Enjoying Simple Things @argarnica - Tumblr Blog

PAGSUSURI: The Greatest Showman - Natuklasan kong magaling din palang kumanta si Wolverine

*Dapat last week ko pa i-ppost ito kaso hindi kaya ng oras. Minsan ko lang gawin gumawa ng isang pagsusuri sa isang pelikula at kung bakit ko ito gingawa. Dalawa lang ang maaring sagot. Maaring sobrang pangit o sobrang ganda. Noong Enero 16, 2017, isa ako at mga kasamahan ko sa trabaho ang nabigyan ng opportunity na makapanuod ng Super Advanced Screening ng The Greatest Showman sa Robinsons Galleria. Bakit super? Kasi sa January 31 pa siya ipapalabas. Nag-simula magpapasok sa sinehan ng mga 7:30pm at nag-simula ang programa ng 8:00pm kung tama ang aking pagka-alala. Sinimulan muna ng isang pag-bati ng isang DJ yata yun ng 99.5 Play FM sa mga audience at konting Promo mula Philstar. At siyempre, hindi ako nanalo. Pero nakakatuwa naman na ang isa kong kasama ay nanalo naman ng surprise gift. Surprise kasi hindi pa nila alam kung ano yun. Tatawagan na lang daw. Haha. Pagkatapos ng mga promo at konting announcement. Nagsimula na ang napakahabang trailler. Pero grabe ang gaganda ng mga ipapalabas ngayon 2018, ang lakas maka-sira ng budget. Haha. Simulan na natin ang pagsusuri sa palabas na The Greatest Showman. Napakagaling na Cast. Sa totoo lang, ang kilala ko lang dun nung una ay Si Wolverine (Hugh Jackman) at ang aking kamukha na si Zac Efron (Haters Gonna Hate) at yung ibang cast ay hindi ko na kilala. Pero sa palabas na ito. Masasabi ko na ito ang pinaka-break nila sa career nila. Dahil napakita nila ang talento nila sa pagkanta, pagsayaw at pag-arte. Hindi ko makakalimutan yung kumanta ng This is Me, Yung ka-duet ni Zac Efron at yung kumanta Never be Enough. Patawad, hindi ko natandaan ang pangalan nila. Pero tanda ko ang mukha nila. Haha. Mismong kuwento. Ang palabas na ito ay tungkol sa acceptance. Pagtanggap mo sa sarili mo at kung anong meron ka. Akala ko nung una, typical na istorya na meron maaksidente sa grupo nila tapos ma-dodown sila, hanggang gumaling ulit yung na-aksidente tapos okay na ulit sila. Akala ko talaga ganun lang yung kuwento niya. Pero nagkamali ako. Mas malalim pala, mas merong tama. Maraming matututunan na kung iisipin, bakit kailangan pa natin ng ganitong palabas para matuto tayo? At hanggang kailan natin dadalhin ang aral na ito? Mga Kanta. Isang babala, pagkatapos ninyo mapanuod ang palabas na ito. Siguradong hahanapin ninyo sa youtube ang soundtrack nito. Sa sobrang ganda ng kanta, pagkauwi ko habang naka-bike, kinakanta ko na yung “This Is me” hanggang kinabukasan, habang nag-bibike. Ayun pa rin ang tumatakbo sa isipan ko. Pero ang malupit, hanggang pagpasok ko sa office. Ayun na din ang pinapakinggan nila. Isa sa mga paborito ko ay yung This is me, Never Be enough, Rewrite the stars, million dreams, tight rope Other Side at.. hmmm… Halos lahat pala. Pero yung unang tatlo ang aking Top 3! Choreography at Effect. Tulad ng sinabi ko sa una, napakita ng mga artista ang talento nila sa hindi lang sa pag-arte, pagkanta at Pag-sayaw. At kung sino man ang choreographer at video editor nila, Bow ako sayo. Pabortio kong part dun ay yung This is Me at The Other Side. Ang lupet ng arrangement nila dun. Tindig balahibo, muntikan na ako tumayo at pumalakpak sa loob ng sinehan sa kada kanta at sayaw na ginagawa nila. Medyo nabilisan lang ako sa kuwento nung unang part pero sa pagkalahatan. The Greatest Showman ay isang pelikula na para sa lahat. Kaya huwag kayo magdalawang isip panuorin ito.

