Aylak Madam

Camus'nun da dediği gibi "Yine bütün mesele, vakit geçirebilmekteydi."

[birdepresifhikayesi]

Geçen hafta birlikte geçtiğimiz yolu bu hafta tek başıma geçtim baştan sona.

Meğer birlikte çekilen trafik bile güzelmiş.

Her virajda, her benzinlikte, her kırmızı ışıkta sana rastladım.

İnsan birini unutmaya çalışırken, yolların bu kadar iyi hatırlıyor olması haksızlık.

[birdepresifhikayesi]

Bir hafta geçmiş.

Orada olmadığını biliyorum. İnsan bazen birini bulmak için değil de, bıraktığı duyguyu aramak için geri dönüyor.

Ben de dönüyorum.

Orada olmadığını bile bile.

O heyecanı bir daha hissedemeyeceğini bile bile.

Son dönemece girmemizle beraber kalbim ağzımda atmaya başlıyor. Eve doğru yaklaştıkça gözüm bordo karavanı arıyor. Kalp atışlarım ve adımlarım aynı hızda. Ev tam karşımda artık.

Bordo karavan yok.

Orada olmasını mı istemiştim yoksa korkmuş muydum bundan?

Bilemiyorum.

Bahçe bıraktığımız gibi. Altına uyuşturucu saklamak için tamir ettiğini düşündüğün kapak aynı duruyor.

Anahtarı kapıya sokarken ellerim titriyor. Eve girince yaşayacağım duygu karmaşasının gerginliği üzerimde. İlk adımı atıyorum.

Ondan bir iz arıyor gözlerim.

Bir önceki haftasonunu gerçekleştirecek bir iz. Rüya olmadığının bir kanıtını arıyor gözlerim.

Yıkanırken ona verdiğim havlu bıraktığım yerde. Sıcak bir rahatlama çöküyor.

Gerçekmiş.

Sağa sola bakıyorum hızlıca. Bir şey unutmamış.

Yastığını kokluyorum. Bu kokuyu son duyuşum, içim cız ediyor.

Koltukta uzanışı, yatakta sevişmemiz, balkonu yıkayışı, kahvaltı hazırlayışımız, saatlerce balkonda sohbet edişimiz... Hepsi gözümün önünde beliriyor.

Gözlerim bahçedeki bordo karavanı arıyor.

Düş mü gerçek mi?

Sadece bir haftasonu.

Bir insana alışmak bu kadar kolayken, onu unutmak neden bu kadar zor?

[birdepresifhikayesi]

Sonra sokağın köşesindeki bir dükkandan bir melodi yayılır.

Beraber olamayız, benim gibi biliyorsun.

Masaya derin bir sessizlik çöker.

Gözler kaçırılır, anlamsız cümleler mırıldanılır.

Sezen gerçekleri suratımıza insafsızca çarpar.

[birdepresifhikayesi]

15 km yürümeme neden olacak bir hata olmasın lütfen,diye başlamıştın oysa.

Bunun, bir maratonu bitirsen bile dinmeyecek bir ateşe dönüşeceğini bilemezdin.

[birdepresifhikayesi]

Belki

Demir Demirkan · Demir Demirkan · Song · 2000

Mutsuz olduğumda sığındığım anlara bir yenisini ekledim bu ara. Dünya üzerinde en huzur bulduğum yerde bir karavanda bu an.

Kent ormanında bordo bir karavan. Gecenin kör vakti. Çırılçıplak iki beden. Tutkulu bir sevişmenin ortasında soluklanırken camdan yıldızlara bakıyorum. Dışarıda rüzgarda kıpırdayan ağaçlardan başkası yok.

Yanında o.

Hiç bilmediğin, tanımadığın bir adam. Yıllardır tanıdığın bir ten, koku. “Noldu bize böyle” diye fısıldıyor kulağına. “Çok güzel oldu” diyorsun, adını haykırıp sarılıp öpüyorsun.

O kadar aşina, sanki 2 saat olmamış tanışalı.

Sırtını öpüyor, omurgan boyunca. Daha önce öpülmedin öyle.

