roma★
RMH
oozey mess
if i look back, i am lost
ojovivo
YOU ARE THE REASON
No title available
$LAYYYTER
we're not kids anymore.
titsay
AnasAbdin
Misplaced Lens Cap
art blog(derogatory)
styofa doing anything
Claire Keane
JBB: An Artblog!
TVSTRANGERTHINGS
No title available
Sade Olutola
wallacepolsom
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Portugal
seen from United Kingdom
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from United States
@birtutamelodram
Hiçbirimize zaman geçmez gibi geliyordu ama bu hesabı açalı 7 yıl, bırakalı 3 yıl, arada bir uğrayıp post atalı da 1 yıl falan olmuş. Beklediğiniz bir şeyler varsa ve zaman çok uzun geliyorsa, gelmesin.
güncelleme ✨
hesabı açalı 12 yıl, bırakalı 8 yıl, arada bir uğrayıp post atalı 1.5 yıl falan olmuş. aynen geçerli son cümlem; GELMESİN.
arada dönüp dolaşıp kendimizi burada bulmamızın ya da aklımıza düşenin bura olmasının sebebi ne? eski zamanlar özlemi mi, eski duygular özlemi mi yoksa insanın eski kendine olan özlemi mi? yine yıllar sonra geldim, baktım, kurcalıyorum. sonra içimden bir ses duyuluyor, ben duyuyorum ama size duyurmamak için başka cümlelere sığınıyorum. oysa en çok cümlelerle burada bağlıydık birbirimize ve belki de birçok yerde. o ses diyor ki: insan hangi zaman diliminde olursa olsun veya geçmişte ne kadar kötü zamanlar geçirirse geçirsin, en büyük limanı yine kendidir. yine en çok kendine sığınmak ister insan. atsan atılmaz, satsan satılmaz bir kendi var insanın. böyle de hisler işte, lan çok yaşlandık.
aklıma biri düştü ve bi tek buradan iletişim kurardı benimle... hiç iyi bitmedi belki kurulan iletişim ama keşke burayı okuyup bana yeniden yazsa. merak ettim...
buraların değerini bilememişiz hissiyle geldim, gidiyorum. 2011-2015 dönemleri ne güzeldi özellikle. 10 yıl geçiyor ama bazı anıları arada hatırlamak için buraya girme arzum hiç geçmiyor.
31.05.20
oruç aruoba’yı kaybedince aklıma burası geldi. ilk oruç aruoba’mı bu hesabı açtığımda okumuştum, ilk kez kısacık iki kelimeyle bu hesapta üzülmüştüm. ben uzun uzun anlatırken, daha kısa yoldan da perişan olabiliyormuş insan, bu hesapta öğrenmiştim. gelmek istedim, yazdığım, çizdiğim, güldüğüm, ağladığım, eğlendiğim, bir sürü garip geyiği seve seve takip ettiğim, yer yer hiç bilmediğim insanlarla dertleştiğim bu hesaba bi girmek istedim. mesela gezi bugün 7 yaşında, bu hesabın içinde bir gezi postum vardı, hala paylaşılıyor. bir şeylere direnmişiz, bazı şeyleri buradayken geçirmişiz, bilemedim, duygulandım. bazı kötü şeyler insana başka anılarını hatırlatıyor, belki daha kötüsü olduğu içindir belki iyileri hatırlayıp o kötüyü silmek için bilmiyorum ama hepsi, her şeyiyle ve herkes kendi oluşuyla çok güzel. şu an bi değişik hissettim ama bu hissi sevdim. bazı güzel şeyler, böyle yaşamaya devam edecek.
bir şeyler değişsin istedik her zaman, oysa hiçbir şeyi değiştirmek zorunda değildik ama biz bir şeyler değiştiğinde iyi olur diye inandırmıştık kendimizi hep. inanmak zorunda hiç değildik.
Demokratik toplumlarda bir kişiye yapılan haksızlık bütün topluma karşı yapılmış sayılır. Bu bilinç yerleştirilmedikçe, haksızlıkların ve adaletsizliklerin önüne geçmeye olanak bulunamaz. Bana dokunmayan yılan bin yaşasın felsefesi toplumun bütün bireylerini sarar ve birçok insan ''adam sen de...'' bencilliği ve bireyciliği ile yetişir. Herkes kendi küçük dünyasının kabuklarında, sessiz sedasız yaşamayı hüner sayar. ''Sen mi kurtaracaksın?'' gibi sorularla kavgadan gürültüden uzak tutulmak, günlük yaşantının mutluluk zırhlarıyla sarılıp sarmalanmak hiçbir yasanın suç saymadığı ve birçok insanın da küçük görmediği bir yaşam biçimi olarak belirir. Beni düşünmüyorsan çocuklarını da mı düşünmüyorsun gibi duygusal tepkilerin gözdağlarıyla sıkıştırılmış sorumluluk duygularının sınırladığı insanlar, yaşamlarında bir başka mutsuzluğun gölgeleri ile boğuşup dururlar öylece. Düşündüklerini bir kez bile yüksek sesle söyleyememiş, öfkesini karşısındakinin yüzüne hiç haykıramamış bir insanın bilinç ve duygu dünyasında doğan girdaplar belki de sabah akşam boğmuştur bu kişiliğini. Kendi kişiliğinin katili olmak da güç iştir basbayağı. Susmak... susmak, hep susmak. Konuşmamak, konuşmamak... Üstlenilen görev budur bütün yaşam boyunca. İnsanları saran küçük çemberler büyüye büyüye demokrasinin boynuna bir halka gibi geçer. Suskunluk kural, konuşmak ve eleştirmek de kural dışı olur bir süre sonra. Bir kişiye yapılan haksızlığı her insan yüreğinde ve bilincinde duymalıdır bütün ağırlığınca. Bu sorumluluk bilinci kurulmamışsa, her yeni haksızlık bir kader gibi benimsenir bütün toplumda.
