Reveries of a Lost Soul @anotherpaolointown-blog - Tumblr Blog

I’m A Celebrity Blogger Now!

First off, LOL! Click bait lang talaga yung title.

It’s 4:50 in the morning and I just woke up from a 3 hour nap. Ang galing ng siesta ko, 1 ng madaling araw. Nangangati kasi ulo ko, hindi ako nakaligo kahapon e. Ang lamig kaya! Pero ito nagpapa init na ako ng tubig gamit yung heater na ginagamit na namin since nung elementary pa ako.

Hayaan nyo akong magkwento habang hinihintay ko uminit yung tubig.

Nakakaiyak yung laman ng wallet ko, a pathetic scenery of 230 pesos. Talagang naubos din ako dahil sa mga gastos ko last month. Ang hirap nang marami kang gusto pero wala kang pang gusto. Haaaaay! Tapos lumabas pa yung bagong set ng batman, yung speedboat na may kasamang robin minifig. Mga worth 650 pesos siguro yun kasi bago pa. Haaaaaay again! Sumabay pa nasira yung Soundmagic PL11 earphone ko, hindi na tumutunog yung kaliwa. Daily driver ko pa naman yun sa sound tripping. Worth 700 pesos sa Astroplus. Haaaaay na naman! Gusto ko din magpa-reformat ng PC, dami ng virus e. 500 pesos ang pa-service sa technician. At hindi pa ako nakakabili ng sapatos! Mga 3,000 pesos naman yun. Haaaaaay lalo! Pero sa totoo okay lang, I can live without those. Material things lang naman ang mga yan e. Pwedeng pwede mong mabili or makuha in time. Meaning you can surely have those in your possession, hindi nga lang ngayon. Pera lang kasi ang sagot sa mga problemang yan. Ang pera pwede mo ipunin o kitain kasi. Kaya sige, okay lang. Hindi naman ako ganoon ka-materialistic na tao e. I’ll take this kind of problem any day of the week. Tama na nga yang usapin ng pera!

Gusto ko din pala mag-rant! Nakaka badtrip lang tong facebook! Kapag nag-change password ka pala hindi mo na pwede gamitin yung mga previous passwords mo. Kailangan bago talaga. Gusto ko pa naman ibalik yung password kong 314**********6. Universal password ko kasi yun. Sana alisin nila yung ganon sa change password feature. Tapos hindi ka na rin pala pwede magpalit ng username. One time lang pala yung pag-set nun. Pucha!

Kingina mo Mark Zuckerberg!

Magpapa-raffle nga pala ako dito sa blog na to. Nagiisip pa ako ng mechanics e. Prize is limited edition spotify in-ear headset. (check my IG) Maganda yun kung wala kayo matinong earphone. Bass type at maganda yung aesthetics nya. Basta abangan nyo na lang.

Nakita nyo pala yung bagong cast member ng Bubble Gang? Yung Kim Domingo. Grabe no? BOOBS! Galit na galit e. In my preference, hindi ko type yung ganon. (feeling ko e no?) Panget sa totoo lang. Kahit anong sobra talaga hindi maganda. Pero syempre, “I’m a simple man. I see boobs, I press like.” HAHAHAHA! De, joke lang!

Bahala na nga kayo dyan! Mainit na yung woturr ko. Maliligo muna ako. Salamat po sa mga nagbasa. Kung may tanong kayo sa akin o kung gusto nyo malaman ang opinion ko sa mga bagay-bagay, post lang kayo dito or PM nyo ako sa fb. Ciao!

I don’t want to bear harm and stress. Don’t think of what happened between us. Forget it. That’s not my concern. Clear your mind. I don’t know what you’re up to these days but please tell me what’s bothering you, like talking to an old friend. You know how to reach me. I’m just a beep away.

My Ultimate Realization

Okay. Alright. I am actually not quite sure about this but I have a strong feeling that this is what really happened. Listen.