Dışarıda köpek havlamaları. Hareket ettikçe siz, karavan sallanıyor. Tehlikeli bir düş. Düş mü gerçek mi bilemiyorsun.

“Haziranda bir hafta benimle gel” diyor yabancı. Gezelim.

Korkuyorsun, evet demeye.

İçin gidiyor ama.

İlk karşılaşmanız. Köprünün karşısına önüne atlıyorsun. Geniş omuzları, açık ensesini görünce “Ben nasıl karşı koyacağım” diyorsun.

3 saat gereksiz bir sohbet içine giriyorsunuz. Hayat enerjisi, sevimliliği sarıyor seni. Ama o kadar. Hayatı okuldan değil, yollardan öğrenmiş bir adam. Ortaokul terk. Mıknatıssın iki kutbu gibisiniz. Öyle bir çekim.

Karşılıklı masada oturmak sıkıyor, yan yana gelebilmek için yürümeyi bahane ediyorsun.

Deniz, yıldızlar, sen ve yabancı. Sohbet aynı.

Dönüşte “Öpebilir miyim?” diyor.

Bu soruyu bekliyordun.

Böyle bir koku yok. Böyle bir elektrik de.

“Hadi” diyor, “gidelim.” Karşı koymaya çalıştığın o bir saat.

Arzu ve mantığın savaşı.

Bilinmezlik, risk, tehlike, çekimi arttırıyor. Arzu kazanıyor. Mantık üzgün.

İç ses “15 km yürümeme sebep olacak bir hata olmasın lütfen.”

Ama nasıl güzel bir hata.

“Pamuğum” diyor.

Gecenin 3’ü, eve dönmek gerek. Yarın gidecek. “Ne yapayım” diyor. “Kal” diyemiyorsun. “Sen seç” diyorsun.

Ve kalıyor.

Ertesi gün öğleden sonra yine deniz kıyısında karavanda oturuyorsunuz. Anlatıyor uzun uzun.

Anlatacağı hiç bitmiyor.

“Öyle işte kız” diyor.

Kız.

Sonra ormana çekiyorsunuz karavanı. Bir kez daha arzular dünyasında kayboluyorsunuz.

“Daha önce bir şey yaşamamışım, diye düşünüyorsun.

“Haziran” diyor. “Bırakmam seni, yine geleceğim.”

Ve sonra gidiyor.

Ertesi sabah gerçek dünyada buluyorsun kendini.

İş, sorumluluklar, fabrika, düzen.

Uzun süren bir rüyadan uyanıyorsun adeta.

Tüm gün aklında, karavan, kokusu ve “Pamuğum” diyen sesi.

3 gün geçiyor. Ses yok. Belki de bir daha hiç olmayacak.

Geçerken uğradı sana. Onun için sıradan bir hikayeydi belki de ama senin için hayatının macerasıydı.

Hiç tanımadığın, asla beraber olamayacağın bir adam, orman ve karavan, fonda Bob Marley.

Hayatının en arzulu 2 günü.

Belki de bir daha tekrarlanmayacak.

Uzun süre aklını kurcalayacak. Çünkü bazı hikâyeler bir yabancıyla başlar.

Hatırladıkça gülümsetecek, belki biraz hüzünlendirecek.

“Ah geniş omuzlum…”

Dudaklarımda bir öpücük, aklımda bir dize olarak kalacaksın.

“İbrahim gönlümü put sanıp kıran da kim?”

[birdepresifhikayesi]

Her şeyin başladığı parktayım. O malum şarkı çalıyor. Yıllar sonra gözümde son bir damla saklamışım sana onu serbest bırakıyorum. Mermi içimi deldi. Adını anmamak üzere siliyorum dilimden.

Aklımdan çıkmayan bir fotoğraf karesi.

Her şeyin bittiği parktayım.

[birdepresifhikayesi]

Bir Turgut Uyar şiirinde kaybolalım istiyorum.

Hepsi bu.

[birdepresifhikayesi]

Gözlerimi kapatıyorum.

Yanına uzandığımı hayal ediyorum.

Sakallarını okşuyorum,

ellerim teninde dakikalarca geziyor.

“Ne, güzel oldu,” diyorsun, "terapi gibi."

