bitmeyen karanlığın kapladığı ruh

cesaret edemem

[bitmeyenkaranlik]

her gece tekrar tekrar işlenen bir cinayet gibiyim

fakat hiçbir sabah yatağımda ölü bulunamadım

[bitmeyenkaranlik]

Çok kısa süre önce tartışma da yalnız bıraktığımı, tek başına bıraktığımı, sorunları kendisini "tek başına" aşması gerektiğini öğrendim. Kendimi iyi birisi sanıyordum, kendimi ilişki de sevdiğim insanın yanında olan birisi sanıyordum, söylediğim sözler ağır sözlermiş. Gene kendimden nefret ettiğim saatlerdeyiz, dün gece de yaşamıştım bu duyguyu, 5 ayın öncesinde çoğu zaman yaşadığım duyguyu unutmuşum, hatırladım, kendimden daha önce nasıl nefret ediyorsan aynı duyguyu yaşıyorum. Sevmek yetmiyor karşındaki insanı kırmamak için bunu öğrendim. Tartışmaları bitirdiğimizi düşünüyordum meğer bitmemiş oluyormuş, kendi kendine halletmesi gerekiyormuş. Bunları yaşatmışken insan neyi nasıl telafi eder. Her şeyi yapsam da bundan sonra ne fayda? Kırılmış bir insan nasıl onarılabilir, belki güveni kırılmıştır nasıl bilinebilir? Söylemediği neler var kim bilir içinde? Neleri halletmeye çalışıyor hala içinde? Ne yapabilirim? Düşünmek bitiyor insanı, durmuyor bu hafıza sürekli gözümün önüne geliyor yaşattıklarım. Ben de kendim halledeyim dediğimde "neden, sevgiliyiz biz yalnız bırakmam ben seni" dedi. Ne ara bu hale geldim ben?

[bitmeyenkaranlik]

Kalp kırmaktan başka bir boka yaradığım yok. Heves kırmaktan başka bir boka yaradığım yok. İşe yaramaz aptalın tekiyim. Benden adam olmazmış bunu çok iyi anladım ben. En güzel günümüz gelirken önceki gece bütün hayalleri, hevesleri yıkmadan başka bir şey yapmadım. Kendimi tebrik ediyorum ve ben hiçbir şeyi haketmiyorum. Ne yaşıyorsam bana müstahak. Anladım; fazla mutluluk şımartıyor beni, anladım sevilmek şımartıyor beni. Kendime sahip olamadan yaptığım ve bana göre hiçbir anlamı olmayan hareketler sevdiğim insanı kırıyor. Eee ne işe yarıyorum ben mutlu edemeyeceksem ? Anladım, ben bir hiçim, hakettiğim yerdeyim. Demek ki neymiş, ben mutluluğu, sevilmeyi, düşünülmeyi haketmiyorum. Hem kendimi hem onu yoruyorum, üzüyorum, yıpratıyorum. Onu haketmiyorum...

[bitmeyenkaranlik]

uzun zamandır buraya uğramıyordum, içimi dökmek için girdiğim bu yere bu defa yüzüm gülerek geliyorum, hayatımın belki de en mutlu zamanlarını yaşıyorum. uzun aradan sonra bu defa birisini seviyorum ve onun da beni sevdiğine inanıyorum. daha çok yeniyiz bu gün 16. gün birlikte oluşumuzun. birbirimizi çok hızlı tanıdık ama sanırım seviliyorum bu kez, samimiyetine güvendiğim birisi tarafından hemde. Nasip olur mu bilmiyorum, Allah kaderimize yazmış mıdır bilinmez ama bir sene sonra gelip bu gönderiyi alıntılayarak hala mutlu olduğumu yazmak istiyorum. sonra ikinci sene üçüncü sene derken kim bilir, parmaklardaki yüzüklerin, imza atılan bir defterin fotoğrafını görürsünüz burada. mutluluğum bozulmasın istiyorum çünkü ilk defa sevildiğimi hissediyorum, ikimiz de temiz ve saf duygularla seviyormuşuz gibime geliyor ve sen her kim okuyorsa senin de bu mutluluğa ulaşman ve o ebedi hayata gidene kadar, gözlerinle son kez görene kadar, son nefesini verene kadar bu mutluluğunun devam etmesi için dua ediyorum. teşekkür ederim...

[bitmeyenkaranlik]

