Asmîn @asmin72 - Tumblr Blog

Posts

Zamansız çocuk

küçük çocuk olalım biraz;

mesela sen gözlerini kapat,

ben uzun uzun bakayım sana

açınca sobe de.

küçük oyunlar oynayalım

bırakalım büyümeyi.

zamanla yakalamaca oynayalım

ondan koşalım

terk edelim onu.

mavi bir gökyüzü çizelim ve yeşili buluşturalım toprakla.

biraz resim mesela,

rengarenk hayallerimizi çizelim birbirimizin yüzüne.

kirlenelim biraz oynarken,

sonra yersiz bir gülümseme sarsın dudaklarımızı.

yarını düşünmeyelim,

dünde olanları unuttuğumuz gibi .

küselim bazen birbirimizle

serçe parmağımızla

ve birkaç dakika sürsün lütfen.

çocuk olalım biraz!

sen ve ben

biraz büyümeyi unutup çocuk olsak diyorum?

İlk Basamak

Merhaba dünüm ve yarınım;

Arkadaşım , akıl yoldaşım, küçüğüm,

Koca bir zamanımın eksik tarafı,

İhmal ettiğim.

Sihrin geçmiş zamanın hal eklerinde ve benim unutkan hafızamdaki anılarda ışıldaması,

Seni köşe bucak bulmaya çalışan o silik hafızada ve o resimleri bulan beynimin kalbimde yarattığı heyecan.

İçimdeki zelzelenin ellerime ve dizlerime konması, bir kuşun yüreğinin avuçlarımda toplanması,

Ve taşması mutluluğumun sıcak ve tuzlu.

Aynı yolları birlikte adımlamız...

Evet, ilk durağımız bomontiydi.

Öncesindeki ‘üç yoldan’ bağımsız yolumuz.

Seninle ilk yürüyüşümüz. Yan yana.

Hani elin yanlışlıkla çarpacak kadar elime.

Ah Şişli-Şişhane’nin uzun günü.

Ve biz o zamanlar saf ve temiz bir dünyayı düşlerimizde büyütme derdinde, çabasında.

Konferanslar ve bu topluluklardı tek mazeretimiz; buluşmak için. Sanki öbür türlüsü ayıp kaçardı.

Normal iki arkadaş gibi karşı karşıya oturup çay içemez, başka şeylerden konuşamazdık.

Evet, belki de konuşamazdık, eğer Şişli ve Şişhane olmasaydı.

Hak Edilen Ölüm

Tanrı’nın ellerinden yanlışlıkla düşürdüğü,

Binbir parçaya bölünen hallerin/nesnelerin karanlığa gömüldüğü yerdesin şimdi.

Tanıdık/bilindik hiçbir şeyin olmadığı bu dünyadaki sürgünlüğümüz;

Sonsuz eksilerek, sonsuz azalarak ve saygısız bir davetle üstelik.

Öyle korkak, öyle acemiceydi her duygumuz.

İhanet ederek, ihanete uğrayarak yazgının kör talihinde asılı kaldık;

Biricik korkunç zaferimizi ‘40 günlük’ dünyada kazanmış,

Sonuna dek kaybetmiştik ilkin..

Ve sonra,

Kanın tadını alan bıçaklar, bilinmekten vazgeçmeyecekti bir daha,

Namlunun ucundaki karınca, soğuk mermiye yürümekten.

Ve biliyorum,

Hiçbir peygamber, hiçbir yakarış kurtarmayacaktı bizi.

Gökyüzü ve yeryüzü arasında sıkışıp kalmıştık sadece.

Yazık ki;

Ne yeni başlangıç vardı bir daha

Ne de baştan başlayarak avunacağımız bir teselli.

Dingin bir nehirde,

Bedenin geride bıraktığı toz zerrelerinde

Durmadan menderesler çiziyorsun şimdi,

Vaadedilen hiçbir şeyin olmadığı yere doğru.

Ne gönül sofrasında oturdun doyunca

Ne de bilge ağacın gölgesinde dinlenebildin ömrünce.

Sokak Lambası

Gökyüzü konmak üzeredir üstümüze,

Karanlıkta her şey az biraz kararındadır.

Erguvani bir akşam üstü ve mercan renkli bulutlar,

Pencereye vuran yağmur damlaların solfeji.

Camın aksinde kendimi unuttuğum diğer yanımdan gelip geçen insanlar, hızlı ve aceleci.

Deniz’in yüzeyinde oynaşan güneşin kırık ve son yansımalarıdır artık.

Ateş ve su biçimlendiriyordu her şeyi.

Bizi dahil.

Endişeliyim efsunlu okyanusların fırtınalı yeşil dalgalarından

Sığınmak bir dalgakırana.

Küreğinin teki kırılmış, yalnız salın dramı,

Sancılanır göz kapakları nehirlerin.

Hangi zamanlarda anlaştı Tanrı’lar?

Yok mu etmekti düşleri maharetle!

Seslen güneşe öyleyse!

Batsın ve son bulsun bu romantik akşamüstü.

