Wszystkie zorze polarne świata

dynamit dysk dyskobol dywersja

[duszapoety]

Chcę troszkę umrzeć

ta reszta to brak odwagi

[duszapoety]

Kwiecień

Umieram do pianina. Mogę umrzeć w maju z uśmiechem na twarzy, obserwując bezradność egzaminującego, albo mogę umrzeć do pianina. Miesiąc w tą. MIESIĄC. Izabela postanawia umrzeć.

Tylko napiszę konspekt

Tej śmierci.

Żeby była sensowna.

Bredzę/ umieram

do pianina.

[duszapoety]

#3

Załatwiać służbowe sprawy w kawiarni, oglądając z boku osiemnastkę. Wystają mu z marynarki mankiety w biało-niebieskie paski. Niech czuje się jak marynarz. Niech spływa.

[duszapoety]

#2

Pani ma wzrok spuszczony na gazetę, tak nie można. Zwłaszcza gdy się chodzi.Czerwony sweter, jakieś okropne rajstopy i Gazeta. Czerwony sweter, tak napisałam? Ma do tego różowy cień do powiek. 

[duszapoety]

#1

On ogląda jej długopis

umieram z zazdrości

[duszapoety]

Jestem gdzieś pomiędzy walką z samotnością i walką o samotność. 

[duszapoety]

Jemy

Ością delikatnie

wygnij mnie do przodu

nałóż na widelec

z pożądaniem

okręcając wokół

konsumując ten związek.

Upiecz delikatnie

dotykiem nim ostygnę

za szybko wystawiona na próbę

zgrabnie całując niezgrabne.

Skosztuj, kosztuj

dopóki jeszcze nasz czas na

posiłek.

[duszapoety]

Głosy

Widziałam go dzisiaj. Widziałam i żył. Siedział nawet. Przez ułamek sekundy widziałam go raz, pierwszy. Obok niego leżała sportowa torba. Nigdy takiej nie nosił na spotkania ze mną. Może dlatego, że nigdy u mnie nie był w drodze na siłownię. W bluzie. Z włączonym laptopem na czymkolwiek. W przejściu. W BUWie. W słońcu świeżego lutego. Wyglądał zupełnie jak człowiek, nieznośnie człowieczy widok zbił mnie z tropu. Tak stanęłam i nawet odwróciłam się. I nawet tabletki jakby zostały już przetrawione. Znowu nie oddychałam. Patrzeć czy się schować. No idź, odwróć się, nie stój jak głupia. Ludzie idą. Idź z nimi. Przestań. No głupia. Bardzo nawet. 

Wyglądał niewinnie. Jakby nigdy mi nic nie zrobił, jakby wszystko co przeżyłam było snem, a on nie był tym, kogo znałam, tylko kimś...innym. Pochylał się tak jak miał to w zwyczaju, szyja też tak samo wyprofilowana, ręce schowane, dobrze, nie widziałam tych rąk zabójczych, tych morderczych, wielkich rąk, łapczywych. Złych. Nie widziałam. Tylko plecy.

Drugi raz widziałam go gdy szedł. To był jego teren. Nie miałam prawa tam przebywać. Wchodziłam po schodach, rozmawiałam z drugą marą, śmiałam się nawet. I znowu brak tchu. I znowu on. Nie czułam nic, tylko przez serce przebiło mi się wspomnienie paru wieczorów, paru spotkań z książkami w rękach. Nie zauważył mnie. Byłam tuż obok.

Szedł długim korytarzem. Odwróciłam się znowu. To był on. Widzisz? Ale kto. No jak to kto, on. Tu. Znowu. Czyli jednak go widziałam. Czyli jednak to nie były zwidy. To był on. I idzie sobie spokojnie, obserwuj go. Idzie i nie widzi, nie słyszy. 

To on

to on

a jutro kolejny dzień tam

kolejny.

[duszapoety]

za dużo

[duszapoety]

wydostańmy się zza tego muru nienawiści

spoglądajmy na innych kątem oka

i mówmy

a nam to źle

za dużo nam wolno.

[duszapoety]

za dużo wymagam od życia

chcę szczęścia

[duszapoety]

cienie gromadzą marną cząstkę kurzu chciałabym iść lecz przywiązana do przeszłości widzę tylko to czego nie zasłaniają ręce potrzebuję miłości chcę jej więcej, więcej

[duszapoety]

chusteczki walają mi się po ścianach po łóżku nad pościelą przelewa się fala zalewa myślami dziury w myśleniu o tym, że za wiele, żeby pozbyć się problemu

[duszapoety]

2111

Szlaczki przeróżne włączam w swoją działalność dla dobra pingwinów z Madagaskaru nieistniejących.

Świt taki piękny, świt to krem. Nic więcej. Odblask na kostkę na kolano i ahoj przygodo na ulicę Ł popatrzeć na światła

ciągnika i usług hydraulicznych

śmiesznego radiowozu.

Bon apetit, jem pinezki, jem spinacze, muszę zebrać się w sobie, więc Que aproveche!

[duszapoety]

A.

To znaczy, że ja nie mam już poczucia A z tego przeczucia, z przekonania, wychodzę z opuszczoną głową a czy mam wybór czy nie czwartki takie ciemne. 

A starałam się, A to dla Ciebie wszystko, wyginam palce w złą stronę i uświadamiam sobie w tej ciemności, że nie poznam Twojego życia.

Kłuje mnie coś, źle się czuję i wszystko bardzo zawoalowane bym mogła przyjrzeć się swojemu życiu kogoś innego.

Jestem żywa tak czy siak Poznań zagłębiem mojej czułości niedoznanej, A czy to znaczy, że kawa na zawsze i wszędzie? I w głowie i w pocie, w gorącu i mrozie, w złym i dobrym - kubku?

A potrzebowałam Cię, teraz już nie wiem. Nie odpowiadam na żadne pytania A to okno to brudne me oko paskudne wlepia się w nie złudnie podając mi na deser światło uniesień i kołysze mną A krzyczałeś przez dzień w bezchmurną noc.

[duszapoety]

Marznę nad książkami. Muzyka wyznacza coś rytmem. Krąg. Świece. Umysł zamknięty w butelce ,,Na teraz". Umysł już, umysł raz. Kostki strzykają, plecy palą, usta drżą. Opieram rękę na powietrzu. Światło to nie to - niezdrowo. Fabryka i ja, cała ja we łzach. Jak zwykle emocji więcej niż pracy. Nie nadaję się nie nadaję. Matura. Październiku już listopad. Kolory na świecie a ja - biały i tusz.

Zaraz będę gotowa, tylko tydzień, dwa, nie już. Już nie, już nie mogę.

                         Oszaleć można.

[29/10/13]

[duszapoety]

Otumaniam się i za nasze czasy tańczę, tańczę, tańczę. Och jak słodko jest - niedolo - odwracać się od ust ukochanego, być pod wspólną płachtą ciemności i pod nią czule czepiać się granic koleżeństwa i błagać czas o wyrozumiałość!

Szczęśliwy ten, który komplikacji ma tyle ile znani mi konserwatyści cukru w herbacie. Jakaś droga pociągnęła mnie ku młodości i włada mym umysłem, gdy włosami bawię się pod światłem i na historii staram się uśmiech mój z jego ustami skleić. W wyobraźni.

Parę godzin dzieli dziewczęcość od kobiecości, parę minut pożądanie od miłości - (telefon zupełnie niepotrzebnie halo ach to ty znowu ty rzygam tym och to tak nieładnie nie wybaczaj mi)