Tablolarımda artık seni görüyordum belki bu yüzden son dalımı da yaktım. Seni hatırlatıyor diye... Boşluktayım nasıl olduğunu bilmeden bilinçsizce bakıyorum, mutlu gözüküyorum ama hissettiğim acının aciz bir yansıması. Artık acıları bile birbirine karıştırıyorum. Çektiğim acının sebebini bilememek yakıyor, yıpratıyor belki beni. Sen belki benim için sadece 'bahanesindir'. Gerçeklerle yüzleşmekten korkuyorumdur. 'Gerçeklerin' ne olduğunu öğrenseydim daha iyi olurdu ama gerçekleri geç yaşadığı hissedemiyorum. Bataklık gibi.
















