χωρίς @lilathanasiou - Tumblr Blog

Posts

Μήνη

Το σώμα μου συνεχίζει να πονά. Συνηθίζει να πονά.

Εκείνο, εκεί. Στην θέση του, όπως πάντα.

Ακόμα ένα βράδυ, τυλιγμένο στη λευκή κουρτίνα. Μέσα στο λευκό του σάβανο, ζητά ένα χάδι τελευταίο.

Το σώμα μου συνεχίζει να πονά. Συνηθίζει να πονά.

Νιώθω το κρύο του Αυγούστου. Τυλίγομαι με το λευκό σεντόνι.

Υψώνω το βλέμμα.

Κι έτσι όπως κοιταζόμαστε, μικραίνει η απόσταση από το κρεβάτι στο παράθυρο.

Πλησιάζουμε. Οι δυό μας μόνοι.

Δυο σώματα νεκρά, ασημένια. Αφημένα σε λευκές αγκαλιές.

Ο αέρας του Αυγούστου κλείνει με βία το παράθυρο.

Δεν ξεχωρίζω πια ποια μορφή είναι η δικιά μου, και ποια εκείνο.

Μπαίνουν τα σώματα μας το ένα στο άλλο. Σαν από πάντα να ήταν ένα.

Αφήνομαι. Χαμογελάω.

Ασφαλής μέσα στον λευκό πόνο.

Ο δικός μου θάνατος, μια μέρα θα τελειώσει. Μα λυπάμαι για ‘κείνο. Κάθε βράδυ, καταδικασμένο, να μας κοιτάζει και να πεθαίνει μαζί μας.

Να συνεχίζει. Να συνηθίζει.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση

Ίδια, μα λιγότερη.

Πάνε δυο ώρες που ‘χεις φύγει. Γνώριμο σε ‘σένα να ξεμακραίνεις.

Κάθε φορά μαζί σου ένας νέος θάνατος.

Όλα τελειώνουν για πάντα, κι ύστερα, αποφασίζεις να αρχίσουν ξανά.

Όμως, ποτέ δεν είναι το ίδιο.

Πάντα κάτι δικό μου πεθαίνει με το εύκολο σου αντίο.

Κάθε φορά, επιστρέφω λιγότερη.

Με κάθε κλείσιμο της πόρτας, κάτι φεύγει μαζί σου.

-Είναι αστείο- Έχεις πάρει τόσα μέρη μου, που πια φοβάμαι πως υπάρχει περισσότερη από μένα στις τσέπες σου απ’ό,τι μέσα μου.

Πάνε δυο ώρες που ‘χεις φύγει. Δύο ώρες, ακίνητη, κρύβομαι στα σεντόνια.

Θα πάρει λίγη ώρα…

Να μπορέσω να δω την αντανάκλασή μου στο τζάμι, να γίνεται ένα με τον δρόμο.

Κάθε φορά γίνεται πιο δύσκολο για μένα. Κάθε φορά γίνεται πιο εύκολο για σένα.

Να δω στα μάτια μου, Tι λείπει τώρα;

Τι διάλεξες να πάρεις μαζί σου αυτή τη φορά; Σε τι από ‘μένα θα πω αντίο απόψε;

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry

Νυχτερινό

Περπατάμε το βράδυ στην πόλη. Ανασαίνουμε ο ένας την μυρωδιά του άλλου.

Κοιτώ τα μάτια σου. Κοιτώ τον λαιμό σου. Κοιτώ τα χέρια σου.

Τα θέλω δικά μου. Είναι δικά μου;

Περπατάμε το βράδυ στην πόλη. Τα βήματα σου είναι τόσο σίγουρα, σταθερά.

Δίπλα σου ξέρω πού είμαι. Δίπλα σου ξέρω ποια είμαι. Δίπλα σου ξέρω ποια θέλω να είμαι.

Μα σου κρύβω όλες μου τις εκδοχές. Ποιαν βλέπεις όταν με κοιτάς;

Περπατάμε το βράδυ στην πόλη. Η καρδιά μου ουρλιάζει.

Θέλω να σε δω ευάλωτο. Θέλω να σε δω τρωτό. Θέλω να σε δω εύθραυστο.