I am trying to sleep last night and I was lying on my bed contemplating about things to get myself into sleeping mode. Inaantok na ako nun kaso hindi ako makatulog kasi parang nauuhaw ako, so bumangon ako para kumuha ng tubig. Dinala ko yung tubig sa kwarto ko at doon ko ininom. Habang umiinom ako may napansin ako sa desk ko. Reseta ng mga gamot mula sa last checkup ko. I tried to read it. Ang hirap basahin. And I said to myself “kung pharmacist ako kayang kaya ko to basahin.” Bigla akong napaisip. “Pharmacist?” sabi ko sa isip ko. Bigla kong naalala na minsan nasabi nya sa akin na gusto daw ng parents nya na pharmacy or medtech daw sana ang kunin nyang course sa college. Tama. Alalang alala ko yun. I’m sure I kept that in my mind. Nasa subconscious mind ko lang kaya hindi ko pinapansin. Good thing I retrieved it. Pero parang sinabi ko sa sarili ko na “so what? ano ngayon?” But at the same time tinanong ko rin yung sarili ko “ba’t nga ba BOM ang kinuha nyang course?” (basically same as my degree, may kaunting binago lang sa focus at sa curriculum) Well as far as I remember, gusto nya daw ma-assign sa operations tsaka training na din daw sakanya yun kasi someday gusto nya magkaroon at mag manage ng coffee shop na may cute na motif. Ang sabi ko pa nga noon, partnership kami sa coffee shop na yun. Two storey building ang ipapatayo namin. 1st floor puro hard drinks then doon naka display lahat ng mga laruan ko. Sa 2nd floor naman yung coffee shop nya na may design ng mga cute na bagay-bagay. Malamang puro pusa yun. Dadayuhin daw yun ng mga tao kasi pang instagram ba. Picture-picture sa mga cute na makikita nila dun. Ito ang business strategy nya at mga young and young at hearts ang target market nya. Ito yung isa sa mga pangarap namin na binuo namin ng sabay.

Pero anong kinalaman nito doon sa naisip ko? Anong connect nito doon sa mga course course thingy? Well ito yung nasa isip ko. Again, I’m NOT sure about this. There is a great chance na mali ako and I am just over analyzing things pero malakas ang feeling ko na ito nga yun.

Siguro lagi sya pinapagalitan ng parents nya kasi hindi nya kinuha yung course na gusto nilang kunin nya. Feeling ko hindi sila kuntento sa kung anong trabaho mayroon sya ngayon. Maybe sinisisi sya. Siguro parati syang sinasabihan na, “yan kasi dapat ganito-ganyan ang kinuha mong course edi sana ganito-ganyan ka na ngayon” As for me walang masama dun kasi gusto lang naman nila mapabuti yung anak nila. Pero kung totoo nga na ganon ang nangyayari sakanila, shit! Sobrang nakaka stress yun. Kaya din siguro parang hindi nila ako gusto kasi naisip nila na ako ang reason kung bakit ganon ang pinili nyang course. As for my side, I never forced her nor influenced her na yun ang kuning course sa college, though that time, I admit na natuwa ako na yun ang pinili nya kasi syempre magiging mas malapit kami. Pareho na kami ng school at iisang college pa. Sa tagal ng pagsasama namin ni-hindi pumasok sa isip ko na issue pala to. As in! Ano bang alam ko? Ang alam ko yun talaga ang gusto nyang course at walang kaproble-problema tungkol dun. If ever na ito nga yung reason, it does make sense now. Pero ano ba ang totoo talaga? Yun ba talaga ang course na gusto mo or kinuha mo lang yun para magkalapit tayo? Whatever the answer is and If ever na ito nga yung reason, it's all clear now. Idagdag pa yung mga paghihigpit at paghihinala sa kanya dahil hindi ako kilala sa kanila. Shit. Siguro hirap na hirap sya sa sitwasyon nya. Kawawa pala talaga yung ex ko sa bahay nila.

That’s why she said, “ayusin muna natin yung mga buhay natin.” I thought its all about me kasi nga wala akong trabaho. Akala ko gusto nya lang na makapag trabaho ako. Akala ko career ko lang ang problema. Gusto nya din siguro ayusin yung career nya para mapatunayan sa parents at sa mga kapatid nya na hindi sya nagkamali sa pinili nyang course. Stress pala talaga ang dinulot ko. That’s the reason why she broke up with me, actually hindi pa nga sya nakikipag break. Pahinga pa nga yung term nya. Nung nakaraan ko lang kasi nabasa yung last message nya sa akin sa instagram. Lumabas lang yung message nya nung inunblock ko sya. Hindi naman daw sya nakikipag break. Shit talaga! Sa sobrang inis at galit ko sa ginawa nyang pag iwan sa akin, I seek for other reasons kung bakit nya ginawa yun. Nandyan yung pinagbintangan ko sya na nangangaliwa, naghahanap ng comfort and security, segurista, etc. I even ended up dissing and disrespecting her personal preferences at mga hilig nya gawa ng inis at galit ko. (I don’t really mean it, gawa lang talaga ng inis) Kaya siguro naipon at namuo na din yung galit nya sa akin hanggang sa tuluyan nang nawala yung pagmamahal nya. Fuck it! Its not all about my career and achievements, hindi lang din yung issue na hindi ako kilala sa bahay nila. It’s not all about those things all along. My personal struggles din pala ang ex ko at hindi ko nakita yun dahil sarili ko lang ang focus ko. Straight forward kasi ang thinking ko noon. For me, its ‘have a job and its done.’ Mali pala ako, maling mali. Na-realize ko na marami na ding na-sacrfice para sa akin ang ex ko kaya sya ang may pasan ng lahat ng burden. After all of these realizations feeling ko nasa isang deep shit ako.

