Until we can call ourselves free again

Antisocial and an introvert but will answer messages, just to spice life up. I watch a lot of movies. I drink and I know things. Writer|Wanderer|M,27

[hand-scape]

The moroccan reader

[dan-tes-infer-no]

Κάποτε περιπλανήθηκα σε ατέλειωτους κόσμους φαντασίας, ταξίδεψα στην μυθολογική γραμματεία. Μπλέχτηκα στα λαδωμένα από το αλάτι μαλλιά ενός ναυτικού και κάηκα στην φωτιά μιας μάγισσας στο δάσος. Έγινα πέτρα στα σανδάλια του Οδυσσέα και καπνός στο τσιγάρο του Μαλτέζε Κόρτο. Περπάτησα στα σκοτεινά στενά μιας τυχαίας πόλης και έγινα στοιχείο στα αρχεία κάποιου πράκτορα.

Κάποια στιγμή ξύπνησα και αντιλήφθηκα πως ήμουν σε ένα παλιό βιβλιοπωλείο. Ο άνθρωπος που βρισκόταν εκεί με ρώτησε αν είμαι καλά, αλλά ήμουν τόσα πολλά πράγματα εκείνη την στιγμή που δεν ήξερα τι να απαντήσω.

[dailyclassicart]

Peder Mork Mønsted - "Sunset over a forest lake" (1895)

[fashionsensexoxo]

[zefiko]

Αυτή η λήψη ψάχνει μουσική.

[mousikop4rmenh]

🧡

[zefiko]

Σας λατρεύω ρε! 🥰 Τι όμορφες μουσικές που μου μαθαίνετε;! 💜

[mousikop4rmenh]

Χαρά μας<3

[zefiko]

Οι στίχοι είναι πολύ όμορφοι! 🥹

*και είναι και πράγματα που προσπαθώ μερικές φορές να σας περάσω. 🫂

Σ'ευχαριστώ που μου το έμαθες!

[dan-tes-infer-no]

[dan-tes-infer-no]

Αφού η νέα χρονιά υποδέχεται την επόμενη είπα να σου γράψω αυτό το γράμμα. Ήταν ένας χειμώνας που ανήκει στο παρελθόν όταν εμπιστεύτηκες εμένα και τις ιστορίες μου σαν ανησυχίες ενός έφηβου.

Πλέον ο έφηβος έγινε ενήλικας, η ζωή τον καλεί. Οι υποχρεώσεις βρίσκονται γύρω του. Όμως πλέον έχει την αγάπη κι την εμπιστοσύνη σου σαν όπλο εναντίων του κόσμου που δεν πίστεψε. Όμως όπως είπε ένας χαρακτήρας επάνω στο τρένο που ταξίδευε προς την μαγεία των Χριστουγέννων: «Θέλεις και πιστεύεις». Ήθελα λοιπόν, και πίστεψα. Σε εσένα.

Σε εσένα που στήριξες όταν κανένας δεν στήριζε. Όταν παρείχες ένα σκαλί στην σκάλα που οδηγεί παραπάνω. Για αυτό σε ευχαριστώ.

Όπως ο ήλιος δύει στην δύση και δίνει την θέση του στο φεγγάρι έτσι έκανες και εσύ σε εμένα. Δεν νομίζω πως μπορώ να είμαι περισσότερο ευγνώμων προς εσένα γιαυτο. Καθημερινά σε λησμονώ, σκέφτομαι πως βρίσκεσαι ακόμα εκεί. Νιώθω τα καλά σου λόγια σαν τατουάζ στο σώμα μου. Είσαι εδώ, το βλέπω. Και χαίρομαι γιαυτο.

Να θυμάσαι πως κάθε φορά που κλείνω ένα κεφάλαιο κοιτάω στον Νότο. Εκεί είσαι, γιατί θέλω να με βλέπεις. Κοίταξε με καθώς ανεβαίνω προς τα επάνω. Το οφείλω σε εσένα. Το όνομα σου θα βρίσκεται πάντα χαραγμένο στην καρδιά και το μυαλό μου.

Τι θα ήμουν χωρίς εσένα;

Ευχαριστώ, μην το ξεχνάς.

