χωρίς @lilathanasiou - Tumblr Blog

Posts

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα σου μιλάω σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα οι λέξεις μου δε θα σε βρουν ποτέ.

Θέλω να γράψω για σένα.

Για τα χέρια σου Για τα μάτια σου Για τα σταθερά σου πόδια.

Για τον διάφανο λαιμό σου θέλω να γράψω.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα αν δεν το διαβάσεις, τι νόημα θα ‘χει;

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα τρέμω να σε “χαρίζω” στους άλλους.

Φοβάμαι μη μάθουν για σένα.

Για τα χέρια σου Για τα μάτια σου Για το χαμόγελό σου.

Φοβάμαι μη μάθουν για το ζεστό σου γέλιο.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα όσο για σένα γράφω, τόσο σε μοιράζομαι.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα όσο για σένα γράφω, τόσο μικραίνεις.

Μικραίνεις.

Για τα χέρια σου όσο γράφω Για τα μάτια σου όσο γράφω Για την σίγουρη φωνή σου όσο γράφω.

Μικραίνεις.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα όσο για σένα γράφω, σε ξεχνώ.

#lilathanasiou #λίλα αθανασίου #ποίηση #χωρίς #ελληνικά blogs

Betty Blue

Μάτια, ματωμένα δάχτυλα, χυδαία χάδια, πλευρά από σίδερο, σώμα φυλακή.

Αλήθεια, Τι να τα κάνω -πια- τα μάτια μου; Δε τα θέλω, τα πετώ.

Μπήγω τα δάχτυλα στο πρόσωπο, και στ’άχρηστά μου μάτια τα καρφώνω.

Η τελευταία θέα τους, θα ναι μια κόκκινη ιδέα απ'τά ματωμένα μου δάχτυλα. Τα δάχτυλα-μαχαίρια μου.

Καλύτερα τώρα, όταν δε τους βλέπω γίνεται πιο εύκολο.

Είναι πιο εύκολο όταν δεν είναι εσύ, να μη τους βλέπω.

Να ‘ναι το κόκκινο χρώμα η τελευταία μου θέα.

Δυο μάτια νεκρά, έξω απ’το σώμα μου.

Όπως κι εσύ, έξω απ’το σώμα μου.

Τους αγγίζω με τα ματωμένα-δάχτυλα-μαχαίρια, μα δεν πληγιάζουν. Είναι η αδιαφορία τους για μένα, πανοπλία γερή.

Ας είναι. Δεν έχει πολλή σημασία.

Γίνονται βίαιοι κάποιες φορές, κι από συνήθεια τα χέρια βάζω στο κενό των ματιών μου.

Έχω ακόμα την ανάγκη να τα προστατεύω απ’ότι δεν είναι εσύ.

Όταν φεύγουν, ξαπλώνω στο κρεβάτι και με τα ματωμένα δάχτυλα τρυφερά χαϊδεύω το κορμί μου.

Κι αγγίζω, τα από σίδερο φτιαγμένα μου πλευρά ένα-ένα. Τα πλευρά μου, τα κάγκελα τα σκουριασμένα.

Κι όπως το κάνω, πάντα νιώθω μια ζέστη ανεξήγητη.

Είναι εκείνη, που την έχω κλείσει εκεί.

Την προστατεύω πια. Έμαθα, και την προστατεύω πια.

Τα μάτια τα έχασα, τα μάτια τα έδωσα.

Μα εκείνη, την θέλω εκεί μέσα.

Μια μέρα σ’αφησα να ακούσεις τον χτύπο της.

Τα μάτια μου πάρτα Μα εκείνη τη θέλω δική μου.

Κι ας μη τη βλέπω ούτε εγώ.

Μου φτάνει να ξέρω πως υπάρχει κάτι βαθιά μέσα μου ακόμα να χτυπά.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs #greek poetry

Γιατί, Λίλα ( φώναξε ) αμφότερα αξιώνουν την αμέριστη προσοχή μας . Όχι ημίμετρα στους ημέτερους ! Το ένα δεν αποκλείει το άλλο σε σειριακή θεώρηση . το ένα μετά το άλλο μετά το ένα μετά το άλλο μετά

Μια ζεστή αγκαλιά (ή μια κρύα μπύρα, για το μη-παρεμβατικό του θέματος).

why not both? χαχα

ενηλικίωση

Ξύπνησα μέσα στα αίματα. Έπλεα σε αμνιακό υγρό.

Πάνω στο κομοδίνο, ένας ομφάλιος λώρος, κομμένος με τα δόντια αιμορραγούσε.