#the greatest showman #tagalog

26 years

Simulan ko ang aking kwento nung July 31, 2016. May customer kami, isang lalaking Canadian at babaeng Korean. Both English tutor sa Korea. It’s my first time to have a conversation sa Korean na fluent talaga sa English. Akala ko una, normal na customer lang na nagwawala sa karaoke kapag nalalasing na pero hindi pala. Una, pinapili ako ng Canadian sa dalawang banda, American Dream and… Hindi ko na maalala. Pinili ko ang American Dream at kinanta niya ang kanta nun. Then sumunod ang babaeng Korean. She ask me kung may alam akong kanta na Korean. At ang naalala ko agad ay Girl’s generation. Ni-request ko ang kantang Gee. Pero hindi available sa karaoke naman, kaya sabi ko na lang ay kanta ng Wonder Girls at kinanta naman niya na may kasama pang sayaw. Then, tamang tutor naman ako ng mga tagalog words sa kanila. Pero tuwang tuwa ang lalaki sa abbreviation ng unlimited. UNLI! Sa sobrang tuwa niya, ang sabi niya, pagpunta ko daw sa Canada or may Canadian na magsasalita agad ng it’s UNLI! Dahil daw sa kanya yun. Ipapakalat daw niya ang UNLI na abbreviation. ( Sa isip ko naman, Pinoy lang ba talaga gumagamit nun?) Comedian yung lalaki, parang hindi ako naalis ang tawa ko sa kanya. After 1 hour, nagpaalam na sila dahil parating na ang service nila. Kami naman, okay, sige salamat at ingat! Pero ang nakakagulat dun ay lumapit ang Korean at nag-sorry dahil hindi niya nakanta ang isang kong request, sabi ko naman, Okay lang and hindi naman big deal yun. Then she hugged me habang nagpapasalamat ng husto. Then sumunod si Canadian na yumakap sa akin. Then niyakap na din nila yung iba kong kasama. Then after nila mayakap yung iba kong kasama. Niyakap ulit ako ng Korean at at nagpasalamat. Same ng candian. Then before sila talaga umalis. Binigyan pa kami ng extra tip. It’s memorable dahil first time ko maranasan na yakapin ng customer para lang magpasalamat. Hindi ka ba na-amaze? Manhid ka kung ganun. Hahaha. Sayang nga lang dahil last night na nila yun dito sa Boracay at hindi ko makakalimutan ang sinabi ng Canadian sa amin. “ This is the best way to celebrate our last night here in Boracay” August 01, 2016 It’s my birthday, first rest day at unang beses ko makakaligo sa dagat simula nung dumating ako dito (June 22, 2016) Nagising ako ng 8am para magbayad ng kuryente pero pagdating ko sa Akelco (meralco dito sa Boracay) Sobrang habaaaa ng pila. Parang pila sa Enteng Kabisote. Number 1 number 1 number 1! Nag-decide agad ako na kinabukasan na lang ako magbabayad. Bago bumalik sa store, kumain ako ng 2 longganisa , isang kanin at kape. Pagkabalik ko sa store, nandun na si Christain, kumakatok. Dala na niya ang mga pagkain na lulutuin namin. 11:30am, nakarating kami sa Punta Bunga Beach. Sa hindi nakakalam, ito ay Private beach na pinaghahatian ng Shangri-la, Ecovillage and Movenpick. Ganun siya ka-exclusive. Kaya naman kung gusto ninyo magrelax talaga sa dalampasigan, dito kayo pumunta. Kung sosyal kayo at maraming pera, sa Shangri-la kayo. Kung budget friendly naman hanap nyo. Sa ecovillage. Sa movenpick. Wala akong idea sa rate. Pagdating naming dun, hinanda na naming ang kakainin namin. Okay n asana eh, excited na ako kumain ng Inihaw na liempo pero pag-check naming sa binili ni Christian.. Porkchop ang binili niya (Yung sa reaction ng isip ko nung nakita na porkchop