Μα αρνείσαι να μικρύνεις, να χωρέσεις. Αλήθεια, ποιον βλέπω όταν σε κοιτάζω;

Περπατάμε το βράδυ στην πόλη. Τα χέρια μας αγγίζονται τυχαία.

Προσποιούμαστε πως δεν έχει σημασία το άγγιγμα Προσποιούμαστε πως δεν έχουν σημασία τα φιλιά. Προσποιούμαστε πως δεν έχει σημασία η λαχτάρα.

Μα είναι όλα έτοιμα να μας καταπιούν.

Θεέ μου, πώς θα επιβιώσουμε μετά από αυτό το βράδυ;

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs

Κόκκινο μέλι.

Κρυστάλλινος αέρας Ανάμεσά μας Πριν από το φιλί.

Πλησιάζεις Με μάτια γυάλινα Με ανάσα που καίει.

Κι ο αέρας σπάει σε χίλια κομμάτια. Μας σκίζει τα χείλη.

Μα εσύ, εσύ συνεχίζεις.

Με φιλάς με το ματωμένο σου στόμα. Με αναγκάζεις να γεύομαι το αίμα. Αίμα δικό σου, μπλεγμένο με το δικό μου.

Ίδια γεύση έχουμε, εγώ κι εσύ.

Τώρα, μ’ αγγίζεις με τις πληγές ανοιχτές, έξω και μέσα.

Δεν πονάει. Τίποτα δεν πονάει πια. Είναι μέλι το αίμα που στάζεις πάνω μου.

Η καυτή σου ανάσα πάνω στον λαιμό μου.

Τα δόντια σου μέσα στη σάρκα μου.

Τα χέρια σου, σίγουρα, δυνατά.

Με κάνουν κομμάτια. Σε χίλια μέρη με σπας. Τα κόκαλά μου θρυμματίζεις. Με κάνεις σκόνη.

Κι όμως, καταφέρνεις να με κρατάς στις παλάμες σου.

Παραδίνομαι στη βέβαιη καταστροφή μου. Σου δίνω ό,τι έχει μείνει από μένα.

Πατάς πάνω στα γυαλιά. Πατάς πάνω στην καρδιά μου.

Δεν σε νοιάζει. Δεν ξεχωρίζεις πια τι είναι τι.

Χάθηκα στο κόκκινο.

Φίλα με πάλι. Κάνε το μάτωμα γλυκό.

Και φύγε όταν πια μια και καλή με 'μένα τελειώσεις.

Μόνη, με ευλάβεια, θα γεύομαι το κόκκινο μέλι απ’ τα σεντόνια.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα σου μιλάω σε μια γλώσσα που δεν καταλαβαίνεις.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα οι λέξεις μου δε θα σε βρουν ποτέ.

Θέλω να γράψω για σένα.

Για τα χέρια σου Για τα μάτια σου Για τα σταθερά σου πόδια.

Για τον διάφανο λαιμό σου θέλω να γράψω.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα αν δεν το διαβάσεις, τι νόημα θα ‘χει;

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα τρέμω να σε “χαρίζω” στους άλλους.

Φοβάμαι μη μάθουν για σένα.

Για τα χέρια σου Για τα μάτια σου Για το χαμόγελό σου.

Φοβάμαι μη μάθουν για το ζεστό σου γέλιο.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα όσο για σένα γράφω, τόσο σε μοιράζομαι.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα όσο για σένα γράφω, τόσο μικραίνεις.

Μικραίνεις.

Για τα χέρια σου όσο γράφω Για τα μάτια σου όσο γράφω Για την σίγουρη φωνή σου όσο γράφω.

Μικραίνεις.

Θέλω να γράψω ένα ποίημα για σένα. Μα όσο για σένα γράφω, σε ξεχνώ.

#lilathanasiou #λίλα αθανασίου #ποίηση #χωρίς #ελληνικά blogs

Betty Blue

Μάτια, ματωμένα δάχτυλα, χυδαία χάδια, πλευρά από σίδερο, σώμα φυλακή.

Αλήθεια, Τι να τα κάνω -πια- τα μάτια μου; Δε τα θέλω, τα πετώ.

Μπήγω τα δάχτυλα στο πρόσωπο, και στ’άχρηστά μου μάτια τα καρφώνω.

Η τελευταία θέα τους, θα ναι μια κόκκινη ιδέα απ'τά ματωμένα μου δάχτυλα. Τα δάχτυλα-μαχαίρια μου.

