BeniBenYapanlar

Bazen anlatmak istersin, paylaşmak, ağlamak veya gülmek... şikayet etmek, nefretini kusmak... kimse dinlemek zorunda değildir. Ama sen yine de yazarsın

[benibenyapanlar]

Master Detox vs...

Bugün 3. gününde olduğum sıvı orucumdan bahsetmek istiyorum... 

Bir çoğunuzun bildiği üzere yaklaşık yıl başından bu yana sabahları ilk öğün olarak sebze/meyve suyu içmeye başlamış, Nisan ayından beri de şeker tüketimini de bırakmıştım. Diyet yapmaktansa minik adımlar ile uzun vadeli sonuçlar elde etmek istedim.

Green Juicing beni şaşırttı. Elbette normalde yemediğim kadar çok sebze ve meyve tüketiyordum ama kendimi bu kadar tok ve doygun hissedeceğimi hiç tahmin etmemiştim. Sindirim, şişkinlik, atıştırma arzuları... hepsi sanki kendi kendine yok oldu gitti.

Takip ettiğim Facebook grubu ile daha çok bilgi edindikçe uygulamaya aldım. Yavaş yavaş sıktığım suların içindeki sebze miktarı artıyor, meyve miktarı azalıyordu, alkali olmasına dikkat ediliyordu... Deneyip, sürdüremediğim şeyler de oldu: günde 3 bardak alkali su içmek mesela, çim buğdayı üretmek ve tüketmek... 

Nisan ayında (Doğumgünümün ertesi günü yani) grup dinamiği ile şekeri de bırakmaya karar verdim. Zor olacağını düşündüm. Canımın şeker/tatlı bir şey istediği anda meyve ile ödüllendirdim kendimi. Hiç dayanamadığım zamanlarda tarçınlı meyveler yedim hatta... Aslında bugün geriye baktığımda şekeri çok rahat bıraktığıma inanıyorum.

Şimdi üzerinden aylar geçmiş olsa bile insan zihnine kodlanmış bu lezzete hayır demek kolay değil elbette. Davetlerde "diyetteyim" dememeyi öğrendim mesela. Çünkü gelen cevap "aaa... bunda bir şey yok ki?", "bugün ye, yarın devam edersin" veya "amaan hiç gerek yok, balık etlisin maşallah". Şekeri zararlı bir bağımlılık olarak kabul ettiğimi, bedenime 40+ yıldır verdiği zararın neresinden dönersem kar olduğunu veya aylardır emek vererek geliştirdiğim direncimi bir parça pasta için elden bırakmak istemediğimi anlatmaktan başta sıkılmadım, ama sonra yoruldum.

Mümkün olduğunca tatlı olabilecek ortamlardan uzak durarak kendimi dinlendirdim ve sihirli cevabı buldum "Şeker dokunuyor". Bitti. Bu kadar basit oldu.

Gelelim asıl meseleye: Aylardır juice, haftada ortalama 2 pilates, #şekersizhayat falan iyi hoş ama görenleriniz bilir: kilo vermedim, zayıflamadım veya 3 beden de küçülmedim. Neden? Çünkü karbonhidrat yemeğe devam ettim... Gelsin makarnalar, gitsin börekler, üzerine biraz da pilav koyalım...

İlk hedefim kilo verip, zayıflamak olmasa da - yan etki olarak görmek beni çok motive ederdi açıkcası.

Gittiğmiz son seyahatte de ipimi koparmışcasına çikolata, pasta ve kek de yiyince, eve dönüşümde radikal bir hamle yapmam gerektiğini biliyordum. Gerçi kendimi müdafa etmem gerekirse 100 tatlı yeme potansiyelim var ise, ben sadece 30-40'ını kullandım. 

Varlığından haberim olan ama bana ütopik gelen bir kür denemeye karar verdim. Günde 6x500ml'lik taze sıkılmış meyve ve sebze sularından oluşan Master Detox planını uygulayacaktım.