Puslu gecede kendini sokak lambasına asan genç şairi düşünüyorum ,

Gölgesi hangi kaldırıma düşmüştür acaba.

-Gav Gulîzer

Göçber çadırın umudunun kışına hazırlığı

Yasak ve günahın insan diline değmeyen ismiyle...

Mevsimin sert coğrafyasında yalınayaktır, aşk.

Hissi delilik dürtüsü,

Serpiştirdiği renk cümbüşü,

İşlediği heyecan ilmik ilmik,

Düş dokuması.

Öyle sever örüklü küçük bir yürek,

Saydam şafağı yırtan güneşin soğuk sıcak çatışmasında,

Sürülerin pusulasız çoban yıldızını.

Ve göçebe ay ışıltısı parıldar

Göğüs vadisinde toplanan ter tomurcuğunda.

Doyumsuz bir tekrar,

Gecenin geride bıraktığı duygu nöbetlerinde

İncecik bir haz tülü sarar bedeni;

Çıplak gökyüzü ve iffetli yeryüzü arasında en derinlere atmak köklerini.

Böğürtlen tadı ve nar rengi alevlerle kıpkızıl cehennemde yanmak

İzler ve dokunuşlarla sancılı doğumlar..

Henüz estetize edilmemişti namus düşkünü kavramlar.

Koşar adım geriye zaman,

Bir sondan başlangıca, bir anıdan ötekine..

Günlerin anı bırakmaz gidişi...

Soğuk iniltilerin arasında,

Saçlarındaki örükler teker teker çözülüyordu.

Şafağın artık sökmediği

Suçlu ve masumun aynı aşı yediği tastan çıkan ferman(!)

Ahlak-sız(lık) zincirini boyunlarına atıp

Bir bir çıkardılar

Kara çarşaflı, sağlam ve üstelik alçak bir çadırdan.

Tıka basa doluydu karınları utanç ve aşağılanmayla.

Konuşmadan, bir kez olsun göz göze gelmeden dalından düştü bin bir parçaya bölünen nar tanesi

