DRAMACHIRURG

Milou Brockhus

[dramachirurg]

2020(twerking on it)//NEDERLAND: een teleurstellend kutland in Europa.

Sinds oktober 2015 werk ik aan een nieuw toneelstuk: Nederland: Een teleurstellend kutland in Europa. 'Wtf Milou, sinds oktober 2015, is het nog steeds niet af?' Nee want soms moet je voor sommige dingen gewoon de tijd nemen, zoals het schrijven van absurdistische//licht poetische//politieke satire. 'Ja jezus wat is het nou' Geen flauw idee eigenlijk nog, ik doe ook maar wat. ‘Waarom zet je het dan op internet?’ Goede vraag, omdat ik het tof vind als mensen meedenken en -praten over wat er allemaal nog in het stuk zou kunnen gaan gebeuren. En om inzicht te geven in hoe het schrijven van zo’n theatertekst nou eigenlijk gaat. ‘Ok, hoe gaat dat dan?’ Ja, totaal chaotisch, want ik schrijf dus niet van het begin naar het einde, maar alles door elkaar heen. Ik heb trouwens ook nog een ander experiment gedaan, want tijdens een speciale editie van De Tekstsmederij in de Rotterdamse Schouwburg zijn verschillende scenes gelezen door Sylvia Poorta, Jos Nargy, Sallie Harmsen en Joost Dekker in een enscenering van Kasper Kapteijn. Jack Wouterse was er ook bij en die moest bijna huilen. Kijk maar, hier is een foto.

En daarna mocht iedereen bij mij briefjes inleveren met mogelijke gebeurtenissen die ik dan weer ga gebruiken. ‘Dus je laat andere mensen het werk doen?’ Nee hoor, schrijf jij maar eens even een toneelstuk, het is gewoon moeilijk. Daarom doe ik er ook zo lang over. Zeker omdat ik telkens wordt ingehaald door de actualiteit. Het gaat namelijk onder andere over vluchtelingenproblematiek, Geert Wilders en hoe kut de media is. Dit plaatje geeft ook wel een beetje een idee:

‘Goh leuk zeg, en waar kan ik dat dan lezen?’ Op mijn blog, klikken maar:

Deel I

Deel II

Deel III

Deel IV

Deel V

Deel VI

Momenteel ben ik met verschillende partijen in gesprek om deze voorstelling ten tonele te brengen. Onze Koningin heeft in ieder geval al superveel zin erin, zie je.

[dramachirurg]

2016// ZEE’MINMIN: UTOPIAN DREAMS (oa. TENT, Poetry International) 

2019 (twerking on it)// ZEE’MINMIN houdt het hoofd boven water. Een one-mermaid-show voor op festivals. De ster van de show neemt haar eigen aquarium mee voor op de camping.

Gespeeld en geschreven door Milou Brockhus en altijd doorspekt met co-writer-lines van Tommy Ventevogel.

In 2016 spoelde ZEE’MINMIN aan in Nederland: een gelukszoeker op de vlucht voor de plastic soep. Vanwege gebrek aan faciliteiten in Hollandse asielzoekerscentra werd ze na wat omzwervingen ondergebracht in het Dolfinarium tussen 6 mannelijke dolfijnen. Inmiddels is haar status als milieuvluchteling erkend. ZEE’MINMIN is acti-vis, femivist en zeeministe. Zelf onderdeel van zoveel maatschappelijke minderheden dat ze een meerderheid is geworden, zet ze zich in voor immigranten, vrouwen en waterbewoners. Ook strijdt ze voor schoon zee- en drinkwater voor iedereen. Ze is een vis op het droge, en dat maakt actievoeren moeilijk, maar ze laat zich niet tegenhouden. ZEE’MINMIN brengt haar protest in de vorm van woorden. ZEE’MINMIN is een icoon, een socialite, ze is sexy, grappig en een tikkeltje te assertief. Ze was al te zien bij TENT en Poetry International. 

Vanaf 2017 ontvangt ze een PersoonGebondenBudget vanwege haar beperking (geen benen) en is ze er klaar voor om Nederland te veroveren. Door de ogen van ZEE’MINMIN ziet de wereld er net even anders uit, en dat in combinatie met haar verschijning maakt dat de nare kanten van onze maatschappij iets draaglijker worden zonder ze te ontkennen. Een verleidelijke sprookjeswereld meets politieke satire. ZEE’MINMIN is een staaltje keiharde voordrachtskunst over hoe het is om een mythisch figuur te zijn in een maatschappij waarin dat eigenlijk niets meer betekent, met superscherpe teksten die je eerst laten lachen maar daarna dwars door de ziel snijden. Sexy en met humor sproeit en spuwt ZEE’MINMIN haar levensverhaal het publiek in. Je kunt ZEE’MINMIN ook boeken. Voor geld doet deze bitch bijna alles.