Hani her şey daha iyi oluyordu, hani daha mutlu oluyorduk? Sevdiğim kadını ağlatmışım bu gün, nerden bilebilirdim bu denli üzeceğimi? Farkında olmadan söylediğim o ufak söz 'ki bana göre bir şey söylememiştim çünkü mutluyken söylediğim güzel bir sözdü' nasıl bir insanı ağlatacak raddeye getirebilir. "Kendimi güle deli gibi aşık olup yapraklarını yiyen bir kurtçuk gibi hissediyorum" Güya kırmayacaktım, üzmeyecektim, güya o gözyaşları sadece mutlulukta akacaktı. İyileştirmesi gereken adam üzdü, güldürmesi gereken adam ağlattı, güvenmesi gerektiği adam belki güvenini kırdı. Sırdaşı olmam gerekiyordu, en yakın arkadaşı olmam gerekiyordu, hayat arkadaşı olmam gerekiyordu, her şeyi olmam, herkesi olmam gerekiyordu. Bana "her şeyimi paylaşabilirim sandığım kişi tarafından böyle hissetmek yerimi hatırladım ben yerimi biliyorum" dedi. Neyim ben, kimim ben? Sırdaşı olmam gerekirken ne oldum. Hiçbir şeyi mi, hiç kimsesi mi oldum. Sanırım onları bile haketmiyorum. Ne yaptım ben? Çok mu mutlu ettim, çok mu güldürdüm? Kim oldum ben? Eskiden kimsem gene ona dönüştüm. Kafamdaki düşünceleri susturamıyorum gene, ne işe yaradı mutluluk? Sanki kendi sesim düşünceleri tek tek kulağıma fısıldıyor ve susmuyor. Yaptım yapacağımı gene kaybettim. Hayatıma girmesini istediğim ilk kişiyi kaybettim. Hani iyi birisiydim ben? Madem öyleyim neden böyle oldu, neden ağlattım gözlerine bakmaya kıyamadığım insanı? Yüzünün her zerresine hayranlıkla baktığım insanın neden yanaklarında gözyaşı var? Neden uyku uyuyamamasına sebep oldum ben? Ne yaptım ben şimdi, ne farkım kaldı onu üzenlerden? Ne farkım kaldı kırıp dökenlerden, ne farkım kaldı? Haketmiyorum onu, haketmiyorum iyiliğini, haketmiyorum hiçbir şeyi sanırım. Yarın nasıl bakarım gözyaşlarını akıttığım bir çift göze? Ya parlayan gözlerinin solmasına sebep olduysam? Sıkıldım, yoruldum yaşamaktan ama öbür tarafa da elim boş gidiyorum. Bitkinim artık hayal kuramıyorum. Bitkinim artık nefes alamıyorum. Bittim...

[bitmeyenkaranlik]

uzun zamandır buraya uğramıyordum, içimi dökmek için girdiğim bu yere bu defa yüzüm gülerek geliyorum, hayatımın belki de en mutlu zamanlarını yaşıyorum. uzun aradan sonra bu defa birisini seviyorum ve onun da beni sevdiğine inanıyorum. daha çok yeniyiz bu gün 16. gün birlikte oluşumuzun. birbirimizi çok hızlı tanıdık ama sanırım seviliyorum bu kez, samimiyetine güvendiğim birisi tarafından hemde. Nasip olur mu bilmiyorum, Allah kaderimize yazmış mıdır bilinmez ama bir sene sonra gelip bu gönderiyi alıntılayarak hala mutlu olduğumu yazmak istiyorum. sonra ikinci sene üçüncü sene derken kim bilir, parmaklardaki yüzüklerin, imza atılan bir defterin fotoğrafını görürsünüz burada. mutluluğum bozulmasın istiyorum çünkü ilk defa sevildiğimi hissediyorum, ikimiz de temiz ve saf duygularla seviyormuşuz gibime geliyor ve sen her kim okuyorsa senin de bu mutluluğa ulaşman ve o ebedi hayata gidene kadar, gözlerinle son kez görene kadar, son nefesini verene kadar bu mutluluğunun devam etmesi için dua ediyorum. teşekkür ederim...

[bitmeyenkaranlik]

Yılın ilk gerçek karı yağıyor bizim gökyüzümüzden, hayallerimizdeki gibi ama artık biz çok eksiğiz.

[bitmeyenkaranlik]

dünya anlamını tümüyle yitirmişse gözyaşlarının bir anlamı kalır mıydı

[bitmeyenkaranlik]

"Kar yağıyor usul usul, olsan beraber izlerdik. Sen kadar güzel olmazdı gerçi."

[bitmeyenkaranlik]

"Yolunu kaybettiğin her an gökyüzüne bak. Yıldızlar doğru yolu işaret eder."

[bitmeyenkaranlik]

Sizi anlayan birisi bulunca kendinizi değerli hissediyorsunuz ve bu sırada onu anlayıp anlamadığını bilmiyorsunuz. O da onu anlayan birisini bulunca sizi anlamayı bırakıyor. Sonra, hepiniz biliyorsunuz.

[bitmeyenkaranlik]

İçimi dökesim geliyor satırlara, insanları sıkmamak için vazgeçiyorum. Bir gün dolup taşacağım ne zaman 

[bitmeyenkaranlik]

Çok yağmur yağıyor, ellerini camdan uzatsanda beraber ıslansa ellerimiz 

[bitmeyenkaranlik]

Acı çekiyorum dediğimde, yoruldum artık dediğimde hep dinlen geçer dediler. Bir kişide çıkıp neden diye sormadı.

[bitmeyenkaranlik]

Tek bir hayale tutunmuşum, nefesi ondan almaya çalışıyorum. O da olmasa ne yapacağım bilmiyorum

[bitmeyenkaranlik]

İnsanları sürekli sıktığımı düşünerek yazmaya çekinmek de benim lanetim sanırım

[bitmeyenkaranlik]

Seni sen yapan özelliklere aşık olup sonra senden o özellikleri almaya çalışıyorlar

[bitmeyenkaranlik]

sorun şu ki,artık kafamı yastığa koyduğumda hayalini kurabileceğim pek bir şey kalmadı