Καλύτερα τώρα, όταν δε τους βλέπω γίνεται πιο εύκολο.

Είναι πιο εύκολο όταν δεν είναι εσύ, να μη τους βλέπω.

Να ‘ναι το κόκκινο χρώμα η τελευταία μου θέα.

Δυο μάτια νεκρά, έξω απ’το σώμα μου.

Όπως κι εσύ, έξω απ’το σώμα μου.

Τους αγγίζω με τα ματωμένα-δάχτυλα-μαχαίρια, μα δεν πληγιάζουν. Είναι η αδιαφορία τους για μένα, πανοπλία γερή.

Ας είναι. Δεν έχει πολλή σημασία.

Γίνονται βίαιοι κάποιες φορές, κι από συνήθεια τα χέρια βάζω στο κενό των ματιών μου.

Έχω ακόμα την ανάγκη να τα προστατεύω απ’ότι δεν είναι εσύ.

Όταν φεύγουν, ξαπλώνω στο κρεβάτι και με τα ματωμένα δάχτυλα τρυφερά χαϊδεύω το κορμί μου.

Κι αγγίζω, τα από σίδερο φτιαγμένα μου πλευρά ένα-ένα. Τα πλευρά μου, τα κάγκελα τα σκουριασμένα.

Κι όπως το κάνω, πάντα νιώθω μια ζέστη ανεξήγητη.

Είναι εκείνη, που την έχω κλείσει εκεί.

Την προστατεύω πια. Έμαθα, και την προστατεύω πια.

Τα μάτια τα έχασα, τα μάτια τα έδωσα.

Μα εκείνη, την θέλω εκεί μέσα.

Μια μέρα σ’αφησα να ακούσεις τον χτύπο της.

Τα μάτια μου πάρτα Μα εκείνη τη θέλω δική μου.

Κι ας μη τη βλέπω ούτε εγώ.

Μου φτάνει να ξέρω πως υπάρχει κάτι βαθιά μέσα μου ακόμα να χτυπά.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs #greek poetry

Γιατί, Λίλα ( φώναξε ) αμφότερα αξιώνουν την αμέριστη προσοχή μας . Όχι ημίμετρα στους ημέτερους ! Το ένα δεν αποκλείει το άλλο σε σειριακή θεώρηση . το ένα μετά το άλλο μετά το ένα μετά το άλλο μετά

Μια ζεστή αγκαλιά (ή μια κρύα μπύρα, για το μη-παρεμβατικό του θέματος).

why not both? χαχα

ενηλικίωση

Ξύπνησα μέσα στα αίματα. Έπλεα σε αμνιακό υγρό.

Πάνω στο κομοδίνο, ένας ομφάλιος λώρος, κομμένος με τα δόντια αιμορραγούσε.

Ένιωσα τη μήτρα μου ζεστή, να πάλλεται. Μα δεν πονούσα πια.

Ήταν γλυκές οι οδύνες την μέρα που γέννησα τους νεκρούς γονείς μου.

#lilathanasiou #λίλα αθανασίου #ποίηση #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek poetry #greek blogs

Cartagena

Εγώ κι εσύ. Δυο σταγόνες Μεσογείου, στον Ατλαντικό.

Φιλώ τον λαιμό σου, και γεύομαι το αλάτι μιας θάλασσας δικιάς μου.

Φιλώ τον λαιμό σου, κι επιστρέφω στο σπίτι μου.

Ο ιδρώτας που στάζει στο μέτωπό σου. Το υγρό ίχνος που αφήνει στο σίγουρο πρόσωπό σου.

Η γνώριμη μου αλμύρα. Η γεύση σου. Γεύση δική μου.

Ό,τι βλέπω, ό,τι αγγίζω από σένα είναι ποίηση.

Τα μάτια σου, κι ό,τι εκείνα κοιτάζουν, είναι ποίηση.

Πίνουμε ρούμι και μου ζητάς να σου χορεύω. Η ζέστη που έρχεται απ'τον δρόμο, κάνει τις ανάσες μας αργές.

Το στήθος σου, κινείται αργά σαν ήρεμο κύμα. Ξαπλώνω πάνω σου, κι όλα είναι λίγο πιο αληθινά.

Όλα γίνονται αλήθεια.

