@calidusu - Tumblr Blog

Çok uzun zaman oldu. Çok kez aradım, çok kez çakıldım. Daha dibi göremem dediğim tüm günler beni bekledikleri yerden canlandı ve yenilerini gösterdi. Olumlamalar yaptım. Okumalar yaptım. İnanmasam da bir şeyler yaptım. Çok sancılıydı. Kayıplar verdim. Kazandıklarım oldu. Yeni alışkanlıklar edindim. Yolculuklar yaptım. Riskler aldım. Çok korktum. Çok bekledim. Günlerce istedim. Saniyeleri işleye işleye didindim bir duyguyu anlamlandırabilmek için. İsyan ettim. Pervasızlığın içinde yüzdüğüm günler oldu. Çok uzattığım sohbetler oldu. Bırakıp gittiklerim oldu. Zordu ama yaşanmasa ne olurdu bilmiyorum. Buralarda birileri kaldı mı, onu da bilmiyorum. Ben yalnızca devam etmek istiyorum. Nereden devam edebilirsem oradan. Sadece devam etmek. Yeniden “ Merhaba!” demek.

Merhaba.

guzyazi-deactivated20221220

Son bir yıldır olumsuz duygularla kuşatıldım. Bana ulaşmaya çalışan tüm güzel duygulara barikat kuran şeytanımın adı kaygı. Ne yapsam başka bir şey yapmam gerekiyormuş gibi bir gerginlik, nereye gitsem olmam gereken yerden çok uzaklaşmışım gibi bir telaş, kiminle olsam yalnız kalmam gerekiyormuş gibi anlamadığım bir tahammülsüzlük... ile tükeniyorum. Üstelik ne o eylemi ne o yeri ne o yalnızlığı bulabiliyorum.

Merhaba ben 21 yaşındayım. 21 yıldır hayattan zevk aldığımı hatırlamıyorum. Aslında 6-7 yaşından sonra böyle oldum. Hayattan zevk almadım, evet anlık gülümsemeler ve mutluluklar var tabi ki ama genel olarak çok mutsuzum. Neredeyse amaçsızca umutsuz bir hayat yaşıyorum. İçimde ölmüş gibi. Hiçbir şey arzum yok. Ne yapmalıyım? Bu neden oluyor? Bu durumdan çıkmak istiyorum ama çıkamiyorum bir anda hiçbir şey yapmama isteği oluyor . Kendime bile bakamıyorum.ne yapmaliyim bilmiyorum 😢

İnanın bana bunlar yazıldığında elimden bir şey gelmemesi çok çok üzüyor beni, ne yazık ki psikoloji alanında henüz bir eğitim sahibi değilim, fakat olsaydım da ne yapacağınızı söylemek için uzun uzun konuşmak, sizi tahlil etmek gerekirdi. Şu aşamada ne yapacağınızı söylemek hadsizliğine kalkışmam.

Elden bir şey gelmeme, hiçbir şey arzulamama, eksik hissetme, ne olursa olsun keyif alamama, daima hüzünlü hissetme ve mutlu olamama, yarım yaşıyormuş hissi ise tüm bu yaşadıklarınız kuvvetli biçimde on altı aydır ben de yaşıyorum. Aralıksız.

Fakat yine de depresyon çok karmaşık ve zor bir süreç. Seviyeleri çok farklı. Depresyonda mıyım, bilemiyorum. Ama nasıl hissettiğimi soran birine kısaca “ depresif” derdim herhalde. Yardım almak gerekiyor. Sizinki epey uzun bir süre. Yardım almanızı, uzman birinden fikir edinip yolunuzu acilen çizmenizi öneririm.

Hayat gerçekten öyle hızlı akıyor ki, bir günü bile şu anlattığınız duygularla geçirmek tam anlamıyla ziyan olmak bana göre. Ben de hissediyorum bunu, sınavımın geçmesini bekliyorum. Yakın zamanda yardım alacağım. Siz de benim gibi daha çok gençsiniz. En başından gidişatı ve kendini görmek, biraz da olsa görmek şart bence. İpleri ele almak lazım.

