yeşilinci

Meleklerkonuşmaz...

[benbenisendebulddum]

Zihnim karanlık derinlerde bir girdap

baksaydın gözüme

görürdün anlatamadıklarımı

sessizliğimden kopan çığlığı

gözlerim gözlerinde

beklemişim

bana çıkan yolları

bulmanı

arasıydın, sorduğun cevapları doğru yerde. bakabilseydin gözlerimin içine,

görürdün tüm gerçeği.

sen gerçeklere korkak oldun.

kendin seçtin yanlışlarla oluşan,

kalbime en uzak ,

sana yakın noktayı..

çabasızlığın seni

doğru yollarını temizlemek beni

yordu

sen seçtiğin yanlış yolda

kaybettin yine kendini

[benbenisendebulddum]

Gecenin karanlığı gün geçtikde daha çok hapsetti kendine, sabahlar hiç olmayacak gibiydi gün doğmayacak huzur beni bulamayacak, rüzgarın uğultusunu dinleyerek oradan oraya savruluyordum uyanmama neden olmayan gecelerde uyuyabilmek için çabalıyordum ama uyku bana direniyordu kapımı çalmıyordu yalnızlıkla boğuşuyordum bende.

Arkama bakmadan kaçtığım günlere yine yakalandım dönüp dolaşıp kendimi hep aynı yerde buldum. Aynı masada tek başıma sıcak kahvem ile sigaranın dumanı karışıyordu. Göz yaşlarım yıkıyordu yüzümü. Düştükçe daha da düşüyordum boşluğa, bir türlü sonu gelmiyordu. Hapsettikçe daha hapsoldum, kaçtıkça daha da çok yakalandım. Bir çıkış yolu için yürüdüm, koştum bazen, oturup dinlendim ama daha çok yoruldum dinlendikçe. Daha da geriledim. Yolumu bir türlü bulamıyorum çıkmaz sokaklar arasında kaybolup duruyorum, karşıma çıkan ilk ışığa sığınıyorum. O aydınlattıkça etrafı, devam etmesi için kendi enerjimden veriyorum buna rağmen o ışıkda bir gün sönüyordu. Başka bir aydınlık bulmak için yola devam ediyordum. Boş sokaklarda yürüdükçe karanlığa da alışıyordum, artık korktuğum karanlıktan kurtulmakta istemiyordum

[benbenisendebulddum]

Kalbim küstü sen gittin gideli

Açmadı kimselere kapının sürgünlerini

Kapalı bir hücrede camdan bakıyor gözleri

Umutlu bekleyiş içinde, gelmeyecek günleri

[benbenisendebulddum]

Kapkaranlık gecenin ortasında kalmışsın

Yalnızca ay ışığı var

Rengarenk çiçekler soluyor

kelebekler ölüyor

Güneş doğmak için sırasını bekliyor

Lakin ayın ömrü uzun

Artık güneş ışığını alıyor aydan

Soğuğunu bırakıyor yalnızca

[benbenisendebulddum]

Bulutlar damlaları, ağaçlar yaprakları

ben omzumdaki yükleri taşıyamıyorum artık

Yağan yağmur altında banktayım

Rüzgar savurdukça ben dağılıyorum

Tükenmiş yapraklar dökülüyor usulca

Her yaprak,kalbimden bir parça koparıyor

Üzerime çöken sessizlik boş sokakta yankılanıyor

Rüzgarın uğultusu eşlik ediyor. yalnızlığıma.

[benbenisendebulddum]

Zamanında çekilen aşk acısına doyunca, insanın artık hiç bir zerresinde aşka heyecan kalmıyor. “Umut fakirin ekmeği.” diyerek bir ümitle beklediği insan da gelmeyince tüm umutları tükeniyor. Her çabasının karşılığında, 2 kişi çıktığı yolda tek kalınca o yolun sonu da gelmiyor.

Böyle böyle bitirdim içimdeki tüm hisleri, ardı arkası gelmeyen tüm bekleyişleri.

Her gece uyurken hayal ettiğim bir mutlu sonken artık kabul ediyrum mutlu sonsuz geleceği..