ay “Kailan pa naging Liempo ang Porkchop? Oh well, Pork pa rin naman) Habang nag-iihaw, hindi na ako nakatiis at nagpaalam ako sa mga kasama ko na mauuna na ako maliligo dahil ang tagal ko hinintay yun. Sa sobrang tuwa ko, nasugatan pa ang paa ko dahil sa bato. Then pagkabalik, kumain na kami. Habang kumakain, kanya kanyang hugot ang mga kasama ko (Mga problemado kasi pag-ibig) Masarap naman ang inihaw na porkchop pero iba pa rin talaga kung liempo yun. Buti na lang may inihaw nab angus, kaya tinira ko talaga belly part. The best! After kumain, diretso tagay na ng Red horse. At yun ang best part, habang umiinom, nakatingin ka sa dagat at kapag tinamaan ka, magpapakalunod ka lang sa dagat este maliligo pala. First time ko pala makakita ng buntis (7 or 8 months) na lumalangoy sa dagat. Ang tumatakbo sa isip ko, "hindi ba nahihirapan ang bata?" Pero alam ko naman na good exercise yun sa mga buntis based sa nabasa o napanuod yata. Astig ka Ate! (Asawa ni Kuya Nato ang tinutukoy ko)Habang naliligo, nakikita naming ang paparating na ulam. Yung scene na parang end of the world na tapos nasa gitna ka ng karagatan. Ganun ka-astig ang scene. At hinintay naming bumuhos ang malakas na ulan. First time ko din mag-brief lang habang naliligo. Damn, ramdam moa ng freedom kapag naka-brief lang . Sayang nga lang, hindi na talaga tumigil ang ulan at hangin, kaya nag-decide na kami na ipagpatuloy sa ibang lugar. Pero ang kasama ko na si Maribel ay nakatanggap na hindi magandang balita and kailangan niya umuwi agad sa Kalibo at nagpaalam kung puwede mag-CA. Kaya bumalik pa kami ng store para mabigyan ko siya ng pera at bumalik ulit sa Ecovillage para ipagpatuloy ang tagay. Umuwi ako na basang basa sa ulan at hindi lasing. (#SadLife) Pagkabalik ko sa store, may package ako galling sa fiancée ako at nagulat talaga ako. Dahil wala naman siya sinasabi na magpapadala siya at yun ang nagkumpleto sa araw ko. Hindi ko na ikkwento kung ano ang pinadala. Secret na yun. Bago matapos ang blog na ito, nais ko magpasalamat sa mga sumusunod. Una sa Diyos, sa pagbibigay ng panibagong taon sa buhay ko. Sa Magulang at Ate ko na kahit malayo, ramdam na ramdam ko ang pagmamahal at pag-support sa akin. Sa fiancée ko na, mahilig maglihim at manggulat sa akin. Sa Ninang, Ninong, Tita at Tito na bumati. Sa mga pinsan ko, especially kay Reymhar na magaling mang-bola. Kay Loloy na Friday pa lang yata, nag-chat at bumati sa akin. Kay Eljed na sabado pa lang bumati na. Kay Gabriel! My international cousin from U.S. hahaha. Salamat sa pagbati! Sa boss ko na walang kasing bait. Sa mga kasamahan ko sa Pasig, Sir Joel, Sir Joseph, Mam Lilian,Mam Lali, Mam Rose and production team. Nakaka-miss kayo. Sa mga kaibigan ko na bumati sa akin sa facebook at text. Hindi ko na kayang isa-isahin ang pangalan ninyo. Sa nakasama ko sa araw ng birthday ko. - Kuya Nato - Christian - Maribel - Rachelle - Ate Bebe - Ariel (kapatid ni ate bebe at sub ni Charry dahil hindi siya nakasama. haha) - Anne (Pinsan ni Maribel) - Asawa at anak ni Kuya Nato Oo nga pala, picture.. Wala kami masyado picture dahil..mas pinili ko na lang enjoy ang araw ko. So ito lang ang picture na matino na kasama ako. (Low Res kaya black & white para old photo effect kunwari) May gusto pa sana ako i-type kaso 12:24am na at need ko na matulog dahil maaga pa gising ko bukas. Try ko bukas.