İradesi çok dirençli olmayan biri için bu çok büyük bir hedefti, ama dert etmeden - "gittiği yere kadar yaparım" düşüncesi ile kendimi motive ettim. Bu detox sürecinde mümkün olduğunca mutfağa girmemek için ise kürü dışarıdan satın aldım.

2 günlük paketim geldiğinde tahmin ettiğimden büyük gözüktüler bana. Kapakları numaralanmış, rengarenk şişeler çok davetkardı. Hemen ilkini içtim ve iki numarayı içeceğim saat için hesap yaptım. 2-2.5 saat aralıklarla birer şişe tüketilecekmiş. Gün boyunca facebook grubu ile kür ve uygulamalar hakkında yazışmıştık ama kürü bir öğle yemeği ile yapabileceğimi anladığımda çok geç olmuştu.

Ama 2 hatta 3 saat sonra olduğunda hala acıkmamıştım. Yine de zamanlamayı şaşırmamak için belirlenmiş aralıklar ile juice'larımı içmeye devam ettim. Günün sonunda bir şişe eksik ve içimde bir şeyler çiğneme arzusu ile Green Juice Lovers grubuma şikayet ettim. Ertesi gün zorla da olsa, öğle yemeği yiyeceğimden bahsettim. Grup lideri/koçu ve başka üyelerden gelen yanıtlar çok motive ediciydi. Sabah ola hayrola diyerek uyudum.

Sabah ne kadar dinç kalktığıma inanamadım. Sabah, öğle, akşam derken bir gün daha sıvı orucunda geçmişti. Üstelik öğleden sonra bir saat pilates de yaptım. Hiç acıkmadım. Ayrıca çiğneme arzusu da belirgin derecede gerilemişti: BONUS! Verilmiş 1-1.5kg da olabilir: EXTRA BONUS!

Madem öyle, gelsin iki günlük yeni kür!

Bugün 3. günümdeyim. Süperim, rahatım, harikayım... artık ne olursa olsun üstesinden gelebileceğime inanıyorum.

Ben yaptıysam herkes yapabilir!

[somewhat-topical]

URL: http://lifeh4cks.com/signs-youre-dating-manipulator/

Signs You’re Dating A Manipulator

[benibenyapanlar]

Kendini test et

[benibenyapanlar]

Yeni yılın gelişi, eski yılın gidişi

Aslında herkes heycanlanmış, yeni yılı beklerken, ben eski yılın gidişine üzülüyorum.

Haftalardır süslemeler, işlemeler, yeni yıl geliyor hazır mısınız? diye duyurmalar sanki birer sahne oyunu gibi - yılın bu son gününde bitiyor gidiyor. Geçmiş yıla henüz alışmışken gittiğine yanıyorum galiba... 

Belki yıl ile de ilgisi yok... bir doğumgünü gibi zamanın ne kadar çabuk geçtiğini fark ediyorum. Bu beni derinden etkiliyor. Daha yapacak, görecek, yaşanacak çok şey vardı? Geçmiş zamana veda etmeye hazır değilim henüz.

Aldığım kararlar, başarmak istediğim hedefler henüz tamamlanmamışken yeni bir zaman dilimine geçmeye hazır değilim.

Seni sevmiştim 2013. Tüm üzüntülerin ile kederlerine alışmış, bereketine şükretmiştim - olduğun gibi kabul etmeyi öğrenmiştim.

2014'e aynı aydın zihin ile girip, bir de hedeflerimi gerçekleştirirsem var ya... tam olacak işte.

Hoşçakal 2013 artık ayrılma zamanı geldi.

[bulent-peker-blog]

Sayın Başbakanım,

Mektubumdaki başlığın mahiyetine bakarak olur da hakkımda “provakatör” yaftası yapıştırmayasınız diye derdimi anlatmadan önce kendimden bahsetmek zorundayım ne yazık ki…

33 yaşında, Uluslararası İlişkiler ve Siyaset tahsili yapmış, iki yabancı dil bilen, teknoloji dahil...