Bir üşüme hissi mayıs ayının en başında. Bir irkilme, çırpınış halinde. Açık unuttuğum pencerenin yorgun aralığından sızan rüzgar, tanımadığım bir duyguyla uyanma biçimi. Kendini her zamankinden fazlaca hissettiren soluğumdan göğsüme inen bu ağırlık da neydi peki? Bir süre hiçbir şey hatırlamadım. Beklentilerin sorulara, soruların seslere dönüşmediği bir boşluk anı, dalgınlık. Ölümlü belleğin zar tabakasının sınırlarını zorlaması. Önce kimlik bilgilerim kodlandı beynimde, daha sonra dünün ve yarının akrepleri artçılar halinde soktular zamanın daralan ruhuna. Planlar, yapılması gerekenler, koşuşturmacalar... Hepsinden ağır basan bir noksanlık. Sıradanlığın içinde kaybolan ışık, renk, ses. Olgular; açık, uyumsuz, kaba. Eksiklik... Koca koca kavramlar çatırdıyordu en sahici yanından. Kurumuş göz pınarlarımın kan çanağıyla dolması. Uykusuz gecelere yerini bırakma yine. Mezar taşı gibi bembeyaz ve soğuk bir boş odaya benzeyen donuk yüzüm. Kanın çekilmesi, kanayan bedenimde. Dışarıya attığım an kendimi ilk, kötü bir haber almış gibi hasta hissettim. Baharın gökgürültüsü, kazanılması zor bir bahar mevsimi...Sıcak havanın merakına saldıran yağmur damlaları. Her bir adım sayısında karşılaştığım yeni insan yüzleriyle unutturmaya çalıştım kendime, bir çocuk edasında. Ama eksik olan bir figür değildi, bu dekorda olmayan. Aksine hayatın dokusundan başlayan tam olarak. Onu ilk o an görmeden evvel bir sigarayla soluklanmak istedim, o ter topluluğuna girmeden. Tesadüf veya neden. Arkama baktığımda orda duran oydu. İlk o an hissettim; aramızda sessizce beliren görünmez duvarları, sanki yıllardır bu duvarları inşaa etmiştik ve ben bu doğallığa hayret ediyordum. Hafif uçucu, kaçıcı, acı getirmez bir yağmur gibiydi ilk bakışı önceleri. Ama orada durduğunu bilmek, güven hissi. Aynı metrekare içinde yaşamak, aynı şeyleri duymak ve görmek. Sessiz bir iletişimdi. Sonra kayboldu, uzun uzun yürüdüm göçebe bakmalarla faniliğin eserleri eşliğinde. İçimde kırılan iç aynanın parçaları kesiyordu beni her adımda. Acı bir hayalkırıklığı. Bir sigara daha ve çay için durduğum binlerce sokaklardan birinde. Yağan yağmurdan kaçışlar sırasında sığınmaya çalıştım oturduğum çatının altına. Acıtıyordu o ıslaklık, sanki sudan çıkmış bir balık gibi yalın ve yalnız kalma hissi doğuruyordu. Tesadüf veya neden. Biri beni çağırmışçasına ışıkla karanlığın zıt köşelerinde buluştu gözlerim. Yan masamda oturan, kahvesini yudumlayıp sohbete daldığını gördüm. Bakışları kör ve çıplak. Koyu suskunluk sisi arttıkça, gülüşlerin ruhumda kapladığı boşluğu doldurmaya çabalama telaşına kapılmak. Öfke ve hüzün. Artık orda kendi hayatımın içinde değildim. Bir üçüncü kişi ve bizi izliyordum. Sırtımı döndüm, belki de yüzümü çevirdim ona. Gör kırılan yanlarımı, dinle der gibi. Bütün bir an öylece durdum ve bekledim. Ama yol boyu uzayan sokaklara, caddelere sığamadım, bir karış alanındaki uzaklığına dayanamadım. Kaçmak istedim. Kaçtım. Sokak lambaları ışıklandırıyordu umudumun yalanlarını. Bir avuç gerçeklik tozunu yüzüme üflemiş gibiydi. Sert bir zemine en yüksek yerden düşmüş gibi açtım gözlerimi taştan bir dünyaya. Gerçeklikler ve ondan daha acı veren düşlerle dolu akşam, sonsuza uzanıyordu sanki. Gün bitmiyordu bir türlü. Beni mumya gibi sarmalayan bu sargılardan kurtulmak istiyordum. Zaman geçmiyor, akrep hayatın kalibresinden düşmüş gibiydi geriye durmadan dönen yelkovan dönenceleri kalmıştı. Kollarımı kaldırıp teslim olmak istiyordum, Aynı anda hem ağlayıp hem gülerken içim. Derinliğimde bir delirmeceyle küçük bir tiyatro oyunu bekledim ve en çok o zaman bekledim onu. Gelip gelmemesi içimde bir papatya falına dönüyordu. Sonu gelmiyordu bu durumun. Tesadüf veya neden. Sigaram biterken; belki hiç konuşmadan, bir selam bir sır vermeden, bir laneti değiş-tokuş ederek dişimi sıkıp bir yandan boşver derken gözlerimi onda bulmuştum yine önümden geçip giderken. Yazgının talihsiz oyunundaydım. Orada kesişmiş bütün yazgıları sahiplenmiş gibi dimdik durdum, yaşamın ve ölümün yalanlarını üstlenip. Anladım kendimden bir parçayı yok etmeden kimseyi öldüremeyeceğimi. Kolay olmayacak, anladım. Bir çift gözle bakışsaydım bir daha, insan rengi taşlarda bir dost eli bulsaydım eğer ve korkunç sessizliği bozacak bir sözcüğü işitseydim çöker ağlardım bu defa. Ben ne arıyordum burada. Gözlerimi kapadım, açtım ve hala aynı yerdeydim. Başlamıyordu bitmesi gereken gecenin son oyunu bir türlü. Ve o yürüdükçe ben uzaklaşıyordum ondan. Mesafeler içimin en derinliğinden çıkıp adımlarına konuyordu, büyüyordu gittikçe uzaklaşmamız, anda kaybettiğim gelecekten miydi?. Tekil oturduğum masadan tiyatronun son repliğine nasıl geçtiğimi hiçbir zaman anlayamacağım. Bedenimin içinde tuttuğumu ansızın kollarımdan bırakıvermiştim. En gerçek itirafımı bir ölünün başında edebilirdim artık. Gözyaşları...Kendi öykümden çıkan sözler delinin ruhunda buluşuyordu anda.Üç kelime ve o ana değin içimdeki çığlık yayılıyordu, öznelerin nesnelere hapsolduğu o garib karanlıkta. Bitiyordu işte alkışlar arasında gece. Gölgeleri aydınlatmayacaktı sokaklar bu defa. Her adımda daha da kararacaktı. Gitmeden beklemek istedim ama orda duran ben değildim, orda dış kabuğumun yansımasıydı ve arkamda durduğunu hissettiğim o an irkildim. Duvar boyu izler bırakarak ağır ağır yürüdüm gecede hüzün sönmemişti daha. Dünyayı solukladım ciğer dolusu. Cadde boyu önüme çıkan darmadağınık acıları hatırladım, yabancı değildim yine bir kez daha hayata. Ne çabuk unutmuştum yeryüzünde kol-gezen korku ve ölümleri..