Ακόμα και τα ψέματα που είπαμε ο ένας στον άλλον. Τώρα στέκονται αληθινά μπροστά μας.

Για μια τόση δα στιγμή. Εγώ κι εσύ.

Υπήρξαμε στην Καρταχένα.

#ποίηση #lilathanasiou #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs #greek poetry

μετά τον έρωτα

Παρατηρώ το σώμα μου. Ξέρεις, ο έρωτας αφήνει διάφορα σημάδια.

Νεφελώματα, μωβ, πορφυρά... Σε σχήματα κυκλικά - Σαν παγίδες.

Σημάδια, που αποκαλύπτουν πού μ'αγάπησες. Πού υπήρξες.

Από ποια σημεία μου θέλησες να τραφείς με τη σάρκα μου.

Κι αν σήμερα πονάνε, χθες γλυκά στα χάριζα. Κι αν το πρωί τα καλύπτω για να μη τα δουν, τη νύχτα με τα δάχτυλά μου απαλά τα χαϊδεύω.

Σημάδια βίας του έρωτά σου. Τα χάδια που δίνεις με τα δόντια.

Αγαπάς με τα δόντια. Νιώθεις με τα δόντια.

Κόβεις κομμάτια σάρκας μου.

Σαν γάτα πεινασμένη που βρήκε ένα ψοφίμι σε μια σκοτεινή γωνιά του δρόμου. Διαπερνάς τη σάρκα μου, σαν να εξαρτάται η επιβίωσή σου απ'αυτήν.

Κι ύστερα, κουρνιάζεις, και σαν γάτα -πλέον χορτάτη- γλείφεις μία-μία τις πληγές μου.

Τις δικές σου πληγές μου.

Ένα τελευταίο χάδι. Πριν μου πεις αντίο.

Μωβ, πορφυρά σημάδια. Δαγκωματιές και αιματώματα.

Παγίδες, που πάντα πέφτω μέσα.

"δε φταίει το φεγγάρι για την Άνοιξη και τους σταυρούς δε φταίει αν πάνω στα μάτια μας φύτρωσαν δόντια"

-Μίλτος Σαχτούρης.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greekpoetry #greek blogs #greek poetry

Ευσεβείς πόθοι

Θέλω να ξαναγίνει εύκολο. Θέλω μια μέρα να ξυπνήσω, και να 'ναι εύκολο.

Θέλω να σταματήσω να φοβάμαι όταν νυχτώνει. Θέλω το φαγητό να αποκτήσει πάλι γεύσεις.

Θέλω να μπορώ να γελάσω δυνατά και στ'αλήθεια. Θέλω να γελάσω.

Θέλω ν'ακούσω πάλι μουσική και να την καταλάβω. Θέλω να μ'αρέσει η μουσική.

Θέλω να σταματήσω να κάνω πληγές στα δάχτυλά μου. Θέλω να σταματήσω να παίρνω χάπια για τον ύπνο.

Θέλω να μπορώ να κοιμηθώ. Θέλω να δω πάλι όνειρα, κι ας είναι εφιάλτες.

Θέλω να μπορώ να γράψω, κι ας μην αξίζει ούτε μια λέξη. Θέλω να θέλω να γράψω.

Θέλω να μπορέσω να κάνω αυτόν τον φόβο κάτι. Θέλω να νιώσω την καρδιά μου να χτυπά από λαχτάρα, κι όχι από αγωνία.

Θέλω να ξαναγίνει εύκολο. Θέλω να ξαναγίνει το "σ'αγαπώ" εύκολο.

Θέλω να με θυμηθώ. Θέλω να με ξαναδώ. Θέλω να με δω στον καθρέφτη και να με γνωρίσω.

Θέλω να ξαναγίνει το πρόσωπό μου, δικό μου.

Θέλω να ξαναγίνει εύκολο να είμαι εγώ. Να 'ναι αρκετό να 'μαι εγώ.

Θέλω να 'ναι αρκετό.

Θα 'θελα να ξέρω πώς πρέπει να τελειώσει αυτό το ποίημα. Θα 'θελα να μη το 'χα γράψει.

Μα, γράφοντάς το, κάπως όλο έγινε πιο εύκολο. Η μία λέξη έφερε την άλλη, κάπως πιο εύκολα.

