Derdim var, sıkıntım var, anlatamıyorum tam nedir.
Hayal kırıklıkları topağı halinde ilerleyen bir hayat hikayesinin içine düştüm. Yetersiz okul, yetersiz beceriler, yetersiz sosyal çevreler, yetersiz (yerine getirilmeyen) vaatler, tutulmayan sözler, bir çırpıda harcanan emekler, sanki daha önce hiç gerçek konuşulmamışçasına bir çırpıda söylenmiş, hayasız ve sabahsız yalanlardan ibaret bir utanç topağı izliyorum etrafımda. Duvarlar olup büyüyorlar, büyüyorlar, büyüdükçe eskilerine de ekleniyorlar, onlar büyüdükçe ben küçülüyorum, küçüldükçe yalnızlaşıyorum, korkaklaşıyorum, uzaklaşıyorum.
Duymam gereken bazı sözler var, asla duymayacağımı bildiğim sözler. Utanç duygusunun altında ezildiğini bildiğim sözler, sesi soluğu kesen sözler bunlar. Gerçek, elle tutulup gözle görülebilen, havada asılı kalmış, ama asla ağızdan çıkmayanlar. Söylense hiçbir şeyi değiştirmeyecek, hiçbir anlam taşımayacak, ancak söylenmeyince insanı bir noktada düğümlü bırakan şeyler.
Bunların yanında, benim eksiklerim de çığ gibi büyümeye, gözüme batmaya başlıyor. Yetersizlik hissinde süreklilik, süreklilik, süreklilik, her sabaha korkuyla, gerginlikle uyanmak. Meşguliyetsizlik, bir yolculukta olmama hissi, ulaştığım bir yer olmamasının bilinci. Savrulma, savrulmaya devam etme, tutunamama, tutunabilsem de tekrar düşeceğime emin olma huzursuzluğu.
Yalan sevgiler. Eksik hayaller, kurulamayan güven duygusu. Benden saçma sapan beklentiler, benim saçma sapan (eksiklikte ve fazlalıkta) beklentilerim.
Başımın üstünde denizler, okyanuslar var, nefesim bitiyor. Dibe bırakıyorum kendimi, artık ayaklarım kuma değmeli, çok battım. Değmeli ki kendimi denizlerin okyanusların üstüne; dalgalara ve köpüklere, yıldızlı yahut bulutlu gökyüzüne itebileyim, nefes alabileyim yeniden. Ama o bile hayal kırıklığı; yer, taş, toprak bile olması gereken yerde değil.
snowghoul
gummygunk
yousharknotpass
dededos
tangentwithtanner
origamiaround
2087