#Boracay

Bakit Traffic? : Ang masakit na katotohanan

(TRAFFIC=TRAFFIC JAM dito sa Pilipinas) Pag-sakay kong bus sa Makati papuntang Ortigas. Tanggap ko na sa sarili ko na magtatagal ako sa bus na yun. Nakasakay ako ng 3:58 pm at nakarating ako sa Ortigas ng 5:02pm. At habang nasa biyahe ako at nakatingin sa pila ng sasakyan. Napaisip ako bigla, Bakit nga kaya traffic? Public Utility Vehicle lang ba may kasalanan? At ito ang aking na-realize.

Ang kalsada natin ay isang malaking embudo.Ang 4 lanes nagiging 2 lanes tapos magiging 3 lanes balik sa 2 lanes. Halimbawa sa intersection ng Ortigas Ave at C5. Kapag galing ka ortigas papuntang De Castro.Ang daanan mula sa Ortigas Valle Verde ay 3 lanes at pagkatawid sa C5 magiging 2 lanes at bago umabot sa tulay ng Rosario magiging 3 lanes ulit at pagkababa ng tulay magiging 2 lanes saglit at magiging 4 lanes ulit. Isang halimbawa

Isa pang halimbawa sa Ortigas Ave pa rin corner Amang Rodriguez. Kapag nasa simbahan ka ng Rosario. Ang Ortigas Ave ay may 4 lanes at ang Amang Rodriguez ay may 2 lanes . At yung 4 lanes ng ortigas at 2 lanes ng Amang Rodriguez ay mag-memerge sa 2 lanes na patungo sa Rosario Bridge. Ang sakit sa ulo di ba? Hindi ba naisip ng mga City Engineer na magiging problema ito? Ang sakit sa bangs. May ginagawa naman ang gobyerno sa mga kalsada na ito, Road Widening. Pero ang problema.Ang Road widening ay hindi consistent.Isang part lang ng kalsada ang may road widening at ang masaklap.Ang dagdag daanan ,ginagawa namang parking lot.

Aminin na kasi natin. Masyado talagang maraming private vehicles. Hindi totoo? Sige taena, tingnan mo ang EDSA.Kung anong lane ang umaawas. Ang lane para sa mga private vehicles! Pati bus lane, sinasakop na din nila.Hindi pa rintotoo? Kung konti lang ang private vehicles, tingin ko hindi gagawin parking ang side part ng kalsada tulad sa Valero St. Makati City. At kung hindi pa rin. Sana ang Ortigas Ave sa La Salle Greenhills ay hindi nagiging parking lot tuwing pasukan o uwian ng mga estudyante! Bwisit! Paano naman kasi, ang mayayaman, kung makabili ng sasakyan parang damit lang. Iba kay Daddy, Iba kay Mommy at Iba din sa mga anak.Pero okay lang yan basta may sariling PARKING! Hindi yung makabili lang pero hindi iniisip ang magiging parking nila! Hindi ba totoo? Natamaan ka? Patawad brad, hindi ko sadyang saktan ang damdamin mo o damdamin ng kamag-anak mo o kaibigan mo. Kaya kahit may nakalagay na NO PARKING! Wapakels! Kahit nga sa Subdivision o Executive Village. Angisang side ngkalsada ay parking.

Isa sa problema sa kanila. Kung makahinto ng sasakyan. Pa-slant! 2 lanes ang sakop! Nagmamadali? Oo nga, nagmamadali nga kayo para makarami ng biyahe o para hindi maabutan ng ibang kalaban. Isa pang problema sa inyo. Kahit hindi naman loading area. Aba, kung makatambay sa kalsada akala mo nagkakape pa sa starbucks. At kapag hinuli ng pulis, ito ang madalas na sagot/reaction nila. “Ay sir, pasensiya na sir, hindi ko alam nabawal dito” (Nakakaloka, kahit hindi mo alam, nakikita mo naman sanhi ka ng traffic. Aba, konting hiya naman dyan manong) “Pasensiya na sir, baka pwede naman natin pag-usapan“ ( Mas nakakaloka, tuturuan pa ng masama si traffic enforcer?) Pero may mga traffic enforcer din na sadyang kupal kaya ang ilang driver. Nagiging kupal din.

OO, ikaw at ako! May kasalanan din bakit traffic.Nagtataka kung bakit? Sige bibigyan kita nghalimbawa. Unang halimbawa. Ang laki na ng sign na BAWAL TUMAWID DITO! MAY NAMATAY NA DITO! Pero walang silbi yun.Parang hindi nabasa. Tingin ko dapat ang mga sign natin ay medyo mean. Dapat ang nakalagay.TAENA SIGE TAWID PA! MASAGASAAN KA SANA! O kaya BAWAL TUMAWID AT MAS LALONG BAWAL ANG BOBONG KATULAD MO! Pero tingin ko hindi pa rin sapat yun. Bakit? Tayong mga pinoy sa sobrang sipag. Tamad na tayo pumunta sa tamang tawiran. Ilang hakbang na lang overpass na, pero tatawid pa rin sa kalsada. Pangalawang halimbawa. Tayong mga Pinoy gusto natin unahan ang kapwang pinoy natin.Bakit? Kasi sa lahat ng loading area. Ang mga tao.Lumalampas dun para lang salubungin ang bus o jeep. Yung 4 lanes na kalsada, nagiging 3 lanes na lang kapag rush hour dahil ang isang lane ay para sa mga taong nag-aabang ng masasakyan. Pangatlong halimbawa. Yung mga pasahero na sobrang tamad. Yung tipong huminto na yung jeep sa tamang babaan. Tapos after umaandar ulit ang jeep, mga 5 ikot ng gulong. May papara ulit? Nakakainis di ba? Kung hindi ka naiinis sa ganun, malamang isa kang tamad na pasahero. Pang-apat na halimbawa. Kapag may pedestrian naman, kung makatawid akala mo naglalakad sa park. O kaya naman kahit naka-go ang mgasasakyan..Tatawid pa rin. Hindi makapag-hintay, tapos kapag nasagasaan o nabundol..Parang yung driver lang ng sasakyan ang may sala.