Bu şehirden, bu duygulardan, bu “ ben “ olmayan her şeyi üstümde taşıyışımdan, sözlerin ve yargılarının gölgesinde kalmamak için hem kendime, hem dışarıya direnişimden, suyumu bulandırmaya çalışanların az kalsın bunu başarmalarına izin verecek olan bu Ülkü’den, aradığımı bulamayışımdan, ne aradığımı ve aramadığımı bilmeyişimden, kendime sanki evden çıkmadan yanıma almayı tembihlediğim ama kapıyı çekmeden ne olduğunu unuttuğum o şeyi bir türlü göz ardı ettirmeyen ve her kırıntısı trilyonlarca kuşkuyu doğuran bu telaştan, hiç kaybolmayan ve insanı çileden çıkaran bu yuvasızlık, boşluk, temin edilemeyen huzurdan kurtulmaya gün sayıyorum.

Mutlaka kurtulacağım ama şimdi değil. Zamanın yatıştırıcılığı, daima öfkeli, huysuz ve içten içe bilenen bir bıçak gibi içimde gezinen bu her ne ise, sanki bir nebze bile iyi gelmiyor ona; ama biliyorum ki zaman diye bir şey var. Sabrı da, zamanı da, kendimleyken yatışabilmeyi de öğreneceğim. Cehaletinizi de affedeceğim. Cehaletiniz yüzünden yaptıklarınızı da.

Ama şimdi değil.

guzyazi-deactivated20221220

Ben küçükken kötülüğün bilinçli yapıldığını sanırdım. Biri kötü olmaya karar verir ve kötülükler yapar.

Sonra herkesin kendine bir sebep bulduğunu, kendilerini haklılaştırma eğilimlerini, bunun bir hayatta kalma dürtüsü olduğunu öğrendim. Düşünsenize, seri katillerin bile kendilerine göre haklı gerekçeleri vardı ve yine onlara göre hiçbiri cezalandırılmayı hak etmiyordu.

Öyleyse kötülük herkesin bir başkası için kullandığı bir tabirdir. Öyleyse kötülük, ölü doğan bir kelimedir. İnsan kendiyle yüzleşmede değil salt suçlamak için kullanacaksa böyle zımpara bir kelimeyi, olmasındır madem.

Çünkü sadece dua ettiği için iyi bir kalbe sahip olduğunu düşünenlerin, af dileğini kendine değil onu daima affedeceği bildirilen yaratıcıya yöneltenlerin de riyası bu değil midir?

Yani şunu soruyorum: Hangi kötü, kötü olduğuna inanmış da onlara kötü olduğunu söylemek bir iş sayılmış? O halde kötülükten değil, iyiliğe gizlenmekten bahsedelim. Tüm sinsiliğiyle iyi niyetinize sızan, insanı ve toplumu çürüten "iyiliğe gizlenmek"ten.

yerçekimli karanfilim var artık, doğumlarının hatrına mum ışığında kahve içip biraz ajda pekkan dinledik. gerçek bir şeyler görmeye ihtiyacım olan şu günlerde dünyanın en özel hayata döndürüşünü ve bu anın güzelliğini unutmak istemiyorum. hayatımda olduğun için nasıl şanslıyım. yaşatmak müthiş bir his. herhangi bir duyguyu hiç tereddütsüz yaşatmak müthiş bir his.

ne istediğini bilmeye ve gidip onu almaya.

