Kendi Halinde Biri @dunyaninbiucunda - Tumblr Blog

Hayat hiç adaletli değil... Kimi şuan bağıra bağıra ağlarken kimi de bağıra bağıra şarkı söylüyor. Bilmiyorum belki herkes yaşadığını ödüyordur. Yazacak şey bulamıyorum ama şu anda çok dolu hissediyorum. Ama taşıp içimi boşaltamıyor gibi. Umarım bir gün herkes yaşadığını yaşar. Tek umudum bu galiba :'). Kafamda o kadar düşünce var ama bugün dökemiyorum içimi buraya. Bunu okuyan olur mu bilmiyorum ama en kısa zamanda mutlu olmanızı istiyorum sizin de. Çok tükendik be. Bazıları arkadaşları bazıları ailesi yüzünden belki de... Şunu unutmamamız lazım. Bir çiçek her mevsim çiçek açmaz. Şuan kıştayım ben. Yakın zamanda çiçek açmak istiyorum artık. Zor bir kıştı benim için. Umarım siz çoktan çiçek açmışsınızdır.

Açma vaktimiz geldi artık. Biraz daha sabredelim, olur mu? :)

Hepimize iyi geceler dilerim. :)

Düşünüyorum. Nasıl biri olduğumu, insanlara nasıl davrandığımı. Bazen kaba olabiliyorum, bazen duygusal, fazla iyimser, fazla kötümser... Genelde kendimi çok doyumsuzmuşum gibi hissediyorum. Belki de ben sürekli benim sahip olamadığım şeylere sahip insanlar hakkında düşünüyorum. Evet bunu yapıyorum ama sanki bu aralar daha da fazla. Bu güzel bir şey değil. Bazı zamanlar parka gidiyorum ve salıncakta sallanıp müzik dinliyorum. Sahip olduğum şeyleri düşünüyorum. Bilemiyorum. Tanidigim insanların yaşamını kıskanıyorum bazen. Bazen de onlar benimkini kıskanıyordur belki. Yani sade düşünüyorum belki? Benim hayatımın nesi var, onların hayatının nesi var? Sonra bunları karsilastiriyorum. Bu düşündüğüm şeyler beni üzüyor. Sonra bir anda değişik hissediyorum ve diyorum ki "Siktir et, mutlu olmanın yolları var. Düşünmekten vazgeç artık." Ve ayağa kalkıp başka şeylerle uğraşıyorum. Ama bir zaman sonra bu karamsarlık yine üzerime geliyor.

Annem bana bazen anın tadını çıkarmadığımdan bahsediyor. İnsanların arasında mutlu görünmeye çalışan biriyim. Çoğu zaman dikkat edilmez zaten. Ama annem görüyor galiba :'). Onların yanında fazla mutlu olamıyorum ki. Yanında mutlu hissettiğim çok az kişi var. Onlarla da sık sık görüşemiyoruz zaten. Zamanımı tek başıma geçirmek beni mutlu ediyor. Sonra annem geliyor ve diyor ki "hiç yanımıza gelmiyorsun, anın tadını çıkaramıyorsun. Sadexe oturuyorsun..." Yani... Zaten orada iyi hissetsem yanına gelmez miyim anne? Böylesi benim icin daha iyi inan bana :).

#Spotify

Bazen sinirimi birilerinden çıkartmak istiyorum. Bu kim olursa. Böyle içim sıkılıyor, ne yapacağımı bilemiyorum. Boğuluyormuş gibi hissediyorum. Sonra bir yerlere yazıyorum. Genelde yaptığım şeylerden pişman olmam. Bu sefer de olmayacağım. Tam sinirlenmisken gözüm yine oraya çarptı. Gittim bütün mesajları okudum ve daha çok sinirlendim. Bu sefer sinirimi oraya kustum. Pişman değilim. Yine olsa yine yaparım.

Bunu artık her kim okuyorsa asla anlamayacak. Tabi o salak Tumblr'a girmeyi akıl edip de mesajlarıma bakarsa anlar belki de sanmıyorum. Bosver anlayıp anlamaman bir şey değiştirmiyor artık her kimsen. Sqdexe oku geç. Buraya sadece içimi döküyorum. Sorgulamayin.

Zindanları mumla arar oldum...

Susturdun beni de, küstürdün hayata...

Sesim kısılmış avaz avaz susmaktan,

Gel de bağır çağır seveyim seni...

