geen roman @ditisgeenroman - Tumblr Blog

Over het dorp

Urenlang keek ik uit het raam, maar niets passeerde mijn blik. Weken gingen voorbij en telkens zocht ik naar de kleinste nuance die een dag weer dragelijk maakte. Altijd tevergeefs. Ik kon me alleen al een uur focussen of mijn eigen ademhaling, laat staat het knipperen van mijn ogen. ’s Nachts bleef ik geïntrigeerd luisteren naar het tikken van mijn wekker die de ochtend steeds een seconde dichter naar zich toe trok. Ik weet nog goed hoe die nutteloosheid der tijd me liet voelen. De momenten die voorbij kropen raakten verloren in de oneindigheid, waarbij ik niets anders kon dan verlangen naar de voorafgaande tien minuten, smachten naar al de dingen die ik in die tien minuten had kunnen doen, maar nooit deed. Altijd spijt. De gewenning leerde me stil te zitten en overbodige gedachten weg te laten deinen.

De sabotage van een vrouwengezicht

De god van veren is plotseling een tablet Oxazepam geworden. Ren niet voor me uit. Ren niet voor me uit. Bedompel me niet in jouw weemoed, maar ook niet in je ondoordachte blijdschap. Ontvoer me niet, maar neem me naar wereld der nutteloosheid. Doe saaie dingen met me. Wandelen door de Ikea, geen diefstallen meer, netjes die geraniums afrekenen. Daarna zien we wel waar vieze koffie gedronken kan worden. Begrijp het en vergeet me niet. Begrijp me en vergeet het niet. Ik zit al lang niet meer op onze avonturen te wachten.

Boven

Als de vage kennissen van mijn moeder onaangekondigd voor de deur staan en mij ontmoeten, verbazen ze zich er vaak over in hoeveel opzichten we gelijk zijn aan elkaar. Dan zie ik mijn moeder lachen en me vol trots van top tot teen bespeuren naar de kenmerken die ze zelf bezat toen ze op haar negentiende in de spiegel keek. Ik weet dat mijn gelaat bijna identiek is als het hare, als zij in mijn kindertijd haar eigen jeugdfoto’s aan mij liet zien dacht ik vaak dat ik degene was die op het oude, verkreukelde papier stond. Soms vraag ik me af of de vergelijking met haar wel als een compliment bedoeld wordt. Kun je trots zijn op het lijken op een vrouw die zich op elke mogelijke manier ten gronde probeert te richten? Waarschijnlijk hebben we meer gemeen dan we beseffen. Want wanneer eindigt haar drama en begint dat van mij? Ik zou zo graag willen dat ze zich dan in mij herkent en het me verteld als het zo ver is, dat ze me van tevoren waarschuwt aangezien naast haar ook ik vaak wakker in mijn bed lig en me afvraag waarvoor ik leef en wie er in godsnaam van iemand zoals ik kan houden. Het is de waarheid en niemand durft hem te erkennen, zijzelf niet en mijn vader alles behalve, maar ik draag toch echt haar genen en mani leeft voort in mij. De mannen van wie ze ooit gehouden heeft hielden haar niet vol en grepen als gauw naar de drank of naar de onverschilligheid, ze was te veel om te bevatten, niemand kon haar vasthouden. Soms romantiseer ik haar mislukte huwelijken en vind ik in haar onstandvastigheid juist iets onaantastbaars: Mijn moeder boven de rest en niemand kan er iets aan doen behalve toekijken hoe ze doorslaat in waanideeën en verlangens. Mijn moeder boven mij.

