Aylardır insanlara kendimi anlatmak için çabalıyorum,yalnızlığımı paylaşmaya çalışıyorum.Günler önce bir kitabin siparişini verdim,bir şiir kitabi.Geldiğinde açmaya cesaret edemedim,içimde bir yerde uygun zamanı bekliyordum.Paketi açtım,kitabı açtığımda önüme bomboş iki sayfa çıktı,toplam 4 kelime olan;beni boşluğa sürükleyecek o sayfalar.Sadece şunlar yazıyordu:Yalnızlık paylaşılmaz,paylaşılsa yalnızlık olmaz…O üç nokta boşluğa sürüklenişimin somut iziydi sanki.Anlıyordum,yalnızlığımı kimsenin anlamayışını,anlatamadığımı düşünüp kendimi yiyip bitirdiğim her dakikayı anlıyordum.Çünkü yalnızlık paylaşılmazdı,bazen ruhunu açamazsın; ifade edemediğinden değil,açmaman gerektiğinden.Bırakın ruhunuz kendiyle kalsın,bırakın ruhunuz yalnızlıkla harmanlansın.Bazen ışıkları kapatıp karanlıkta kalmak gerekir…