Sarili ko lang din kasi ang iniisip ko. Ang nasa isip ko kasi sa kabila ng pagiging faithful ko sa kanya, ito pa ang ginawa nya sa akin. Hinayaan ko na manaig yung galit ko. Personal issues and struggles ko lang ang iniisip ko. CAN. SOMEBODY. SHOOT. ME. NOW? I am always bragging about how strong my intellect is but why it took me so long to finally end up with this realization? Bobo! Bobo mo Paolo!

If ever you’re reading this note then don’t worry. Walang nagbabasa dito. Dalawa o tatlong tao lang ang nagbabasa dito. Close friends ko pa. Wala namang nag aaksaya ng oras na i-click yung mga link na binibigay ko. Hindi ko rin ito ipa-publish sa timeline ko. Kung mababasa mo man to at gusto mong i-delete ko, ide-delete ko right away. I have no other words to say but I’m sorry.

Greetings, Fillers and Questions

Hi friends! Wala tayong topic for now. Wala akong maisip ngayon e saka nagugutom ako. Ayun inaantay ko ang fried rice na niluluto ng Papa ko :) Malapit na pala mag-birthday si Papa, 67th birthday na nya sa 23. Advance happy birthday pa! Pa, mukhang malabo na mabigyan kita ng apo bago ka mag 70 years old. Napunta ako sa isang deep shit na pinagsisisihan ko talaga ngayon. Sayang pa, pero ako may mali don pa, kasalanan ko. Kilala mo naman ako, kapag ako nagagalit marami akong nasasabi na hindi dapat. Lahat ng alam kong masasakit na salita sinasabi ko kapag galit na galit ako. Kilala mo naman ako pa, may topak lang talaga ako minsan. Kahit nga kayo ni mama diba nasisigawan ko kapag hindi maganda ang timpla ko. Pero pag nahimasmasan naman ako hindi naman big deal sa akin mag-sorry. Sorry pa, alam ko gusto mo na ako mag settle down. Wala na akong nagawa at sorry kung hindi ko maipalawanag pa.

Stay healthy at malayo sa sakit. Bilib ako sayo pa, para sa edad mo ang lakas mo pa rin. Para kang 40+ lang. Daig mo pa nga ako. Ako sa edad kong 25 years old marami na ako nararamdaman sa katawan ko, ikaw kahit high blood wala!! Mas marami pa akong iniinda sayo. Mayroon sa ulo, mayroon sa lalamunan, mayroon sa dibidib, mayroon sa tyan. Hahahays! Ikaw na pa! Happy birthday ulit, mahal kita pa! Alam mo yan.

I would like to take this opportunity para pasalamatan yung isang kakilala ko na ngayon ko na lang ulit nakakausap. She calls me every morning para tulungan ako. Kunwari HR officer sya ng isang inaplyan ko na trabaho online at kailangan nya akong ma-phone interview. Everyday iba iba yung mga questions nya. Kakatuwa lang. Ayun habang tumatagal nagiging confident na ako sumagot sa mga interview. Sobrang laking tulong. Appreciated a lot. Nakakatuwa dahil may nakakapansin ng potential ko. Of all the people. Thanks again!

And sa mga nakakabasa ng mga post ko dito na gusto din mag-share or may gustong itama sa paraan ng pag-iisip ko, feel free to DM me or mag reply dito. Let’s have a healthy discussion here. Hindi naman ako sarado sa mga new ideas and sa change. Baka ma-realize ko din yung mga gusto nyong ipabatid. Ang mahirap kasi atin, kapag opinion ng ibang tao, kailangan ko tanggapin. Kapag opinion ko, kailangan itago ko lang at sarilinin. Huwag naman ganon friends. Naalala ko tuloy yung isang nag-comment tungkol sa mga collection ko, sabi nya. “Fake naman mga laruan mo e, hind yan original na lego.” Kung ibang tao yung sinabihan ng ganon malamang sobrang na-offend na. Pero ako, hindi. Bakit? 1. It’s true. 2. I know it from the start. and 3. I don’t give a damn. Pero bakit kapag ako ang nagsasabi ng totoo madaming nagagalit at offended? Can somebody explain me this? Ano ba yung hindi ko naiintindihan? Ito yung hindi ko makuha sa totoo lang e. Ipaliwanag nyo. Mataas ang intellectual prowess ko so maiintindihan ko yang logic nyo. Try me. Baka magbago din ang pananaw ko kung sakaling ma-gets ko kayo. Basta ipaliwanag ninyo ng ayos sa akin. I’ll be waiting sa mga comments nyo friends. Message me elsewhere.