Het is nacht en Ik schrijf je (Be)schrijf je Ik loof je (Be)loof je Nooit is er een dag Dat ik niet mag Want ik ken je (Be)ken je En houd je Wil je (be)houden

Ik zou willen dat ze het wisten weten van het huis vol kinderen in hoek van holland weten van de kapotte deur van glas mama’s handen in verband Dat ze wisten van die keer die keer met gas en lucht en vonken en mijn vader die ons vergat en mijn moeder die mij vergat en ik die niks vergat Ik zou willen dat ze het wisten Maar dat ik niks hoef ze zeggen en mijn vader die ons nooit vergeet en mijn moeder die aan me denkt en ik die alles achter me laat

de vernietiging van café 'den Hoogenberg'

Zo plotseling als dat alleen hagel kan stoppen. We moesten een onze grote mond houden en onze gedachten laten voor wat ze waren. Eer de grijsaard achter de bar klaar was met zijn gemompel, zouden fossielen weer tot leven kunnen komen. Niemand luistert naar hem, toch weerhoudt dat hem er niet van zijn verhaal door het café te verstrooien. In zijn jonge tienerjaren bespeelde hij de piano in deze tent. Hij verzorgde elke keer de live muziek op woensdagavond terwijl de bezopen mannen grepen naar hun bier en naar de borsten van andermans vrouw. Het was in '63 dat hij daar de verloofde Liesbeth zou ontmoeten en zou verleiden tot het moment dat ze haar geliefde voor hem verlaten zal. De broeierige nachten die zij samen beleefden verzekerden hem van zijn succes en garandeerden hem dat ze de zijne zou worden, maar alles tevergeefs. Ze verbrak de affaire al gauw nadat de datum van haar trouwdag besloten was, zo plotseling als dat alleen hagel stoppen kan. De woensdagavonden werden al gauw gevuld met zijn melancholie en de blues die hij speelde op de valse piano, wat overigens niet gewaardeerd werd door het jolige publiek dat volkszang verwachtte. Glazen sneuvelden zoals alleen soldaten kunnen sneuvelen, billen werden niet meer betast maar vuisten werden gebald en de tent werd kort en klein geslagen. Joop, de eigenaar, probeerde als een machteloze vredesveteraan de herrieschoppers te kalmeren. "Gratis bier en wijn, als we nu allemaal vrolijk zullen zijn!' galmde vanachter de bar vandaan, waar hij in elkaar gekropen schuilde voor glasscherven en rondvliegende asbakken. Barkrukken braken voor zijn ogen terwijl de, toen nog jeugdige, grijsaard verder speelde en zich niet bewust was van de gevolgen die hij veroorzaakte met zijn wanhoop. Liesbeth hield niet meer van hem, misschien wel nooit gedaan. Ze zag hem als iets dat haar verveelde nachten met haar verloofde goedpraatte, die elke avond vermoeid terugkeerde van zijn kantoorbaan en haar enkel nog snel kuste voordat hij vertrok in zijn slaap. 'Ons bindt zelfs het bed niet meer,' heeft ze een keer gezegd, 'in het begin adoreerde hij nog elke vierkante centimeter van mijn lichaam, maar het lijkt alsof hij er simpelweg geen oog meer voor heeft.' Haar vader had haar nog gewaarschuwd, 'Trouw niet met die jongen,' heeft hij haar vele malen geopperd en 'je verdiend beter, mijn kleine meid.' Maar Liesbeth wilde het niet horen, ze was verliefd op Egbert en hij opende haar wereld, zoals ze dat zelf zo mooi beschreef. Toegeven dat je fout zat, is altijd een schade voor de trots, dus zal ze nooit haar vader gelijk geven. Ze wil het huwelijk gelukkig laten lijken voor de buitenwereld, om zo haar familie te slim af te zijn. Bovendien droomde ze er altijd al van om toneelspeelster te worden, iets dat Egbert niet weet. De reden die Liesbeth gaf om haar affaire te verbreken, deed de jonge grijsaard alleen nog maar meer verdriet: Ze verliet hem echter alleen om haar eigen ego in stand te kunnen houden. En zo werd café 'den Hoogenberg' vernield door dronkelappen.

ik ben een papegaai

hey papegaai, wie heeft je leren praten?

Flarden van gedachten in te tram

De tramconducteur zegt dat ik meer moet lachen, maar mijn wenkbrauwen fronsen van nature, daar kan ik niks aan doen. Of is het toch de ernst die chronisch op mijn gezicht geschreven staat?Je kijkt om als je geld hoort vallen, je lacht stilletjes in gedachten als de caissière de tel kwijt raakt. Als we niet gelukkig kunnen worden met elkaar, bedank me dan in ieder geval voor de dromen die ik je geleverd heb. 'Schat, de sigaretten zijn bedorven, ze smaken zuurder dan normaal.' Zijn we nog hetzelfde als we terugveranderen in wie we ooit waren? Kinderen spelen in de agniesebuurt en op de mauritskade, en over het trottoir zie ik je lopen richting je dood, je nam de derde afslag rechts. Bel me als je in de file staat, we hebben nog tijd om alle zaken te bespreken. De grijsaard aan de overkant begluurt mijn lichaam vanaf zijn balkon. Elke keer als ik het bad uitkom steekt hij een sigaar op. We willen geloven dat het niet zo is, ook al weten we dondersgoed de waarheid. Liefde is bedriegen en bedrogen worden door jezelf en je verlangens. De luchtsingel valt me aardig tegen, zo spectaculair is de hemel nou ook weer niet. Je bent op zoek naar Goudse kaas en loopt verward de slagerij binnen, of moest je toch bij de bakker zijn? Ik weet niet wat ik wil. Turkse pizza in de zomer, dat misschien, een neus die niet krom is en een gestofzuigde vloer voor nu. Zeg maar niet dat je van me houdt, dat scheelt een hoop gedoe. Ik wil je kussen, met je vrijen en me samen met jou vervelen in de stad, dan maak ik vieze koffie voor je en ontbijten we in het park naast je huis. Wordt verdomme gelukkig met me, ik ben ervoor om gelukkig mee te worden.

Illusies

De tabak werd gedoofd en mijn gedachten zakten langzaam dieper de grond in. De gangen in mijn gedachten kon ik eindelijk met goed zicht bekijken, ook al bleek dat achteraf een illusie. Er waren wel honderd deuren en in de eerste die ik opende zat mijn vader op zijn torenhoge troon. Zijn handen waren zwart van de aarde die hij aan de kant moest scheppen om zich een weg door deze tunnel te bouwen. Zijn hoofd schudde 'nee', en zijn blik keek teleurgesteld op me neer. Heb ik hem tekort gedaan door weg te lopen zonder afscheid, zijn vertrouwen geschaad of, erger nog, hem in alle mogelijke opzichten verraden? Als ik zijn blik niet langer aankan vlucht ik naar de deur waarna ik weer terechtkom in de eindeloze gang. Ik wil zijn woede niet zien, ik wil zijn boze woorden niet horen. Vergeef me, papa, ik ben je kindje, je kleine meid, ik heb je dit nooit aan willen doen. De volgende kamer die ik binnentreed wordt bewaard door mijn mooie moeder. Ze danst met blote voeten en bloemen in haar haren door de lege ruimte die met kaarsen wordt belicht. Ze knikt naar me en geeft haar goedkeuring voor mijn bestaan. Is dit niet waar ik mijn hele leven al op heb gewacht? De bevestiging dat mijn moeder trots op me is en bevestigd dat ik geen mislukkeling ben? En wat blijkt weer, de enige trots die ze ooit laat merken zie ik voor me in de hallucinatie gekweekt door het middel dat ze zal verafschuwen als ze het mij zal zien gebruiken, ook al heeft ze daartoe geen enkel recht, ik heb haar vaak genoeg in deze staat moeten aanschouwen. Zijn dat één van de dingen die de kleine scheurtjes in mijn toen nog onschuldige kinderziel hebben veroorzaakt? Ik wil een einde maken aan het schouwspel wat zich allemaal voordoet terwijl ik trillend op de bank zit, toch open ik een derde deur die me mijn harteloze geliefde laat zien. Ik zie de tranen in zijn ogen staan, toch zie ik de walging in zijn blik naar mij. Dacht hij echt al die tijd dat ik perfect was, dat zijn meisje niet verward en verdwaald was? Ik heb hem bij dezen toch teleurgesteld door mezelf te verliezen op deze avond, maar hij sust me later weer in slaap en de volgende ochtend zie ik alles helderder dan ooit.

Hij zal de allesvernietigende woorden naar je toe zuchten als jullie elkaar aankijken. 'Ik wil je geen pijn doen.' Ja, dat gaat hij zeggen en dan weet je het al. Daarna volgen late avonduren dat je samen huilt en samen schreeuwt. Als hij als troost een arm om je heen wil leggen wend je jezelf boos af. 'Blijf van me af!' Riep ik, jij ook misschien. Hij heeft het recht verloren je lichaam aan te raken, dat recht heeft die imbeciel immers zelf weggegooid. Maar dan volgt de wanhoop en hang je misschien wel snikkend om zijn nek, vragend om een tweede kans. Ja, dat doe je, en je hebt jezelf nog nooit zo laag gevoeld. Was hij van plan je op je deze manier te verlaten? Of was het een spontaan idee wat zich plotseling zijn gedachtengang binnendrong, waarschijnlijk niet. Het zout prikt op je huid en je neemt een paracetamol tegen de hoofdpijn die door al dat huilen komt, misschien wel drie. Alles is grijs en wazig, en er lijkt geen einde te komen aan dit drama wat is begonnen op klaarlichte dag. Maar je bent prachtig en uiterst bijzonder, ook al is hij dat vergeten, niet iedereen weet hoe je moet houden van iemand zo speciaal. (Dit is voor mijn lieve vriendin en iedereen die nog nooit eerder verlaten is)

Je dacht zeker dat ik van enkelglas was Dat ik niet de storm maar het briesje was Maar nu waai ik door je heen en aan je voorbij Je dacht zeker dat dat voor de grap was Je hebt gezegd dat ik altijd zonder reden bang ben Dat ik niet de baas maar de slaaf ben Maar nu lijk je zo klein dat je bijna niet te zien bent Zo onzichtbaar dat ik je bestaan ontken

Een mengsel van lust en liefde in de verkeerde verhoudingen

Hij is een troost tegen de eenzaamheid en een goede dimmer voor verlangens, maar ik kus hem zelden overdag. Nachten gevuld met wijn doen de schijn op dat we verliefd zijn, maar in werkelijkheid denken we beiden aan een ander. Hij aan zijn vorige vriendinnetje en ik aan mijn poëtische vreemdeling die ik vorige maand ontmoette in de tram. Een droevig gebaar van het mengsel van lust en liefde in de verkeerde verhoudingen, maar we blijven elkaar zien. We liggen in elkaars bedden tot het moment dat onze liefde beantwoord wordt, dan zullen we elkaar genadeloos laten vallen, dat is zeker. We praten er niet over, maar we weten beiden dondersgoed dat we elkaar in de toekomst slechts met een schaapachtige glimlach zullen begroeten als we elkaar zullen passeren op straat. Het is wachten tot de bom valt, tot de wijn op is. Tot die tijd zijn zijn armen een prima plek om in slaap te vallen en ik neem genoegen met de de verdeelde aandacht die hij mij schenkt. Het is een gunst van beide kanten, we hebben elkaar nodig in de meest oppervlakkige manier dat je een persoon nodig kan hebben. We zijn elkaars opvulling in de leegte die een ander nog onbezegeld heeft achtergelaten.

Lytium-Oxazepam

Er is veel tijd en moeite voor nodig om je leven te vergooien, dat is gebleken. Als ik haar nu, na een half jaar, weer zou spreken zou de grijze waas in haar ogen nog niet zijn verdwenen. Ik herinner nog goed hoe ze vroeger de ziekte 'staar' daarvoor als smoes trachtte te gebruiken, maar ik wist heel goed dat het kwam doordat het schijnsel van de zon al zo lang geleden uit haar zicht gezogen was. Het is de glazige blik van een lijk dat met de ogen nog open opgebaard ligt in het crematorium. Door de Lytium-Oxazepam die ze in het jaar 2005 veel slikte groeide haar behoefte naar zout van dag tot dag, één van de vele bijwerkingen. Het zilte avondeten dat ze klaarmaakte lustte ik niet langer en het lichaam wat ik toen elf jaar in mijn bezit had begon figuur te verliezen. In de badkamerspiegel telde ik 's avonds mijn ribben en mijn knieën werden knokiger dan ooit als gevolg van de pillen die mijn moeder drie maal daags slikte. Was mijn gewichtsverlies een doelbewuste aanval op haar misplaatste moederschap, wilde ik haar met mijn spillebenen laten zien dat ik door haar toedoen langzaam maar zeker verdwijnen zal, mijn ziel gevolgd door mijn vlees. Zo beleefden we beiden de bijwerkingen van haar medicijn en alsof ik haar op die manier wilde bijstaan uit solidariteit, alsof ik haar wilde laten zien dat ze niet alleen was, dat haar elfjarige spruit met haar mee de afgrond in zou storten, zaten we beiden hele dagdelen lusteloos en prikkelbaar op de bank. Zwijgend en oververmoeid. Na een verloop van tijd begonnen de juffen op mijn school bezorgd te worden, ze hielden me in de gaten, ze zagen alle boterhammen die ik oversloeg en vroegen me waarom ik niet speelde op het schoolplein. Ik herinner me niet meer wat mijn antwoord was, wel dat het elke keer een andere smoes was. Net zoals iedereen om ons heen werden ook 'de instanties' het een keer zat en van de één op de andere dag werd ik onaangekondigd naar een kindertehuis veertig kilometer verderop gebracht. De Lindehof in Hoek van Holland lag vlak aan zee en de kinderen daar bezochten vaak de duinen. Ergens, verborgen achter helmgras en zand, stond nog een oude bunker die de Duitsers gebruikten tijdens de Tweede Wereldoorlog. Dat blok beton joeg me de stuipen op het lijf, toch bleef ik er elke vrijdagmiddag vol verwondering vandaan komen. Daar herwon mijn lichaam haar vorm, maar toch bleef er een deel van mijn moeders wazigheid in mij achter, alsof ik haar zonder erover na te denken toch niet helemaal in de steek wilde laten. Wanneer ik haar aan de telefoon vroeg wanneer ze me eens kwam opzoeken in het tehuis, was het net alsof ze zei: "Lieve meid, ik heb het druk. Ik heb geen tijd om je te zien groeien, om je haar weer te zien glanzen. Te druk met voor me uit staren, te druk met naar de klote gaan. Ik ben mijn leven aan het vergooien en daarvoor doe ik mijn uiterste best. Er is geen plaats meer voor jou in mijn ellende."

Nieuwe armen

Ik weet nog dat ik stiekem dacht Hoop dat je ook zo naar mij smacht Maar voel ik dit alleen als je naar een ander lacht? Zo eenzaam met elkaar, dansend door de nacht Geef mij nu maar een hele vracht Van bier en wijn dat de pijn wat verzacht Want 'die ander' heeft me in haar macht En ik walg, verafschuw en veracht Hoop niet dat je hetzelfde van haar verwacht Nu ben ik ieder avonduur op jacht Naar nieuwe armen en een beetje toverkracht

Al die willen de kaapen varen, moeten mannen met baarden zijn.

In maart 2006 kondigde mijn moeder aan dat ze me kwam halen, samen met tante Marie-Louise en haar rode Volvo. 'Lieve meid, vrijdag zijn we weer samen. Mijn dochtertje en ik, met zijn tweeën zoals het hoort.' herhaalde ze door de telefoon en ook al was ik allang niet meer in staat om nog op iets te kunnen hopen, wist ik dat voor het geval dát ik maar beter niets tegen mijn vader moest zeggen. Alsof er iets in mij was wat nog niet had ontdekt dat mijn moeder nooit haar afspraken nakomt en elke denkbare belofte breekt. Zal ik de hoorn inhaken zoals ik iedere avond doe? Zal ik haar vertellen dat haar plannen absurd zijn en dat mijn fragiele kinderhart de dupe is van haar manische waanideeën? De laatste dag van de schoolweek sluipt langzaam voorbij, en het is alsof ik daar in dat klaslokaal op mijn stoel keihard wegren voor het moment dat de bel gaat, dat ik haar zie staan op het schoolplein. Ik zal me schamen omdat mijn moeder zo anders is dan alle andere moeders die hun kroost opwachten. Ze zal daar staan met een sjaal om haar hoofd gebonden en ze zal bloemen hebben geplukt en die in haar haar hebben gestoken, ze zal op blote voeten komen aanlopen of juist de hakken met een hoogte die de vrouwen van hier niet gewend zijn. Ze zal haar armen uitslaan om me op te vangen als ik lachend op haar af ren, ze zal me optillen, kussen en meenemen naar haar auto. Maar ze is er niet, ze is er nooit. Teleurgesteld noch opgelucht wacht ik tot mijn vader me komt ophalen. Waarom verbaasd ze me elke keer met haar afwezigheid, laat ze me expres zo naar haar moederliefde smachten omdat ze denkt dat dat opvoedkundig juist is? Laat me niet alleen, denk ik, laat me niet met mijn liefde voor jou alleen. Ik kan mijn vader die avond niet vertellen waarom ik sikkeneurig ben en blijf uit het raam staren als hij me een koekje aanbiedt. Ik weet niet meer of ik keek naar de duisternis van de avonduren die ik door de ruiten heen zag schijnen of juist naar het spiegelbeeld van mijn eigen gezicht, alleen dat ik achteruit deinsde van de schim van haar gelaat waar ik plotseling oog in oog mee stond vanachter het raam. Ze lachte naar me op een hysterische, psychotische manier die me, als ik eraan terug denk, nog steeds de stuipen op het lijf jaagt. Als ik plotseling van de bank spring en de kamer uit ren om op zolder een veilige plek te vinden, weg van haar, weg uit mijn gedachten, wil mijn vader weten wat er met me is. Hij weet het meteen als het foute boel is, en als ik vertel dat ik haar zag sluit hij alle gordijnen en vergrendeld hij de deuren. Was dit een doelbewuste aanval op mijn kinderlijke onschuld? Was dit haar manier van 'eindelijk eens op komen dagen' of probeerde ze me met haar bijna duivelse grijns bewust te maken van het kwaad in de wereld. Of zaten er geen diepere bedoelingen achter, omdat ze geen idee heeft wat ze doet in haar mani.

Toen ik geboren werd, was het enige joodse dat mijn grootouders nog hadden dat het gezin doordrongen was van een besef van rein en onrein, uitverkoren en niet-uitverkoren. Mijn moeder ging nooit naar de synagoge, en ik denk dat het geloof van haar ouders haar sjofel en alledaags leek. Het bloed van het jodendom was oud en dof als een wondkorst, terwijl dat van Christus elke zondag helderrood stroomde. Mijn vader, moeder en ik zien elkaar voor het laatst herenigd aan het strand in Wassenaar. Mijn vader in een bruin herenkostuum en mijn moeder in een lange, zwartkanten jurk. Een paar uur geleden zwegen we eerbiedig tijdens de begrafenis van mijn moeders eerste huwelijk en tegelijk mijn vaders jeugdvriend en ondanks de desbetreffende overledene een grote rol in hun leven speelde, zijn ze alleen maar met elkaar bezig en huil ik om de man in de kist die mij liedjes leerde spelen op zijn piano. Aan zee kijken alle mannen glimlachend haar kant op, ze kijken naar haar linkerhand, waaraan geen ring zit. Ze leken mijn verlangen naar mijn moeder te delen - die ook toen al de schoonheid van de jeugd voor me belichaamde, die de vitaliteit van glanzend haar de gladde wangen bezat die mijn grootouders geloof ik nooit hadden, die een brug kon maken, een radslag en vijftien kleuren schoenen met hoge hakken had - die me door haar ongrijpbaarheid steeds liever werd. De dingen die we zeggen zijn geforceerd droevig en mijn vader neemt het grootste deel van het gesprek voor zijn rekening. Om het verdriet om een langverloren liefde te doorbreken probeert mijn vader leuke herinneringen uit mijn jeugd op te halen, en aangezien die er nauwelijks zijn begint hij al snel met moppen tappen. 'Waarom hebben de joden veertig jaar door de woestijn gezworven?' vraagt hij. 'Ik weet het niet,' zeg ik. 'Waarom?' 'Er had iemand een kwartje laten vallen!' Hij lacht, en ik vraag me af of hij het speciaal op mijn moeder en mij gemunt heeft.

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

geen roman