Kokunu içime çekiyorum.

Öpüyorum seni.

Sarılıyorsun.

Öylece yatıyoruz.

Her ayrılıktan sonra

kalmak istediğim bir an seçiyorum kendime.

Bir zamanlar Muğla’da bir kanyonda

gecelerce dolaştım.

Ne zaman mutsuz olsam,

içinden çıkamasam bazı duygularımı

oraya bırakırdım,

zihnimde.

Yıllar sonra bir koltukta,

en sevdiğim filmi milyonuncu kez izlerken

hayal ettim kendimi

en küskün anlarımda.

Şimdi ise loş bir yatak odasında,

tek kişilik bir yatakta

çıplak uzanırken buluyorum kendimi.

Konuşmadan uzanıyoruz.

Gözlerimi her kapadığımda

oradayım bir süre.

Yeni bir varoluşa kadar

bu anıya sığınıyorum.

Yeni bir mutlu an bulana kadar.

Hala mümkünse, tabii.

[birdepresifhikayesi]

Ben kadınım 12 yaşında evlendirilmek istemiyorum, okumak, çalışma hayatında yer edinmek istiyorum.Ben kadınım, akşamları sokakta tek başıma yürürken sahte telefon görüşmeleri yapmak, dolmuşta tek kaldığım için erkenden inmek istemiyorum. Ben kadınım eşimden şiddet görmek, ayrılmak istediğim için kurşunlanmak istemiyorum. Ben kadınım erkek yönetici mobbingi görmek, astların alaycı bakışlarına maruz kalmak istemiyorum. Ben kadınım sırf erkek diye benle aynı yetenekteki insanlara farklı görevler verilmesini, iş hayatında yok sayılmayı istemiyorum. Ben kadınım saçımın uzunluğu, eteğimin ölçüsüyle değil başarılarımla anılmak istiyorum. Ben kadınım bedenimle ilgili kararları kendim vermek istiyorum. Ben kadınım öldürülmeden, özgürce yaşamak istiyorum.

[birdepresifhikayesi]

Bir buçuk yılın sonunda yine aynı uzun, soğuk ve aydınlık koridorda buldu kendini. Orda olduğunun ayrımına varınca duraksadı. Her şey hem aynı, hem de çok farklıydı.

Bayıltıcı derecede sıcaktı, hastahanelerin tanıdık ilaç kokusu ile birleşen sıcaklık mide bulandırıcıydı. Sağdaki sekreter masası pazar olmasından ötürü boştu. Biraz ilerledi. 3511 numaranın kapısında durdu. Tam 45 gün her akşam bu odaya gelmişti. Ağlayarak çıkmıştı çoğu gece. Bazı günler panikle, çaresizlikle girmişti. Gözünün önünde silinmesini istediği sahneler belirdi. Kovalamaya çalıştı onları.

Hayata dair bütün umutlarını, beklentilerini geçtiğimiz 1.5 yılda yok etmişti. Bu geçici bir şey bir gün her şey sona erecek ve hayat kaldığı yerden devam edecek diye düşünürdü o günlerde. Oysa hayatın bir yerde kaldığı yoktu. O sürekli biçim değiştirerek devam ediyordu. Yeni biçimi buydu. Kabullenmekte hala zorlansa da bunun bilincindeydi en azından.

Özel ambulansın şoförünün sabırsız sesi kendine getiriyor onu. “Abla nereye yatıralım amcayı?”

Tam öğle saatiydi, yeni yemek dağıtılmıştı, koridor ıspanak kokuyordu. Evet, nereye?  Hangi oda? Hangi yatak? Sorularının muhatabını bulmak umuduyla koridorda biraz daha ilerledi. Hemşire masasına yöneldi. 

-Merhaba, yatış yapacağız.

Başka bir dilde anlamsız kelimeler söylemiş gibi baktı yüzüne hemşire.

-Doktor odasında, doktora bakın. O ilgilenecek.

En sondaki odaya doğru ilerledi, odada kimse yoktu. Ambulans şoförünün tıslamalarını duymazdan gelip doktora bakınmaya devam etti. Pes edip hemşirenin yanına döndü.