-Adem'in Tanrı'sının Ölümü Bir zaman sonra, Bir mezartaşı başında, Aynı yerde ve aynı insanı bulmaya çalıştınız mı? Yani kendinizi. Göçebe ay gecelerinde Bizatihi kendiniz için hiç ağıt yaktınız mı? Bütünüyle yabancılaştığım zamanlarda çok insan ölmüştü. Hayatın boyutlarına çekilmiş sınırlarda Kimileri yirmi küsür yıllık tazelikteydi, Direncin son mumunu yakan adeta. Kimilerinin ise ulu Çınar ağaçlarının pullanan dalları gibi elleri vardı, Ellerinde yeryüzünün kıvrımları. Ki elbet yeniden ve yine renkler vardı, Etrafa dağılan taze ve mayhoş kokularla. İşte,böyle hayat! tekrar. Kendi kayboluşumun içinde Yeşilinin dört mevsimini geçirmiştim, Sayısız saat, düş ve kırıklarla. Bir zaman sonra Ve çok zaman sonra soluğumu kesen bir bıçak gibi Bir daha ve burada. Derinlerden, En derinlerimden gelen çaresiz yakarışlar, Biriken gözyaşları eşliğinde feryat figan. Şahitlik yapan ve dünyayla yaşıt taşlar, Konuşma yetisinden feragat edilmiş, Ve Salt dilsizliğin hükmü. Yol boyu bir günahın izinde Zamanlara değmeden, Hislere dokunmadan yürüdüm. Varlığım, ayaklarımın altında ezilen toprakla sızlıyordu. Titrek ve bitkin kılıfımın altında yabanıl korkular, Benim duvarlarıma çarpan. Acıtmayan, gittikçe zayıflayan. Bir yabancılaşma. Tuhaftır. Kader ve keder arasında ince dokunan ilahi çizgide İlk kez suçsuzluğumu itiraf edebilirdim Bu sayede başımı yaslayabilirdim dikenli geceye, hiç korkmadan. Bilincimin orta yerinde beliren Eksik bir kaburga kemiği En eski kandan. Gölgelerin aralığında gezinen İpek çarşaf altındaki kızıl yırtık, Akan ılık ılık kan değildir artık, Görünen insani çıplaklık. Çatlıyordu, iç dünyamda eski zamanlardan kalan inançlarım, Kendimle aramdaki günahların perdeleri çekilirken. Ve sabırla dökülüyordu tuzun kaynağından bir tas su Adem'in redd-i ile hamuruma, yaralarıma. Sanki bir zamanlar yaşamışım gibi hissettiriyordu bu acı.

#Havva'nın elma kokusu

ÇIPLAK AYNA

Dokuzuncu tablodan kopan bir akşamüstü çatışması, Renklerin orta yerinde çatlaklıklar Sızan damlacıklar ekseriyeti, Sağa sola savrulup kara-yüzeye ulaşmak için yarışan. Ve yağmuru saran tozlu rüzgar… Evlerin duvarlarına çarpan uğultu, Bilhassa gök-gürültüsünün patlayan flaşlarıyla evin içine dolan kabuslar.. Nerede birikti bu salt sessizlik?

Camlara düşen cismin kirli aksi Kendini var etme çabası; ‘çamur ve su’

Islanmış, parlayan arş-kubbeleri, Gözlerimizin misafirhanesi insaflı kaldırım taşları, Ölülerin belleklerine dokunan ağaç kökleri Köklerini duvarlarla kapatan taşlar. Ve belleğin taş zemininde,tedirgin uykularda yürümek.

Yürüyoruz; Varlığımızın huzurunu, Olgunlaşmış bir elmanın kırmızısına borçlu olarak. Yürüyoruz; Ayak-ucumuzdan kopup uzayan bir hiçin gölgesiyle. Yürüyoruz; Nerde,ne zaman başladığımızı hatırlayamadığımız bütün bir an. Adımlarımız ilk heyecanını yitirmiştir artık, Ağır, aksak, tutuk. Birinin bıraktığı yerden ötekini sürüyoruz. Damlaların hışımına uğrayıp kırılan, uzun gölgelerin silik, is hali. Lime lime yağan bereketin altında insani titreyiş, Açılıp büyüyen halkaların ezgisi, Ve çarpışması Ve karışması.

Dolgun bir rüzgar yüzümüze çarpar, Yediğimiz ilk şamar kadar incitici, Savurur arta kalan küllerimizi, Aşındırarak eskiyi, kalıntıları. Bir başımıza yenik ve mağrur Kendi kayboluşumuzun içinde cisimleşen bedenimiz, Tenimizin altındaki çıplaklık, Görünürle görünmeyenin, olanla olmayanın kıyılarında uçuşmak. Yitirdirdiklerimiz, Çoktan yitirdiklerimiz, Sonsuza dek yitirdiklerimiz.

Zaman damıtır kendini, Geride kalan bir ruh döşeğine, Düşen milyon tuz-kum taneciği Dolan delilik ve hüznün aykırılığı, Üstüne çekilen suskunluk perdesi.

Gecenin karanlığından sökülüp sabahın kan kırmızısı şafağına dek süren Araf.

Yokluğun kütlesini, hacmini ölçen göğüs kafeslerimiz. Eşyanın tabiatında yer edinen gayri ihtiyari gürültü. Sesin; Dilden, iki et parçasının kıvrımlarından kopup Bir sokak lambasının altından geçişi sırasında Baka baka eskittiğimiz ve de eskimiş ayakkabıların adımlarına konması, Açlık ve sussuzluk, mide/gök gürültüsüne, İç güdü çatırdamalarına oturan çaresizlik, Çatıdan sızan su tanelerinin bir karıncanın yuvasında birikmesi, Pencerenin köşesine sığınan kara-kuşun sesine dönüşmesi, Yaraların dilsizliğini rengine bırakması gibi.