Bakit traffic? Dahil sa atin. Dahil mismo sarili natin walang disiplina.Tapos kung maka-reklamong ma-traffic akala mo wala siyang contribution sa traffic. ANG KAPAL NG MUKHA MO!

Tingin ko dapat yung mga traffic sign natin ay palitan na talaga. Dapat yungbadboy na traffic sign o kaya sarcastic. Tulad ng mga ito.

Sa mga kalsada, mahirap ng ayusin. Marami din kasi sa atin ang may permanenteng bahay sa tabing mga kalsada. Kaya mukhang malaking gulo kung sa pilitan kunin ng gobyerno ang kanilanglupain. Sa Private Vehicles. Sana bago tayo bumili ng kotse. Siguraduhin muna natin na may parking kayo. Yung matinong parking. Hindi nakiki-park sa kalsada. Sabi ng isang tao na hindi ko matandaan ang pangalan. Ang sign daw ng maunlad na bansa ay hindi sa bilang ngmga private vehicle kundi sa dami ng taong nag-co-commute. Isipin na lang natin, ang isang bus na may seat capacity na 60 ay katumbas ng 12 kotse. Di ba? 12 kotse agad mawawala sa kalsada? Ei yung 12 kotse na yun, madalas ang sakay lang nun ay 1 o 2 dalawang tao. Sa P.U.V Driver naman, tamang disiplina sa paghinto at pagparada ng mgasasakyan ninyo. Kung hindi ninyo kaya yun. Dapat may sariling lane kayo. Yung may wall, para di na kayo pa-lipat lipat ng lane. Parang truck lane..Oo nga.Mabuti pa ang halos na truck driver..Matitino. At sa mananakay. Ako at ikaw. OO! IKAW Mismo! Huwag tamad, pa-sosyal maglakad at disiplina din. Salamat sa pagbabasa!

#bakittraffic

Opportunity

So kagabi, pinag-luto ko ng hapunan ang aking pinaka-mamahal na fiancee. At share ko lang ang process ng pag-luto with background music. Una sa lahat, siyempre bumili muna ako ng mga ingredients na kailangan ko. - Meat Loaf - Alubate - Sibuyas - Kamatis - Bawang - Patatas ( Optional) Ang tawag ko sa luto na ito ay Alubate De Meat Loaf. Hahaha. Una ko natikman ito sa mama ko. At isa mga paborito ko. Natikman na din ng fiancee ko ito kaya nung tinanong ko siya nung wednesday kung ano gusto niya lutuin ko. Ito agad ni-request niya. So habang hinahanda ko na ang mga ingrediesnt. Ang aking background music ay Opportunity sung by Quvenzhané Wallis

Sa ngayon na wala pa akong work,tingin ko ito ay big opportunity para sa akin para mas mapaligaya ko pa ang aking fiancee kahit sa isang simpleng luto na ito. Isa din g opportunity din ito sa akin para maglinis ng bahay at maglaba ng damit ng ate ko para makabawi naman ako sa kanya. Isang opportunity na din sa akin para gawin ang mga bagay na di ko nagagawa nung nag-wwork pa ako. In short, this opportunity, this moment, this gift. I won't waste it. I guarantee! After ko mahanda ang mga ingredients, siyempre ano pa ba gagawin kundi lutuin na. Background Music. The city is yours by Jamie Foxx and Quvenzhané Wallis