-Bekleyin, dedi hemşire umursamazsa. Gelir şimdi.

10 dakika sonra doktorun kendini gösterişi, küçücük havasız ıspanak kokulu bir odaya giriş, ambulans şoförünün yatakta çarşaf olmadığına dair serzenişleri, yeni moda adı personel olan hastabakıcıları bulmaya gidiş, keyiflerini bozduğun için personelin tripleri eşliğinde değişen çarşaflar ve yatağa kavuşma. Bu anlarda yine ruhu bedeninden ayrılıp bütün olanları uzaktan izliyor, yaşananlar sanki bir dizi kahramanının başına geliyormuş gibi yapıyordu. Son yıllarda hayattan sıkıldığı, sevmediği, acı veren anlarda bu küçük oyunu oynuyordu. Başka biri yaşıyor da o izliyormuş gibi yapardı.

-Biz gidiyoruz abla, bizden bu kadar. Sesi ile kendine geliyor tekrardan. Pazar günü çalışan sağlık çalışanları mı daha mutsuz yoksa hastalar mı karar vermek güç. Ücreti ödeyip ambulans şoförünü gönderiyor. Doktorun eline tutuşturduğu evraklarla yatış işlemleri bölümüne yollanıyor.

İşlemleri yapacakları kapıda bir yazı “YEMEKTEYİM”. Servis girişindeki güvenliğe elindeki evrakları gösterip geri yukarı çıkıyor. Havasız, ıspanak kokulu odaya dönüyor. Odadaki diğer üç yatak dolu. Başlarında birer kişi. Yemek yeme telaşındalar. Oturacak yer yok, duramıyor. Koridorda volta atmaya başlıyor. Neyse ki koridor yeterli uzunlukta. 5. Turda pes edip tekrar aşağı iniyor.

Doktorun kaldırmadığı blokaj, tekrar doktoru bulma, yatış işlemlerine iniş, bekleme, bekleme ve biraz daha bekleme sonucunda işlemleri hallediyor. Keşke sigara içiyor olsaydım diye düşünerek bahçeye atıyor kendini.

1,5 yıl önce eline tutuşturulan bez reçeteleri ile ilk gecelerinde tek başına ağlama krizine girdiği aynı köşeye gidiyor. Hayır ağlamayacak. Gözlerini kapatıp sakinleşene kadar sayıyor.

Pazar günü çalışan mutsuz insan suratları ve onların kaprisleri eşliğinde en berbat iki saati atlatıyor. Yerleşme bitti, gerisi anlamsız bekleyiş.

4-5 saat boyunca bahçe, koridor ve oda arasında git gel yaparak vakit geçiriyor. Bir işe yaramadığını iyice farkedince gitmeye karar veriyor. Vedalaşıp, onları orada bırakıp eve dönüyor. Durakta tam karşıdaki camlardan hangisinde olduklarını bulmaya çalışıyor. Uzaktan otobüs gözükünce pes ediyor.

Otobüse biniş, dalıp 3 durak geç iniş, boş manasız yürüme, sonunda eve varış.

Anahtarla kapıyı açıyor, içeri girmeden kapının tam karşı odasındaki boş yatağa ilişiyor gözü. Göğsü sıkışıyor. Ayakkabılarını çıkarmaktan vazgeçiyor geri kapatıyor kapıyı. Kendini sokağa atıyor. Yürümeye başlıyor.

[birdepresifhikayesi]

Bir fotoğrafa ne kadar uzun süre bakılabilecekse o kadar süre baktı.

Baktıkça bir şeyler eksildi içinde. Giderek büyüdü, büyüdü.

Koca bir boşluğa dönüştü.

Kalktı, bir bardak su aldı. Eksikliği suyla doldurmak ister gibi içtikçe içti.

Midesini dolduran su kalbindeki boşluğa ulaşamadı.

Sonsuza kadar hissizleşmeyi diledi. 5N tadındaki sorular ile beraber fotoğrafı kapadı.

Raftan en sevdiği kitaba uzandı, her zamanki gibi cevapları kitaplarda aramaya başladı.