Sandığımız kadar sert değildir, Gelip geçen saatlerin tik-tak sesi. Zaman, yumuşak koparır Algımızdan, Bilinçaltı ve üstü dünyamızdan. Yavaş yavaş alır, an'da biçimlenip normalleşen gecemsi fotoğrafları, Belleğin bitimsiz sallanan boş beşiğinde. İnsan hayatı, kaybedilmiş bir kumardır Yeni bir yenilgidir.

Yürüyemiyorum artık Orda durup bekleyeni savurmuştur rüzgar Ne ondan ne de yokluğundan iz taşıyan sokaklardan. Islak söğüt dallarının gizlediği cılız, iki yaprağa evrimleşen gözleri Bende unutup kaçmıştı.

Gurbetin sade elleriyle, yürek rengi, Hangi göçmüş evin kapı koluna uzandıysa Yanık izleri parmak uçlarımda şekillendi. Her bir sokakta yetimhanedeki bütün çoçuklar kadar azar azar yaktım ruhumu sigaramın ucundan asıp tam da. Her bir yalnızlıkta küçük bir cinayet işledim. Tanrı'nın affını çiğnedim. Tek ebedi ve ezeli.

Devam edelim kal'an’ yanlarımızdan öylece, Senin dağlarına ve benim ovalarıma hiç mi hiç dokunmadan. Uzaktan uzağa… Görüyor musun?! yaşlanıyor bu kentlerdeki gölgelerimiz Daha soluk, giderek daha yavaş. Bütün mavileri toplamış binaların bacaları, Bir gösteriye dönüşen gölgelerin Siyah ve beyaz fotoğraf karelerin kararsız hüzünleriyiz şimdi.

Güneş'te kavrulmuş çürük et kokusu yayılırken Yol boyu yürüyen adımlardan, Kalabalıktan evvela küçük bedenime, Bilahare sana düş-tüm, Bedenin var-olan belleğinde.

Önce kapat/aç gözlerini Kirpiklerin dokunsun birbirine Ve yüzümü de avuçinin bozkırlarına al.

‘Sarı rüzgar, dört nala koşan atlar, sıcak kavruk yaz kokusu…

Yeşil nehirler döküldü bileklerinden Dört bir parçama. Duvar boyu izler… Kor-kızıllığın kıvrımları… Korkuların salkım salkım dikenleri… Meşakkatli suların acısında yürüdü Çıplak yüreğim, Ateş'ten halhal takan bileklerim. sesinin titreşimleri karıncalanan hisle dolaşırken tenimde, Yakalamak lazımdı tam denge noktasından Konçertolarla çerçeveletip İnce bir zevk tablosuna asmalıydı, Ve belki sonra da boğulmalıydı. kaldırıldı, yasaklı kadehler Unutulacak sözlerin sarhoşluğuna Ağzı kapalı, çeyiz sandıklı anlamlarla. Günün ilk ışıkları değinceye dek mabedimize, alnımıza Bütün günahlar affola!’

Şimdi aç; yorgun ve uykusuzluk aleminden gözlerini. Kimiz biz? Bu tanışıklık hali kaç dünya yaş'ında? Kimler bir bir alıp gitti Senden Benden Bizden. Ceplerimizde Birbirimizden sakladığımız taşlar Hangi uçurumumuzun kıyısından?

Cümleler ölü sinekler gibi dökülüyor penceremden/ellerimden Ağustos'un ıslak yapışkanlığı ortasında.

Annemin dantelli sehpasında, Dala tutunan son yaprağın iç geçirişinde rastladım sana. Belki de çok geç artık romantik bir söyle-m için. Toprağa değmeden açtı içini, Kan kızıla boyanan bir Yasemin'in iklimi.

Foto: jiyan munzur

dudaklarının kavisli çizgilerinde öpüşen 'renk' cümbüşü. Aşk; kirpik uçların, ve sürgün doruklara! zehirdir umut, olası inat ikliminde. hakikaten kimin hakkıdır Yeşil Atlas'ın feth-i !

UZAKLARDAN

Yalnızım.

Yalnızlığın bilinci, gece yarısı yatağından sıçramış bir mahkumun, ağır çekimli voltalarından yükselen korkunç ve ısrarcı sesiyle kesiyor duvarlarımı.

Zaman taşıdığı ağır imgelerden yorulmuş gibi, Saatlerin iniltileri,

Suskunluk duvarlarıyla çevrili hücrelerin soğuk sırları.

Bu kış gecelerinde yalnızlığın değeri bir hayli artıyor.

Ay üşür bu mevsimde.

Toprak soğumuş, yeşil incelmiş, kabuk bağlamış, sertleşmiş.

Dev bir darağacının gölgesinden insana ait değerler yaprak gibi dökülür, kara-yüzeyimize

Üzerimize yapışmış onca kemikleşmiş maskenin ardından soluk almaya,

Kendi özümüzü mırıldanmaya çalışmaya,

Dalların arasından süzülen inceden ıslık edasında. zahmetlidir.