Medyo palitan lang natin yung title. The kawali is mine. Ilang linggo na din na wala akong work and habang nagluluto, naisip ko na hindi ibig sabihin na wala akong work. Wala ako magagawa, wala akong silbi. Sabi nga ni Jamie Foxx. "Work with what you got" At ang meron ako nung gabi na yun ay Kawali at lulutuin. After ko magluto., hinati ko sa dalawang lalagyanan. Isa sa ate ko at isa sa fiancee ko. After nun, nag-bike na ako papuntang rosario para abangan ang fiancee ko. And pagdating namin sa bahay nila. At pagkakita ng fiancee ko sa luto ko. Nakita ko ulit ang smile ng fiancee ko na napaka-priceless. Na-inlove na naman ako lalo sa kanya. Background Music: I Don't Anything But You sung by Jamie Foxx, Quvenzhané Wallis, and Rose Byrne

Yeah, I don't need anything but her. Hindi pala siya naka-smile sa picture na ito dahil ayaw niya nung pinipicturan siya habang kumakain. Hahaha Kung nagtataka kayo bakit ang soundtrack ng Annie ang napili ko. Hindi ko din ang alam na reason. Basta bago ako magsimula magluto. Napili ko lang yung album ng annie para i-play. And ito yung 3 kantang tumatak sa akin habang nagluluto. Hehe. Nawa'y nag-enjoy kayo sa pagbabasa :D Sa uulitin!

Yung moment na hindi ka nabigo mapa-ngiti ang iyong kasintahan dahil napasakay mo siya sa Dream Car niya. Salamat sa BMW Philippines!

#BMWXpo #BMWPhilippines #Someday

Things That I Learned in Boracay

Halos nalimutan ko ng gawin ito. Buti na lang, nagkaroon pa rin ng oras para gawin ito. 3 Months ako nag-stay sa Boracay at ibabahagi ko lang sa inyo ang aking mga natutunan, narealize (hindi ba redundant na? )at kung ano-ano pa. Nawa'y hindi kayo mainis sa pagbabasa. Haha Paalala: Mabilisan pag-babahagi lang ito. 1. Mag-Bisaya ka kapag bibili ka sa tindahan para mas mura. Note: Sa mga local na tindihan lang ito applicable. 2. 2AM ang tapon ng basura sa beach front Pero sa katagalan ko sa Boracay, hindi na ako sa 2am nagtatapon ng basura. Tinatapon ko na yung basura sa D'mall. Pero ang napansin ko lang din sa Boracay. Ang konti ng trash can dun. Katulad sa D'mall, parang 2 o 3 lang yata yung basurahan nila dun. Tapos beach front.. Parang wala ako nakita. 3. Number 45 na tubo kapag pababa ang tubo para di mag-bara 4. 1000 series na pvc ang ginagamit sa sewarage. 5. Clean out ang tawag sa takip ng tubo. 6. Enamel na pintura sa kahoy at latex naman sa semento. 7. Ok lang ma-ground ng ilang beses. Excess voltage lang namn yun. 8. Kapag nag-test kung may ground. Gamitin yung isang side ng kamay. Yung may kuko, para di ganun kalakas ang ground. 9. Huwag gumamit ng blue pipe kapag ibabaon sa semento. Medyo nag-construction din ako dun. Haha.Ako ang nagin taga-bili ng mga materials na kailangan. Kaya ayun. Marami akong natutunan sa mga construction materials. Salamat kay Kuya Joby at Mac-mac 10. Mas mahal ang bilihin ang nasa beachfront kaysa sa labas ng D'mall Kaya kung pupunta ka sa Boracay at gusto makatipid. Medyo magpakalayo sa ka sa beach front. Explore ninyo yung mga local na tindahan at carinderia dun. 11. Puwede inumin ang tubig gripo. Yep, for 3 months. Tubig gripo lang tubig namin dun. 12. Everyday may kinakantahan ng "Happy Birthday" sa Pat's Creek Bar. 13. Walang galang ang mga tunay na Bisaya. Oh well, ganun talaga sila mag-salita. 14. Ang tagal ng releasing ng Mayor's permit. Sobrang tagal! 15. Masungit ang tao sa Akelco Galit pa! 16. Mas stable ang signal ng Globe kaysa sa Smart 17. Hindi makati sa katawan, kahit di ka mag-banlaw after mo maligo sa dagat.Yep. Parang isang buwan din na wala pa kaming tubig. kaya ang ligo ko lang talaga ay Dagat. walang banlawan. Ayun nga lang. Ang buhok ko. Walang kasing lagkit at tigas. Hahaha. 18. Mababait talaga ang mga Canadian. 19. Mainipin ang British. 20. Minsan, hindi alak ang kasagutan para hindi mo maramdaman ang kalungkutan. Minsan, tulog lang. 21. Acrytexx ang gamitin na pintura para puwede sa semento at kahoy. 22. Huwag kang umasa umiwas ang tukso sayo. Ikaw mismo ang umiwas. 23. Walang Jollibee sa Boracay:C 24. Dapat may P-trap ang banyo para di sumingaw ang amoy. 25. Magigising ka sa sakit ng kagat ng lamok. 26. May mga taong sadyang GAGO. 27. May lalaki palang manok. Epic talaga ito. Yep, sa Boracay ko lang nalaman na may lalaki pa lang manok.. #Shame 28. Mas mahirap ang buhay sa Boracay kaysa sa Manila. 29. Ang kukuripot ng mga taong mayayayaman sa Boracay. 30. Mahal ko talaga si Eileen. That's it! nawa'y may natutunan din kayo.