Sevgili Bilge ile başlayan bölüme geldi.

Dökülen iki damla yaşı her şey gibi elinin tersiyle silip okumaya başladı.

[birdepresifhikayesi]

Şimdi bir rüzgar çıkar gecede

Deniz kokusunu getirir

İncir ağacının yaprakları titreşir

Bir kedi atlar çöp kutusundan

Uzaktan bir köpek havlar

Genç kız yolunu kaybeder

Şimdi bir rüzgar çıkar gecede

Saçlarım savrulur

Kokun kokuma karışır

Ay göz kırpar

Bir çocuk yanımızdan dans ederek geçer

Benim kalbim sana meyillenir

Senin aklın sardunyalara kayar

Şimdi bir rüzgar çıkar gecede

Senin ellerini üşütür

Yarım kalmış cümleler dökülür karanlığa

Bir asma yaprağı uçar

Yolunu şaşırmış bir martı karanlıkta belirir

Şimdi bir rüzgar çıkar gecede

Yasemin kokusu getirir

Çıkmaz bir sokağı anımsatır

Pencereden Moonlight Sonata çalınır geceye

Bir yıldız kayar gökyüzünde

Sahipsiz bir dilek unutulur

Şimdi bir rüzgar çıkar gecede

Üstü kapatılmamış anılar boşluğa karışır

Parkta tahta bir salıncak salınır

Ayaklarım üşür

Bütün sokak lambaları söner

Yıldızlar kaybolur

Rüzgar diner

[birdepresifhikayesi]

Babam 40kusur yıl çalıştı. Aldığı emekli maaşı ile Gülbahçe'de köyde küçük bir ev yapabildi. Dişinden, tırnağından eksiltti bin bir hayal ile evi bitirdi. Sadece 2 yaz geçirebildi o evde. 3. yaz evden ambulans ile çıktı ve bir daha Gülbahçe'ye dönemedi.

Aklı, kalbi hala burada. İlaçlardan zihni bulandığunda kendini Gülbahçe'de sanıyor. Üst katta bir kahve mi içsek derken buluyorum onu ya da alt katta yatacağım ben bu gece diye söylenirken. Oysa İzmir'de yaşadığımız ev tek katlı.

Bu sabah Gülbahçe'ye gidiyorum dediğimde gözlerinde oluşan hüznün tarifi yok. Gülbahçe'de onun yatağında onsuz yatmanın hüznünün de bir tarifi yok.

Benim babam bütün bir hayatı boyunca sadece 2 yaz gidebileceği bir evi inşa edebilmek için çalıştı. Asla rahat etmedi, tatile çıkmadı, gezmedi. Hep erteledi. Emekli olayım hanımla Karadeniz'e gideceğiz. Şu dönemeci dönelim Adalara tura çıkacağız. Bu borç bitsin şurayı göreceğiz.

Hiçbirine gidemedi. Hiçbir yeri göremedi. Ne o dönemeçler bitti ne o borçlar kapandı. Kendi sağlığından oldu, sağdan sola dönemez bir halde kaldı.

Para, mal, mülk, borç, iş hepsi birer tuzak. Ayağımızdaki pranga her biri, boynumuzdaki zincir. Özgür olamıyoruz, kurtulamıyoruz.

Oysa en değerli iki hazinesi var insanın, sağlık ve de zaman.

Elimizden kayıp gitmeden doğru kullanmayı bulmak lazım. Çok geç olmadan özgürce yaşamak lazım.

[birdepresifhikayesi]

Kırık Pikap İğnesi

Neden ben tek başına çekilen tatil fotoğrafındaki gözlük camından yansıyan o kadın olamadım?

Neden sadece "ama" diye devam eden cümlelerin belirsiz nesnesi oldum?

Kendi hayatında bile başrole oturamamış biri kurtulabilir mi yan rol olmaktan?

Neden bazı fotoğraflarda gözlerde ışıltı ile bakılan o kişi olamıyorum da sürekli aynı parkın farklı banklarındaki gözyaşı oluyorum.

Bir kitabın en heyecanlı bölümü olmak varken neden aynı şarkıda takılan kırık bir plak iğnesi olmaktan kurtulamıyorum.