Hiç bir göçmenin ayakkabılarını giyindi mi ruhunuz?

Bir keresinde ayaklarıma geçirivermiştim,

Çamurlu yolların yorgunluğuyla lastikten-siyah.

Ansızın yabancı toprakların sancısı yağdı, göğüslerimin vadisine.

Gerçeklik büyüdü, büyüdü, büyüdü...

Önce soluğumu bıçak gibi kesti ve sonra yüreğimin her karışını boğazladı.

Yabancılık duygusu.

Köklerimi içimde taşımayı öğreniyordum artık ve tabi acısını da.

Kent yürür kendi yolunda geceyi kollarına alarak,

Ve herkes kendi mağarasına çekilir.

Artık kimse aşkı düşünmez olmuş,

Bir ölümlülük hali sarmış her-kesi.

Uyumsuz/çatışan, kaba canlılık,

Yüksek sesle konuşmaya hevesli tükürük bulutları,

Kaçmalı bu yığınlardan.

Yalnızlığı iyi bilenlere yüz çevirmeli bu vakitlerde.

Bizler; kendi düş ağacımızı budamış bahçıvanlarız,

Aşımız sabır, bilumum dilsizliktir.

Bazen sıradan cümleler yolumuzu keser,

Küçük bir çatlaklıktan sızar ince bir renk ayrıntısı.

Gözlerin,

Gözlerin efendi.

Bir çift cam-göbeği.

Gecenin kuşattığı bu kentte avuçlarımın içinde saklı bir ayna.

Yaptığım bir tür dilencilik belki de.

Şey...

Nasıl desem ki.

Aslında hep bir adı vardır şeylerin öyledir ya,

Böylece adı olmayanın hakkında konuşulmayan.

Ama işte bulamıyor parmak uçlarımdan kayıp giden kelimeler,

Çengel atamıyor 'utanç cümleler çukurundan' dilim o sözcüğe.

Hasılı kelam,

Bakışlarında çıplak bir yeşilliğin titrek hali,

Güvenilir bir karanlık, içinde ben de varım.

Bir mumun salt yangını,

Ve tehlikeli duygular arenasında bir kadının yüreği.

Beni hangi sen'e çağırdığını fısılda.

Anlamış ve kavramış olmanın de bir bedeli vardır. -Heidegger

KAR

Sabırsızlığın zulasını tüketiyoruz. İnceden duyulan kışın ayak sesleri sarıyor alçak damlı evimizin içini. Beklenen bir huzuru işaret ediyor dışarıda olup biten bilumum tabiat olayları ve aynı duruma karşılık gelen içimizde kopan tufan. Bir an için soyut bir yalnızlığın voltasını atıyoruz, Sonra nereye hapsolmuşsak, oramızdan doğan şüphelerin içgülüşlerini duyumsuyoruz. Uzun bir yolculuğun yorgunluğunu taşırken bu devasa bedenimiz, aidiyet denen illeti terkediyoruz henüz günyüzüne çıkmamış yahut çıkarılmamış bilinçaltı ve de üstü heveslerimizle. Devam eden işleyişin bilinci, tek tük başgösteren beyaz saç tellerimizde yeşeriyor.

Dört dudağımızdan dökülen her kelime, neyi resmetmişsek onu gösteriyor. Düşünelim bir; Aynanın, mumun ve bakışın kesiştiği noktayı, Ki aynı zamanda noktanın uzay boşluğundaki sonsuzluğudur. Düşünelim hele. Düşündükçe kaybedelim; Kentin kırmızı kiremitli evlerini, Göğüs boşluğunu andıran vadileri, Yürüdüğümüz yolun tek düze şerit haline çevirdiği ilerleyişi, İlerledikçe bizi aydınlığa yaklaştıran şüpheyi! Onca şeyi düşünelim biz; ikimiz! Bizi akıp giden bir çizgide buğulayan paragrafları, O buğudan sonra tek bir noktada ve keskin hatlarda buluşturan resmi. Buğulu rengimizin denk düştüğü dalgınlık hali. Aşkın bir ucundan diğer ucuna yolculuk gibi, Gölgemizin aydınlattığı kuramsal temas, Yahut hüznün sesini işitmeye götüren bir şiir. Öyle bilinmeyenli birçok denklem, Ve raylar, kesik kesik, Bir problemden diğerine değen şehrin bütün kederi. Buz ve soğuk demir. İklim, dizlerimizin üzerinde gizli. Kuşları uçuran iklim, Titrektir içimiz, öptükten sonra yere bakan dudaklar utanmaz! İklim, dizlerimizin üzerinde gizli. Kar yağsa bulutların tüy yüklü çemberinden, Mevsimlerden sakladığımız parmak uçlarımız üşüse, Soğuk değse alnımızın duvarlarına, İklim dizlerimizin üzerinde gizli; Alnımıza vuran mühürlü damlacıklar ise gizli olan neresi varsa tam da oradan uzak. İklim, dizlerimizin üzerinde gizli…