How Not To Move On - The Perfect Guide

Nahihirapan ka ba mag move on sa past relationship mo? Tara dagdagan pa natin yang paghihirap mo. On this post, I’ll be putting up two points of views. The heartbroken and the heartbreaker. At dahil mabait ako, unahin na natin yung sa heartbroken. Do these and it will surely shatter your world apart. You’ll feel shit about yourself and you’ll definitely regret existing.

Disclaimer: Sisirain nito buhay mo.

What to do if you’re heartbroken.

• Huwag kang kumain at matulog. Wala ka din namang gana. Huwag mo pilitin. Magkakalat ka lang kasi isusuka mo lang din yan. Don’t do anything kundi humiga at mag-contemplate. Waste your time doing nothing. Itulog mo yung gutom mo, pag gising mo hindi ka na gutom. Rinse and repeat. Basic.

• Stalk your ex sa Facebook. I-visit mo parati yung timeline nya. Okay lang yun kahit alam mo namang wala kang makikita kasi tinago nya na yung mga future post nya. Scroll-scroll ka lang pababa. It will surely haunt you down kasi kakainin ka ng isip mo. (If there was a 3rd party involved) Maiisip mo kung ano na bang napaguusapan nila. Malay mo pinaguusapan nila kung saang motel sila pe-pwesto diba? Makakatulong sayo yan para masira lalo ulo mo. Sarap. • Check your flaws. Time for a self-check. Damhin mo yung sakit na dulot ng mga imperfections mo. Mainis ka sa sarili mo kasi hindi ka perfect. Kimkimin mo yung sama ng loob mo kasi alam sa sarili mo na kahit kailan hindi ka magiging kagaya ng gusto nya. Ikumpara mo yung sarili mo sa iba lalo na doon sa kinalolokohan nya nang manliit lalo ang tingin mo sa sarili mo. The best to pre para maramdaman mong tae ka.

• Keep stuffs your ex gave to you. Binigyan ka ba nya ng regalo nung birthday mo? Eh nung pasko at valentines? Huwag mo itapon! Gamitin mo pa din! Kung pang-display man yan, ilagay mo sa lugar na parati mong nakikita. Mainam ito para araw-araw kang masaktan. Araw-araw nitong ipapaalala yung sakit. Diyan lang yan ha.. wag mo alisin. • Reminisce about the past. Alalahanin mo yung masasaya nyong alaala. Nung masaya pa kayo? Mapapangiti ka kapag binalikan mo yung mga happy memories nyo na magkasama. Yung mga pinahalagahan mo? But wait, isipin mo rin yung mga ginagawa nila ng bago nya habang magkasama sila, malay mo mas masaya yung sa kanila. GG sir. • Listen to sad love songs. Since matatag ka sa puyatan, hintayin mong makatulog lahat ng tao sa bahay. Switch off all the lights at mag play ng mga malulungkot na kanta. Eventually you’ll find yourself crying. You’ll feel a tight sensation on your chest tapos mahihirapan kang huminga. I strongly recommend the song “Paano” by Kris Lawrence. “Kung nasanay na aking mundo na umikot lang sayoooooo~”

• Talk to his/her friends. Natural kakampi yung mga yun sa kaibigan nila, wala kang laban. Kausapin mo sila para lalo kang mahirapan.

• Take drugs. Kailangan pa ba i-expound? Kung handa ka na talagang mawasak ang mundo mo edi go!

Para naman sa mga heartbreaker. They play a huge role para hindi ka maka move on sa buhay mo. For the heartbreakers, do these to add burden, pain and misery sa mga heartbroken. Karma? Huwag ka maniwala dun, hindi totoo yun!

What to do if you’re the heartbreaker.

• Play the Facebook game. Pretend that you are genuinely happy lalo na sa facebook. Iparamadam mo na sobrang sumaya ang buhay mo nung mawala sya. Magpost ng mga kung ano anong nonsense, mag palit ng dp mayat maya, mag spam ng likes kani-kanino at magcomment kung saan saan. Mas better kung doon sa bago mong boy toy gawin yan. Basta bottom line: Fake it til you make it.

