pessimistic

[chotzoglou]

η επιστροφή του ασώτου.

(a tribute to @to-fantasma-pou-afhse-to-prwto)

[chotzoglou]

Ο ουρανός φόρεσε γκρίζα σύννεφα απόψε. Βρέχει. Δεν έχω πλέον την ίδια δύναμη στα πόδια. Τα φώτα του διαδρόμου έσβησαν, μένει το ασθενικά φωτισμένο πεζοδρόμιο. Οι σταγόνες καταλήγουν ένα ορμητικό ποτάμι στα στραβά πλακάκια και τα μάτια μου πνίγονται σε αυτό ανοιχτά. Τα δάχτυλα μου, μπλεγμένα κάτω από τα μανίκια, προσπαθούν κάπως να ζεσταθούν μόνα τους. Τα βήματα πολλά και γοργά μέσα από τους νερόλακκους. Βιάζομαι. Κάποτε τα μετρούσα μέχρι να ανοίξει η πόρτα και τώρα δε ξέρω πού αυτή βρίσκεται. Το φεγγάρι χτυπά τις χορδές της βροχής ανάμεσα στην απαλή ομίχλη μα αυτό δεν είναι πρελούδιο όπως ήταν τότε. Είναι αργά. Είναι πια αργά για να απολογηθεί οποιαδήποτε από τους δύο. Είναι αργά για να σου πω πως σαγαπάω όπως πάντα. Είναι αργά, και όμως, θέλω μέσα μου λίγο να σε δω.

[chotzoglou]

23:09

έγραψα για σένα τόσα τέρατα και με άφησες ανάμεσα τους μες την άβυσσο να πνίγω.

σε ακούω που μου λες πως με αγαπάς - ίσως να με αγαπάς - όταν φεύγω να χαθώ, μα μόνο τότε.

σε γνώρισα κάποτε στον θόρυβο, μα ούτως ή άλλως δεν είχαμε να πούμε και πολλά.

σε κάποιο χάος, σε κάποια πόλη, κάπου μακριά από το σήμερα, που θα ήθελα να μην είχε φτάσει.

ίσως σε δω ξανά μα όχι με τα ίδια μάτια. δε θα τα σηκώσεις τα δικά σου, το ξέρω, συμβιβάζομαι.