Prince Purple Rain Milan 2010
Sizi çok özlüyorum. baba oldum. sizin de görmenizi isterdim, oğlumu.
Belki de yaşamamam gereken bir hayatı bu yaşa getirmenin sancısı ve çocukluktan gelen ağırlıkların altında küçük ellerimle sırtlamaya çalıştıklarıma inat; olabildiğince var olmaya çalıştım, bana verilen ya da kimsenin vermediği, sebep olmadığı ya da olduğu; milyorlarca olasılık içerisindeki küçücük bir karahindiba ya da ağaç dallarından bir patternde gerçekleşen her şey. bocalıyorum, kaybolmaktan korkuyorum. sınırlarımı her zaman bildim, bacaklarıma dolanan tel örgülerine aldırmadım, insandır dedim geçtim. kendimi kaç kere öldürdüğüm hakkında bir fikrin var mı? sen ne şekilde isterdin? ama bak buradayız değil mi, daha yeni başlıyoruz.
bak, sentez bir adamım ben yekten, sekerken. nitelikli haytalık para etmiyor bu devirde ki işsiz kaldım. avuçlarıma kazıklar çakın. en çok beni gerin, en çok ben. gülüyorum gülüyorum gülüyorum.
hoş geldin. seni çok özledim. neden hiç ama hiç rüyama gelmedin? seni çok özledim. o kadar çok özledim ki adını oğluma koydum sesim titreyerek haykıramadığım günlerde; ölümle kısılan sesimde avazım çıktığınca oğlumun ve senin ismini haykırmak adına. mezarına gidemediğim tek insansın. kim bilir belki? seni çok özledim. neden hiç ama hiç rüyama gelmedin? özür dilerim. yaşadığım her bi an'ı sana borçluyken, acaba? sebebinin belirsizliğinde taşıdım seni kalbimin en derininde. herkes çentik atarken hayata biz façalar atardık en derinlerinden, sen olsaydın. en kral sigaraları içer, en manzarası kıyak banklarda yatar, bizden alınanların hesabını titizlikle tutar, hesap gününü beklerdik; kafamız materyal bağımsız güzelken. sen olsaydın eğer ülkeler fethederdik, en güzel arsalarda en güzel topraklar bizimken elma ağaçları yetiştirirdik gölgesinde kral sigaraların şanına ve munchiesine yaraşır. seni çok özlüyorum. neden hiç ama hiç rüyama gelmedin? oysa ben hayatımın yarısını harcadım belki rüyalarımda hesaplaşırız diye. yerin hiç dolmadı. kimi koymaya çalıştıysam, nasıl bir yerin ve karakterin varsa kimse yakışmadı oraya. sen de bunu denememi isterdin biliyorum. bak 33 yaşında, elde avuçta hiç bir şeyle, eşimle ve oğlumla çırılçıplağım. üzüm yaprağımızı arıyorum. mor yağmur yağdı bugün Zeus'un memleketine. göğsümü göğsüne vurarak sarılmak istediğim tek insansın. öyle bir eğittin ki beni yokluğunla, bir çınar oldum arkadaşım, ulu bir çınar. dallarımda gezmeni isterdim ve de eminim gözlerinde yaşlar olurdu. bir çocuk 12 yaşında ölmemeli arkadaşlar, yerde yatmamalı. gülmeli, okumalı, bağırmalı avazı çıktığı kadar. sevmeli, yan sınıftaki ya da can dostunun kesik olduğu kızı.
kaç kutsal kitap var? okudum yokluğunda. kadere inanıyor musun, senelerce aklına gelebilecek her şeyde aradım, sebep sonuç ilişkisindeki terazi bizim hassasımızken hak geçmemesinde, anlamadılar. adaletimizi zayıflık, suskunluğumuzu eziklik sandılar. oysa bunları geçeli epey bir galaksi olmuştu. sen olsaydın arkadaşım dostum kanım canım kaderim, bağırırdım tüm suskunluğuma ve benliğime inat. bir çocuğun bir çocuğa verebileceği en büyük tecrübeydi bu, yokluğu ve yokluğunun tanıklığı ile verilen. seni çok özlüyorum. lütfen rüyama gel olur mu, ölüme inattı ya yalnız bıraktın beni. şimdi ise aklıma geldiğin her gün seni yaşatıyorum.