[benibenyapanlar]

Fuzuli Sadakat

Kalabalığın ortasında yanlızlık gibi bir durum. Yüzün gülüyor için burkulurken. Aklım geçmişe takılmış. Paylaşılan günlere, sırlara, zamanlara gösterdiğim saygı ve bağlılık bizim arkadaştan öte dost olduğumuzu düşündürürdü bana...

Ben mi yanlış biliyorum dostluğun anlamını?

Belki sorgulamam gereken sadakat değil de dostluğun, arkadaşlığın, sırdaşlığın anlamıdır. Yaşlar ilerledikçe birbirinden uzak olup bu özellikleri canlı tutmak mümkün mü? Artık 15 yaşımdaymış gibi arkadaşımı her gün görmesem dahi, bir tür iletişim kurup birbirimizden haberdar olmamalımıyız? Senin derdin benim, benim hüznüm senin, sevinçlerimiz ortak değil mi?

Peki benim sevinip, üzüldüğümü, endişemi nereden bileceksin aramaz, sormazsan? 

Duygu bağın mesafe ile esnemez, esnedikçe incelmez, inceldiği yerden kopmaz mı?

İçimi dökmek istiyorum. Bir dostum ile ayrı düştüğümü bir arkadaşıma söylemek istiyorum... ama fark ediyorum ki dostluğa, sırdaşlığa, bir arada geçen zamana benim kadar bağlılık gösteren yok. Bu bir itham değil.

Kendime olan dikkat çağrısı.

Kimse seni SEN yapan özelliklere sahip değilir! Kendinden başka kendine benzeyen birini bulduğunu sandığında kendine bir eş bulduğuna inanma.  Hatta kendine eş olacak arkadaş da arama... yüzeysel olsun tüm dostlukların. Sohbetleriniz yemek tarifi ve hava durumundan derinlere gitmesin. Ebedi dostluğu aramaktan vazgeç.Hayat alıp götürüyor kendine kardeş bildiğin dostluklarını. Başka yakaya, başka memleketlere, başka işlere akıyor insan hayatları. Sen seni mutlu eden o zamanlara, sırlara ve günlerde takılı kaldıkça, tuttuğun yas da o denli büyük oluyor.

Beni BEN yapan mükemmel olmayan ama dost bildiğim bana güzel insanlara gösterdiğim fuzuli sadakat.

[benibenyapanlar]

Fil derisi lazım

Almancada "Elefantenhaut" diye fazla duygusal olaylarda gönül koymayan, etrafında olanlara serinkanlı bakabilen kişilerin sahip oldukları kendilerini koruma mekanizmalarına denilir.

Böyle olmalı.

Oysa ben "yetişkinlikte arkadaşlık" konu başlıklı dersi kaçırmış olmalıyım.

Yoksa 13 yaşındaki çocuklar gibi arkadaş bildiklerime bağlı olmaz, beni aramadıklarında aldırmazdım. 

Arkadaşı olmasa bile cep telefonumda tanımadığım bir numara beni aradığında "buyrun beni aramışsınız" diye geri arar insan? Değil mi? Ben mi yanlış biliyorum... 

İnsanın kendi hayat karmaşasına nasıl dalıp gidebildiğini de biliyorum. Bunu da anlıyorum... Ama içinde biriken duygu ve düşünceleri birilerine aktarmak, anlatmak, haykırmak istemez misin? Bu kişi arkadaşın olmaz mı?

Yoksa biz arkadaş değil miyiz?

Bana fil derisi lazım... Arkadaşım beni aramadığında, omuzumu silkip "amaaan" diyecek, sıkıntıları üzerimden teflon gibi akıtacak bir deri arayışı içerisindeyim.

