Ve küçük kız yaşayan bir enkaza dönüştü.
d e v o n
taylor price

if i look back, i am lost

Kiana Khansmith
almost home

PR's Tumblrdome
No title available

No title available
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr

No title available

oozey mess

Product Placement

Andulka

izzy's playlists!

blake kathryn
Fai_Ryy
𓃗
Interview Vampire Daily
Misplaced Lens Cap

Origami Around

seen from Türkiye

seen from United States

seen from Angola
seen from Netherlands
seen from Burkina Faso

seen from United States
seen from Venezuela

seen from Canada
seen from Türkiye

seen from Canada
seen from United States
seen from Bangladesh

seen from Malaysia
seen from Thailand

seen from Jamaica
seen from United States
seen from Colombia
seen from United States

seen from Vietnam
seen from India
@dreambeyondstars
Ve küçük kız yaşayan bir enkaza dönüştü.
"Yaşamak için yaratılmamışım. Bütün bunları yapmamın da bir faydası yok. Çünkü öbür hayatlarda da mutsuz olmaya mahkumum. Ben böyleyim işte. Hayata bir katkım yok. Kendime acıma hisleri içinde kıvranıp duruyorum. Ölmek istiyorum ben."
Yalnızca çiçekler değil insanlar da solar
Neyin var deseler saatlerce oturup ağlarım ama kimseye neyim olduğunu anlatmam öyle yangın var içimde..
Allah'ım çok daraldım sence zamanı gelmedi mi?
Bendeki bu yorgunluğu sadece toprak alır.
Uyusam mı
Yoksa
Bir
Kutu
Hap
Alip
Hayatıma
Son mu
Versem..
bir şeylerden asla kurtulamayacakmışım gibi hissediyorum artık; gün boyunca gülüp harika bir insan gibi görünüyorum hiçbir şey olmamış gibi davranıyorum ama geceleri odamda kendimi yetersiz her şeyden kopmuş ve sanki bir okyanus da boğuluyormuşum gibi hissediyorum.
bir insan acısından utanır mı amk bırak acıyı bedenimden, insanlıktan, düşüncelerimden, mutlu olmaktan, hayal kırıklığından, yetersizliliğimden, kilo takıntımdan, akademik hayatımın içine sıçmaktan, suratsızlığımdan, bitmeyen depresyonumdan, iyi giden işimi mahvetmekten, hastalıktan, beni seven insanı üzmekten, konuşamamaktan, anlatamamaktan kendimden utanıyorum. ben kendimden tiksiniyorum amk.
karmakarışık kafayla en doğru kararı vermeye çalışmak.
Üzüldüğüm zaman yatağıma geçip müzik dinliyorum çünkü ben bile kendime yardım edemiyorum
Olurda bi gecenin sabahına uyanamazsam beni kimseden dinlemeyin kimse benim içimi tam olarak bilmiyor :)
Hiçbir şeyi halledemiyorum, çok üzülüyorum, çok yıpraniyorum ama bu acı asla geçmiyor üstüne çoğalmaya devam ediyor.
Güçlüsün dediler, neye mecbur kaldın demediler.
neden çok kötü hissettiğim halde herkese çok iyiyim diyorum? aslında birinin kollarında ağlamaya ve güvende hissetmeye çok ihtiyacım varken niye kimseye sarılmıyorum? yardıma çok ihtiyacım olduğu halde neden kimseden yardım isteyemiyorum? neden duygularım hakkında kimseyle konuşamıyorum? neden hep iyi ve güçlü davranmam gerektiğini düşünüyorum? ama aslında tek istediğim bana güvende hissettren birinin kollarında ağlayıp ne kadar kötü hissettiğimi anlatmak
1 ay önce yaşadıklarımı tekrar yaşadım tam iyiyim mutlu hissediyorum dedim içim hafifledi umutlandım sonra bir şey oldu ve yine aynı karanlığın içine düştüm yine tacize uğradım yine aynı korku aynı çaresizlik aynı çaresiz his sanki kendimi bataklığa saplanmış gibi hissettim ne kadar çırpınsam daha da içine çekiliyordum
insanlardan da yoruldum her şeyden yoruldum hep aynı döngü hep aynı acı neden hep ben diye sordum kendime ama cevap bulamadım bir an her şey yolundaymış gibi gelirken bir anda her şey altüst oluyor kendi içimde kaybolmuşum çıkış yolunu göremiyorum
artık nefes almak bile güç içimde hem yorgunluk hem öfke var her seferinde biraz daha kırılıyorum ama yine de direnmeye çalışıyorum sanki mutluluk bana ödünç veriliyor sonra geri alınıyor çıkış yok gibi her şey boş karanlık ve soğuk yalnızca yorgun ve kırılmış bir halde kalıyorum belki de her zaman kalacağım
Çok yoruldum diye haykırmak içimi dökmek istiyorum ama kimse benim içimdeki yangını görmüyor. Ben geçen her saniyede yavaş yavaş yok olup bitiyorum ve kimsenin ruhu duymuyor.