• Delete your memories in social media. Yung mga pictures nyo ng date nyo sa isang mall? Burahin mo na yan. Para pag inistalk ka ni ex, wala na syang makikitang bakas ng pinagsamahan nyo. Masasaktan yun kasi iisipin nya binasura mo na yung mga alaala nyo. Dagdag sakit yan para sa kanya. Malaking tulong yun. • Brag about your new crush/lover. It is better to show it personally and not on social media. Masarap sa pakiramdam mo pero kabaliktaran doon sa feeling nung isa. Kung sanay na sanay ka gawin ito, parang natural na lang sayo to so hindi ka mahihirapan.

• Fling and dont give a fuck.

Karapatan mo yan ngayong single ka na. Malaya ka na mangbabae/manglalake. Kung ikaw ang girl, depende na sayo yan. Magpahawak at magpagalaw ka sa ibang lalake ikaw ang bahala. Basta gawin mo kung hanggang saan ang kaya mo. Madali lang yan dahil nagkalat naman ang mga douche na lalake sa palgid. As for the boys, hmmmm... madali lang naman mambabae e basta may pera ka. It’s a no sweat for us boys.

Final note for this post: Sa totoo lang hindi naman kalokohan itong guide na to. If you take it seriously and read between the lines, guide ito para maka move on ka talaga and not the other way around. What I want to say is that you need to embrace the pain and get used to it until it hurts no more. Trust me, I’ve been on this situation almost a decade ago at talagang halos mawasak ang buhay ko noon. Diba nga umabot pa ako sa point na tumigil ako sa pag-aaral ko kasi talagang hindi ko kaya before. Pero sure ako malalagpasan mo lahat yan. Sanayin mo yung sarili mo sa sakit at malalagpasan mo din ang lahat. Hindi naman pwedeng parati lang umuulan diba? Sisikat at sisikat din ang araw para sayo. Hindi pa siguro ngayon but I’m sure you’ll get there. Hindi ba sa mga video games, kapag malakas ang monster na kalaban mo natural na mahihirapan ka. Pero kapag natalo mo yung monster instant levelup ka kasi mataas yung bigay sa experience nung monster. Ganoon din sa totoong buhay. Well, good luck sa ating lahat! Thank you for taking time to read this post :)

Truth Behind Facebook Likes

Ang galing ng facebook likes no? (IG, Twitter, etc.) You can show your appreciation towards a certain person with just one click. Whether you mean that “like” or not, walang makakaalam. That’s one good thing about it. Now, let me share my thoughts. I’m not posting a lot of stuffs on my timeline until nagkaroon ng “Share this on FB” feature sa ibang social media sites and other websites. On my Instagram account, I usually upload photos of my interests which are toys and some cool gadgets. When I’m uploading, I’m making sure that my photos are on a very good image quality. That is why I am taking a minimum of 20 snaps per subject. Talagang hinahanap ko yung pinaka magandang kuha. Angles, details, colors, lighting, etc. Ayaw ko ng basura quality lalo na sa IG. Iniiwasan ko rin gumamit masyado ng mga filters. Mas gusto ko kasi mas natural. Well, not to brag pero maganda naman yung outcome ng mga photos pag in-upload ko. (Thanks to my Xiaomi Mi4i’s camera) But after all the bells and whistles sa pag she-share ko ng photos, hindi ako nakakakuha ng maraming likes. Why is that? Reason number 1; Hindi naka-set sa publc audience ang mga pictures ko. Reason number 2; Kakaunti lang ang friends and followers ko. Reason number 3; It’s not their interest and they just don’t give a damn. Reason number 4; They don’t like me in person, ma-pride sila at ayaw nila isipin ko na humahanga sila sa akin. Reason number 5; They are not trying to impress me by spamming their likes. As for me, it’s okay. I mean really. I am not soliciting likes from anyone given the first 3 reasons. Pero yung reason number 4 and number 5? C’mon man! (Gangsta voice) Hindi sa pinipilit ko sila i-like yung pictures ko. Wala naman akong magagawa kung ayaw talaga nila e. But think on the other end for the last two reasons. Kaya ka ba nagla-like sa mga photos and posts nya kasi you like him/her in person? (might be romantically attracted) Kaya kahit alam naman nating walang ka kwenta kwenta yung post nya nila-like mo pa din? Or are you trying to impress this person so you’re giving this fake admiration by clicking the like button? Hoping that he or she will notice you. So which one? I’ve seen a lot of nonsense posts on FB and the amount of likes are unbelievable. It made me realize na wala sa content, image quality and whatnot nakasalalay ang dami ng likes ng isang post kundi nasa pagkaka kilala mo doon sa taong nag-post. Maybe they are your close friends, your family or most probably your crush. Kaya kahit nonsense, i-like na yaaan! Hahaha! One time, I’ve seen a photo of a single canned tuna sa FB, nakapatong sa dirty kitchen (literal) with this washed out, dull, out of focused, grainy image quality with the caption: “Ulam ko po ngaun hihih” Guess what? May 150 likes or so yung picture! How? Campus queen yung poster e. Madami pa. May tansan na nasa ibabaw ng paso and there was no story behind it. Basta naka B&W filter, deep and artistic na. (daw). Again, tumabo ng likes kasi famous yung nag post. There is a post about how itchy their head, a photo of random pen scribbles, etc. In my experience, lahat yan napapansin ng mga tao sa internet pero yung post ng isang kakilala nila na nagkaroon ng medical breakthrough discovery para mapatay ang cancer cells, hindi nila magawang i-like. Why? Kasi hindi nila gusto yung personality nung tao. Feeling nila mayabang or what. Either hindi nila interes yung discovery ni poor guy o sadyang di sila aware na may poor guy pala silang kilala. So are you getting the point people? Wala yan sa sense ng post. Naka depende ito sa kung sino ang nag-post. Kung close ba kayo ng taong to, idol mo ba to, kung may relasyon ba kayo o pamilya kayo o kung crush ko ba to. If ever they met these such criterias, matic like na yan. Alam kong wala akong pake, buhay nyo yan e. Pero hindi ko mapipigilan yung sarili ko na mag-observe at sabihin kung ano yung nakikita ko sa paligid ko. I am entitled to my own opinion and I feel the need to speak for it. Pagpapalaganap ng awareness, well.. sort of. I am also a bit guilty while doing this. This is how social media “likes” are working. For me at least. It’s a matter of perspective, folks. Thanks for reading.