Een fragment uit ZEE’MINMIN: UTOPIAN DREAMS. Ontwikkeld voor TENT.

De zee was mijn thuis niet meer dus kwam ik hier: het beloofde land. Ik spoelde aan en voelde me meteen verwant. ‘Ik ben Rotterdammer. Ik zie geen kleur’. Tussen de mensen wonen zonder dat ik mijn stem af hoef te staan voor een stel benen. Ik vroeg asiel aan bij het oceanium. Vinnen achter glas vinden mensen leuk leek me. Maar al gauw begreep ik dat je er alleen voor staat als je iemand bent die zich van nature tussen wal en schip begeeft. Ik ben gestrand tussen Kop van Zuid en Katendrecht. Tegen de kiel van de SS Rotterdam spendeer ik mijn dagen, weken. En snel genoeg merkte ik: die stem heb je ook echt nodig als je hier wil leven Maar je moet dan weer niet te hard roepen. Als nieuwkomer. Politiek lig ik gevoelig. Er wordt getwitterd over een zeemeerminnenvinnentax. Ik probeer hier vin aan wal te krijgen. Maar op tinder swipet iedere gast, me naar links in plaats van rechts. Of andersom, nouja. Ik denk omdat ik schubben heb. Daar kunnen ze niets mee. Ik hang verder wat rond want ik mag niks van het UWV. En mijn huis staat niet op google maps. Dus niemand vind mijn adres . Dat hele femi-vis-me was tot nu toe nogal een eenzijdige beweging, Of geen beweging eigenlijk. “Vis me, vis me”. Stiltes. LORD FORGIVE ME MY FINS Willen jullie meer of minder zeemeermin?

Een voorproefje van ZEE’MINMIN houdt het hoofd boven water

Ik verbleef daar in afwachting van mijn uitzetting en bracht mijn dagen door met het pellen van garnalen. Het water was ranzig, nog erger dan daar waar ik vandaan kwam. Mijn schubben werden er helemaal dof van dus begon ik mijn klaagzang. Ik ben immers sirene van beroep geweest. Gestationeerd bij de Bermudadriehoek. Zelfs vliegtuigen kreeg ik naar beneden. Maar ik heb mijn leven inmiddels gebeterd. Er werd gehoor aan mijn gegil gegeven en ik verhuisde naar een bassin met 6 dolfijnen. Allemaal mannelijk en als je het je afvraagt: ja. Er zijn vreemde seksuele dingen gebeurd. Als ze geen ingang konden vinden dan maakten ze er wel een. We mochten niks anders dan drie keer per dag een showtje opvoeren voor immorele types die het niets kan schelen dat wij ons in gevangenschap bevonden en zodoende werd ik de meest succesvolle nationale attractie van 2016. ‘ZEE’MINMIN met haar dolfijnenensemble’.

[dramachirurg]

Ik ben artistiek en zakelijk leider van TC Macabre. Eerst samen met Lois, Sheena, Athalia en Maxime. Sinds 2013 maakt TC Macabre theater en performances in Rotterdam. Zoals bijvoorbeeld de Dinsdagdip, een voorstelling over drugsgebruik, dat in BAR speelde. Daar hebben we daarna ook nog een heel seizoen lang maandelijks de Macabre Nights geprogrammeerd.  Eind 2014 kregen we de Nieuwe Makers Regeling van het FPK toegekend. Vanaf dat moment kwam de leiding in handen van mij en Lois. In 2017 maakten we De Gendermonologen. Sinds 2018 is TC Macabre een uniek eenmanscollectief. Macabre is Milou, Milou is Macabre. Hieronder de geschiedenis van TC Macabre voor ik de touwtjes in handen kreeg:

2014//THE URBAN ECLECTIC REVIVAL

Theatercollectief Macabre & Tommy Ventevogel are throwing a runway performance for the fashion collection THE URBAN ECLECTIC REVIVAL by Luka Evie, 2014 graduate at WDKA Fashion Design. Seven women came back from their future outer space society to show how current surfing on waves of feminisation in our world will go all out, in no time!

Here are the groundstones of the one and only future fashion sense. What will the new successful woman look like? How will she move around? What will she be saying?