Ένιωσα τη μήτρα μου ζεστή, να πάλλεται. Μα δεν πονούσα πια.

Ήταν γλυκές οι οδύνες την μέρα που γέννησα τους νεκρούς γονείς μου.

#lilathanasiou #λίλα αθανασίου #ποίηση #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek poetry #greek blogs

Cartagena

Εγώ κι εσύ. Δυο σταγόνες Μεσογείου, στον Ατλαντικό.

Φιλώ τον λαιμό σου, και γεύομαι το αλάτι μιας θάλασσας δικιάς μου.

Φιλώ τον λαιμό σου, κι επιστρέφω στο σπίτι μου.

Ο ιδρώτας που στάζει στο μέτωπό σου. Το υγρό ίχνος που αφήνει στο σίγουρο πρόσωπό σου.

Η γνώριμη μου αλμύρα. Η γεύση σου. Γεύση δική μου.

Ό,τι βλέπω, ό,τι αγγίζω από σένα είναι ποίηση.

Τα μάτια σου, κι ό,τι εκείνα κοιτάζουν, είναι ποίηση.

Πίνουμε ρούμι και μου ζητάς να σου χορεύω. Η ζέστη που έρχεται απ'τον δρόμο, κάνει τις ανάσες μας αργές.

Το στήθος σου, κινείται αργά σαν ήρεμο κύμα. Ξαπλώνω πάνω σου, κι όλα είναι λίγο πιο αληθινά.

Όλα γίνονται αλήθεια.

Ακόμα και τα ψέματα που είπαμε ο ένας στον άλλον. Τώρα στέκονται αληθινά μπροστά μας.

Για μια τόση δα στιγμή. Εγώ κι εσύ.

Υπήρξαμε στην Καρταχένα.

#ποίηση #lilathanasiou #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs #greek poetry

μετά τον έρωτα

Παρατηρώ το σώμα μου. Ξέρεις, ο έρωτας αφήνει διάφορα σημάδια.

Νεφελώματα, μωβ, πορφυρά... Σε σχήματα κυκλικά - Σαν παγίδες.

Σημάδια, που αποκαλύπτουν πού μ'αγάπησες. Πού υπήρξες.

Από ποια σημεία μου θέλησες να τραφείς με τη σάρκα μου.

Κι αν σήμερα πονάνε, χθες γλυκά στα χάριζα. Κι αν το πρωί τα καλύπτω για να μη τα δουν, τη νύχτα με τα δάχτυλά μου απαλά τα χαϊδεύω.

Σημάδια βίας του έρωτά σου. Τα χάδια που δίνεις με τα δόντια.

Αγαπάς με τα δόντια. Νιώθεις με τα δόντια.

Κόβεις κομμάτια σάρκας μου.

Σαν γάτα πεινασμένη που βρήκε ένα ψοφίμι σε μια σκοτεινή γωνιά του δρόμου. Διαπερνάς τη σάρκα μου, σαν να εξαρτάται η επιβίωσή σου απ'αυτήν.

Κι ύστερα, κουρνιάζεις, και σαν γάτα -πλέον χορτάτη- γλείφεις μία-μία τις πληγές μου.

Τις δικές σου πληγές μου.

Ένα τελευταίο χάδι. Πριν μου πεις αντίο.

Μωβ, πορφυρά σημάδια. Δαγκωματιές και αιματώματα.

Παγίδες, που πάντα πέφτω μέσα.

"δε φταίει το φεγγάρι για την Άνοιξη και τους σταυρούς δε φταίει αν πάνω στα μάτια μας φύτρωσαν δόντια"

-Μίλτος Σαχτούρης.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs #greek poetry

Ευσεβείς πόθοι

Θέλω να ξαναγίνει εύκολο. Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω, και να 'ναι εύκολο.

Θέλω να σταματήσω να φοβάμαι όταν νυχτώνει. Θέλω το φαγητό να αποκτήσει πάλι γεύσεις.

Θέλω να μπορώ να γελάσω δυνατά και στ'αλήθεια. Θέλω να γελάσω.

Θέλω ν'ακούσω πάλι μουσική και να την καταλάβω. Θέλω να μ'αρέσει η μουσική.

Θέλω να σταματήσω να κάνω πληγές στα δάχτυλά μου. Θέλω να σταματήσω να παίρνω χάπια για τον ύπνο.

Θέλω να μπορώ να κοιμηθώ. Θέλω να δω πάλι όνειρα, κι ας είναι εφιάλτες.

Θέλω να μπορώ να γράψω, κι ας μην αξίζει ούτε μια λέξη. Θέλω να θέλω να γράψω.

