Balık

[denizoztas]

Zaman

seni duyuyorum,

şimdi ne öfke ne korku

papatyaların konuştuğunu

bir fotoğraftaki meleğin

yolunu aydınlattığını

ve zaman

bölündükçe azalan

hatırladıkça yeşeren

ne sen gölgede büyüyebilen

ne ben çölde filizlenen

şimdi güven

ve zaman

inan

karmaşık aklın

ve ruhun aynaya yansıyan

çünkü zaman

en iyi öğretmen

çok geçmeden

ilerlemen

saplandığım çamurdan

fotoğrafı tamamlamak için

her yudumda türk kahvemden

arındığın öfkenden

kendi gerçeğimizi yaşamak için

her dumanda keyfimden

seni hissediyorum

ama artık suç yok,

bedel yok

[koiseyes]

🌞🌲

[koiseyes]

🌲🍀

[koiseyes]

🐇🍃

[denizoztas]

🏖🐚

[denizoztas]

bunlar size anlatmak istediklerim

bu yüzden duvarlar yeterli

bahçedeki çiçeği,

özlediğim hisleri,

çıkarıyorum siyah kutudan

vakti kalmamış kimsenin

toprağın üstünde bedenim

ruhumun ayakları

kumsalda sahilin

güzel kadınların

ve adamların

kahkahalarını duyuyor gibiyim

kilidi gördün

kutuyu açtım

bunlar seni tanıştırmak istediklerim

hissetmen yeterli

mum fallarının da söylediği gibi

müziğin sesini takip edip

karşılaştığım kendimi...

ağırladığım misafirleri,

güzel kadınların ve adamların

kahkahalarını duyuyor gibiyim

kapıyı açtın

ateşi yaktım

bunlar sana getirdiklerim

duvarları kırma vakti

genetiğimiz değişmiş

asırlar öncesinde böyle miydi?

ya da ortasında 70’lerin?

güzel kadınların ve adamların

öpüşmelerini izliyor gibiyim

suya dokundun

aynana yansıdım

bunlar size söylediklerim

hayalleri resmetme vakti

modern çağın kodlarındaki

güzel kadın...

ve adamın

ahengini görüyor gibiyim

[denizoztas]

📽

[denizoztas]

harcamak istemediklerim,

yarına sakladıklarım,

hemen tükettiklerim,

acele ettiklerim,

kapım var şurda... bi’de hayallerim

katlettiklerim var bahçede

gömülü

kaybettiklerime anlam yükleme vakti

heveslerim...

bazen imalı gözlerle,

bazen kelimeleri kılıç gibi kuşanarak

sizin cinayetleriniz...

deli gömleği bile giydirebilirsiniz

orta çağın ortasında hapis gibi

tabii uzayın da derinliklerini

şu robotlaşmış kalbinizi

yeni yüzyılımıza adaptasyon vakti!

evrimin denk geldiğim kuşakları

kalp endüstrisinin yavşakları

çok afedersiniz

kinim size değil,

sisteme...

fakat siz

pek ala her şeyi bilen siz

modern görünümünüz

ve fakat ilkelliğiniz...

şimdi karanlığınla yüzleşme vakti!

[denizoztas]

Yume

siyah kapaklı kocaman kitabın sayfaları

henüz boştu

hiç yazılıp silinmemiş gibi tertemiz

karanlık odana sızan güneş

evin loştu

sen hoştun,

ve kokun...

kapıları aralayıp,

devasa merdivenler keşfettiğim rüyalar

yine ateşe yürüyorum

biraz mayhoş, belki sarhoştum

kaçmak istedim, kayboldum

sonra kapının numarası

unuttum

yabancıydı herkes ve silahlı,

korktum

siyahı gri sandığım kumaş parçaları

soyundum

terim soğumasın diye alelacele

şimdi her yeri terk ediyorum

dostumun gözünden akan gözyaşı, sarı

öfkesini saklıyordu

anladığım anlaşılmasın diye

pek yavaş atıyorum adımlarımı

ve üşüyorum

[koiseyes]