#Boracay

Things that I will miss in Boracay

This my last night in Boracay after ng halos isang taon ng pag-stay ko dito. At bukas ako ay pupunta muna sa Iloilo para bisitahin ang aking mahal na magulang at kamag-anak. Pero bago ang lahat, I-share ko muna ang ma-mimiss ko sa Boracay 1. The sounds of nature - I'm lucky that our store is located in beach front, that's why, maririnig mo talaga ang hampas ng alon (mas lalo nung pumasok na ang hangin habagat) ang hampas ng hangin sa mga puno ng niyog. Nung unang punta ko sa Boracay. I didn't appreciate it mas lalo kung nasa Station 2 ka. All you can hear is the sounds of people talking, background music ng mga bar. Pero for almost 1 year na nandito ako. I just discovered the true spot. 2. The singer of Pat's Bar and Bom Bom Bar - Every night may session sa mismong beach and luckily again. Sa tapat lang ng store namin yun. Actually our store is really ideal place. Sa morning, sa first floor is diving center, henna/tattoo, massage and booking ng mga activity and sa second floor naman ay Gush Shop and Titos Restaurant. Then kapag sa gabi, ang first floor, nagiging Bar na. Wow lang di ba? Complete receipe lang. For 1 month, ako lang mag-isa sa store and tuwing gabi. Damn, nakakabaliw, buti na lang nakaka-aliw ang mga singer dito. (Well, may singer din na medyo naiirita ako, parang naipit kasing palaka) I'm gonna miss the singer that every night he will sing the Three Little Birds by Bob Marley and natutuwa lang ako marinig ang lyrico na "Cause every little thing gonna be alright" 3. The People - Nakita ko ang tunay ng kagandahan ng Boracay dahil sa mga lokal na tao na nakatira dito. Nakita ko yung pagsisikap nila sa buhay. Ang kanila simpleng kaligayahan sa buhay.Nakaka-lungkot lang isipin na sila mismo nakatira sa Boracay ay di pa nila napupuntahan ang ibang tourist spot dito o ma-experience kahit helmet diving man lang. 4.The unli-swimming - I'll surely miss this. Every time na gusto ko maligo sa Dagat. GO lang ng GO! Wala yung rush na feeling na dapat maligo ka na ngayon dahil 3 Days & 2 Nights lang tayo dito sa Boracay. Haha. 5. Food - Ma-mimisss ko ang Allan's Lechon Manok! Pero ako lang nag-bigay ng pangalan nun. Dahil wala talagang name yung tindahan na yun. Dahil nung tinanong ko si manong kung ano name ng tindahan niya. Wala daw name. Ang importante daw makabenta. So tamang epal ako. Tinanong ko ang name niya, kaya ayun. Allan's Lechon Manok. Kung tatanungin ako kung saan siya located. Wala siya sa D'mall, Beach Front, D'Talipapa o Palengke. Nasa..Hmm. Di ko alam kung anong kalye yun. Basta yung kalye katapat ng Crafts of Boracay. Tapos Gift shop. tapos Western Union. Ayun! katapat ng Western Union. Basta yung daan papuntang Boracay Water. Kung murang kainan din hanap ninyo sa Boracay. Maraming carinderia dun na mura. Mas malayo sa beach. Mas mura. 6. Kaibigan Ssiyempre, imposible sa akin na di magkaroon ng kaibigan. Sila Kuya Lorenzo na tumulong sa akin para di maloko ng supplier namin. Si Kuya Joby at Kuya Mac-Mac na naging katulong ko sa pag-aayos ng store. Si Jokno na handa din tumulong sa akin, mas lalo pagdating sa buhatan. Haha. At siyempre si Raymond at Franklin na kasama ko sa store araw at gabi, Monday to Sunday. Share ko na din yung Bucket List ko na gusto kong gawin dito sa Boracay na nagawa ko naman :D 1. Night Swimming - Every morning lang ako nakakapag-swimming. Kapag sa gabi kasi, tinatamad na ako lumabas. Hindi ko na din akalain magagawa ko ito. Buti na lang dumating na sila Franklin at Raymond. So every sunday after shift. Ayun naliligo kami. Kahit gaano pa kalakas ang alon, Palag lang! Ayun nga lang, hindi pa rin ako marunong lumangoy. Hindi na din kasi ako nakapag-practice simula pumasok ang hangin habagat. Ang lakas talaga ng alon. 2. Sugpo Sugpo talaga napansin ko dito sa Boracay, nakakatakam ang mga naka-display,Kaya sabi ko talaga bago ako umalis. Kakain ako ng sugpo dito sa Boracay, at nagawa ko nga. Bumili ako ng sugpo at pinaluto ko kay Raymond. The Best! 3. Mag-Bike Sa ilang taon ko nag-bibike at biglang tigil. Nakaka-miss talaga mag-bike. Kaya last sunday morning. Ako'y nag-renta ng bike. at yung expression ko nung nakapag-bike na ako. Parang ganito -