Beni ben yapan kendimden çok arkadaşlarıma değer vermem.

[benibenyapanlar]

Yorgunum

Bio'm şöyle der: çok dilli, duygusal, sosyal... 

Bugün bir de yorgun kelimesini mi eklesem? Foursquare, Facebook, Instagr.am yıl sonuna yaklaşırken vuruyor, patlatıyor, çalıyor, oynatıyor... 

Beni ise evde oturup pineklemek yoruyor. 

Dün kendimi en son ne zaman alkol aldığımı düşünürken yakaladım. Alkole olan bağlıklık veya düşkünlükten değil. Sadece gevşetici etkisi ve sonrasında gelen umarsızca eğlence arzusu.

Bangır bangır müzik çalsın, zıplayalım, hoplayalım, çalan her parçaya sesimiz kısılasıya kadar bağırarak eşlik edelim sözleri bilmesek bile. 80'lerden bir şarkı çaldığında eski dans figürleri ile dalga geçelim.

Yeni yıl kutlaması olmasın, doğumgünü veya yıl dönümü de bahanemiz olmasın. Öylesine arada bir dağıtsak... çok mu? Ayda bir fazla mı?

Yoruldum! Beni BEN yapan zamansızca yaşlanmak zorunda olmaktan yaşadığım bıkkınlık, yorgunluk ve karşı koymadan boynumu büküp razı gelmem.

[benibenyapanlar]

Başvurulacak merci neresi acaba?

Bakınız efendim:

Şu tam bir pazarlama hatasıdır. Vaad edilenin aksine memnuniyet, konfor, huzur vs hislerini uyandırmamakta. Aksine gerginlik, tedirginlik ve yanlızlık duygularımı beslemektedir.

Bu ise tarafımdan yanlış anlaşılmıştır. Sanıyordumki zaman ilerledikçe ben buna alışacağım, bu da bana ve ying yang misali birbirimizi tamamlayacağız. Ama  bu istediği gibi şekil alarak genişliyor ben ise kendi şeklimden kaybederek geri çekiliyorum.

daha fazla zarara uğramadan bu şeyleri değiştirmek için nereye başvurmalı? 

Yoo fiş veya fatura getirmedim? Garanti belgesi de yok... ne yapmalı? Tüm haklarımı yitirdim mi şimdi?

Peki beni BEN yapanlar ne olacak? Onlar ile bu şeyler bir arada nasıl var olabilecek? Ya ben?

[benibenyapanlar]

Hep aynı

Bugün dünden farklı olsun dedim. Yarın da bugünden farklı olsun istiyorum. Dönüyorum dolaşıyorum hep aynı yere varıyorum. 

Merak ediyorum: Ne zaman kodlanmış bu döngü benim sistemime? Okuyor, öğreniyorum, süper mantıklar yürütüyorum ama neden düğümleniyor her şey yine yeniden boğazımda?

Beni döngüye bağlayan zincirleri kırmak için çabalıyorum. Okuduğum, öğrendiğim, mantığımı kullanarak - evrenden, mevsimden, güneşten gelen cesaret verici iteklemelerden güç alarak... dün yaptığımı bugün yapmayarak, yarının da bugünden farklı olması için çaba göstererek direniyorum.

Fiziksel değişiklikler olsa bile, duygusal döngülere sıkışmış kalmışım. Yaş dönümün yaklaşmasıyla bir ilgisi olabilir mi? Battı balık yan gider diye ruh kendini bırakabiliyor olabilir mi?

Üzerinde oynadığım satranç tahtasının XN hanesinden akıllıca bir hamle ile uzaklaşmak istiyorum. Ama bulunduğum yere ve tüm olumsuzluklarına o kadar alışmışım, o kadar kabullenmişim ki - bir sonraki hamlede karşılaşabileceklerime gücümün yetmeyebileceğini düşünüyorum.

