέρω σκέψου αν σ’ ήξερα πόσο ακόμα θα μπορούσα να αγαπήσω μα μη μ’ ακούς όλο ψέματα λέω προσποιούμαι πως νιώθω κι εγώ γιατί αν αποφασίσω το αντίθετο θα σπάσει αυτή η καρδιά και θ’ αδυνατώ να ζήσω και όλο αδυνατίζω, ξεχνάω να φάω αποσπούμαι, τα πάντα ξεχνάω ” Some weeks ago I got obsessed with Nalyssa Green’s (@nalyssagreen ) song “Πάλι Καλά”, so of course I had to draw something in relation to it. https://www.youtube.com/watch?v=rlHl0q3lh8I
Art by Poisoner.
You can also find me on Facebook and Instagram.
Théodore Géricault
The Kiss ca. 1816 - 1817 Charcoal, wash and gouache on brown paper. 20 x 27.4 cm Museo Nacional Thyssen-Bornemisza, Madrid
Rita LINO