Θέλω να μπορέσω να κάνω αυτόν τον φόβο κάτι. Θέλω να νιώσω την καρδιά μου να χτυπά από λαχτάρα, κι όχι από αγωνία.

Θέλω να ξαναγίνει εύκολο. Θέλω να ξαναγίνει το "σ'αγαπώ" εύκολο.

Θέλω να με θυμηθώ. Θέλω να με ξαναδώ. Θέλω να με δω στον καθρέφτη και να με γνωρίσω.

Θέλω να ξαναγίνει το πρόσωπό μου, δικό μου.

Θέλω να ξαναγίνει εύκολο να είμαι εγώ. Να 'ναι αρκετό να 'μαι εγώ.

Θέλω να 'ναι αρκετό.

Θα 'θελα να ξέρω πώς πρέπει να τελειώσει αυτό το ποίημα. Θα 'θελα να μη το 'χα γράψει.

Μα, γράφοντάς το, κάπως όλο έγινε πιο εύκολο. Η μία λέξη έφερε την άλλη, κάπως πιο εύκολα.

Θα 'ναι το πρώτο ποίημα μου χωρίς επίλογο. Μέχρι να γίνει και πάλι εύκολο, ας μένουν τα ποιήματα με ανοιχτές τις πόρτες.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #ελληνικά blogs #χωρίς

φαντάζομαι τις λέξεις σου φανζιν

ωραία ιδέα!

τελικά

Έχει ανάγκη η ψυχή τον πόνο.

Ο πόνος, την αναγκάζει να θυμηθεί πως υπάρχει.

Ο πόνος, δίνει όνομα στα πράγματα.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs

χωρίς το κορίτσι

Τι ήταν -στ'αλήθεια- αυτός ο πόθος που γεννιόταν μέσα απ'την τόση μοναξιά;

Τι χρώμα είχε -άραγε- εκείνο το πάθος που χτύπαγε το στέρνο μου με τόση βία;

Κι εκείνη τη βία γιατί σαν χάδι μάνας γλυκά αναπολώ;

Ποια φαντασία και ποια -στ'αλήθεια- προσδοκία είχε τόση δύναμη στο όνειρο μορφές να δίνει;

Σάρκα, μαλλιά, δυό μάτια, δυό χέρια και κορμί που "δικό μου" ονόμαζα...

Ποιο άμορφο τίποτα κατάφερε τόσο πολύτιμο κι εύθραυστο για μένα να γίνει ;

Πολύτιμο γιατί ήταν άυλο. Άυλο γιατί ήταν πολύτιμο.

Γιατί όσο κι αν μαζί της πίνω δεν βρίσκω απαντήσεις σ'όσα ρωτάει το κορίτσι της φωτογραφίας;

Γιατί δυσκολεύομαι τόσο να την θυμηθώ; Πώς μυρίζουν τα μαλλιά της, πώς ακούγεται το γέλιο της, τι γεύση έχουν τα δάκρυά της;

Kαι γιατί κλαίω τόσο δυνατά

Όσο το ξένο -πλέον- κορίτσι

αποχαιρετώ;

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greek blogs #greek poetry

η μικρή Λίλα στην χώρα των Καρουζέλ

Σένα μέρος πίσω απ΄την καρδιά μου, σχεδόν κρυφό -σίγουρα κρυφό- κρυφό απ'όλους

Βρίσκεται ένα μικρό κορίτσι.

Που δεν παίζει με παιχνίδια. Που δεν τρέχει στο γρασίδι. Που δεν συλλέγει αυτοκόλλητα. Που δεν παίρνει προσκλήσεις για πάρτι ή γιορτές.

Σ'ένα μικρό δωμάτιο στο πίσω μέρος της καρδιά μου (κοντά στα κόκαλα της πλάτης μου) έχω κρύψει εκείνο το κορίτσι.

Εκείνο το παιδί. Που στέκεται με τη πλάτη στον τοίχο. Που έχει ματωμένα δάχτυλα απ΄τα δαγκώματα. Που λαχανιάζει στον ήχο των ξένων βημάτων. Που νιώθει σπίτι της τα σκοτάδια και τη σιωπή, και φοβάται το φως.

Χθες βράδυ, σου έδωσα ένα χρυσό κλειδί. Ν'ανοίξεις τη βαριά πόρτα του δωματίου και ν'ανάψεις το φως.

Το κορίτσι στάθηκε όρθια μπροστά σου και παρόλο που τα φώτα την τρομάζουν σε άφησε να την δεις ολόκληρη.

Πρώτη φορά επέτρεψα σε κάποιον να μπει εκεί. Πρώτη φορά άναψα όλα τα φώτα στο δωμάτιο.