Dolunayın en parlak olacağı gece olabilecekken sıkıcı bir öğleden sonra olmayı tercih ettiğim için mi?

İnce belli porselen bir çay bardağı olmak yerine seramikten kulbu çatlamış bir kahve kupası olduğum için mi?

Neden?

[birdepresifhikayesi]

Bu gece son kez üzülüyorum sana. Yaşadığımız, yaşayamadığımız her şeyi o parktaki ağaç altına gömüyorum. Birkaç damla göz yaşı ile suluyorum tüm anıları. Daha fazlası akmıyor.

Bu gece son kez düşünüyorum seni. Beynimin kıvrımlarından siliyorum seni. Yüz hatlarını, gözlerini, ellerini, kokunu gömüyorum toprağa. En çok da kokunu.

Bu gece son kez dökülüyor adın dudaklarımdan. Bir fısıltı halinde göğe karışıyor. Ardından ekliyorum "neden o?"

Bu gece son kez dinliyorum o şarkıyı. İlk beraber dinlediğimizde aklında başkasıyla dalmıştın uzaklara şimdiyse yanında bir başkası. Ne aklında, ne yanında, ne kalbinde olabildim. Hiç oldum sadece gittikçe büyüyen bir hiç.

Bu gece son kez veda ediyorum sana. Çoktan gitmiş birine veda edilir mi bilmiyorum ama artık seni içimde taşımak istemiyorum.

Sana veda ederek kendimi özgür bırakıyorum.

Vazgeçiyorum.

En uzak ihtimalim beni neden sevmedin?

[birdepresifhikayesi]

Kimisi 100 yaşına kadar yaşar.

Kimisi 70'ine kadar.

Bazısı 50sini anca görür

Melekler doğar doğmaz ölür.

Bense 32 yaşında öldüm.

Babamın hastalandığı gün

Hayallerim yarım düşlerim eksik öldüm.

Kütüphanemde okunmamış kitaplarımla,

Listemde izleyemediğim filmlerle,

Aklımda göremediğim şehirler,

Giremediğim denizlerle,

32 yaşında öldüm.

Alamadığım karavanın penceresinden

Beraber dünyayı izleyeceğim adamı bulamadan öldüm.

Dudağımın kıyısında gülüşlerimle,

Kalbimden taşan sevgiyle

Zihnimde hayatımın fon müziğinin melodisi ile

Dünyadan koptum.

Ben 32 yaşında

Hiç yaşanamamış bir hayatın özlemi,

Yazılamamış şiirlerin eksikliğiyle

Hissedilememiş duyguların boşluğuyla

Yeryüzünde kayboldum.

Gidilememiş yollar,

sevilememiş adamlar,

içilememiş şaraplar bırakarak ardımda

Toprağa karıştım.

Babamın hasta yatağının başucunda

Annemin çaresiz bakışında, güçsüz kollarında öldüm.

Ben 32 yaşında

Koca bir hiçliğin ortasında

Tek

Başıma

Öldüm.

Kimse duymadan

Kimse bilmeden

Sessizce

Kendi kendime

Öldüm.

[birdepresifhikayesi]

Ben kadınım 12 yaşında evlendirilmek istemiyorum, okumak, çalışma hayatında yer edinmek istiyorum.Ben kadınım, akşamları sokakta tek başıma yürürken sahte telefon görüşmeleri yapmak, dolmuşta tek kaldığım için erkenden inmek istemiyorum. Ben kadınım eşimden şiddet görmek, ayrılmak istediğim için kurşunlanmak istemiyorum. Ben kadınım erkek yönetici mobbingi görmek, astların alaycı bakışlarına maruz kalmak istemiyorum. Ben kadınım sırf erkek diye benle aynı yetenekteki insanlara farklı görevler verilmesini, iş hayatında yok sayılmayı istemiyorum. Ben kadınım saçımın uzunluğu, eteğimin ölçüsüyle değil başarılarımla anılmak istiyorum. Ben kadınım bedenimle ilgili kararları kendim vermek istiyorum. Ben kadınım öldürülmeden, özgürce yaşamak istiyorum.