It doesn’t make you less of a person to appreciate others.

“A person who feels appreciated will always do more than what is expected.”

So paano kung hindi? Minsan ito yung dilemma ko e. Nawawalan ako ng gana gawin yung mga bagay na dapat kong gawin kapag alam kong wala namang matutuwa o wala namang makaka appreciate. What is the point ‘di ba na gawin ang mga bagay-bagay kung alam mo namang walang matutuwa at walang magiging proud sayo. Nakaka demotivate lang. Alam ko, alam ko. Sa inyo mababaw na dahilan. Pero iba kasi ako e. Huwag nyo ako itulad sa inyo. Magkakaiba tayo kung paano natin i-take yung treatment sa atin ng ibang tao. Kung sa inyo ayos lang na walang nakaka appreciate, sa akin hindi. Mas masakit lalo kapag hindi ka na nga naa-appreciate, minamaliit ka pa. Nakaka walang gana lang. Na kesyo ganito ka, ganun ka, masyado kang ano. Hay! Ayos lang, madalas naman sa ganon wala silang alam sa pinagdadaanan ng tao kaya ganon sila makapag salita. Ang alam nila sayo “super human” ka. Yung kayang gawin lahat ng mag isa. Yung hindi mo kailangan ng tulong nino man. Yung hindi ka nila pinupuri man lang kasi expected na nila na magtatagumpay ka. Yung pagsasabihan ka nga na kumilos pero hindi ka man lang tinatanong kung ano bang problema mo at bakit ka nagkakaganyan. Hinihintay mo lang sila magtanong pero wala, kaya ikaw magagalit ka na lang. Yung wala silang care sayo kasi gusto nila kilos ka lang ng kilos. Ang gusto lang nila magtagumpay ka pero hindi nila alam na ang bigat bigat na ng dinadala mo. (Refer to my first post)

Months ago I passed the board exam for teachers. I was very happy kasi sa wakas may makakapansin na din ng achievement ko. May ilan-ilang bumati naman. Nakakatuwa rin kaya nagpapa salamat ako dahil at last, masasabihan na din ako na “ang galing galing mo!” Isa sa pinaka masayang araw ng buhay ko yun. Umiyak at humagulhol ako sa tuwa. Parati kong binabalikan yung araw na yun dahil ang saya saya ko. Bukod kay God at sa parents ko, a couple of very close friends and a very special someone ang naging kaagapay ko sa laban na yon. Sila yung mga nagpalakas ng loob ko. Mula nung unang try ko hanggang sa pag-retake. Yes, retake. It took me two tries para makapasa. Nagpapasalamat talaga ako na hindi ako nagkamali sa mga taong nilapitan ko. I am very thankful. The very special one even posted yung results ng board exam with my full name indicated on one of her social media accounts. Yung print screen ba. Sobrang saya ko talaga nun kasi kitang kita ko na proud sya sa akin nung mga time na yun. Ang sarap sa feeling. Pero recently hindi ko na makita yung post nya na yun. It was deleted. Nakakalungkot. Binabalik-balikan ko kasi yung post na yun at ginagawa kong pangpalakas ng loob. Tuwing nakikita ko yun nabubuhayan ako ng loob dahil pinapaalala non na minsan sa buhay ko, may napag tagumapayan ako at may naging proud sa akin. Kaso wala na e. Hindi ko alam ang rason kung bakit wala na yung post na yun, basta nakaka lungkot. Minsan lang kasi mangyari sa buhay ko yun at minsan lang din may gumawa sa akin ng ganun. Kaso yun nga…