2015//BABEL: UTOPIA

The big shutdown happened after 75 years of living as online avatars. In 2095, humanity found itself at the end of the Internet. People had not eaten, spoken or moved in decades. 

Some of them died immediately. Others will wake up from their digital coma to what is left of the analogue reality we know today. These bodies of what were once considered human beings will have to start over completely. The ultimate reboot. Join our time travel experience and visit Utopia.

2016//BABEL // APPocalype (The museum of analogue reality)

The Museum of Analogue Reality opened its digital doors in the year 2070 and disappeared in 2095 due to technical and/or ethical difficulties. 

In 2095, MOAR showed the work of MACABRE & STUDIODENNISVANDERBROECK. During a digital exhibition called BABEL: APPocalypse, where they turned the 21st century into art, the artists were able to show how living in a digital world replaced analogue living. 

2016//MACABRE’s GREAT GIRLS CLUBNIGHT

Ter ere van het jubileum stelden we een bloemlezing samen van eerdere projecten en vormden zo De Canon van de Middenklasse Blanke Adolescente Vrouw. We bundelden onze krachten met andere jonge vrouwen van de Girlpowergeneratie om deze ten tonele te brengen.

2017//DE GENDERMONOLOGEN

In De Gendermonologen navigeert Macabre door de wereld die bestaat tussen man en vrouw. Een transformance over gender als rekbaar begrip. Hoe mannelijk of vrouwelijk ben jij eigenlijk? De voorstelling won in 2017 de Amsterdam Fringe Bronze Award.

Als je meer foto’s of filmpjes wilt zien van deze of andere projecten, dan zou ik gewoon even naar onze facebook gaan waar werkelijk waar alles te vinden is. De foto’s zijn ook van veel betere kwaliteit dan hier in deze .gifjes, dus voor onze fotografen is het ook leuk als je ze gewoon in hoge resolutie bekijkt. Daarnaast hebben we ook instagram, twitter en een website: tcmacabre.nl

[dramachirurg]

[email protected]

0626342749

[dramachirurg]

Huh, wat is nou weer een Dramachirurg? Ik ben opgeleid als schrijver voor theater en performance (en proza, poezie en scenario), en als dramaturg maar ging ook al snel andere dingen doen. Zo ben ik ook conceptontwikkelaar, docent, coach, adviseur, beleidsbedenker, bedrijfsveranderaar, subsidieaanvraagauteur, zakelijk leider, boekhouder, onderwijsvernieuwer, networker, performer, lobbyist, zeemeermin en butoh-danser.

Het woord dramachirurg is een geuzennaam die ik in de kroeg heb gekregen.

[dramachirurg]

Ik ben Milou Brockhus, geboren te Rotterdam op 13 juni 1988. Ik werk als dramachirurg: theatermaker, schrijver, conceptontwikkelaar, docent, coach, adviseur, beleidsbedenker, bedrijfsveranderaar, subsidieaanvraagauteur, zakelijk leider, boekhouder, onderwijsvernieuwer, networker, performer, lobbyist, zeemeermin en butoh-danser.. Ik maak theaterprojecten vanuit mijn stichting TC Macabre. Verder ben ik mede-oprichter van het initiatief Time Window.

Ik studeerde af aan de opleiding Writing for Performance van de HKU Faculteit Theater als schrijver en dramaturg. Tijdens mijn studie werkte ik deed ik projecten op Toneelacademie Maastricht en het Institut für Angwandte Theaterwissenschaft Giessen (Duitsland). Ik liep stage bij NTGent/Wunderbaum, tijdens 10 GEBODEN in regie van Johan Simons. Ook werkte ik samen met de Duitse regisseur René Pollesch. 

Eerder was ik docent en vervolgens studieleider van de opleiding Theater & Maatschappij van de Hogeschool Rotterdam. Nu geef ik verschillende lessen op De MBO Theaterschool. Ook coach en begeleid ik studenten en jonge kunstenaars. 

Naast mijn eigen theaterprojecten werk ik in opdracht als toneelschrijver en dramaturg. Zo schreef ik onder andere voor Orde van de Dag (NUT), Theater Utrecht, Lefkop, Parktheater Eindhoven e.a.

Ik programmeerde enige tijd het theaterfestival Festival aan De MAasOok treed ik op als adviseur in panelgesprekken en bij culturele instellingen of buiten de kunst- en cultuursector als creative consultant.

Voor mijn volledige cv verwijs ik je naar mijn Linkedin- pagina