bayramın kutlu olsun, seninle yapabileceklerimizi düşünmediğim bir günüm dahi yok. bana güç ver olur mu, çok zorlanıyorum. omzunu arıyorum. seni arıyorum. beni olduğum kişi yaptığın için sana çok teşekkür ederim. galaksiler senin için patladı dostum. entropi ve zaman doğrusallığı elbet değişecek bilinmeyen dallı budaklı evrenler silsilesinde, işte biz o zaman tekrar omuz omuza olacağız. yoksa bunca sigara ziyan olmaz mı, dönemediğimiz oncası varken?
hoşgeldin, uzun zaman oldu, rakı?
susacaksın.
anlaşamasak da burasının amacını biliyorsun. her şeyin sebebi olmak nasıl bir his? evet 4 erkek kardeş olmanıza rağmen soyunuzu devam etttirecek tek erkeğin babası, torunun ben. neden gelmiyorsun demeyeceğim. kavgalı olmasak da verebilecek cevaplarının olmayışı sanki bu limoniliğin sebebi, ne dersin? sen ıslak ben kuru. bak, kendinizi erkek sandığınız her an sizi 5 ile çarpıp 3 ile bölebilirim siz farketmeden, mühebbet hapislerinizle. o zaman değildi ama şimdi tokmak burada. cevap istiyorum yüzünüz ile.
kızgınlığımın sebebi kişisel yaptıkların değil, ebeveyn dahi olamayacak karakterde ve 3 kere adını söylemeyecekken kendi kişisel çıkarların için eğittiğin ve yönettiğin kızların ve oğlun başıma bela olması. oğlunu bundan ayırabilirim çünkü o sadece bir günah keçisiydi. senin yapamadığın ebeveynliğin vebalini ve etkisini benim oğlum görmeyecek, duymayacak, hissetmeyecek. orada o şekilde kalacaksın. hayatta olsaydın, oğluna kaldırdığım yumruklar sana inerdi. bu yüzden yüzün yok. oysa ne dedik yüzünüz ile. bana kızmaya hakkın yok, saygı kazanılır. ve de saygı görmek istiyorsan bahsedilen diğer kişilere bakabilirsin.
iyi ki oğlunu kanatlarının altına alamayacak kadar yetkinlikten yoksun ve bencil bir insanmışsın. çünkü kendi öz babamı sadece senin günahların ile bağışlayabilirim. bu bağlamda düşününce de iyi ki diyor insan en nihayetinde. anlamadığım bir şekilde niyeyse beni çok etkliyorsun, bir ara sürekli rüyalarıma geliyordun. epeydir anmıyorum seni. buna darılma, neden olduğunu biliyorsun ve gerçek erkek bildiği şeyleri bilmiyor gibi yapmaz, sorumluluğunu alır, usul usul devam eder, küsmez. gelirsen beklerim, dinlerim. seni özledim. anlaşamayız ama elini öperim. saygıda kusur etmem ama göte göt derim. selametle, eyvallah.
bazı şeyleri yüreğim kaldırmıyor arkadaşlar.