Salamat po sa mga nagbasa. Sana kung may mga taong nakapaligid sa inyo na may pinagdadaanan, take time para i-motivate at intindihin yung taong yun. Hindi kasi natin alam na baka naghihintay lang sya na may magpalakas ng loob nya or naghinintay lang sya na may mag tanong kung anong pinagdadaanan at problema nya. Iba iba kasi ang tao. Tulad ko, hindi ako nagsasabi sa ibang tao kasi nahihiya ako. Nahihiya ako malaman nila na mahina ako. Natatakot ako na baka husgahan nila ako na bobo ako. Na baka hindi nila ako maintindihan. Pero once na may nag approach sa akin at pinaramdam nya sa akin na mapagkakatiwalaan ko sya, hindi ako magaatubili na mag open ng mga pinagdadaanan ko. Mabigat din kasi minsan kaya hindi kakayanin solohin. Minsan larger than life yung pagsubok. Ang problema lang, yun nga, pinangungunahan ng hiya at takot.

Appreciate your love ones.

Finding a job ain’t that easy for me.

“Hindi ka mahihirapan makahanap ng trabaho!” Yan ang madalas i-banat sa akin ng mga taong hindi nakakakilala sa akin ng lubos. Before I start. Here are my qualifications: • Bachelor’s Degree in Business Administration major in Business Management - De La Salle University-Dasmarinas

• 18 Units in Professional Education - De La Salle University-Dasmarinas

• Board Passer in Licensure Exam for Teachers (Major in T.L.E)

• A1 Driving School Graduate (Manual Transmission)

So here you go. Nakikita nyo naman yung qualifications and credentials ko. Sapat na sapat na ito in today’s standards. Pero until now wala pa rin akong trabaho. Why? Here is my story.