Yes, that's me. Ito lang yung kuha ko nung nag-bike ako, pasensiya, konti lang. Sinulit ko lang talaga yung pag-bibike ko.

So from D'mall, nakapunta ako sa Tabisan Port at sa Back Beach (Hindi ko akalain ganun lang pala kalapit yung back beach from D'mall) Sa susunod kong i-ppost, tungkol naman sa lesson learned ko dito sa Boracay. Hanggang dito muna, mag-aayos muna ako ng gamit. Salamat sa pagbabasa :D

#boracay

Hindi ko akalain darating ng mabilis ang araw na ito. Rest in peace my Lassie Girl.

Siya ang trainee ko ngayon, si Frank. Nung tinanong ko siya kung ano alam niya sa Adobe Photoshop. Ang sabi niya. "Basic lang po". Nung sinabi niya yun, medyo napaisip ako kung tatanggapin ko ba siya. Pero binigyan ko siya ng chance. Nung nakita ko na talaga ang alam niya sa photoshop. "Anak ka ng Boracay, super basic lang pala ang alam niya" Tinanong ko siya, ano pangarap mo sa buhay? Sabi niya. "Gusto ko lang makapag-trabaho ng mabuti dito at balang araw magkaroon ng sariling pamilya." Ayun lang.. Damn, pwede pala mangarap ng ganun kasimple. Bakit ba ako nagpapakahirap dito para abutin ang mga matataas kong pangarap? Kung pwede naman ako mangarap ng simple? After ng ilang araw, naisip ko. May mga tao lang sigurong sadyang mataas mangarap, para habang inaabot o kapag naabot nila yung pangarap na yun, natutulungan o matutulungan din nila ang mga taong simple lang mangarap. At meron din tao na kontento lang talaga managinip buong araw. Parang si Pacquiao lang, kung di siya nangarap ng maging magaling na boxer, wala siya pang-tulong sa mga taong simple lang mangarap at sa mga taong hanggang panaginip lang. Sa ngayon, simple muna pangarap ko, na bago ako bumalik sa Pasig, sasabihin ni Frank sa akin na "Sir, kaya ko na ito"

#PromoterNiPacquiao

Sunday morning blessing is falling.

Tamang jamming ang mga bata dito. Ang swerte lang nila dahil sa dalawang bagay. Una, supportive ang mga magulang nila. Pangalawa, may "kaya" ang kanila magulang kaya may pangbili sila ng mga instrumento na hilig nila. May mga bata na may "kaya" naman pero di supportado. May iba naman, supportive sana. Kaso mas importante ang pangkain. Walang duda, magiging sikat na banda o ano man gusto nila maging dahil na sa kanila na lahat. Marami kasi ngayon, kung saan ang murang pangarap, dun na lang. Naalala ko tuloy nagbabanda kami, tamang hiram lang ng instrumento kung kani-kanino. Tama na pala, mahaba na pala ang nasabi ko. #MedyoInggit (at Boracay Island)

#medyoinggit