Θα 'ναι το πρώτο ποίημα μου χωρίς επίλογο. Μέχρι να γίνει και πάλι εύκολο, ας μένουν τα ποιήματα με ανοιχτές τις πόρτες.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #ελληνικά blogs #χωρίς

φαντάζομαι τις λέξεις σου φανζιν

ωραία ιδέα!

τελικά

Έχει ανάγκη η ψυχή τον πόνο.

Ο πόνος, την αναγκάζει να θυμηθεί πως υπάρχει.

Ο πόνος, δίνει όνομα στα πράγματα.

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs

χωρίς το κορίτσι

Τι ήταν -στ'αλήθεια- αυτός ο πόθος που γεννιόταν μέσα απ'την τόση μοναξιά;

Τι χρώμα είχε -άραγε- εκείνο το πάθος που χτύπαγε το στέρνο μου με τόση βία;

Κι εκείνη τη βία γιατί σαν χάδι μάνας γλυκά αναπολώ;

Ποια φαντασία και ποια -στ'αλήθεια- προσδοκία είχε τόση δύναμη στο όνειρο μορφές να δίνει;

Σάρκα, μαλλιά, δυό μάτια, δυό χέρια και κορμί που "δικό μου" ονόμαζα...

Ποιο άμορφο τίποτα κατάφερε τόσο πολύτιμο κι εύθραυστο για μένα να γίνει ;

Πολύτιμο γιατί ήταν άυλο. Άυλο γιατί ήταν πολύτιμο.

Γιατί όσο κι αν μαζί της πίνω δεν βρίσκω απαντήσεις σ'όσα ρωτάει το κορίτσι της φωτογραφίας;

Γιατί δυσκολεύομαι τόσο να την θυμηθώ; Πώς μυρίζουν τα μαλλιά της, πώς ακούγεται το γέλιο της, τι γεύση έχουν τα δάκρυά της;

Kαι γιατί κλαίω τόσο δυνατά

Όσο το ξένο -πλέον- κορίτσι

αποχαιρετώ;

#lilathanasiou #ποίηση #λίλα αθανασίου #χωρίς #ελληνικά blogs #ελληνική ποίηση #greek blogs #greek poetry

η μικρή Λίλα στην χώρα των Καρουζέλ

Σένα μέρος πίσω απ΄την καρδιά μου, σχεδόν κρυφό -σίγουρα κρυφό- κρυφό απ'όλους

Βρίσκεται ένα μικρό κορίτσι.

Που δεν παίζει με παιχνίδια. Που δεν τρέχει στο γρασίδι. Που δεν συλλέγει αυτοκόλλητα. Που δεν παίρνει προσκλήσεις για πάρτι ή γιορτές.

Σ'ένα μικρό δωμάτιο στο πίσω μέρος της καρδιά μου (κοντά στα κόκαλα της πλάτης μου) έχω κρύψει εκείνο το κορίτσι.

Εκείνο το παιδί. Που στέκεται με τη πλάτη στον τοίχο. Που έχει ματωμένα δάχτυλα απ΄τα δαγκώματα. Που λαχανιάζει στον ήχο των ξένων βημάτων. Που νιώθει σπίτι της τα σκοτάδια και τη σιωπή, και φοβάται το φως.

Χθες βράδυ, σου έδωσα ένα χρυσό κλειδί. Ν'ανοίξεις τη βαριά πόρτα του δωματίου και ν'ανάψεις το φως.

Το κορίτσι στάθηκε όρθια μπροστά σου και παρόλο που τα φώτα την τρομάζουν σε άφησε να την δεις ολόκληρη.

Πρώτη φορά επέτρεψα σε κάποιον να μπει εκεί. Πρώτη φορά άναψα όλα τα φώτα στο δωμάτιο.

Σ΄αυτό το μέρος πίσω απ΄την καρδιά μου -σχεδόν κρυφό- το χρόνια κλειστό το κλειστό για όλους

Έχει τα κλειδιά μονάχα ένα αγόρι.

Που φέρνει μια κούτα με πολύχρωμα παιχνίδια. Που μυρίζει σαν φρεσκοκομμένο γρασίδι. Που συλλέγει γραμματόσημα. Που τραγουδάει μουσικές και χορεύει γελαστό.

Σ'αυτό το μικρό δωμάτιο εσύ ξεκλείδωσες τη πόρτα.

Και τώρα δυο παιδιά αγκαλιάζονται στο φως.