We are free souls @enthusiasticfreesoul - Tumblr Blog

De liefde & veranderingen

Lieve allemaal,

Oeps.. al bijna 3 maanden niet geschreven! Wat vliegt de tijd toch. Inmiddels zitten we alweer midden in de zomer en zit ik hier bijna weg te drijven in mijn kamer.. het is zoooo heet hier. Nu mag ik natuurlijk niet klagen, maar ik ben wel bepaalde trucjes aan het bedenken om zoveel mogelijk afkoeling te kunnen krijgen. En dat lukt gelukkig aardig!

Ik heb echt geen idee waar ik moet beginnen, de laatste keer schreef ik dat het tijd was om weer helemaal voor mezelf te kiezen, ik had mezelf zo enorm gemist! Opeens ging de knop om en kwam ik uit mijn overlevingsmodus.. dat was een hele opluchting. En natuurlijk was het helemaal niet erg dat ik de weg een beetje kwijt was, logisch ook na alles wat er gebeurt is. Ik besloot dat het echt tijd was om me weer volledig op zelf liefde te focussen. Ook besloot ik om in gedachten de jongen/man waar ik over schreef even helemaal los te laten. Wat gebeurde er vlak daarna? TE bizar. Ik voelde me enorm goed.. gelukkig met mezelf, vrolijk.. en plotseling, dat weekend.. voelde ik dat ik hem ging tegenkomen. Ik was onderweg naar een restaurant met een vriendin en ineens voelde ik het zó sterk, maar ik dacht echt dat dat niet kon, ik was hem nog nooit tegengekomen en Valencia is groot. En ja hoor... ik loop een straatje in en wie staat daar? HIJ! Hij stond met z’n bek vol tanden en z’n armen wijd open..helemaal blij en verbaasd. Ik kom echt haast nooit op die plek. We gaven elkaar een dikke knuffel en raakte uiteraard aan de praat, we vergaten allebei even dat er ook nog andere mensen waren en na een kwartier zei ik: “Oh shit, sorry... we moeten echt gaan!” Haha. Als we bij elkaar zijn dan vervaagt de hele wereld en kunnen we echt uren lullen, dus dat was gevaarlijk. Ik had hem toen dus al bijna 4 maanden niet gezien.. Het was echt super fijn om elkaar weer te zien en ik geloofde echt dat het universum dit expres deed. Sowieso krijg ik al vanaf het moment dat ik hem heb ontmoet (inmiddels alweer een jaar geleden!) allerlei tekens en dat geeft steeds vaker een gevoel van vertrouwen. En vooral: het komt echt goed. Maar ook: ik ben op het juiste pad. Voor MEZELF. Het grappige was dat mijn vriendin meteen onze connectie zag en ze zag hoe gek hij op me is. Ook wel weer eens fijn om van een ander te horen, ook al is dat niet nodig. Ik weet het zelf allang.

