Gezien en Goedgekeurd: Pukkelpop 2013 - dag 1
"Als alles goed gaat..." Niet dus. Een eerdere recap van de eerste dag Pukkelpop is ergens in de cloud verloren gevlogen en daarna had ik zelf wat last van nevel en mist... Om nog te zwijgen over verhuizen en het gebrek aan een internetverbinding.
Maar hier komen ze dan (nog voor zelf ook maar één recensie gelezen te hebben):
Ik had wel zin in een stevige aftrap en die vond ik zoals gehoopt bij The Menzingers. Punk-rock maar net iets anders. Denk ik. Kan het niet precies uitleggen, maar de stem speelt speelt alvast een rol.
Het leuke aan festivals met duizendeneen podia's en bands? Veelvraten zoals mezelf, lopen er letterlijk drie dagen van het één naar het ander.
Na het gitaargerammel een eerste highlight op naam van Vuurwerk. Warm, sfeervol en subtiel maar efficiënt op de heupen gericht.
Na Badbadnotgood eerder gezien te hebben durfde ik er gerust in te zijn. Opvallend veel volk voor deze toch niet zo heel toegankelijke band. Had het persoonlijk wat lastig met de eerste 10 minuten die voor mij wat chaotisch klonken, maar eenmaal houvast gevonden te hebben was het op en top genieten.
Uit nostalgie én omdat ze vorig jaar een sterke plaat uitbrachten, het hoofd weer richting Main Stage gedraaid. Niet de beste Deftones-show die ik al zag, maar het deed deugd. Zeker toen er in de tracklists van Adrenaline en around the fur gegraaid werd.
Miles Kane trad 100 meter verder aan en sta me toe de man ook het label 'persoonlijk hoogtepunt' op te plakken. +- 50 jaar (Britse) rock-invloeden met een pak enthousiasme gebracht. Boven mijn verwachtingen.
Bombino had meer moeite om me te boeien dan ik verwachtte. Technisch heel sterk en een hele leuke mix van Nigeriaanse roots met blues-rock in een Hendrix-sausje, maar ook behoorlijk/té repetitief... Ik wil je hem toch niet onthouden
Om 21:00 uur, uitschieter nummer 3. The Bronx. Play klikken en klep houden.
Tijd voor een risico: een intrigerende 'all female' rock-band of het digitaal geweld van TNGHT. Die laatste waren naar verluid heel goed, maar god wat trokken de stijlvolle dames van Savages een power-house op!
En die holle, manische blik van de drumster, de mascara in zweetslierten over haar wangen lopend... Animal heeft meer dan één knappe vrouwelijke evenknie ;)
Godspeed You! Black Emperor leek me een mooie afsluiter en dat was het ook, alleen had ik een accute nood aan wat leven, aangezien ik er zelf als een dweil bijhing. Crystal Fighters vervulde die rol met glans, maar na een goed half uurtje bleef de formule me een beetje te zeer ter plaatse trappelen. GSY!BE speelde een set van twee uur dus keerde ik op mijn schreden terug en heb me dat niet beklaagd. Een finale die kon tellen.
De volgende overzichten staan al klaar. En ook de 'regrets' krijgen een eigen post.
Oh ja, excuses voor de stilte. Een tekort aan muziek ga je de komende dagen echter niet hebben.