[benbenisendebulddum]

Kalbim sıkışıyor aklımda sen var oldukça , bana gitmemi söyleyen sözlerine rağmen gel der gibi bakardı gözlerin. Dağılmış kafamda yankılanır senli düşlerim

[benbenisendebulddum]

Cinnetin Eşiğinde

İçimde susturduğum ne varsa,

geceyle birlikte bağırıyor artık.

Sözlerim değil,

sessizliğim deliyor duvarları.

Her şey normalken bile

ben fazlaydım herkese.

Bir gözyaşı gibi saklandım

göz kenarlarında.

[benbenisendebulddum]

Yolunu gözleyen bakışlarım dalar sürekli ucsuz bucaksız, derinliklere. Bekleyişlerinin bir sonu gelsin diye, içimde kalmış son bir umut kırıntısıyla.

Artık bir sigaram kaldı dudaklarımda, adının yarattığı boşluğun yerini aldı. Gözlerimde kalan ışıltı da kahvenin dumanına karışan sigaranın dumanıyla karardı. Kahvenin acı tadı içime yayıldı, zehir gibi usul usul işledi damarlarıma, ardından kalan yalanların gerçekleriyle harmanlanıp sokuldu koynuma. En acısı da yalanlarına sağır, güzel anılarımıza açtım.

Kalan son umudum, esen rüzgarla dağıldı tüm senli düşüncelerimin arasına..

[benbenisendebulddum]

Kendime Düşmek

Söylenmeyen kelimeler gibi yığıldı içime her şey,

Ne ağlayabildim ne anlatabildim.

Umutlarımı tek tek gömdüm gecelere,

Sessizdim… ama içim öyle gürültülüydü ki.

Bir ışık aramadım artık karanlıkta,

Çünkü öğrendim…

Her ışığın bir gölgesi vardı ardında.

Yoruldum demedim, ama sustum.

Susmak, bazen en ağır çığlıktı aslında.

Yalnızlık mı?

Hayır.

Bu, yalnız kalmaktan öte bir şeydi:

Kendime düşmek…

Kalabalıklarda kendimi,

En çok da sessizlikte seni kaybettim.

Ve şimdi,

Ne beklemek kaldı içimde,

Ne de dönmek bir yere.

Sadece…

Sadece bir adım ileri atacak kadar

Hafiflemişim sanki.

[benbenisendebulddum]

Yalnızlığın İçinden Gelen”

Gülüşler içinde kaybolduğum çok oldu,

Ama en çok sustuğumda anladım kendimi.

Yanımdaymış gibi duran herkes

Benden bir parça alıp gittiler gizlice.

Ben eksilerek öğrendim büyümeyi,

Sustuğum her kelimeyle boğuldum.

Bir ses, bir nefes, bir “ben buradayım”

Çok muydu istediğim?

Yalnızlık…

Karanlık bir odada yankılanan kendi sesim gibi.

Bazen fısıltı, bazen çığlık…

Ama hep bana ait.

Herkes geçip giderken yanımdan,

Ben duvarlarla göz göze geldim.

Sadece gözyaşlarım kaldı bana sadık,

Bir de yazdığım şiirler… onlar hiç terk etmedi beni.

Alıştım belki,

Ama kabullenmedim.

Çünkü yalnızlık ne kadar tanıdık olsa da,

Ben hâlâ sarılacak bir ses arıyorum içimde.

[benbenisendebulddum]

Yaz sabahı

Onu ilk gördüğümde bir yaz sabahıydı

şimdi ise ağaçlar, yapraklara hasret

gidilen yollarda hep bir engel

seni yokluğun beri yüzüm gülmedi

sen zannedersin ki biter bu sevdam

seni gördüğüm ilk gün hatırımda hala

o sabah daha güzeldi güneşin ışıltısı,

yemyeşil ağaçlarda kuşlar ve rüzgarın uğultusu

aklımdan çıkmaz senli günlerim

hala dün gibi, düşlerim.

sesizliğin ardından gelen fırtınaydı gözlerin

bir rüzgar gibi esip geçişini izledim

senden kalmadı hiç bir iz

yorulmuş yapraklar firar ettiler yerlerinden

[benbenisendebulddum]

Hiç bir şey hayalini kurduğumuz gibi olmadı...