Anyway, daarna hebben we nog wat geappt maar ik wist dat het voor mij nog geen tijd was om af te spreken. Juist omdat ik net had besloten dat ik echt volledig voor mezelf moest kiezen en dat alleen maar kon doen als ik nog even afstand hield, omdat de connectie zo intens is. Na het moment dat we elkaar zijn tegengekomen trok hij opeens meer naar me toe. Hij begon me af en toe te appen en steeds maar te hinten dat hij veel meer tijd had enz enz. Ik ging daar niet op in.. natuurlijk wilde ik dat suuuper graag maar ik wist gewoon : als ik dit nu doe, is dat niet goed voor mezelf. Dat heeft niks met hem als persoon te maken, maar alles met mij.. ik wil eerst weer mezelf zijn en me gegrond voelen. We hadden af en toe even een gesprekje en dat was zoals altijd fijn en leuk. Maar ik nam nog steeds heel weinig contact op. Toen ging ik eind mei naar Nederland en vertelde ik hem niks. Dat was ik écht niet gewend want we vertelden het elkaar altijd als we in het vliegtuig zaten, wanneer we geland waren enzovoorts. Ik had toen inmiddels 2 weken geen contact met hem gehad en ja hoor, precies die dag kreeg ik een appje. Hoe het met me ging. Ik vertelde dat ik in Nederland zat en waarom enz. Hij schrok daarvan, dat ik hem niks had verteld.. ik dacht dat hij het wist.. hij was enorm lief en we hadden weer wat meer contact. Verder weet ik even niet meer zo heel goed hoe het gelopen is, maar in ieder geval merkte ik dat het contact weer aan het herstellen was.. Gewoon heel langzaam, en dat is voor mij ook heel goed geweest.. want het voelde heel goed om echt voor mezelf te kiezen. Uiteindelijk voelde het 3 weken geleden heel goed om hem uit te vragen. Hij wilde heel erg graag en 2 dagen later spraken we af. Het was zooo ontzettend fijn zoals altijd, maar deze keer was het echt de leukste date die we tot nu toe hebben gehad! En dat klinkt misschien heel raar. Maar ik merkte dat we allebei zo enorm gegroeid zijn in die maanden dat we elkaar niet gezien hebben. Dat heeft gewoon zo moeten lopen. We konden nog wel uren kletsen, maar het was inmiddels al 3 uur ‘s nachts op een maandag, dus helaas moesten we wel afscheid nemen. Hij gaf toe dat het allemaal veel te lang geduurd had en dat hij me heel graag snel weer wilde zien. Dat vond ik heel fijn, ik zei er zelf namelijk niks over. Sindsdien voelt het allemaal veel lichter en fijner. Alhoewel ik hem nu nog niet gezien heb, dat geeft niet. Waarschijnlijk gaan we maandag gezellig lunchen. Het gaat zo heel langzaam steeds beter en ik leer nu ook nog steeds dankzij hem heel veel over mezelf. Ik vind de balans vinden nog wel lastig, maar ook dat is een les. Zo zie je maar, het universum heeft altijd leuke verrassingen voor ons in petto! Alhoewel ik eigenlijk altijd al voel dat dit goed zit. Het maakt niet uit hoe lang we elkaar niet zien of spreken, de connectie is er áltijd. Nou, dit werd een heel lang verhaal alleen maar over hem. Oeps! Nu komt de rest.. hahaha. Het gaat dus vrij goed met me! Ik heb hele goede dagen, steeds meer goede dan slechte. Maar ik heb ook hele slechte dagen. Vooral de laatste week voel ik me opeens weer een beetje blehhhh. Maar dat hoort erbij. Ik begin mama gewoon steeds meer te missen. Soms voel ik me dan een paar dagen helemaal ff niet goed en snap ik niet wat er met me aan de hand is.. en dan opeens: PATS BOEM.. komt die realisatie en besef ik me dat ik mama gewoon heel erg mis. Vooral juist dit soort verhalen wil ik zoooo graag met haar delen, maar eigenlijk weet ik al wat ze gezegd zou hebben. Ik ben wel enorm blij dat ik eindelijk uit die overlevingsmodus ben gekomen en het hele zelf liefde proces weer opnieuw ben aangegaan. Het is echt lang niet altijd makkelijk en soms heel zwaar zelfs, maar het is het zo waard. Het gaat steeds beter met me, en als het niet gaat is dat ook niet erg. Maar dat moet ik soms nog even accepteren. Het weekendje in Nederland was heftig. Op de eerste 2 dagen voelde ik me prima, maar die 2 dagen daarna, nog in NL, voelde ik toch wel dat het heel erg heftig was geweest. Het begraven van de urn van mama, het crematorium weer zien, heftige gesprekken.. weer in Castricum zijn.. dat was toch wel confronterend. Maar dat is ook heel goed geweest. Ik was wel echt helemaal gesloopt daarna en kon gelukkig toen ik hier weer thuis was in Valencia even bijtanken. Maar dat duurde langer dan ik dacht, helaas. Ik was weer helemaal uit m’n goede flow.. en nog steeds ben ik m’n flow een beetje terug aan het vinden. Ik ben wel heel blij dat ik gegaan ben en dat ik mijn lieve familie en vrienden weer heb kunnen zien. Maar dat afscheid, pff.. ik geloof dat dat m’n hele leven wel moeilijk zal blijven, om afscheid van vrienden en familie te moeten nemen.

Verder gaat het met mijn lessen super goed! Ik kan nog niet volledig m’n brood verdienen maar mijn netwerk is echt nog veel groter geworden! Vanaf september wordt het waarschijnlijk nog beter zelfs, dus ik ben daar echt super blij mee.. het gaat lekker zo! Nu is het natuurlijk hartje zomer en in augustus gaat iedereen weg en is alles gesloten hier, dus dan heb ik geen werk. Dat is wel echt even balen maar dat weet ik voor volgend jaar dan weer! Ik ben van plan om het nieuwe schooljaar lekker in te gaan plannen en aan al mijn andere plannetjes te gaan werken. Lekker op het strand chillen, helemaal prima :-) Mijn Nederlandse huisgenootje woont hier sinds half mei, dat klikt supergoed. Binnen no time waren we eigenlijk al goede vriendinnen en hadden we het gevoel dat we elkaar al jaren kenden. Zij heeft ook 2 Nederlandse vrienden hier wonen en we gingen al snel afspreken met hen. Dat klikte ook meteen en sindsdien doen we af en toe wat gezelligs met z’n 4en! Het bleek ook dat we allemaal bizarre toevalligheden hadden (synchroniciteiten zeg ik liever), maar dat wordt dan ook weer een veel te lang verhaal.. haha! Met mijn andere huisgenootje klikte het ook heel erg goed dus het was een hele goede combinatie, wij 3tjes! (Nee, 4tjes.. want mijn Nederlandse huisgenootje heeft ook een heeeel lief hondje: Mali!) Helaas vertelde mijn Hongaarse huisgenoot dat zij wegens familie omstandigheden moest verhuizen naar een ander deel van de stad. Dat vonden we echt heel erg jammer, maar meteen besloten we: dan blijven we met z’n 2en. Ik heb sinds ik hier woon al 2 keer een nieuw huisgenootje gehad en ik geloof niet dat we nog zo’n goede combi kunnen vinden. Daarnaast is het ook fijn om een extra kamertje te hebben, die gaan we nu als kantoortje gebruiken en/of logeerkamer.

