90’larda sevdiğim kızı kalbimde taşıdım, vitrine koymadım. Ailemden bile sakladım; olur da kader birleşmezse, adı lekelenmesin, değeri eksilmesin diye. Çünkü sevgi teşhir değil, emanetti.
Şimdi bazıları sevgiyi ilan sanıyor, mahremi reklam… Oysa bazı şeyler gizli kalınca kıymetlidir. Haysiyet de öyle.
Şimdiki zamanın farkı: eskiden kalp çarpardı, şimdi bildirim sesi.