Oysa döngümden çıksaydım. Okuduklarımı, öğrendiklerimi, mantığımı kullanabilseydim, duygularımdan korkmadan adım atar, aslında her şeyin daha iyi olabileceğini görebilirdim? Ya değilse...?

Beni BEN yapan duygusal olmam. Bu nedenle kendime güvenemem.

[benibenyapanlar]

Beni benden alırsan...

Neşeli, genelde güleryüzlüyümdür. Hayatı hafife aldığımdandır belki, haberleri dinlemediğimden, beynimizi ağırlaştıran şeyler ile ilgilenmediğimden de olabilir.

Yaratıcıyımdır. Çevremi güzelleştirmek üzere çabalarım. Karşı koyulmaz bir içgüdümdür benim. Fincanın altına tabağı koymaktansa, fincanı ters çevirip üzerinde tabağın nasıl durduğunu denerim.

Konuşkanımdır. Bıdı bıdı aklımdakileri dökerim, fikrimi sonuna kadar savunurum. İkna olmadan, ikna etmeden pes etmem. Gönlümden geçenin ne olduğunu hemen bilirsin. Aklımdan geçeni sansürlemeden söylerim. Gizlim olmadığından konuşacak çok şey bulurum.

Sosyalimdir. Başkalarının fikirleri, endişeleri, neşeleri, duyguları beni ilgilendirir. Akıl akıldan üstündür misali başkasının derdine çare bulmaya çalışırım, neşesine neşe katmak isterim.

Neşeli olduğumda gülmezsem, takdir edilip, yaratıcılığım beslenmezse, konuştuğumda susturulursam, kimseler ile görüşemezsem... söylesene geriye ne kalır?

[benibenyapanlar]

Yıl biterken...

...yazmalı! Neler yazmalı? Nereden başlamalı?

Beklenmedik bir start aldığından mı?

Fırtınalı devam ettiğinden mi?

Seyahat dolu geçtiğinden mi?

Huzur bulduğumdan mı?

Huzursuz olduğumdan mı?

Kalkacakken, oturduğumdan veya toplamışken dağıttığımdan mı?

Karar vermişken, kararsız kalıp, vaz geçtiğimden mi?

Kendimi güçlü ve yenilmez düşünürken, zayıf ve korkak olduğumu farkettiğimden mi?

Durgun ve dinginken, dalgaların tepesinden kuyuların diplerine düştüğümden mi?

Benden iyi kimsenin yapamayacağı bir işi yaparken, ne kadar başarısız olduğumu düşündüğüm zamanlardan mı?

Aslında gölgemin kendimin kat be kat daha büyüğü olduğundan, ne kadar muhtaç olduğumdan veya kendi başıma dağları devirebileceğimden de yazabilirim...

Koca bir yıl geçti. Her satıra, her kelimeye ayrı anlamlar yükledim. Bazılarını da yazmadım bile. Çok şükür 2011 aldığından çok verdi bana...

Kendime bile itiraf edemediğim şeyleri görmemi sağlayan yol gösterenlerim oldu. Bana kendimden çok güvendiğiniz için, beni benden çok sevdiğiniz için... bana bugüne kadar hissetmediğim şeyleri hissettirdiğiniz ve her şeye rağmen benimle olduğunuz için teşekkür ederim.

Beni BEN yapan etrafımda dost bildiğim insanların eksikliğine tahammül edememem onlarsız bir hayatın çekilmez olduğudur. 

[benibenyapanlar]

#CumhuriyetBayramiTorensizKutlanamaz #CumhuriyetBayramiTorensizOlamaz #cumhuriyetbizimdirkutlariz

Bu yaşıma kadar hayatta değişmezlerin, olmazsa olmazların olduğunu öğrendim: - elektrik prizine şiş sokarsan çarpılırsın - çalışmadan başarı elde edemezsin - söylediğin yalan illa bir gün yüzünde patlar Ve -ülkemizde iki dini, iki milli bayram kayıtsız şartsız kutlanır!