Yol uzun, tabiri bin bilinmeyenli denklem ile süslü rüya ile devam ediyor yol. Yolcular kokuyor, Tütünden bozma ter dolduruyor kadrajımızın solungaçlarını. Sevişmeyi bilmeyen ve bin yıl geçse bilemeyecek olan çocukları var güzergahında ömrümüzün, malum; Köyün sokaklarından toplatılmış hepsi. Biraz kırgın, çokça ağlamaklı, Biraz meraklı ve azca heyecanlı çocuklar. Kuyruğundan tuttukları atın kişnemeleri hasadı soyulmuş ovaları terkedilmişliğe bırakmış, Koyunlar satılmış, Geriye birkaç parça eşya, Ve yollara dökülen renksiz umutlar, Hepsi ter ve tütün kokan yaşlı bir erkeğin yanan sigarısının bıraktığı pis bir duman altında. Yolcuyuz ya, Taze bir gelin arka sıralarda, Elleri var, elleri hala nar kızıllığında utangaç! Ve yaşlı kadın, turşu kovası elinde, Heyhat! Bir umut yaldızlı şakağında, Hüzne bulamış öksürük sesini, ciğerinden kopan, acı! Böyle işte, Nereden geçtiysek ve kiminle ettiysek yolculuğu; mevsim hep insan hasadıydı.

Varılması için bir yere, hiçbir yolculuk yapılmaz, Bizim bir yeşilimiz var, Arada böğürtlen tadı veren, Diri ve mor, Tazece ve öylece bir yeşil. Düşer dalından, Mevsim kış, Kış; soğuk ve uzaklık hissi. Üşüyoruz onda ve süt beyazı ilk yalanlarımızda.

Yalanlarımız bizim, en sahici yanımız. İnanmak zorunda olmadığımız ve doğruyu bildiğimiz halde sarıldığımız, Düşlerimiz değil mi onlar? Bizim işte, Soylu yalnızlığımızın rasyonel gerçekliği ha keza, Biz onlara, onlar bize sarılır, Bazen bir pencerenin yalnızlığına dayarız, Kendimizle birlikte akıl kokan düşlerimizi, Nefesimizin buğulu tarafını. Bir vahadır bunlar; düşler, yalanlar ve yalanlara rağmen sevdiğimiz hakikat. Hatta geçip giden gölgeler, Göz kapaklarımıza oturan sıcaklık, Bilinçaltımızın estirdiği sıcaklık, İnzivaya çektiğimiz ve isyan halinde olan çıplaklığımız, Aşkı doğuran ayetlerimizin korkusuz fısıltıları, Odada yanan ateşin ıslık ve çatırdama sesi, Çatırdaması kemiklerimizin, Sesi etimizin, Göğsü kristalize eden pembe kabartı, Şarabımızın koyduğu uyuşukluk sınırlarında gezinen yaramaz çocuk, Akıyor dudaklarımızın tat alan yerine öpüşümüzle şarap damlası, Tanrı'nın ham meyvesini çiğniyoruz, utanmadan üstelik, üstelik tutkulu! Kalbimiz ritim ibresini delercesine sesli, Sesli nefes alış-verişlerimiz, Ocakta yanan şarabımız, Şarabın yaktığı dudağımız, Kelebek kanatlarının benekleri nakşeden hafiflik, Ellerimiz sırtımızın narin yerlerine dokundukça uçuşan benekli kelebekler, Kelebekler ordusu karnımızda, Mağlup olacağımızı bildiğimiz harp, Derimizin zaferi karşısında durağanlaşan en sahici yerimiz, Bir bütün olabilmek için verdiğimiz bedel, Döktüğümüz ter, Hepsi işte; Kırlangıcın yuvasını bulduğu sıcaklık…

…

Uykunun dönemecinde kof bir irkilme hissi. Yolcuların birkaçını alan askerin küfürleri, postal ve dipçiklerin sesi. Korkup ağlayan çocuklar, Endişe ve telaş gözbebeklerinde kadınların. Bağrışılar ve süslemeler hakikati. Uğultular aynı el kelam, Sessizlik ve alıp götürülenler. Kadınlar ağlar sessizce; Ve ağladılar. Bilmem hangi huduttan yayılan radyo frekansları, Güneşin ilk kıvılcımı düşüyor uyuyan çocuğun kirpik uçlarına. Işığın rahmindeki yeşil sancı. Bir kuşun kanatları altında seherin ağırlığı. Mevsiminde düşüyor ilk kar taneleri uzun boylu dağlara. Ağıt sesleri, Ve kelimelerin renk bulduğu beyazlık. Ve tekrar sancısı şiddetle basan kıvrılma, Yüzü yara-bere içinde kalmış duygular, Zihnin bulanık ve haylaz tasvirleri. Kar yağıyor ve tren varması gerektiği gibi garın ürkek bir köşesine çekiliyor. Çocuklar çığlık çığlığa, gülüşmeler, oyunlar. Gitmeli bir an evvel. Bu yolculuk bizi nereye ulaştırır?! Ayaklarımızın altında ezilen kar kütlesi gibi boş bir yalnızlık. Yeryüzündeki yarım ayak izimiz. Yürüyünce uzunca bir süre, Saatsiz ve mekansız. Hiçbir yere varamadığımız yerdeyiz.