Merhaba,kendimi sevemiyorum nasıl severim 😑

Aklımda bir cümle kalmış: “Her insan o kadar kendine özgü ve biriciktir ki, bir daha onun gibisini bulamazsınız, dolayısıyla kimsenin yerine kimseyi koyamazsınız.” gibisinden. Dolayısıyla senin biricik olduğunu farkına varman ve seni biricik yapan sana özgü’leri bulman gerek kendini sevebilmen için. Büyük ihtimalle kendini sıradan gördüğünden, belki sevilmeye layık görmediğinden, belki hayatını bomboş buluşundan ama mutlaka bir sebepten böyle hissetmişsindir. Hissinin sebebini bulup sonra da kendini fark etmeni dilerim.

bozkirveyagmur

Kediye bir nesneyi parmağınızla işaret ettiğinizde, işaret ettiğiniz şeye değil parmağınıza bakar. Çünkü kedide kullandığınız sembolik dilin karşılığı yoktur. Soyut düşünemeyen biriyle kavramsal konuştuğunuzda yaptığı şey de parmağınıza bakmak olur.

Şule Öncü, Psikeart, Beklenti

Uzun zamandır bir huzursuzluk almış başını gidiyor içimde. Ama zor değil anlaması. Fark ettim ki şu an olduğu gibi belli dönemlerde anlaşmaya, sevmeye, sevilmeye, ilgiye ihtiyacı yok insanın. Biraz uzaklığa ihtiyaç duyuyor, mesafe bırakarak sevmeyi öğrenmesi gerekiyor. Belki de bu yalnızca benim için böyledir veya belki bambaşka sebepleri de vardır. Ama şu son iki senede öyle yabani biri oldum ki. Belki de karakterim buydu ve büyüdükçe daha da keskin bir hal alacak ama nadiren başım okşanınca kaçıyorum, iki güzel laf duysam istemsizce yüzüm buruşuyor, kasvetten kaçtıkça kasvete bulanıyorum, beni buradan çekip çıkarmak isteyen o insanın yardım elini tutuyorum ve tuttuğum gibi kırıyorum.

Sevgiyi bilmiyorum desem, öyle iyi biliyorum ki belki bu sebeple etrafımdakiler koca bir saygısızlık gibi geliyor bana. Yapay olan, benim kökümden filizlenmemiş bir şeyler var gövdemde. Fazlalık duruyor, beni sinirlendiriyor, boğuyor. Eskide kalmış, unutulmuş, paslanmış, toz tutmuş bir şeyler var ulaşamadığım. Bana yaşamayı, hissetmeyi, duymayı onlar öğretti. Onlar gölgede ve ben bu sahte aydınlıktan nefret ettim artık.

Bildiğim tek şey bunun sorumlusu ben değilim ve dallarım gökyüzü ile birleştiğinde, o güzel özgürlüğüme kavuşunca iyileşeceğim.

“Nereden gelirse gelsin dağlardan, kuşlardan, denizden, insandan, ottan, böcekten, çiçekten. Gelsin de nereden gelirse gelsin! Bir hişt sesi gelmedi mi fena. Geldikten sonra yaşasın çiçekler, böcekler, insanoğulları.

Hişt hişt!

Hişt hişt!”

tercih olarak tatlı dili kullanılması, olay ve durumların güler yüzle karşılanması, yanlış ve eksiklerinizin yüzünüze vurulmaması sizi karşınızdakine saygıda kusur edebilecek mertebeye taşımaz. çünkü böyle bir mertebe yok. hiçbir varlık için bir diğerine bahşedilmedi. çünkü saygı duymak zorundasınız.

evet, tahammül edemediğim çok şey var. üstelik sadece on sekiz yaşındayım ama saygısızlığın bende hiçbir toleransı, izahı, affı kalmadı. bir dakika daha tahammülüm yok buna. iyi ki de yok.

geçen sene bu zamanlar istiklal mephisto’dan erkin koray’ın eski bir albümü ile birkaç şiir ve öykü satın almışım. elimde kahve ve kestane varmış, parmaklarım uyuşukmuş. indirebilsem beremi dudaklarıma kadar indirirmişim. sorunlar sorun değilmiş, üstüne üstlük aşıkmışım. birdenbire bir arbede çıkmış. hepimiz paniklemişiz, iğne atsan yere düşmezmiş. kahverengi sicilyan şapkalı birisiyle birbirimizin üstüne yüzlerce kez itilmişiz, canımızı zor kurtarmışız. ailem beni kalabalığın içinden zor çekip çıkarmış. bir saat sonra sakin ara sokaklarda tekrar tekrar göz göze gelmişiz sicilyan şapkalıyla. iki buçukta beşiktaşa dönmüşüz, sabaha karşı anca uyumuşum.