[benibenyapanlar]

Gitti

Durup dururken ağıt yakmanın anlamı yok! Ama yüreğim burkulmuşken neşelenmenin de imkanı yok...

Bu ikilemin arasında duygularımı bastırıp, her şeyin daha iyi olacağına inanma çabasındayım. İlgilenmeyeyim, kendi eskilerini, karanlıklarını geride bıraksın apaydınlık misler içinde yeniden göreyim onu istedim ama camdan cama birbirini görecek mesafe kadar yakın olunca ayrı kalamadım.

Eskisini, karanlığını, anılarını birlikte terk ettik. Yepyeni aydınlığına birlikte adım attık. Havada her şey daha iyi olacak esintisi vardı... hayalkırıklığını bastıran hayalgücü. Gözlerimizi kapattığımızda uçuşan renkler, verimli meyve ağaçlarının altında içilecek kahveler, atılacak kahkahalar... 

Sanırım bana daha bu kadar yakın, bu kadar yeni, bu kadar aynım olmamıştı...

Veda bile edemiyorum  - aklımdan sadece geçen gittiğidir. Camdan baktığımda göremeyeceğim, hop diye varamayacağım, zıp diye buluşamayacağız ama hep leb deyince anlayacağız.

Olsun.

[benibenyapanlar]

Çıkamadığın Döngü

Hani düşenin dostu olmaz denir ya... Ben düştügümde en büyük düşmanım kendim oluyorum.

Yıkılmış bir halde sürünürken kendime bir darbe, bir tekme daha atıp duruyorum... Sanki karabulutları toplamak için ateş etrafında "Heyyaheyyoheyyaheyy" nidaları içeren şarkılar çığırarak, bir ayağından diğerine sekerek dans eden kızılderili şamanlar dolanıyor ruhumun ve zihnimin derin kıvrımlarında.

Tüm başarısızlıklarımı toplantı masasına davet ediyor, şamanlara güç vermeleri için tezahürat yapmalarını teşvik ediyorum.

Oysa yapılması gereken kendine başkasının gözü ile bakmaktır. Başkaları içinizde ateş dansı yapanları ve seyircilerini görmezler. Kendi iç dünyalarından çıkan yüksek seslerden dolayı sizin başarılarınıza takılır, kendilerinin nasıl yapamadıklarını düşünürler.

Beni ben yapan böyle bir döngünün varlığını bile bile içinden cikamamamdır.

[benibenyapanlar]

Otopilot

Öyle bir an gelir, ne yaptığını düşünmez, tartmaz, hesaplamazsın...

Elini yıkamak için musluğu açtığın gibi, yumurtayı kırdığında, kabuğunu çöpe attığın gibi veya yaşamak için nefes aldığın gibi. 

Günün ortasına öyle bir bomba düşer ki, kendini korumak için otopilota geçer, minimum gereklilikte hayatını sürdürürsün. Alışkanlıkların davranışlarına yön verir. Etrafında olan bitene fazla kafa yormaz, ayrıntıları düşünmez, sadece o an için ne gerekiyorsa onu yaparsın... 

Gözlerini açıp etrafına bakarsan, okyanusun orta yerine düşmüşcesine paniğe kapılıp, kendimi kurtarayım derken debelenmekten boğulup gidersin çünkü. Oysa sükunetine muhtaç başkaları vardır etrafında.

Ben iyisi yoğun sisin içinde yürürcesine otopilota bağlı devam edeyim yoluma. Bu benim için bir ilk olacaktır. Varsın beni BEN yapan yepyeni bir şey olsun.

[benibenyapanlar]

Başarısızlığın yüzüne çarpmışsa

Kendi yarattığın bir ürün olduğunu düşün... yıllardır tuğla üzerine tuğla koyarak büyütmüş, sevgi ile beslemiş, geceni gündüzüne katmış, dişini tırnağına takmış, göz bebeğinden daha iyi baktığın bir varlık yaratmışsın.