Sanırım ben farklıyım. Hani çiçek açacaktık ya zamanı gelince. Benim zamanım gelmişti. Açtım ama çok kısa sürdü. Neden bilmiyorum. Yaşadığım mutluluğun fırtına öncesi sessizlik olduğunu tahmin edebiliyordum. Ama belki yanlış düşündüm yanlış tahmin ettim diye düşünüyordum. Doğruymuş. :') Mutluyken bile sonrasını düşünecek kadar aptalım. Ve şimdi yine eskiye dönüyorum yavaş yavaş. Tutunacak bir şey bulmaya çalışıyorum. Bilmiyorum belki çok yakınımda ve ben görmek istemiyorum. Peki ya tutunmak istemiyorsam? Ya buralardan kaybolup gitmek istiyorsam? Hayallerim var herkes gibi. Bunlar için çabalayıp çabalamadığımdan bile emin değilim. Kimseye hiçbir iyiliğim dokunmuyor. Sanki fazlalık gibi. Arkadaşlarım var. Beni seven insanlar var. Ama onlara karşı hiçbir şey yapamıyor gibiyim. Boşuna yaşıyorum sanki. Düşününce çok fazla şey geliyor aklıma. Ama başarısız olduklarım o kadar çok fazla geliyor ki gözüme. Belki de gerçek böyledir. Başarılı olduklarım o kadar azdır ki başarısızlıkları görmem çok normaldir. Kendimi içten içe parçaladığım gibi sevdiklerimi de parçalıyorum. Bunun farkındayım. Yansıtmamaya çalışıyorum ama artik çok yoruldum. Dinlenecek zamanım olmadı belki de. Çok sıkıldım ben. Sürekli aynı şeyleri tekrarlayıp kimseye bir iyiliğim dokunmadığı için. Kendimi dibe gömüyor gibiyim. İstesem kurtarabilirim bi ihtimal. Ama sanki bunu bile istemiyorum. İstediğim tek şey her şeyin bir an önce bitmesi veya değişmesi. Bu mümkün mü? Değiştirmek? Bence değil. Tek yapmam gereken daha çok dibe gömülmeyi bekleyip insani duygularımın yok olmasıdır belki. Soğuk bir insan olmak... Öyle birine dönüşmek beni kurtaracak tek şey. Zor ama böyle devam ederse zaten ben değişeceğim. Çok üzgünüm kendim. Seni tekrardan çaresiz bıraktığım için.

#Spotify

Belki kötü günler geçirdik

Belki istenmeyen şeyler yaşandı

Belki de masalın sonundayız ama

Geriye dönüp baktığımda söylediğim tek şey

Yaşadığım hiçbi' şey için pişman değilim.

Neye göre yanlış yeni yollar, yeni aşklar?

Kime göre yanlış yeni tatlar, yeni aşklar?

Neden bilmiyorum ama Kendimden Hallice'nin Sakince Yoruldum şarkısını her dinlediğimde içimde nedensiz bir mutluluk beliriyor. Böyle şarkıyı dinlerken tebessüm oluşuyor yüzümde. Aslında sözlerine bakarsak pek de mutluyken yazılmış bir şarkı değil. Garip.

Ve şuan mutluyum. Cidden. Biraz düşündüm ve bu kanıya vardım. Eğer kendim için düşünecek olursam sevdiğim bütün insanlar yanımda. Hiçbir şekilde sağlık sorunu yok. Onun haricinde birinci dönem bitiyor, tatil geliyor. Bu pek de önemli bir şey olmasa da gerçekleşiyor. Hani böyle insanın içini bazen bir hüzün kaplar, kötü bir olay olacağını düşünür ya. Şuan bana tam tersi oluyor. İyi şeyler olacak gibi geliyor. Bunun için ağlayabilirim. O kadar güzel hissettiyor ki anlatamam. 2021 benim için çoğu anlamda berbat bir yıl oldu. Bir kaç yeni şey yaşadım iyi ya da kötü. İyi olanlardan bazıları yazın her gece parka çıkıp salıncakta şarkı dinleyerek sallanmak veya en sevdiğim sanatçılardan biri olan Anıl Emre Daldal'ı keşfetmek olabilir. O kadar büyük olaylar yaşamadım aslında. Ama diğer yandan 4 yılımı geçireceğim liseye başladım. Asla unutamayacağım şeyler yaptım. Pişman olup olmamakta kararsızım. Bazen iyi ki yapmışım diyorum, bazen ise asla geçmeyecek o şeylere bakıp üzülüyorum. Ama sonuçta bitti ve gitti. Bundan sonra yaşayacaklarım için heyecanlıyım. O mutluluk hissi umarım uzun bir süre benimle kalır.

Sabitlenmiş bir gönderi var ya. Orada kışta olduğumdan bahsetmiştim. Sanırım ben artık ilkbahara geçtim. Bunu yazmak o kadar iyi hissettiriyor ki. O yazıyı yazarken çok kötüydüm. İyi hatırlıyorum. Şuan iyiyim. Bana bu duyguyu yaşamamda yardım eden herkese teşekkür ederim. Bu yazıyı asla okumayacaklar ama umurumda değil. Ben bilsem yeter. İyi ki varlar. Belki en çok da onlar yüzünden kırıldım ama yine onlar yüzünden mutluyum. Her şey için herkese teşekkürler. 🫂