[ta-exw-xamena]

Μια απ' αυτές τις νύχτες

Που ονειρεύεσαι μα δεν κοιμάσαι

Θ' ανάψω μια φωτιά

Και θα τη δεις όσο μακριά και να 'σαι.

[dan-tes-infer-no]

Κάπου εκεί τελείωσε

Στο ίδιο σημείο που άρχισε θα έλεγε κάποιος ώστε να μας χλευάσει.

Να χλευάσει εμάς, που το κρατήσαμε ψηλά όσο κανείς.

Αυτό που δεν κατάλαβε είναι πως το κρατούσαμε τόσο ψηλά που στο τέλος δεν μπορούσαμε ούτε οι ίδιοι να το δούμε.

Γύρω από ένα τραπέζι με δύο ποτήρια ούζο.

[monimh-adieksodos]

I think im loosing my head now.

[athanasiaaaaa]

πάει καιρός από το τελευταίο ηλιοβασίλεμα εδώ και κάπως μελαγχολώ

— Αλεξανδρούπολη, Δεκέμβριος 2023

[granolagaeilgeoir]

[66fay-deactivated20250525]

[sleepyghost23]

[unreadable]

[dan-tes-infer-no]

Θυμαμαι πως σε είδα να στέκεσαι στην εξώπορτα σου την τελευταία φορά που σε είδα. Έπειτα η μοίρα με πήρε κοντά της και αποφάσισαν άλλοι για το τι θα πρέπει να γίνει. Σε θυμάμαι, δεν ήθελες να φύγω. Αλλά έφυγα. Το τελευταίο πράγμα που συγκράτησα όμως ήταν τα μάτια σου. Είτε το πιστεύεις είτε όχι, τα συνάντησα στον ουρανό σήμερα που σου γράφω αυτό το γράμμα. Είχε την απόχρωση των ματιών σου. Έκατσα να ξαποστάσω από το ταξίδι μου με σκοπό να γεμίσω τα κενά της μνήμης μου με το πρόσωπο σου.

Έδωσα μια υπόσχεση στον εαυτό μου, να φέρω εις πέρας το ταξίδι μου και να σε συναντήσω ξανά. Φαντάζομαι εκείνη την στιγμή σαν παιδί που φαντάζεται το πρώτο του δώρο για την γιορτή του Forlenfast.

Θα γυρίσω σε εσένα, όπως ο ήλιος γυρνάει κάθε ημέρα στην Δύση. Στο υπόσχομαι.

Δικός σου,

A.A.

[dan-tes-infer-no]

Ο ουρανός φλεγόταν. Κοίταξα γύρω μου και αντιλήφθηκα πως δεν μου είχε μείνει τίποτε πια για να κρατηθώ. Μόνο ο εαυτός μου ήταν εκεί. Ωστόσο ακόμα και αυτός δεν μου αρκούσε. Σκέφτηκα όλα όσα είχα πίσω μου, άλλωστε αυτός που παλεύει δεν παλεύει για αυτό που βρίσκεται μπροστά του, αλλά για αυτό που βρίσκεται πίσω του.

Σκέφτηκα όλα όσα μου είχε δωθεί η ευκαιρία να δω ώστε να φτάσω ακριβώς σε αυτό το σημείο. Το σημείο της τήξης του εαυτού μου. Βρισκόμουν ακριβώς στο σημείο που η μοίρα μου είχε ορίσει, για ακόμα μια φορά. Κάπου στην κατάρρευση των κόσμων.

Ο ουρανός φλεγόταν.

Playlist: https://open.spotify.com/playlist/2PBAFSf43qmYJ0GWG5uMSh?si=ujxsHJ4TRkeZYhhH64KKAg&pi=e-8byDV0nwSdyS

[lylylylylylylylyly]

[blackpowerlindo81]

[mila2010]

Alexander Bolotov. Sunday evening. 2023

[dan-tes-infer-no]

Είναι φορές που εύχομαι να ήταν τα πράγματα αλλιώς. Είναι φορές που εύχομαι να μέναμε μαζί. Να είχαμε τις γάτες μας, τα βιβλία μας, τις μουσικές μας. Να καθόμαστε παρέα στο σαλόνι και να τις χαζεύουμε να ατενίζουν τούτο τον κόσμο που όλο γυρίζει γύρω από τον εαυτό του.

Είναι φορές που εύχομαι….