Around 2008 I met a friend from this “Super Popular Online Game” Mabait sya at naging magkaibigan kami for almost 4 years. No personal interactions, just online. Mid 2011 nag-open sya sa akin ng kanyang “business”, dito nanggagaling yung pinangtutustos nya sa nilalaro namin. College student nga pala ako that time. Dahil sa illegal yung business nya na yun, sinimulan ko syang layuan. I don’t want to associate myself sa taong may ginagawang ilegal. Pero sobrang dami na kasi nyang nai-share sa akin at marami na din akong nalalaman. That time natakot na ako for my own security. Feeling ko ipapapatay nya ako pag nilayuan ko sya gawa ng marami na akong nalalaman. Hanggang ngayon natatakot pa din ako, na baka mamaya habang naglalakad ako bigla na lang may bumaril sa akin sa ulo na riding in tandem. Nakasaksi na kasi ako ng ganong klase ng krimen. May pinatay malapit sa amin at kitang-kita ko kung yung butas na gawa ng bala ng baril sa batok nya. Natatakot ako. Sobra. Hanggang ngayon umiiwas pa rin ako lumabas ng bahay lalo na kapag gabi. Kapag naglalakad ako mag-isa lingon ako ng lingon sa likuran ko kasi baka may motor o tao na nakasunod. One time nakaupo ako sa harapan ng jeep habang nasa byahe. Noong huminto ang jeep sa stoplight biglang may huminto ding motor sa tabi ko. Sa sobrang takot ko yumuko ako bigla. Akala ko kasi babarilin ako nung rider, magtatanong lang pala ng lugar. Napakahirap mabuhay ng ganon. Yung takot na takot ka pag nasa labas ka. Kapag may pumaradang motor o sasakyan sa harap ng bahay namin hindi ako mapakali. Pakiramdam ko natagpuan na nila kung saan ako nakatira at minamanmanan nila ang kilos ko. Inaabangan na lang ako lumabas ng bahay para barilin. Kaya hindi ako makahanap ng trabaho dahil sa takot na to. Pakiramdam ko mga connected yung ibang tao sa friend ko na yun. Hindi ba ganon kapag ikaw ang big boss ng mga goons? Maraming koneksyon. Kaya mas lalo akong natakot lumabas ng bahay. I turned down my old facebook account at gumawa ng isa pa na mas private for my security purposes. Nabalitaan ko din na kailan lang nag-aral yung friend ko na yun sa isang school malapit sa amin (crash course) kaya naisip ko na baka hina-hunting na siguro ako. Mas lalo akong natakot. Sobrang natakot. Maraming gabi ako hindi makatulog dahil sa takot ko na to. Pag naiisip ko yun hanggang ngayon natatakot pa din ako. Hindi ako makalabas ng bahay. Wala akong mapagsabihan nito sa mga kaibigan ko at lalo na sa pamilya ko. Mas lalo kasi silang matatakot para sa akin. Sobrang hirap lang na yung takot mo hindi mo rin alam sa sarili mo kung totoo o gawa-gawa mo lang. Pwede naman kasi talaga yun mangyari. I’m always expecting for the worst. Apat na taon na akong pinapahirapan ng bagay na to. Alam ko sa inyo parang wala lang to. Pero ang hirap sa akin. Walang tumutulong sa akin na i-overcome itong fear na to. Wala akong malapitan. Sinosolo ko lahat. Walang nakakaintindi. Wala akong mapagsabihan. By the way, namatay na nga pala yung friend ko na yun, naaksidente daw sa motor. Nung nalaman ko nung una natakot na naman ako kasi hindi ko alam yung kinamatay nya. Naisip ko baka na salvage or what. Pero humupa din yung takot kalaaunan. Pero sa tuwing maiisip ko tong bagay na to, natatakot pa din ako. Baka kasi kamag-anak naman nya ang bumira sa akin. Hirap na hirap na ako. Maliit na bagay sa iba pero apektado ako ng sobra. Kapag sumipa ang anxiety, yan na. Nightmare na naman. Isang dahilan din kaya nahihirapan ako maghanap ng trabaho ay dahil sa weak response sa failures and fear being humiliated. Alam nyo yung interview ni Karen Davila kay Alma Moreno? I was once that nung pinaka unang job interview ko. I choked bigtime. Hindi ko masabi yung gusto ko sabihin at hindi ko maipakita sa interviewer kung gaano ako kagaling. Frustrating. Hiyang hiya ako non. After non hindi na muna ako nag-apply. I tried again after ilang weeks pero disaster pa din ang kinalabasan. I tried again pero ganon pa din. Bakit ganon hindi ko makuha kung paano? Hindi ko tanggap sa sarili ko na bobo ako pagdating sa interview. Hindi ko to ino-open sa iba kasi nga nakakahiya. “La Salle ka pa naman.” Hanggang sa sumuko na lang ako. Sinubukan kong magpatulong sa mga close friends ko pero wala silang response at pinagtawanan lang ako. Hindi siguro sa wala silang pakialam sa akin kundi dahil din siguro sa pagkakakilala nila sa akin. “Tangina mo ikaw pa kaya mo na yan!” “Kingina mo galing mo nga magsalita e!” “Mataba utak mo pao kaya mo yan!” At yung pinakatatakot kong linya nila: “TANGINA SA LA SALLE KA GALING!” Bakit hindi nila makuha na kailangan ko ng tulong? Hindi ko kaya mag-isa to lahat e. Hindi ako magaling gaya ng iniisip nila. May kahinaan din ako. Bakit walang willing tumulong sa akin? Wala man lang nagtanong kung anong problema ko sa paghahanap ng trabaho. Wala man lang bumanat sa akin ng “Ano problem pre sa paghahanap ng work?” Walang gustong makinig. Walang nakakaintindi. Hindi ko masabi sa kaisa-isang tao na inaasahan kong makaintindi sa akin dahil nahihiya ako at baka ma turnoff sya kasi nga mahina ako. Sana maintindihan naman ng mga tao na kailangan ko ng tulong. Masama ba magpatulong sa iba pag nahihirapan ka? Maswerte ang iba dahil may mga malalapit na tao sa paligid nila gaya ng mga kapatid na pwede hingan ng tulong. Ako wala, I dont have anybody except me. I’m in desperate need for help. Pero wala akong malapitan at walang makaintindi. :( So ito yung mga reason. Sa kabila ng mga credentials ko nahihirapan pa din akong makahanap ng trabaho. It’s not about sa skills, hindi dahil sa tamad ako at chill. I have anxiety problems and I just need a little help from others. Ang problema lang, walang willing tumulong. Napakahirap ba talaga ako tulungan? :’(

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Reveries of a Lost Soul