Σ΄αυτό το μέρος πίσω απ΄την καρδιά μου -σχεδόν κρυφό- το χρόνια κλειστό το κλειστό για όλους

Έχει τα κλειδιά μονάχα ένα αγόρι.

Που φέρνει μια κούτα με πολύχρωμα παιχνίδια. Που μυρίζει σαν φρεσκοκομμένο γρασίδι. Που συλλέγει γραμματόσημα. Που τραγουδάει μουσικές και χορεύει γελαστό.

Σ'αυτό το μικρό δωμάτιο εσύ ξεκλείδωσες τη πόρτα.

Και τώρα δυο παιδιά αγκαλιάζονται στο φως.

*o τίτλος του ποιήματος είναι "παρμένος" από το κομμάτι του Anouar Brahem, Leila au Pays du Carrousel.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greek #greekpoetry #Youtube

ποτήρι νερού, ξεχασμένο στο τραπέζι.

Σα να 'κλαιγες τη νύχτα...

Τα μάτια, γυάλινα να σπάνε σε χίλια θραύσματα, σε κάθε ανοιγόκλειμα.

Σα να 'κλαιγες τη νύχτα...

Η όψη σου χλωμή, πέτρινη και άγρια.

Σα να 'κλαιγες τη νύχτα...

Τα χείλη, κατακόκκινα, σαν κεράσια σαπισμένα που γεύση δεν αφήνουν πια, απλά λεκιάζουν τα λευκά τραπεζομάντιλα.

Σα να 'κλαιγες τη νύχτα...

Μοιάζεις άλλη. Μια γερασμένη, εσύ. Μια ξένη, εσύ.

Το κλάμα σε διαβρώνει, σε αλλάζει. Αλλάζεις εσύ, κι αμέσως, αλλάζουν όλοι.

Το δάκρυ ίσως ξεπλένει τα μάτια και πλέον βλέπουν καλύτερα.

Το δάκρυ ίσως θολώνει τα μάτια και πλέον βλέπουν αλλιώς.

Αλήθεια πες μου, έκλαιγες τη νύχτα ;

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #ελληνικά blogs #χωρίς

θραύσματα

Μην απορείς που δεν τα καταφέραμε στον έρωτα.

Δυο άνθρωποι με τσαλακωμένες καρδιές, είναι καταδικασμένοι μονίμως να αποχαιρετούν.

Ένα βράδυ μου είπες πως η καρδιά μου είναι από πάγο. Κι εγώ θύμωσα μαζί σου και σου ‘πα πως η δικιά σου είναι από πέτρα.

Ξέρεις ποιο είναι το αστείο; Η παγωμένη καρδιά

ει

πολύ εύκολα.

Εσύ έμπλεξες ένα βράδυ τα δάχτυλά σου στα μαλλιά μου. Κι εγώ ακόμα μαζεύω τα κομμάτια της από το πάτωμα που δε λένε να λιώσουν.

#λίλα αθανασίου #ποίηση #ελληνική ποίηση #ελληνικά blogs #χωρίς #lilathanasiou #greekpoetry #greek poetry blogs #lilathansiou

Γνώρισα κάποιον που σου μοιάζει

Θυμάσαι που σου έλεγα για εκείνον που σου μοιάζει;

Ήταν καλός. Ήταν εντάξει. Ήθελε να με μάθει , λίγο.

Δεν ήθελε να εμβαθύνει. Ήταν καλός , για λίγο.

Σου έμοιαζε εκπληκτικά! Αλήθεια! Είχε μέχρι και το περπάτημα σου!

Όμως, δεν είχε τα μαλλιά σου. Ούτε τα δάχτυλα σου.

Και τα μάτια του, δεν ήταν τα δικά σου.

Όμως, ήταν ό,τι πιο κοντινό είχα σε ‘σένα.

Καλός, για λίγο.

Όμως, δεν ήθελε να έρθει να δει το σπίτι μου . Γιατί να μην θέλει? Τον προσκάλεσα.

Ίσως ήταν κάτι παραπάνω από το λίγο; Παραβίασα κάποιο νοητό όριο του λιγοστού άθελά μου;

Καλύτερα, θα μου πεις. Καλύτερα που δεν ήρθε.

Τώρα δε θα χρειαστεί να του εξηγήσω για τους δίσκους σου που είναι ακόμα απλωμένοι στο τραπέζι .

Τώρα δε θα χρειαστεί να βρω τρόπο για να τον αποτρέψω από το να καθίσει σ’εκείνη τη γωνιά του καναπέ .

