Det er rart å tenkje på at kvar dag er den siste. Ja, for kvar dag som går har du ein dag mindre av det totale antal dagar x livet ditt består av. Ikkje veit me når det seier stopp. Enten det er av sjukdom, ulykker eller eigne val. Desto viktigare er det å gjere noko fint kvar einaste dag, enten for deg sjølv eller andre. Det er særdeles vanskeleg å tenkje på viss ein har ein kjip dag på jobben eller på privaten. Men, ein god latter forlengar livet. OG det er VIKTIG å hugse på.
I mange år tenkte eg at det viktigaste var å bli ferdig med doktorskulen fortast mogleg. For det var jo etterpå l.i.v.e.t. skulle byrje, men det stemte jo ikkje i det heile tatt. Eg snudde livet opp ned og det er det luraste eg nokon sinne har gjort. Det fekk meg til å innsjå at kva du gjer med livet ditt er ditt eige val. Det finnast mange unnskyldningar for kvifor du ikkje reiser, kvifor du ikkje finn den jobben du vil ha, kvifor du ikkje har fine folk rundt deg, men det er til slutt berre unnskyldningar. For du kan velje vekk ting, prioritere annleis og dermed gjere det du faktisk vil. Den einaste som stoppar deg er nemleg - deg sjølv.
For min eigen del har ikkje dette betydd at livet er superdupert kvar einaste dag. Eg har mange kjipe dagar, men det er jo også ein del av dette merkelege greiene kalt livet. Men det er mine eigne val som har ført meg hit. Og det føles himla godt å tenkje på. Også på dagar som er litt grå.
Neste gong du tenkjer du vil noko; GJER DET, DA!
Om det endar i katastrofe, så har du vertfall ein god historie på lager. Går du inn i livet med eit opent sinn, så er sjansen for at du får masse fine opplevingar stor. Enten det omhandlar vekentlege epostar frå ein 80 år gamal mann frå Gran Canaria, få ny bra musikk frå fremmede folk, gje nokon sin aller fyrste klem frå ei jente(!) eller snakke om livets twists&turns med nokon som heiter O.B. (tampong-filosofi)
Folk er folk, og gjev du dei ein sjanse kan du få utruleg mykje igjen.
Etter eg deltok på det katastrofale datingprogrammet på tv (ja, det er lov å le) trudde eg at eg skulle dø av skam. Men det har ført til uendeleg mange rare augneblink og mykje bra latter. Det same som då eg tok feil dag av eksamen i augesjukdommar. Det var skikkeleg flaut, og særskild då eg måtte som tillitsvald ringe til fakultetet å spørje om eg kunne få ta den neste dag. MEN! Til tross for ein skikkeleg smell for stoltheten, så blei det ein god historie, og det letta kanskje ørelite på eksamensstemninga. For det viste seg at ein faktisk ikkje døyr av å gjere stooore blemmer som dette. (uten at det skal gjenta seg igjen!)
Reduserer ein forventningane til kva livet skal vere, til kva du skal oppnå, klare eller vere, så får du det mykje betre. Og får du det mykje betre, så blir livet ditt betre og mulighetar opnar seg viss du er klar for å ta dei.
Så legg igjen skeptisismen og lev som Francis seier; like a dream!
turnnoffyourmind
origamiaround
gummygunk
izzy806
ellievsbear
andulkaphoto