Bakan herkes, iltifatlar yağdırıyor. Aman ne kadar büyük olmuş, zengin olmuş, şöyle güzel, böyle güzel diye kabartıyorlar yarattığın şeyi... Teşekkür ediyor, gülümsüyorsun. Bu işin piiri benim ifadesi ile başını dik tutuyorsun.

Oysa senin için kan ağlıyor: emek verdiğin, sevgi ile beslediğin yarattığın, senin sevgine muhtaç belki ama ona verdiğin yöne girmemekte ısrarlı. Beslediklerin ile büyümemekte kararlı. Ürünün ile yalnız, bir başına kaldığında aslında ona eskiden verdiğin sevgi ve ilgiyi vermek istemiyorsun.

Verdiğin her şeyi yiyip, tüketiyor ama karşılığında sana hiç bir şey vermiyor.

İşte o an kuyuya sarkan ipte tırmanma çabalarından vazgeçmenin eşiğinde oluyorsun. Bir elimi bırakmışım, diğeri ise ağırlığımı taşıyamaz halde... bırakayım da düşeyim bari olmaz mı?

Olmaz! Çaresizce benim ilgi ve sevgime muhtaç bir ürünüm var, daha çoook büyümesi gereken.

Beni BEN yapan başarısızlığımın yüzüme çarptığı an, aslında oradan kaçıp gitme arzum. Tuttuğum ipi bırakıp kendimi boşluğa salmak istemem. Bırakayım, dibe vurayım - nasılsa yeniden bambaşka bir başarı ile tırmanır, gün yüzüne çıkarım ben?

[benibenyapanlar]

Kaçmak istediğim an

Kendimi kötü hissettiğimden değil, yorgun, hasta, halsiz de değilim... Çaresizim belki. Umutsuz. Ufuktaki ışığı göremiyorum...

Etrafıma bakıyorum: büyüttüğüm çocuğa bıraktığımız dünyanın bulunmak istenilecek bir halde olmadığını görüyorum. Bombalar uçuşuyor, yeşiller öldürülüyor, kar yağmıyor, balıklar tükeniyor, çevresel etkenler insanın fiziksel gelişimini engelliyor, sağlıklı yaşam artık bir lüks, uğruna çaba sarf edilmesi gereken bir değer olmuş. Elektronik, görsel ve gürültü kirliliği yaratıcılığımızı tüketmiş.

Dört mevsimi CD'den dinlediğimiz bir eser, yılda iki gün yağan kar'ı felaket, boğaz trafiğinde sıkışıp kalmayı ise gezmek sanıyoruz. 1x2 m balkoncuklarımızda, şehrin egzoslu havasında bir avuç toprakta yetiştirdiğimiz domates, biber ve maydanozda organik yaşamın mutluluğunu arıyoruz.

İşte böylesi düşüncelerin üstüme çöktüğü günlerde beni BEN yapan kaçmak istememdir. Benim kaçmamın yeterli olmayacağını biliyorum. Ailemi de almalıyım. Ancak alıştığımızın gerisinde kalmamalı, yeni bir dünya kurmalıyız... Bizim için olmazsa olmazların olduğu, gereksiz tüm kirliliğin, fazlalığın dışarıda kaldığı. Petrol savaşlarının olmadığı, çocukların ölmediği, İlkbahar, yaz, sonbahar ve kış'ın yaşandığı... bir avuç toprağı görüp, dokunduğumuzda hemen ellerimizi dezenfekte etme ihtiyacımızın olmayacağı, buz patenin gölde de yapılabileceği, akşamları dostlar ile kapı önünde çekirdek çitleyebileceğimiz bir dünya yaratmalıyız kendimize... 

Tünelin sonundaki ışığı göremiyorum...