Suçlular ve Güçlüler - Uğur Mumcu
Bir tatlı huzurunuz varsa alırız.
"Yaradılanı severim yaradandan ötürü ama benim gibi düşünürse" anlayışının terk edileceği günlere uyanmak istiyorum. Farklı bir fikrin beyan edilmesi "tü kaka" olmamalı. Her insandan aynı tepkileri bekleyip alamayınca "örgüt sempatizanı" etiketi yapıştırılmasın mesela. Bir kere olsun bir şeyi sorgulama şansı tanısın insanlar kendilerine. Eleştiri ve aşağılama arasındaki farkı ayırt edebilsinler. Güneş doğuyorsa herkesin üzerine doğuyor ama neden sadece birileri aydınlansın ki? Herkes gülsün. Herkesin gülmesini istemek de teröre dahil edilmesin. Sevgi istiyoruz, karışmam dedikten bir saniye önce yedi ceddine kadar yargılanmak değil. Sadece sevgi. Artık şu "bir tatlı huzur kalmamış lan" algısından kurtulup Kalamış'tan alma vaktidir.
tamam oldu dediğim her şeyin kapısından geri döndüm, sonra kendime şey dedim: ‘’yok canım kapı kapanmamıştır, ben kapıyı beğenmemişimdir’’ utanmadan bir de buna inandım, sonra daha pozitif olmam gerektiğini düşünerek ‘’kapanan her kapı daha güzelini açmak için kapanmıştır’’ diyen iki kişisel gelişim kitabı okuyarak nirvanaya ulaşan ablalara döndüm. peki sonra ne oldu? hiç işte, kapanan kapı kapanmış oldu, açılan kapıyı da biz göremedik, bir yerde bir gün bir şey olacaktı ama her şeyden de bir anlam çıkarmaya gerek yoktu. kulağımda da şu sözler: ‘‘İŞTE BU KAPI, İŞTE BU DA SAPI’‘ teşekkürler mirkelam, neden koştuğunu anlıyorum.
Hiçbirimize zaman geçmez gibi geliyordu ama bu hesabı açalı 7 yıl, bırakalı 3 yıl, arada bir uğrayıp post atalı da 1 yıl falan olmuş. Beklediğiniz bir şeyler varsa ve zaman çok uzun geliyorsa, gelmesin.
AA TUMBLR.
Davranışlarına anlam veremediğiniz, sevgisizliği yüzünden hiç mutlu olamayacak insanların varlığını hayatınızda etkisiz hale getirebilirsiniz ama onların davranışlarına anlamlar yüklemeye çalışıp, sorunlarını çözemezsiniz. Sorun da çözüm de insanın kendi içindedir. Onun ulaşamadığı ya da ulaşmak istemediği yere, siz hiç ulaşamazsınız. Yorulmayın.
geldim ve kendi anılarıma baktım, ne çok şey değişmiş ama hala her şey çok saçma.
sevgilim, senin alternatif tıpla bir ilgin olmalı, yoksa neden iyileşeyim ki?
Biri istediği için değil, kendiniz öyle istediğiniz için bir şeylere karar verin, bir şeyleri yaşayın. Birileri sizin hayatınızda ertesi gün olmayabilir ama siz hep kendinizle olmak, kendinize yer yer katlanmak ve yaşamak zorundasınız. Karşı taraftan da bu yüzden fazla bir şey beklemeyin. Sizinleyken sizin zorunuzla bir şeylerden vazgeçiyorsa hele, oturun bir kez daha düşünün; çünkü hiç kaçarı yok bir gün her şey patlak verecek ve siz ondan uzaklaştığınız zaman aslında hiçbir zaman ‘’sizin istediğiniz gibi biri’’ olmadığını göreceksiniz. Hazırlıklı olun.
ikibinonbeş.
çok güzeldi, çok güzeldik, çok kötü oldu, çok kötü olduk, çok güzel şeyler oldu, çok güzel şeyleri kaybettik, çok kötü şeyler oldu, bir kez daha oldu, bir kez daha ve bir kez daha. çok çalışmaya başladık, çok inandık, çok çabaladık, çok hayal kırıklığı oldu, çok düştük, çok yeniden kalkarız dedik, çok yeniden kalktık, bir daha düştük, bir kez daha kalktık, olduğu kadar yürüdük. çok üzüldük, kendimizden başka birçok şeye üzüldük, hiç bizle olmayan insanların hikayelerine üzüldük, hiç bilmediğimiz insanlarla birlikte öldük, çok yaralandık. çok öfkelendik, çok kustuk, çok nefret ettik, çok affettik, çok yapmaz bir daha dedik, çok yaptılar bir daha, bir daha ve bir daha, çok salak hissettik, belki de çok salaktık. çok kararlar aldık, çok kararlardan döndük, bazı kararları uyguladık, çok güveniyorduk ama çok pişman olduk. çok büyüdük, her yeni gün bir yıl gibi geldi, çok bildiğimizi sandık, çok saçmaladık, çok ağladık, sonra çok güldük, çok aradaydık. çok ne yaptığımızı bilmedik ama çok da kendimizden emindik, çok mütevazi ve çok burnu diktik, çok insandık ama çok insan olamadık, çok kalabalıktık ama çokça bir arada olamadık. ve bize çok yazık oldu, bize çok yazık oluyor ve bize çok yazık olacak hissi bu yılda devam ediyor. çok üzgünüm.
biraz üzücü, hangi insanı hangi senenin sonunda ya da başında kaybettiğini hatırlayamamak, belki de birazdan daha fazla.