İki Yasemin ağacı arasına gömülmüş mezarlık mı? Sevgilinin iman noktasında veya toprağında mı? Dokunma duygusu alev! Toprağımıza düştük, gerçekliğin en yalın ağırlığıyla düştük. Bedenimizi saran bir titreme hali, Geç kalmış bir ağlama nöbeti. Yürek sakinleşince, geçmişin artık kanı akmaz, durulur, düşer veya bilemedin ağlar! Rüzgarın sesi gelince birimiz, Ötekimizin ayak sesi sanırız. Geçmek gerek bu sanrılardan. ‘Tenimin köklerini, senin rüyalarının toprağına bırakıyorum’ diyen hüzün, Nereye varmak istediysek, oraya varamadık.

Uzun bir yolculuktu, Ve bavulu açmalıyız artık. Önce pencereyi açalım mevsime, Açtık! Ve gördüğümüz başlangıcıydı rüyanın…

Üç Adımda

Üç adım ileride bir akşamüstü sıcaklığına soyunmuş çıplak ağaçlar, Yapraklarından dökülen taze ışıkla seyrediyorum seni; Üzerinde eksik olduğum sandalyeden. Ateşböcekleri dans ediyor aşk köklerinde, Kapalı pencereler arkasından Bilmediğim dillerden tılsımlı seslerle..

Üç adım geride, cebimde bir avuç kabus. Cehennemin sokaklarında gezinirken ben, Bir dilencinin ellerinde unuttuğum gözlerim yanıyor. Gölgeler… Belli belirsiz hareketlilik.. Kan uykusuna yatmış bedenime, Islak bir karanlık yapışıyor. Ayak bileklerime geçiriliyor, binlerce isimsiz kadının intihar ilmikleri. Koşamıyorum, kaçamıyorum bu delilikten. Ölüm nemleniyor dudaklarımda. Karartılar büyüyor kuytu derinliklerimde, Karanlığa düşüyor ak lekeler, kirleniyor safi karanlık.

Hemen şimdi; Yani senin ayak izinin merkezindeki coğrafyada. Bisiklet pedallarının gölgesini sürüyor rüzgar. On gözlü köprüden Çocuk çığlıklarıyla sevişen uçurtmalar uçuyor, gözlerine. Sonra ipleri kopup bir bir düşüyor Tanrı'dan gelen mektuplar.

Neyse aslında bütün meselem Ermeni bir kadının dudaklarından dökülen ezgilerle, Gülüşünü yeşile boyamak çocuk.

Yaz gece-yarısı

Dağlardan ovalara inenlerin uğultusu deşer, Kimsesiz korkuları,yalın düşleri, karanlığın serin ellerini. Bir annenin uykusunu böler, Gece yarısı bir ağlayış, ağzı süt kokan bir can. Sallar beşiği bir o yana bir bu yana Sallar; küçük küçük dünyaları, dingin bir nehrin ninnisiyle. Ötelerde tam bu vakitte, Karısını döven bir koca(!) Durağı, cinayeti izleyen baykuşun gözleri, Ve gelir sesi uzaklardan.

Zihnim bir köy evinin misafiri gecede. 7 asırlık ağaca bağlı aşkın keder ipi Çatlamış, sert kabuğu, kop'an öz, Titrek yapraklar arasından sızan ince bir hüzün, Yeşil bir özlem, Serin bir yaz yeli, Rüzgar doluyor lale işlemeli sarı perdelere. Kırlangıçların geçişi daraltıyor vaktin hacmini, Bu odanın merkezinde unutulan Eskilerden kalan sesinin yumağı nefesimle nemlenirken Zaman salyangozun kabuğunda ilerliyor. İşe yaramıyor yastığın altındaki mavi işlemeli uyku boncukları. Canım sıkılıyor bu ağır yorganın altında, Uyumak gelmiyor içimden; Uyumak, mazide unutulmuş bir fiil.

Bir can sıkıntısı bu yine, Gecenin kanı beynimin ön belleğinde dolaşıyor, İç seslerime sığınıyor, kuş kümelerinin huzursuzluğu tam da böyle. Hiçbir şey, değişen bir ‘hiç’! Bir yangın öz'lemde Boğucu ve sıcak.. İmansızlık kıvılcımları çakıyordu çakmak taşında, Parmak uçlarımdan değin gözbebeklerime, Prometheus'un çaldığı bir avuç ateş sönüyordu sigaramın külünde.

Pencereden odaya dolan elma kokusu, Korkusu ellerimde titriyor, Acısı burnumun direklerinde. Havva'nın ilk ısırığından Halepçe'ye, İki elimle kapatıyorum koklamayı Cesetlerden yayılan yanık izinden. Mide bulantısı.

Saklandığım Ağladığım Haykırdığım Kaçtığım ne varsa kesip kanıyor, Bu yolculuk böyle getirdi beni buraya. Mevsimde düşen 23 yaş damlası.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

Asmîn