[denizoztas]

kalp atışlarım

yavaşlatıp

şimdi daha bi’ yakınlaştık

bir de o kadar uzaktayım

zamanlar da sınıfsaldır

bak şimdi köprüleri yakıp

tüm satırların arasındayım

sızıp güneşin

nefesin

tenin...

ateşin de bulunduğu çağdayım

şimdi bir de o kadar uzaktayım

hayaller de kurumsaldır

evrenle mesaiye kalıp

tanrıyla hesaplaşıp

kainatı cezanlandırdım

üzerimde yorgunluk

kadehimde şarap

kalp atışlarım

nerde kalmıştım?

neyden kaçmıştım?

biz en son nerede karşılaşmıştık?

nerdeydim ben? siz kimdiniz?

aklımı kaçırmıştım

sanmıştım

sanmıştın

sanmışlardı bir şekilde

alıştık sonra birbirimize

alışmak bağımlılıktır

şimdi biraz daha telaş

kalp atışlarım

[denizoztas]

saatte bin kilometre hızla gittiğimiz

birazdan kaza yapma ihtimalimizin

son virajında,

frenlerimiz tutmamış

bumm,

duvara toslamışız,

ah evet duvar da bizmişiz

nasıl şaşırmadık kendimizle karşılaşınca?

nasıl alışamadık hala aynaya bakmaya?

sigarayı bırakmaya,

ya da bi’ şehri önce arkanda

sonra aklında bırakmaya,

belki bi’ nehri aşıp karaya ulaşmaya,

gölgemizi önümüzden çekip

aydınlığa koşmaya,

ama yakıtımız bitmiş

nakitimiz kalmamış

krediyle 6 taksit ilham

tedavimi karşılamıyor artık ruhlar

zihinde yeniden yapılanmalar, dönüşümler

bi’ takım gizli görüşmeler...

biraz bölünüp

biraz azalıp

biraz yok olup

biraz uzaklaştılar...

kimdi onlar?

kimdik biz?

kim açmıştı şu yaraları?

kim kapatamıyordu?

kim kapatmayacaktı?

kimse kapatamazdı

bak zaten kapıda kaldık

sen şimdi kilidi bulup

kapıyı açıp

nasıl bulamayıp?

o zaman kapıyı kırıp

alacaklarını al,

gömeceklerini yak,

yıkacaklarını sev,

duvardaki yazıları... bırak.

izini kendine,

sızını sevgine,

özemlerini yaşlarına,

kırgınlıklarını bakışlarına...

saatte bir kilometre hızla gideceksek bile

birazdan mola verme ihtimaline

yaklaştıkça,

kalbimiz hızlanmış

gümm...

[denizoztas]

aynı masanın ikinci ayağıymış

güzel olanı da

çirkine çalanı da

bazı,

somut deliller vardı masada

çöp olmadan

yeni bir şarkıyı daha

böyle,

derimize kazıyalım

ama nasıl böyle,

işte biraz şöyle,

kozasında gibi kelebeğin

kanadında gibi...

kim bilir

bilmek nedir her şeyden önce

ya da sonrası nedir ki bi’ hikayenin

ya da masadaki tuzun biberin?

bi’ benim bedenim yanmış gibi

bembeyaz elleri,

herkesin

hiç

çamura bulanmamışlar gibi

neşemizi bulduğumuz için,

aynı masanın üçüncü tekil şahsıymış

yani,

kimse kimmiş,

gelmiş oturmuş,

ama şarkı aynıymış

-o, duymuş

ben de ordaymışım

fotoğrafını çekmişim

fi’li geçmiş zamanmış

aman pek komikmiş

kısa bi’ reklam arasından sonra,

son cümlesiyle dikta ettiği,

yanılmasalarının içinde,

güzeli de oradaymış

çirkine çalanı da

[denizoztas]

