Love Begins
Cosmic Funnies
Lauren Shippen
Game Changer & Make Some Noise
I'd rather be in outer space 🛸
No title available
TMBGareOK. The Official They Might Be Giants tumblr
🪼
d e v o n
Fai_Ryy
seen from Vietnam
seen from United States
seen from Chile
seen from Türkiye
seen from United States
seen from United States
seen from Türkiye
seen from China
seen from Saudi Arabia
seen from Netherlands
seen from Argentina
seen from Argentina
seen from Denmark
seen from Nepal
seen from Mexico
seen from Brazil
seen from Iraq
seen from France
seen from United States
seen from Indonesia
@eenhoornmagie
What am I supposed to do when it's time to go home but home doesn't want me anymore?
I can't seem to make meaningful connections to people. I know that some people care about me, even though I don't want them to. But I don't feel a connection to them. There is only one person I feel a connection to. If that ever ends, I don't see any reason to continue living. I barely see a reason to live now. The only reason I am still here is that one person. I know that I'm still young but I have not much to live for. A life that consists of working only isn't a life worth living. The only reason I'm continuing now is because I'm dreaming of having a life together. I'm afraid they're not as serious as I am about it.. if my future doesn't include them.. I don't want to exist.
I know that my fears are not accurate.
I know he loves me because he treats me with so much love.
His eyes shine and sparkle when he looks at me.
He kisses me on my forehead.
He holds me and likes to be held by me.
When he comes to bed, he makes sure I am all covered in blankets, that I still have my stuffed animal, he kisses me, wishes me a goodnight and snuggles up to me.
Every time he's slightly awake, he puts the blankets on me again, unless I am too warm and kick it away. He will help take it away and put it over my lower part only.
He holds me when he sleeps.
He holds me tight and shushes me when I shiver.
He whispers "mine".
He always tells me that everything will be alright.
He believes in me, even when I don't.
He tells me I'm beautiful all the time, even though I don't see it that way. It has made me believe that he thinks that I am beautiful, something I couldn't believe anyone would think before.
He likes to stroke my face as a sign of his love.
He gives his opinion on topics like the way I'm dressed for that day, but tells me it is my decision but makes sure I know (like when my playsuit was fairly short and I don't like to show too much).
He likes to push me out of nowhere (in a fun way) and tickle me until I can't breathe anymore.
He laughs at how I can't breathe sometimes.
He will help me to catch my breath again, making me sit straight and breathe with me.
When we take walks outside, he will wait patiently while I am kicking dandelions.
Whenever we see cute animals, all we need is a look to know we share the same thought.
He knows when I need to eat and that I need to drink more.
He will make sure I eat and drink enough, even when he is not hungry.
He is always trying to find meals that I can cook and would like to eat anytime.
He used to come with me to visit my mother.
He would accept all the animals I want in the future.
Thinking about his smile and sparkling eyes make me smile. My heart feels warm and at home, even though it's never truly at home unless it's with you.
Soms heb ik nog zoveel pijn om wie ik was. Wat ik ooit was. De mensen die ik om me heen had en hoe veilig ik me voelde. Hoe ik me nooit anders voelde en altijd een thuis had.
Nu lig ik in een vreemd bed, in een vreemd huis en in een vreemde stad. De mensen om me heen spreken een vreemde taal en ik ben een vreemde hier.
Ik wil weer thuis zijn, maar soms zijn kunnen en willen twee verschillende werelden.
Maar het leven gaat verder en teruggaan lukt niet. Dus ik sluit mijn ogen en laat alles gaan.
For the first time in my life, I am afraid of my plans and goals because for the first time, I am not the only decision maker
“I am slowly learning that some people are not good for me, no matter how much I love them. I deserve someone who is gentle and kind, because my soul is getting tired. Realizing that I deserve something good is one of the first steps.”
— Michelle K., Why I Need to Say Goodbye to You
“It’s so strange how life works: You want something and you wait and wait and feel like it’s taking forever to come. Then it happens and it’s over and all you want to do is curl back up in that moment before things changed.”
—
Lauren Oliver, Delirium (via
coral)
I trust nothing.
Everything gets taken away from me.
‘s Ochtends vroeg
Terwijl ik me aan het voorbereiden was om naar school te gaan, lag jij nog te slapen. Toen ik de slaapkamer binnen kwam lopen, draaide jij je net om en opende je je ogen. “Je bent prachtig.”, zei je, voor je weer in slaap viel.
En wanneer ik hier echt woon, ben ik er altijd wanneer je je niet goed voelt. (Altijd dus.)
"Yes, I do.", zei ik toen je vroeg of ik ontbijt wilde. Je glimlachte naar me en zei dat je me dat wilde horen zeggen als antwoord op je vraag. "Welke vraag?", vroeg ik je. (Maar ik wist het stiekem al.) "Dat kan ik je nu niet zeggen." Lachte je me toe.
We lagen al in bed omdat ik moe was, en jij ook graag naar bed wilde. We hadden de dag doorgebracht met mijn familie, de eerste keer dat je hen ontmoette. “Oké”, vond ze je. We hoorden mijn moeders boze stem en mijn zus’ wanhopige stem. Ik vertelde je dat het altijd zo ging wanneer zij elkaar weer zagen. Het maakte me verdrietig en dat voelde je. Je trok me dicht tegen je aan en hield me strak vast. Toen dat niet hielp, deed je je handen over mijn oren, zodat ik hun ruzie niet meer kon volgen. Ik voelde me niet beter over hun ruzie, maar ik voelde me wel geliefd. Het is fijn hoe je altijd voor me zorgt en om te merken hoeveel je om me geeft.
Het is zo stil. Het is zo stil in mijn hoofd. Ik had het me niet gerealiseerd. Het was gewoon weg. De ene dag was het nog zo druk, en nu? Nu is het rustig. Zo rustig dat je mijn hersenen kan horen kraken. Waardoor komt het? Wanneer is het weggegaan? Blijft het weg? Het is begonnen met jou. En het zal eindigen bij jou. Jij bent mijn wonderkuur. Jij kalmeert de donkere zeeën in mijn hoofd.
We hadden het over kindernamen. Mary Jane voor een dochter. Omdat je zo van roken houdt. Maar wat als je mary wil roken? Tja, dat werd dan weer raar, daar had je nog niet aan gedacht. MJ werd het dan, de afkorting van Mary Jane. Ik heb altijd van de naam Mary Jane gehouden. James Thomas Paul voor een zoon. Vernoemd naar jou en je vader, en James omdat het een mooie naam is. Oh, en misschien nog twee Chinese namen, omdat ze mooi zijn. James heb ik altijd mooi gevonden.
Maar je bent niet alleen. We gaan er samen doorheen. Ik ben altijd bij je. Je hoeft het niet alleen te doen, ik ben er.
Weet je wat mij je nog meer laat waarderen? Het feit dat je niet om mijn knuffel lacht. Je hoeft het niet te begrijpen, al doe je dat waarschijnlijk wel. Je accepteert hem en erkent dat hij er is. Je laat hem bij ons in bed slapen -en je steelt hem af en toe ook. En je accepteert dat ik hem nodig heb. Wanneer ik verdrietig ben geef je hem aan me en wanneer ik hem half slaperig aan het zoeken ben, help je me zoeken. Je bent mijn beste vriend, maar met mijn knuffel zijn jullie onverslaanbaar.
