Akala ko dati ang isang pagmamahalang 'totoo' ay yung tipong hindi kayo 'nasisira'. Nasisira sa paraang nahuhulog muna bago nagmamahal. Nasisira sa paraang dapat ay may isuko ka, o iwanan ang sarili mong mundo para tumira sa mundo niya. Nasisira sa paraang halos mabaliw ka na kakaisip sa kanya, sa mga posibilidad at mga probabilidad, sa mga pagdududang wala naman sa lugar pero minsan may dahilan din. Nasisira sa paraang natatakot ka nang mahalin siya dahil sa napakalaki at komplikado niyang ideya na halos lamunin na niya ang pagkatao mo. Nasisira sa paraang handa kang ibigay sa kanya ang lahat kahit na wala nang matira sayo.
Akala ko dati kapag nagmamahal ka, mas mangingibabaw talaga yung saya sa sakit o lungkot. Yung tipong nakakasulat ka pa rin ng mga bagay na hindi tungkol sa kanya dahil hindi naman niya dapat pinepeste ang utak mo buong araw. Yung may kalayaan ka pa ring hindi iugnay lahat ng bagay sa kanya kasi hindi naman kailangan. Yung kaya mo naman kahit wala siya pero ayaw mo lang.
Pero puta, hindi pala ganun. Laging may dalawang mukha o marahil higit pa ang pag-ibig. Kumbaga package deal dapat yon, yung pagtanggap at pagbibigay ng pag-ibig. Hindi pala totoong dapat hindi mo sila sabay ginagawa kasi walang matitira sayo kasi pag nagbigay ka o tatanggap ka, laging may lalabis doon sa dalawa na kahit papaano pupunan ka, o pwede ring ubusin ka.
Hindi totoong pag nagmamahal ka, hindi ka dapat malulunod. Kasi malulunod ka talaga, at minsan siya pa ang nagtatago ng salbabida mula sayo. Minsan tititigan ka lang niya habang nalulunod ka kahit kaya ka niyang sagipin. Masusunog ka, kasi siya yung nagbabagang apoy, at hindi lang basta apoy na sapat na para painitin ang mga malalamig mong gabi. Yung apoy na nakakapaso, nakakalapnos ng balat. Uulanin at babagyuhin ka rin, kasi hindi siya laging araw. Minsan siya yung kulog, yung madidilim na ulap, yung malakas na ulan at hangin. Minsan siya yung malamig na gabing tumatagos sayo hanggang buto. Minsan siya yung mismong kadiliman at pag-iisang kinatatakutan mo. Minsan, siya mismo yung takot. Siya yung makapal na karayom ng injection na ayaw mong iturok sayo, yung mataas na lugar na ayaw mong akyatin, yung roller coaster na ayaw mong sakyan.
Hindi siya laging langit, at marahil nga mas madalas pa siyang impyerno. Mas madalas pa siyang giyera kaysa maging katahimikan. Mas madalas pa siyang isang mahabang gabi kaysa maging isa sa bituin sa mga gabing iyon. Mas madalas pa siyang takipsilim kaysa maging bukang-liwayway. Mas madalas pa siyang kahapon kaysa bukas. Mas madalas pa siyang pagdududa o alinlangan kaysa kasiguraduhan. Mas madalas pa siyang tandang pananong kaysa tuldok.
Pero totoo ring isang yakap lang, o halik, o ngiti, o baka nga isang pag-hinga lang niya, babalik ka na sa mga dahilan kung bakit mo nga ba siya mahal. Mahal mo siya dahil tuwing kumakain kayo, laging madudumihan ang mukha niya at kailangan mo pang punasan dahil hindi niya napapansin. Mahal mo siya dahil tuwing naliligaw siya, magpapanic siya at itetext ka ng all-caps pero pag nag-alok ka ng tulong, hindi niya tatanggapin. Mahal mo siya dahil nakakalimutan niyang hawak lang pala niya ang isang bagay na hinahanap niya habang naiinis na siya sa pag-iisip kung saan niya ba 'to nailapag. Mahal mo siya dahil sa mga simpleng bagay na hindi matabunan ng sandamakmak na komplikasyong bumabagabag sayo. Siya pa rin ang pangarap, ang panaginip. Siya pa rin ang huling destinasyong gaano man katagal o nakakapagod ang byahe, marahil lalakarin mo pa mapuntahan lang. Siya pa rin yung magpupuno ng kulang sa buhay mo. Siya pa rin ang kabuuan ng mundo mo at hindi lang basta isang parte nito.
Masarap magmahal, minsan. Masaya magmahal, minsan. Pero nakakalungkot din, at masakit din. Hahanap ka lang talaga ng taong hindi man siguro matatawag na nararapat, pero siya at siya lang ang taong maiisip mong sasamahan mo sa lahat ng bagay na 'to, ilang ulit pa mang mangyari. Mapapagod ka, minsan baka magsawa, pero hindi ka aalis.
jimmyeatworldofficial
turnnoffyourmind
blakekathryn
gamechangershow
yousharknotpass
theartofmadeline
