@drosostal1da - Tumblr Blog

Posts

Ά, ρε φίλε! Θα ‘θελα να ‘ριχνα ένα

και να τινάξω όλες τις πουστομηχανές του κόσμου στον αέρα.

Να τινάξω όλη τη θλίψη του κόσμου στον αέρα.

Ν’αγοράσω ότι πουλιέται στα παλιατζίδικα

9 φορές φορεμένο

από επαναστάτες

που τους χάλασαν τα μυαλά απ’το ξύλο

και τώρα μιλάνε για το χριστό

απο ποιητές μ’ αστραφτερά κεφάλια

απο γυναίκες που λευτέρωσαν συντρόφους τους

τις καρφώσανε και δε σπάσανε.

peepeepoopoo0

Όποιος δεν έχει δει ανθρώπους να πεθαίνουν σφυροκοπημένοι από αόρατο χέρι στους δρόμους δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει και τι είναιο θάνατος μιας χώρας.

Μα και να αντικρίζεις το σύσσωμο θάνατο μιας κοινωνίας ισοδυναμεί με το να εξαντλείς ολόκληρη την ζωή. Τη ζωή της μέρας όμως… Όλες αυτές τις θυσίες και τα έργα και το χρυσό φως της μέρας. Γιατί πίσω από το φως της μέρας κρύβεται η ζωή της νύχτας… Οι σκοτεινές επιθυμίες και τα παράνομα σχέδια, οι πράξεις ενάντια στο καθεστώς και σ’ όλα όσα θεωρούνται δεδομένα, η καταστροφική δύναμη της διασάλευσης των κοινωνικών πλαισίων, οι κραυγές της μανίας και της τρέλας… Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει το τέλος μιας κοινωνίας αν δεν καταλάβει πρώτα την Ιστορία της νύχτας της… Η Χώρα, εκτός από τα εχθρικά στρατεύματα και τα αντικρουόμενα οικονομικά συμφέροντα είναι περικυκλωμένη και από το άυλο αλλά ανθεκτικό πλέγμα των φρικιαστικών διαταραχών των κατοίκων της. Τώρα πια, όλοι αυτοί έχουν δει με τα ίδια τους τα μάτια το σάπιο μεδούλι μες στα κόκκαλα της γης τους. Το μεδούλι της Χώρας σάπισε….Μισώ αυτή την Χώρα…. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Εγώ δεν θέλω να είμαι μια Χώρα. Δεν είμαι πια άνθρωπος. Ούτε και εσύ πια είσαι άνθρωπος.

Μας τα πήρε όλα αυτή…Τι θα μείνει όμως από αυτήν όταν πια δεν θα έχει μείνει τίποτα από εμάς; Το σώμα μου έχει πάρει τις διαστάσεις της. Έχω μέσα μου την μοίρα της. Πεθαίνω Σαν Χώρα…”

Δημήτρης Δημητριαδης, Πεθαίνω σαν Χώρα 1978