ne garip bir andı. kahverengi şapkası hiç aklımdan gitmiyor. o kim bilir ne yapıyor şu anda veya yaşıyor mu?

kendimi daima korkusuz ilan ederim fakat bu coğrafyada aşık olmak, güvenmek beni delicesine korkutuyor. aşık olmaktan çok tahammül etmeye, tahammül görmeye, düşünülmüş hareketlere, ince tavırlara, ne istediğini bilmeye ve bunu göze sokmadan belli edebilmeye, cesarete inanıyorum. bunlar aşk, sevgi ve diğer klişe kavramlardan daha fazlası.

İçimde kötü bir his var Ülkü senle alakalı. İyi misin bilmiyorum eski umutlu yazılarını özledim ve iki seneden fazladir hep biraz huzur dolayim diye bloguna ugruyorum.

Bir de youtube’a yüklediğin video harika olmus bidahakini bekliyorum dört gözle.Annemle bayildik. Lutfen mutlu ol

Merhaba,

Gayet iyiyim, yalnızca sınav senemdeyim, genellikle ders çalışıyorum ve belki bu sebeple cıvıl cıvıl şeyler yazamıyorumdur. Fakat umutsuz değilim.

Gerçekte tanımadığınız birini böyle düşünmeniz müthiş incelik. Çok teşekkür ederim.

Aralığın sonuna doğru bir şiir videosu koymayı planlıyorum, henüz belli değil tabi.

Annenize selam:)

Kendini bu kadar güzel nasıl yetiştirdin? Çektiğin zorluklar mı seni bu hale getirdi yani çabalamak mi zorunda kaldın yoksa sence bu karakterle mi alakalı? Her şeyi her durumu göğüsleyen bir yapın var buraya geldiğinden beri umarım hayatıma giren kişi senin gibi biri olur sevgiyle kal.

Öncelikle teşekkür ederim.

Herkes birçok zorlukla karşılaşıyordur, önemli olan zorlukları nasıl karşıladığımız ve bizi nasıl şekillendirdikleri. Ama tabi ki çabaladım, hala çabalıyorum ve bu çaba devam edecek. Daha çok başındayım her şeyin. Her şeye biraz zaman tanıyorum, en çok da kendime.

Sen de sevgiyle kal.

@guzyazi ile son görüşmemiz ve hem onu, hem maviyi; çok.

Ocak, 27

2020

selimiye’nin arka sokaklarından büyük sinagog’a doğru giderken o kadar çok korumaya alınması gereken ev vardı ki, başıboş bırakılmış olmaları, altından geçerken tehlike arz etmeleri bu ülkede tabii ki garipsenmeyecek türden bir delilik. önlerinde durup yedişer sekizer dakika odalarda ne var, içlerinde ne yaşandı, nasıl döküldü bu ev, bu sokaktan kimler geçti diye düşündüm.

bu pencereden hangi çocuk sarktı? o camlar neden kırıldı; birileri mi kırdı? en son kim yaşadı ve terk etti, neden terk etti? böyle şeyler beni niyeyse fena biçimde ağlatıyor. mutluluktan veya üzüntüden değil, ama mutlaka hüngür hüngür ağlatıyor.

sanki bir ev olmaktan çıkıp; mahallenin afilisi, rakıyı susuz içen ve yara gibi gülümseyen siyah meşinden ceketli eşref abi’si ile mahallenin sevgilisi, penceresi yaz kış açık, sesi kadeh gibi çınlayan sebahat abla oluveriyorlar. ben de önlerinden geçerken söyledikleri türküyü duyuyor, kendimden geçiyorum.

kasım 2020

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs