Dan is er nog die jongen op wie ik als zesjarige verliefd was. Ik bewonderde hem vanop afstand wanneer hij alleen met een stok in zijn handen door de struiken kroop, op scoutskamp, de leiding hem naroepend. Hij droeg een rood T-shirt die dag.
Dezelfde jongen die jaren later betekenisvol naar me lachte op de bus naar school. We waren toen 13-14. Ik wist niet goed waar ik het had en nam kort daarna enkel nog de fiets. Dat lachje ben ik nooit helemaal vergeten.
Degene die ik voor het laatst zag op een winteravond in 2013, maar die op dat ogenblik niet warm of koud leek te worden van mijn aanwezigheid. Hij merkte niet eens dat ik er was, laat staan dat hij zich iets van mij herinnerde. Als hij ooit al heeft geweten wie ik was, hetgeen ik op dit ogenblik betwijfel.
Degene die ik in de periode nadien weleens zag passeren op Facebook, terwijl hij jarenlang in een relatie was met het knapste en liefst uitziende blonde meisje dat je je voor de geest kunt halen.
De enige Tindermatch op wiens like ik een paar maanden geleden een week lang lag te hopen en die ik, nadat we matchten, geen bericht durfde te sturen omdat ik een week wou wachten en daarna zag dat hij op reis was en daarna gewoon niet meer durfde.
En als ik nu in het holst van de nacht foto’s van deze nobele onbekende zoek en vind op menig social media-website, dan hap ik even naar adem en droom ik weg...
izzy806
dailybridgerton
titsay
kianamaiart
pixelskylines
blakekathryn
baratheonpilled
