Puppy love 🐶
Show & Tell
$LAYYYTER
let's talk about Bridgerton tea, my ask is open
Jules of Nature
wallacepolsom
d e v o n
occasionally subtle
Sweet Seals For You, Always
I'd rather be in outer space 🛸
Xuebing Du
Claire Keane
Game of Thrones Daily

#extradirty

JBB: An Artblog!

izzy's playlists!

Love Begins

★
sheepfilms
2025 on Tumblr: Trends That Defined the Year

if i look back, i am lost

seen from United States

seen from Canada
seen from United States
seen from United States
seen from Mexico
seen from United States

seen from Mexico
seen from Mexico

seen from United States
seen from Mexico
seen from United States

seen from United States

seen from Nigeria

seen from United States
seen from Canada
seen from Malaysia
seen from Brazil

seen from United States
seen from United States

seen from Argentina
@despoinagk
Puppy love 🐶
Μεγαλώνω μαμά🌸
Μεγάλωσα μαμά, και κάθε μέρα γίνομαι λίγο και πιο μεγάλη. Έπαψα να φοράω τις φαρδιές μπλούζες και τις φόρμες. Και μπήκα σε φορέματα, όπως πάντα με ονειρευόμουν «σαν πριγκίπισσα» όπως σου έλεγα μικρή. Και τελείωσα το σχολείο, και είμαι πια φοιτήτρια πανεπιστημίου, όπως ακριβώς ήθελες να με δεις, όπως ακριβώς ήθελα να με δω. Και τώρα πια, στα 21 αρχίζω και κυνηγάω λίγο πιο πολύ τα όνειρα μου. Αρχίζω να κοιτάζω λίγο περισσότερο εμένα. Και δεν είσαι εδώ ακριβώς με τον τρόπο που θα ήθελα, να με δεις να μεγαλώνω, αλλά είσαι, κ η παρουσία σου, έστω και έτσι είναι σημαντική. Άλλαξαν πολύ τα πράγματα μαμά. Στα 21, λίγοι απ τους παιδικούς μου φίλους είναι πλέον του γούστου μου, πολλοί καινούργιοι φίλοι είναι στη ζωή μου, με κάποιους δεν μιλιόμαστε καν πια, με άλλους είμαι πιο δεμένη από ποτέ. Και ξέρεις γιατί; Γιατί μεγάλωσα μαμά. Και όσα είδα και έμαθα από σένα, από μας, από όλους αυτούς εκεί έξω, άλλαξαν λίγο την κοσμοθεωρία μου. Το πρώτο αγόρι που με φίλησε μαμά, πλέον είναι πολύ λιγότερο σημαντικό από όσο νόμιζα για μένα, και το άλλο, που ήρθε μετά και μάθαμε, κάναμε έρωτα μαζί, μου έκανε πολύ πιο «φτηνό» από όσο πίστευα εγώ. Για την καρδιά μιλάω μαμά. Πολύ λιγότερο ξεχωριστό από όσο πίστευα εγώ. Γιατί ήρθαν αγόρια στη ζωή μου μετά, που μου έδειξαν πως είναι πολύ συγκεκριμένος ο τρόπος του να αγαπάς κάποιον απόλυτα, να μην αμφιβάλλει πότε. Τίποτα να ανησυχώ για αυτό. Μεγάλωσα μαμά, και είδα πως οι άνθρωποι δεν ανήκουν σε ανθρώπους, όσο και αν τους χρειάζονται ορισμένες φορές. Και είδα, πως δεν χρειάζομαι καμία ταμπέλα «σχέσης» για να αγαπήσω κάποιον, φίλο ή εραστή. Έμαθα μαμά, πως ο εαυτός μου είναι πολύ σημαντικός, κ ας είδα εσένα να θυσιάζεις τον δικό σου. Αφού τον φρόντισα, και στα 21 πια άρχισα να τον μαθαίνω, είδα πως χρειάζομαι πραγματικά εμένα. Χωρίς εμένα, οι στιγμές, τα όνειρα, ο έρωτας που φτιάχνω και θα φτιάξω, δεν έχουν νόημα. Μεγάλωσα μαμά, και είναι πια πολύ λίγοι οι άνθρωποι που δίνουν νόημα στη ζωή μου, οι άνθρωποι που έμαθα να αγαπώ. Και είναι πολύ διαφορετικοί από τους ανθρώπους των 18 μου.
Κάποιους ανθρώπους θα τους θεωρείς πάντα “το σπίτι σου”. Ακόμα κι αν έχεις χάσει πια τα κλειδιά τους…
Σε σένα…
se sena💗
Things I’m always down for: - road trips - breakfast for dinner - coffee - naps - good music
“Πολλοί σ’ αγάπησαν, και πολλοί θα σ’ αγαπήσουν. Αλλά εγώ είμαι εκείνος που θα σ’ αγαπά πάντα με την ίδια ένταση, από μακριά ή από κοντά, αποκλειστικά, με πάθος βουβό και παράφορο, βαθειά, οδυνηρά, όπως αξίζει στο πλάσμα το προνομιούχο, στο θαύμα που είσαι συ.”
— Νίκος Εγγονόπουλος, απόσπασμα από το γράμμα στη γυναίκα του Λένα
Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά θυμάσαι;
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου,
αγαπημένη μου…
Τάσος Λειβαδίτης
All the time!
HAHAHAHAHAHAHAHAHAHAHAH
Έκανα υπομονή...
Ετοίμαζα μέσα μου κρυφά ,
χωρίς να το υποψιάζομαι ,
τη μέρα που θα κάνω φτερά και θα φύγω...
~Ν.Καζατζάκης~
“Ποτέ δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά απ’ τα σπίτια τους,τριγυρίζουν εκεί, μπλέκονται στα φουστάνια τής μητέρας τους την ώρα που εκείνη ετοιμάζει το φαΐ κι ακούει το νερό να κοχλάζει σα να σπουδάζει τον ατμό και το χρόνο. Πάντα εκεί –Και το σπίτι παίρνει ένα άλλο στένεμα και πλάτεμα σάμπως να πιάνει σιγαλή βροχή καταμεσής καλοκαιριού, στα ερημικά χωράφια. Δε φεύγουν τα νεκρά παιδιά. Μένουν στο σπίτι κι έχουν μια ξέχωρη προτίμηση να παίζουν στον κλεισμένο διάδρομο και κάθε μέρα μεγαλώνουν μέσα στην καρδιά μας, τόσο που ο πόνος κάτω απ’ τα πλευρά μας, δεν είναι πια απ΄τη στέρηση μα απ’ την αύξηση. Κι αν κάποτε οι γυναίκες βγάζουν μια κραυγή στον ύπνο τους,είναι που τα κοιλοπονάνε πάλι.”
Γ.Ρίτσος
Ποτέ μην ξεχαστεί τι ‘καναν στην Ελένη.