Τώρα δε θα χρειαστεί να κρύψω το ένα από τα τέσσερα μαξιλάρια στο κρεβάτι μου.

Δε θα χρειαστεί να πετάξω την κίτρινη οδοντόβουρτσα.

Δε θα χρειαστεί να αλλάξω τις φωτογραφίες στις κορνίζες.

Ούτε να μιλήσω για εκείνα τα πόστερ ταινιών που έχω στο σαλόνι, ταινίες που δεν είδα ποτέ.

Ούτε να πετάξω εκείνη τη γόπα απ’το τσιγάρο σου που έχω αφήσει στο τασάκι εδώ και τόσους μήνες.

Ή για εκείνο το μπουκάλι τζιν που έχω πάνω στο τραπέζι ανοιχτό, ενώ δε πίνω τζιν.

Δε θα χρειαστεί να να βρω δικαιολογία για να μην μείνει τη νύχτα.

Καλύτερα. Όλα γίνονται για καλό.

Τίποτα δε θα χρειαστεί, κανένας κόπος.

Ευκολία. Η γνώριμη ευκολία της μοναξιάς.

Κλειστό το σπίτι. Το κλειδί στη πόρτα.

Ασφαλείς κι εγώ κι αυτός. Ασφαλείς και μόνοι.

Κι εκείνο το καρδιοχτύπι τελικά,

Αχρείαστο ήταν.

#ποίηση #λίλα αθανασίου #lilathanasiou #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek poetry blogs #lilathansiou #greek

Το Παράθυρο

Με ρωτούσες -θυμάμαι- "Πότε θα φύγεις από αυτό το σπίτι;" "Είναι τόσο στενό", έλεγες

"Δεν έχει ούτε μπαλκόνι...", έλεγες.

Δε σου άρεσε το στενό μου σπίτι . Δε σου άρεσε η στενή μου καρδιά. Ούτε τα δύσκαμπτά μου χέρια μπορούσες ν'αγαπήσεις.

Σου απαντούσα -θυμάμαι- "Έχει αυτό εδώ το παράθυρο..."

Σου έδειχνα εκείνο το μικρό παράθυρο που "έβλεπε" στον ακάλυπτο.

Κι έπαιρνε το πρόσωπό σου μιαν έκφραση απελπισίας. Σε απογοήτευα. Εγώ, που πάντα μου αρκούσε το λίγο. Εγώ, που πάντα ήμουν "οκ" με το ελάχιστο.

Σου ήμουν κι εγώ ελάχιστη;

Βλέπεις, πάντα ήξερα πως θα φύγεις.

Σε στενές καρδιές, σε μαρμάρινα χέρια.. πώς να χωρέσεις;

Θυμάμαι όμως, τον καβγά μας για εκείνο το παράθυρο που "έβλεπε" στον ακάλυπτο.

Εμένα μου αρέσουν τα μικρά παράθυρα , στριμωγμένα σε στενά γκρίζα σπίτια.

Μια ελάχιστη προσπάθεια για φως.

Μου αρέσουν τα παράθυρα που "βλέπουν" στον ακάλυπτο.

Εκείνα, που με θράσος γυρνάνε την πλάτη στην θέα. Στην θέα της πόλης. Και σε όλους εκείνους που αράζουν στα ευρύχωρα μπαλκόνια.

Όταν έφυγες, -θυμάμαι- περνούσα ώρες κοιτάζοντας το πάτωμα.

Ακόμα κι όταν περπατούσα, κοιτούσα τα πόδια μου... τις σκιές τους. Σαν να ήθελα να σιγουρευτώ ότι ακόμα "πατάω" γη.

Όμως

Κάθε που άνοιγα το παράθυρο εκείνο, που μισούσες, για να φυσήξω τον καπνό μου

αντίκριζα τον γκρίζο τοίχο. Κι αυτόματα, τα μάτια ψάχναν ουρανό. Χωρίς να τα πιέζω... μόνα τους ταξιδεύαν προς τα πάνω.

Και αυτή η κίνηση του κεφαλιού προς τα πάνω, όταν η απώλεια σε τραβάει στον πάτο Είναι κάτι.

#λίλα αθανασίου #lilathanasiou #ποίηση #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greek #greekpoetry #greek poetry blogs #lilathansiou

βότσαλο

Εαν το πάρεις μακριά από το κύμα, παύει να γυαλίζει.

Είναι σαν να χάνει τ’όνομά του.

Μακριά από το κύμα γίνεται ακόμα μια πέτρα.

#λίλα αθανασίου #lilathanasiou #ποίηση #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greek #greek poetry blogs #greekpoetry #lilathansiou

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

χωρίς