bu evi buraya ben koydum

bu şarkıyı da ben açtım

dalgaların kıyıya vuruşunu resmettim

ki resim konusunda iyi değilimdir

sen de geldin,

hoş geldin

siz de gelin,

ama onlar gelmesin mi

tamam onlar da gelsin

birinin kapısı açık kalmış

birinin ağzı açık kalmış

biri uzaya gittiğini sanmış

biri acele, biri kusursuz

bi’ geceymiş, bu geceymiş

ritimlerde kayboluyordum

bu kumda benim ellerim

güneşi işleyen bedenim

sonsuzmuş gibi olan denizin

en dibinde saklı siyah kutu

bir daha açılmamak üzere, hapolmuştu

bi’ gün batımında vedalaşıp,

hava kararınca hazırlanmıştım

mektuplara cevaplar,

son satırda yakılan kağıtlar

yeni inşaatlar,

kalp endüstrisinin yeniden yapılandırılması

ah ne ihtişamlar...

sonra 10 yıl ileri,

elimi tuttuğun yerdeyim

müziğin son sesinde,

beyaza bakıp siyahı istediğinde

burası her zaman benim

sen de geldin

tabii tabii onlar, zaten, gelsin

[denizoztas]

zihnimde tek bir görsel,

ilk ışıktan sağa

dış ses kısık, çok kısık

şimdi dolaşıp

tek tek yok edip

dönüyorum,

trafik sıkışık

insanlar alışık

ve her nasılsa ben de

gözümden kaçanlar için

ayrıca hafızamda kalanlar için...

belki yeterince açık

belki fazlasıyla,

belki fazlasında,

ayın ilk fazında...

üstü kirli çocukların

rüzgara karşı koşan cesaretinde,

karşı gelmeye karşı gelemediğinde,

bi’bütüne,

iki şarkıya,

bak bu kadehi de önce sana,

sonra bize,

sonra oradakilere,

dilersen şuradakilere...

zihnimde tek bir şarkı olsa

ki olsaydı,

ki mümkün...

ki değil...

ilk virajdan aşağı,

belki maviye,

belki sıcağa,

belki en yükseğe...

[denizoztas]

Zamandan kapsül

yalandan zaman

ama aynı anda

dışardakiler, ötekiler,

yeni gidenler,

hiç gelmemişler...

Gölgeleri yaratan aydınlıklar,

karanlıkta yok olan lekeler,

bu izler,

ayak izleri

ve rüzgarın yönü

sonra iki adım kapıya doğru

kağıt kesiği,

bayağı keskin

örselenmiş bilinçaltımdan mesajlar

durup bi’sessiz,

biraz nefessiz

fakat sebepsiz tüm düşlerim

Zamandan girdap

içinden bir zaman

ama aynı anda

beyazın içinde

siyahı seçenler

[denizoztas]

Güneşi gördüğümüze sevindiğimiz zamanlardı.

Sildim yeniden yazdım.

Sana söylüyorum, bu şarkı senin için

ve toprağa dokundum dün gece.

İçimdeki fırtınaların sesi çok uzaktan geliyor artık.

Bir mektuba kırıldığımız zamanlardı.

Açtım, tekrar okudum.

Sana söylemiyorum, bu şarkının adını unuttum

ve ateş eşlik etti ruhuma

İçimdeki dalgalar da sakin.

Şiirime kafiye olduğun zamanlardı.

Ya hep vardın ya hiç yoktun.

ve kocaman bir ağaç elleriyle göğe,

ve o ırmaklar,

sonra aynama yansıyan

o insanlar, sözcükler,

ve şimdiden şimdiye giden bir an,

o fotoğraf karesi.

İçimdeki sisleri de sildim.

Sesleri de kestim.

Zamanlar arası yolculuğumun molasıydı,

Sana söylüyorum, neptün darılmış olmalı.

19.10.20