hoşgeldin. ne de güzel çektin ama beni cımbızla yattığım banktan. bir erkeğin rol model olabileceği bir erkek oldun benim için, kimsenin yapmadığı, yapmayacağı ve yapamayacağı. çünkü insan ve insanı tanımak böyle bir şey. her bir cümlen hala aklımda. bir insanın parası bitebilir, ama itibarı bitmemeli. bunu bana sen öğrettin. ve de hep buna göre yaşadım hayatımı. göte göt dedim, aç yattım belki işsiz kaldım ama bundan ödün vermedim. sen olmasaydın ben babası ile harala gürele büyümüş ve de o tedrisattan geçmiş bir çocuk olacaktım. ama adeta bir ilahi dokunuş ve kendi mesleğin gibi aylarca ince ince işleyerek cımbızla çektin beni bulunduğum karanlıktan. aş verdin, iş verdin en önemlisi umut verdin. kendimden şüphem yoktu ama etrafımdaki insanların beni aşağı çekeceğinde korkmamı her zaman sen de hissettin, biliyorum. senden aldığım para ile hiç bir zaman uyuşturucu almadım şüphelensen dahi. sana olan minnetim; ait ve adapte olamadığım hayatta beni kırbaçlayan etken oldu. son nefesine kadar aklında hala ben olduğumu biliyorum. senin ustalık eserin her biri. büyük bir ferahlıkla gurur duyabilirsin, çünkü nazarımda bir şeyler ile gurur duyabilecek bir insan varsa bu senden başka kimse olamaz benim için.
keşke bir gece ayazında herhangi bir sahil kasabasındaki bir bankta üzerime örttüğüm bir yorgan olsan tekrar. elini hissetsem sabah güneşi ile. o kadar yoruldum ki anlatamam. seninle yapamadığım tek bir şey var, ağlayamamak. arada kalmışlığın, potansiyeline ulaşamamanın ve bundan bile isteye ödün vermenin, feragat etmenin ne demek olduğunu bana sen öğretmedin ama aldığın kararların ve benim dinlediklerimin sonunda erdem kelimesinin sadece çocuklara konulan bir isim olmadığını anladım. gözlerimi kapattığımda el yazını görebiliyorum. bir insanın inandığı değerler ve hedefler uğruna kısıtlı imkanlar ile bu derece bir şeylere etki edebilecek kadar dokunabilmesi, ona imkanlar verildiğinde neler yapabileceğini düşündürmeye itiyor insanı. o yüzden bu da bana dolaylı yoldan senin tarafından verilen bir ders oldu. imkanlar verildiğinde. o imkanlar neler. bu imkanlar için neler yapılabilir. ben bir çınar ağacıyım arkadaşlar. ve de her bir dal çatalında evren çatırdıyor. ve de ben her bir hayat döngüsünde geziyorum geceleri.
çocuk oldum, çocuk olmaya devam ettim ve edeceğim. hayatımda 3 tane adam tanıdım, birisi çocuktu gözlerimin önünde öldü. bana arkadaşlığı ve an'ın önemini öğretti. birisi hiç olmadı ama bu önemli değildi. diğeri ise hayatta en ama en çok saygı duyduğum insandı. biraz alkol biraz ondan biraz bundan karışmış olabilir lakin ne önemi var arkadaşlar. bu kadarız. bak kollarımı açabildiğim kadar açıyorum tekrar odanın en ama en ortasında. oysa bilmiyorsunuz burası dünyanın merkezi. peki ya sen? senin de odan dünyanın merkeziyken kollarını açabiliyor musun bunca anlamsızlığa rağmen. şuan anlamıyorsun, ama anlayacağın günler gelecek. umarım anlamazsın.
bu dünyadan göçüp gideceğim. tek bir isteğim var oğlumun toprağa basarak büyüdüğünü görmek. çünkü biliyorum, içindeki o kaynayan şey onu istediği hedefe götürecek ama bunu nötrleyecek bir etken olmalı hayatında geri bile çeviremeyeceği bir öğreti olarak babasından gelen ve gelecek olan. işte o zaman, işte o zaman oğlum kaçınılmaz olan her şey senin olacak.
ne ben nitelikli haytalıktan vazgeçerim ne de hayat bana çelme takmaya çalışmaktan vazgeçer. oysa bilmediği şu: bir rüzgarın saçlarımı savurması kadar olur ancak bunca curcuna, ve de ben sönmeye yakın sigaramı intihara kavuştururum büyük bir gurur ile uçurumdan aşağı atarken.
sevin, sevişin, gülün, ağlayın, üzülün ama en önemlisi hissedin ve bu hissettikleriniz ile ilgili konuşun. her birinizi potansiyel kişiliklerinizden öpüyorum.
2087
vaporwave
ellievsbear