@birilerine - Tumblr Blog

Antidepresanda neyi çok seviyorum biliyor musunuz sizi şak diye donuk bir insan yapıyor aylardır anksiyeten ölüyordunuz belki ama şak kapandı üzgündünüz hoop bitti dümdüz duruyorsunuz böyle dümdüz ve duygu da oluşmuyor ee şuna kafayı yedin diyorlar Allah Allah nasıl ya diyorum o hissi bile hayal edemiyorum

İlk görüştüğümüz güne geri dönsem yemin ederim seninle asla ama asla aynı masaya oturmazdım sikeyim yolda öğrendiklerimi falan

Ben etimle kemiğimle nefret ediyorum bu dünyadan. Yemin ederim ki nefret ediyorum. Denk geldiğim çağdan, birlikte yürüdüğümü insanlıktan, kapkaranlık kalplerinden, hayatta kendilerinden başka hiçbir şeye yaşama imkanı bırakmayan bu insanlardan nefret ediyorum. 10 dakika haber okuyunca ağlamaktan gözlerimin şişmesinden nefret ediyorum. Hiç yaşasınlar değil. Hepsi yaşattığını yaşayarak ölsün. Hepsi ciğerleri yana yana ölsün.

Artık hayatımda olmayan ve olduğu dönemde de beni kötü etkileyen birinin beni hala kötü etkilemesi benim ona verdiğim bir güç aslında. Adı hala günümü kötü etkiliyor. Rüyamda gördüğümde tüm sabahım negatif geçiyor.

Hayatımda ilk kez özgüvenim yerleri siliyor ve ne yapacağıma dair hiçbir fikrim yok

Bir zamanlar özel sektörde değilken bayramları da çalışırdım çalışanları görünce o günler geliyor aklıma

Böyleydi biraz haftam

Kürsü çöküyor diyorum ne laftan anlamaz adamlarsınız canım

Hayatımı durdurma eğilimim çok yüksek. Böyle benden yaşça büyük biri oturup karşıma konuşsa keşke benimle. Çoğu günler sakinim. Ama bazen kopup gidiyorum.

Eski fotoğraf ve videolarıma bakıyorum 2023 e gitmem lazım ki bu adamın aklımda, kalbimde olmadığı bir fotoğrafımı bulayım. Lanet olsun ya.

Şey gibi bir yerde değilim bir daha sevemem falan. Geçtik oraları kaç yaşındayız artık. Severim sevilirim. Ama ben yemin ederim bu adamın en boktan zamanlarında yanındaydım. Akrabaları bile aramıyordu bu adamı. Ben yanındaydım. Benim emeğime yazık değil mi? Benim orada durmak için verdiğim emeğe sevgiye yazık değil mi?

Bitti dostlar. Bu ilişkiye iki senemi verdim. Kolay değildi. Ama ben değil o vazgeçti. Kötü günlerinde yanındaydım ama belli ki yine ilk harcanan ben oldum. Kırgınım ama kendi sevgim için çok üzgünüm. Umarım başka birine bu sevgiyi verdiğimde değen birisi olur.

Bazen kendimden çok yorulmuşum gibi hissediyorum. Bazen her şeyi çok zorlaştırıyormuşum gibi hissediyorum. Bazen tüm sorun benden dışarıya yayılıyormuş gibi geliyor. Önceden farklı hayatların varoluşuna çok inanırdım. Başka bir yerde başka bir şey beni mutlu ait keyifli hissettirebilir gibi gelirdi. Şimdi elimdeki her şeyin masada olduğunu biliyorum sanki. İhtimalleri şekillendirmek bi kenara dursun herhangi bir ihtimalim olduğundan bile şüpheliyim. Epi topu bu işte diyorum. Hepsi bu. Hayat dediğin şey elindeki kadar. Önceden bambaşka şeylere inanırdım. Bana güç veren şeylere. Şimdi kendime inanmak bile o kadar zor ki. Depresif değilim, perişan değilim, devamlı mutsuz değilim. Ben sanırım vazgeçtim.

Bugün ilk kez iş yerinde sinirden ağladım. Senelerdir iş hayatının içindeyim hiç sinirden ağlamamıştım. İlk kez bağlı olduğum müdüre iş yükümün altında eziliyorum şu an ki plalama ve beklenen termin tarihleri ile işlerin yetişmesi mümkün değil dedim. Manyak herif pazar gece 2 de attığı maili pazartesi yapmadın diye dönüş yapıyor üstüne görevlerini zaten tam yapmıyorsun diye bana laf ediyor. Olumlu tek bir şey yok ağzından çıkan her zaman olumsuz konuşuyor. Bana a işi verip bitince neden b işini yapmadın diyor. B yi bana vermediniz diyorum inisiyatif al diyor. İnsiyatif alıp iş yapınca da bu senin sorumluluğun değil neden yapıyorsun diyor. İş yükü mailime beni ilgilendiren bir durum yok gece çalış hafta sonu çalış bitir yazmış. En sona zaten tam teslim ettiğin iş yok gibi bir cümle eklemiş. Sinirden ağlarken patronum gördü geçiştirdim ben ama odasına çağırdı iş yüküm biraz yoğun bu şekilde son dakikaya iş yetiştirmek benim tarzım değil ben işlerimi gerekli zaman aralığında tam odak hazırlamak isterim dedim. Müdürüne söyle bir çaresine baksın bu senin stres olacağın bir konu değil biz biliyoruz senin nasıl çalıştığını sıkışmasan söylemezsin dedi. Ben de müdürüm ile görüştüm ama termin tarihlerim belli sebeplerle katı bir noktada sanıyorum bu nedenle yetişmesi gerekecek dedim. Olmaz öyle bu şekilde çalıştırmam seni dedi ben konuşurum sen çık hadi dedi. Şimdi sanki ben bu adamı ispiyonlamışım gib olacak. Konu saçma sapan bir halde.

Herkesin kendini çok eşsiz sanıyor olması da bana garip geliyor hep. Değiliz ya aslında. Hiç değiliz hem de.

Yetişkin hayatımın en zor ilişkisi içerisindeyim. Çevremde bu kadar zor başka hiçbir ilişki yok. Toksik kavga gürültü bir ilişki değil. Erkek arkadaşım dünya üzerinde çok az insanın başına gelecek bir durum yaşıyor. Ve inanılmaz zorlanıyor. Uzun bir zamandır bu durumda ve ilişkiye de çok ciddi yansıyor haliyle. Herkes bırak git gençsin yeniden seversin buna katlanılmaz falan diyor. Ama onunla güldüğümüz bir an bile her şeyden daha kıymetli geliyor. İlişkisini anlatan akıl isteyen biri de değilim bu arada. Ona rağmen salak mısın çekilir mi diyen çok oluyor. Hiçbir ilişki kolay değil ama hayat arkadaşı dediğimiz kişi zorlandığınız yerde bırakmayacağınız kişi değil mi? Ben mi yanlış bakıyorum? Bırakıp gitsem hep kafamın arkasında bir yerde kalmayacak mı benimle bu adam? Hayır bir de sorun adam değil sorun adamın üstüne aynı anda bi dünya yük binmesi. Bazı kalıplar bana konu ilişki olunca hep çok garip geliyor gerçekten.

Günaydın dostlarım nasılsınız

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs