Divided we fell

[dividedwefell]

Πότισες την κέντια; Γιατί τρέμουν τα χέρια μου σήμερα; Μου γάμησε τη ζωή και τη μόνη της συγγνώμη δε θυμόταν      γιατί την είπε -η άνοια βλέπεις. Τάισες το ψαράκι; Γιατί μη μ' αγγίζεις και μη μ' αγγίζεις Γιατί μου απαγορεύω να είμαι ευτυχισμένος Είμαι στην περίοδο που τα μειώνω κι έχω χεστεί πάνω μου Μπράβο, ενηλικιώθηκες. Ή περίπου. Ο καπιταλισμός, αμάν πια αυτή η καραμέλα Ωραίες οι μπωντριγιαρικές σου αναφορές      αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτα Ζούμε τη συνέχιση του Άουσβιτς με άλλα μέσα ή με τα ίδια ακριβώς Δεν ελπίζω πολλά Ξόδεψα τα χρόνια μου Άλλωστε

[dividedwefell]

Αποσύμπλεξη

Βάζεις τρίτη και μετά φρένο φρένο φρένο πάει

έσβησε η μηχανή

και είχα γεμίσει για σένα ντεπόζιτο αλλά

έσκασαν οι φτέρνες μου τριάντα χρόνια περπάτημα δεν είμαι πια να τρέχω στα συνεργεία για μάταια οτοστόπ

[dividedwefell]

Prelude

Όλα αυτά τα μέρη που ταξιδεύεις όταν ρίχνεις το βλέμμα σου πάνω τους Θε μου τι όμορφα που γίνονται

Skrjabin op 11 no 11

[dividedwefell]

Famous last words

Όοοπαλακια

(καθώς έπεφτε)

[dividedwefell]

Υπεραξία

Είναι ένα δέντρο κάθε πρωί στο δρόμο για τη δουλειά που του 'χω δώσει τ' όνομά σου Μόνο του πριν τη στροφή με κάτι φύλλα κόκκινα πανέμορφα σαν κανένα άλλο εκεί γύρω δέντρο Κάθε πρωί πριν τη στροφή έχω λίγα δευτερόλεπτα να σε χαζέψω λίγα όμως γιατί κάθε πρωί έχω αργήσει και βιάζομαι όλη μου τη ζωή έχω αργήσει και βιάζομαι

Περνάω από κάτω σου χαλαρώνω κάπως το βήμα μου γιατί είναι η σκιά σου μήτρα υγρή και σκοτεινή και ανάγκη και κάποιες μέρες θέλω να μείνω εκεί για πάντα, να φωνάξω μη, αφήστε με εδώ ρε παιδιά, δε θέλω να γεννηθώ στην τελική

Μετά κοιτάζω την ώρα υπολογίζω πόσο περίπου θ' αργήσω και σήμερα λες και ποιος χέστηκε ας πούμε για λίγα λεπτά άντε γαμηθείτε ξεζουμίστε όσο αλλοτριωμένο μόχθο θέλετε και μη μου σπάτε το παπάρι για λίγα λεπτά

Τραβάω τζούρα και σκέφτομαι αυτό το δέντρο θα 'χανε όλη την ομορφιά του αν ήξερε για μένα και πώς το χαζεύω κάθε πρωί Έτσι κι εσύ όπως κι οι άλλοι δε θα φτάσεις βαθιά να βρεις αυτό που δεν ξέρω ότι ψάχνω να το ξεριζώσεις να μου το δείξεις να πεις να, αυτό είσαι ρε χαζούλη σταμάτα πια να τυραννιέσαι

Ένα βράδυ θα έρθω και θα σου βάλω φωτιά γαμώ τον Σαρτρ.

[dividedwefell]

Fuga

Εγώ κήπος κι εσύ θάλασσα. Όσο με έπνιγες σε στέγνωνα. Φθινόπωρο μ' ερήμωσες, θάφτηκες στο χώμα μου κι απ' το τελευταίο κλαδί μου πέταξε ένα πουλί γεμάτο κλουβιά.

Κι αν ήσουν καράβι δεν ήμουν -τελικά- λιμάνι. Σε βύθισα μεσοπέλαγα, πνίγηκα στ' αμπάρια σου κι από την κουπαστή σου βούτηξε ένα ψάρι γεμάτο δίχτυα.

Δεν πονάω πια.

[dividedwefell]

Μμμ Τι ωραίο σηψαιμί ηλιοβασίλεμα Σκέτη μούρλια και Ματαίωση και ακήδευτη Εφηβεία.

Δε βαριέσαι. Είδαμε κι εσάς που ξεχάσατε μέσα στη μάνα σας την ψυχή σας βγαίνοντας.

[dividedwefell]

Basta

Μωρέ ντάξει αλλά με τόση πια πολιτικολογία      φτάσατε ακόμα και «σ' αγαπώ» που λέτε      σα δελτίο τύπου      να ακούγεστε

[dividedwefell]

Coda

Να 'χα τώρα ένα αμάξι                    και μια ερημιά θα έριχνα το κάθισμα πίσω                   και καπνίζοντας με τέρμα την Ενάτη                   θα χάζευα τ΄αστέρια.

Έτσι, στην υγειά όλων                   των παράλληλων διαστάσεων                   στις οποίες                                     δε σε γνώρισα                                     ποτέ.

Η Ενάτη, μικρό μου λάθος, σ' όλες τις διαστάσεις γράφτηκε ανεξαιρέτως.

[dividedwefell]

Στέψη

Αν είχα λεφτά θα σου έφερνα λουλούδια κάθε μέρα κάθε μέρα και άλλα λουλούδια και κρουασάν κάθε μέρα και άλλη γεύση και παγωτά το καλοκαίρι και μαζί μ’ όλα αυτά ένα φιλί κάθε μέρα και σ’ άλλο σημείο.

Δεν έχω λεφτά. Έχω όμως για σένα ένα βασίλειο κι ένα στέμμα από μαργαρίτες. Έχω μια πόρτα για κάθε κήπο κάθε μέρα και άλλο κήπο, μικρέ μου Ασασίνε, με απολαύσεις μυθικές που αύριο ίσως και να μη θυμάσαι.

[dividedwefell]

Οι λοιποί συγγενείς

Όσα τραγούδια κι αν παίξεις απόψε, κανένα δε θα καλύψει τη φρικτή μελωδία του Οριστικού: το φτυάρι στο χώμα ξανά και ξανά.

Χαλασμένο πικάπ, χαλασμένοι ακροατές.

Ένα απαλό χτύπημα κι ο δίσκος συνεχίζει. Μα θα θυμόμαστε, ίσως, κάποτε, το στίχο που διάλεξαν για μας η μυθική Κλωθώ κι ο Καίσαρ.

Μην κλαις Μαίρη. Απόψε τίποτα δεν είναι όμορφο.

[dividedwefell]

Η Μέθοδος

Κάτι μέρες το σούρουπο,

(δε μ’ άρεσε η λέξη «σούρουπο» κι έψαξα για συνώνυμα. Βρήκα «σύθαμπο» και «λυκόφως». Το λυκόφως είναι κάπως επικό και το σύθαμπο μου θυμίζει Σεφέρη ή ακόμα χειρότερα Ελύτη. Οπότε σούρουπο, κι ας ακούγεται σα να ρουφάς αυτή την αηδία τον αφρό που μένει στο τέλος του φραπέ - έχω να πιω φραπέ χρόνια και απορώ δηλαδή πώς το έπινα αυτό το πράγμα).

Κάτι σούρουπα λοιπόν, κάνα 20λεπτο περίπου πριν πέσει ο ήλιος, μοιάζει η γειτονιά με στούντιο του Hollywood. Κι έτσι όπως γυρνάω σπίτι με τις σακούλες του σουπερμάρκετ στα χέρια, μ’ αρέσει να φαντάζομαι ότι είμαστε όλοι κομπάρσοι σε γύρισμα, και είναι όλοι στρυφνοί και σκυθρωποί γιατί έτσι λέει το σενάριο, άρα προσπαθώ κι εγώ να είμαι στρυφνός και σκυθρωπός όσο καλύτερα μπορώ. Και μέσα μου είμαι εντάξει, γιατί ξέρω ότι κατά βάθος είμαστε όλοι χαρούμενοι και είναι όλα ένας ρόλος.

Καμιά φορά όμως, ψάχνω διακριτικά μήπως πάρει το μάτι μου κάποιον που θα μπορούσε να είναι ο πρωταγωνιστής της σκηνής αυτής, να του πω:

Για σένα μιλάει ο μύθος Για σένα είμαστε μακάβρια πτώματα βαδίζοντα Τα 20 λεπτά πέρασαν, ο ήλιος χάθηκε και ο κόσμος φθίνει.

Cut. Ποιος τον έφερε αυτόν εδώ;

[dividedwefell]

Eclipsis lunae

Ένα παιδάκι που παρακαλάει χρόνια να το πάνε στο λούνα παρκ και όταν τελικά το πάνε ανακαλύπτει ότι το λούνα παρκ είναι τελικά μια μαλακία σκέτη.

Και το παιδάκι νιώθει ένα αφόρητο κενό που δεν μπορεί να εξηγήσει. Και το κενό, μόνο αυτό τ’ αρχίδι ο χρόνος μπορεί να το αναπληρώσει.

Ε, μικρέ. Δεν έμενες καλύτερα σπίτι, με τα παιχνίδια σου.

[dividedwefell]

Ακάλυπτοι

Αυτή η πόλη είναι ολόκληρη ένα τσιμεντένιο όχι. Κι οι νεραντζιές το ξέρουν πια, και μας πετάνε τα παιδιά τους κατακέφαλα μέσα στη μπόρα.

Το ψιθυρίζουν οι μπουγάδες μας υγρές κι εσταυρωμένες. Και γι’ αυτούς που ακόμα δεν το ξέρουν, το ξέρουν οι γραμμές στα μέτωπά τους.

Όμως δε σκέφτομαι: «θέλω να φύγω». Καταρχάς, να πάω πού. Κατα δεύτερον, κι εκεί τα ίδια. Όχι, θέλω να μείνω εδώ μαζί σου να παρατηρώ ανέκφραστος την εντροπία χωρίς ούτε καν μια στείρα κριτική. Μόνο το χέρι σου να κρατάω.

[dividedwefell]

μ*λλον

Θυμήθηκα μια μέρα, Τερέζα, πριν χρόνια, που καθόμασταν στο μπαλκόνι στο σπίτι στον τρίτο και ήταν τόσο περίεργο το σούρουπο που ξαφνικά, για λίγα δευτερόλεπτα, ήμουν απόλυτα σίγουρος ότι μπορούσα να πετάξω. Δεν ανησύχησα καν για την ψυχική μου υγεία τότε, φαινόταν τόσο φυσιολογικό. Δε δοκίμασα βέβαια, γιατί η γνώση τόσων χρόνων μου έμαθε ότι μάλλον θα κατέληγα διαλυμένος στην άσφαλτο.

Κι αν έχουμε ο καθένας από μια μόνο ευκαιρία, λίγα μόνο δευτερόλεπτα; Κι αν έχασα την ευκαιρία μου εκείνη τη μέρα; Κι αν δεν είναι η πτήση παρά μία μεταφορά για τη φυγή;

[dividedwefell]

Άνοιξε, είμαι από κάτω

Εμείς οι μοναχικοί νιώσαμε κάποτε μια κάποια περηφάνεια.

Κοιτάξτε με ρε καριόληδες καμία ανάγκη δεν έχω να σκεπάσω το κενό μου με το δικό σας, όπως θα ήθελε Αυτός.

Μια μέρα όμως το πήραμε χαμπάρι πως ήταν κι αυτή η περηφάνεια ένα καταναλωτικό αγαθό για τους κοινωνικά διαβητικούς, όπως το ήθελε Αυτός.

Ευτυχώς ο κρετίνος Αυτός δε δύναται να καταλάβει ότι η φυλακή που μας έχτισε είναι το ίδιο το έμβρυο της Νυρεμβέργης Του.

[dividedwefell]

Υδρωκεάνιο

Θέλω, σε πείσμα όλων των ερώτων, στον εαυτό μου να επιστρέψω. Αλλά φοβάμαι ότι αυτό μόνο ο Θάνατος θα μου το προσφέρει.

Γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, θα ήθελα να πεθάνω στη θάλασσα και έτσι να διαλυθώ σε άχρονη γέννηση εξωμήτρια.