Veel verandering alweer, maar zo is het gewoon! Ik probeer heel erg mee te gaan met de flow, ik vind het niet altijd makkelijk... maar het is wel echt mijn levensmotto. En het lukt steeds een beetje beter :-) Stapje voor stapje...

Een dikke kus van mij! Liefs,

Stephanie

Vriendschappen & liefde

Lieve allemaal,

Daaaar ben ik weer! Ik zit lekker op mijn bed met mijn raam open terwijl het zonnetje naar binnen schijnt. Dat is niet zo vanzelfsprekend, want het weer is wisselvallig de laatste tijd en dat is helemaal niet gewoon hier. Gisteren is er zelfs een festival eerder gestopt omdat het begon te regenen en onweren. Ja, dus het is hier heus niet altijd maar lekker weer. Maar wel vaak natuurlijk, ik mag niet klagen hoor.. haha!

Ik ben nog steeds lekker bezig met mijn muzieklessen en het worden er steeds meer! Ik krijg er veel positieve reacties op en dat doet me goed. Ook al ben ik al zo’n 5 jaar bezig, toch leer je elke keer weer wat nieuws. Ik ben erg perfectionistisch, maar ik denk dat iedereen dat diep van binnen wel is. Ik wil dat mijn lessen de ALLERLEUKSTE zijn, haha.. maar dat is juist goed, want dat maakt dat ik er harder aan werk en het steeds beter wordt. Maar tegelijkertijd probeer ik gewoon de rust in mezelf te vinden en me een beetje over te geven.

Dus, dat gaat goed. Ik heb nu een contract bij een taalcentrum voor 4 uur in de week totdat ik officieel freelancer ben. Dat is fijn, want zonder contract kan ik geen permanent NIE nummer krijgen (dit is een soort bsn nummer die alle buitenlanders moeten hebben), zonder dit NIE nummer kun je geen contracten krijgen, geen werk enzovoorts enzovoorts. Dus ik heb nu een tijdelijk geldig NIE nummer. Dat is weer mooi opgelost!

Mijn Duitse huisgenootje besloot te vertrekken zoals ik volgens mij al eerder had geschreven. Gelukkig is daarvoor in de plaats een hele lieve nieuwe gekomen. Ze is 29 en komt uit Hongarije. We hebben een goede klik en veel gemeen. Mooie, diepe gesprekken hebben we al gehad. Ze doet lekker haar eigen ding, net als ik.. en dat vind ik ontzettend belangrijk. Maar af en toe kletsen we gezellig of drinken we even een wijntje. Een goede balans, dus! Ik moet zeggen dat ik nog steeds niet veel nieuwe contacten heb gemaakt. Of nou ja, mijn netwerk is zich wel aan het uibreiden maar dat is dan vooral voor mijn muzieklessen. Maar, de mensen die ik ontmoet passen echt bij me. Vooral de afgelopen 2 weken maak ik bijzondere dingen mee. Er was bijvoorbeeld een vrouw die mij een berichtje stuurde om te vragen of ik eens wilde afspreken omdat ze een oppas zocht voor haar dochtertje. We raakten aan de praat via Facebook.. ik keek op haar profiel en zei: “Wauw! Wat een gaaf werk heb je!”. Ze is life coach en heel erg met spiritualiteit bezig. Ik keek op haar ‘bedrijfspagina’ en zag dat ze allerlei quotes en verhalen had gedeeld die zooo op de mijne leken. Dat vond ik al heel bijzonder. Toen ze voorstelde om in een cafeetje af te spreken, zei ik dat ik even ging kijken hoe ver het bij mij vandaan was. Bleek dat het maar 3 minuten lopen was! Dus toen ik dat vertelde, zei ze: “Heh? Maar dat is ook 3 minuten lopen van ons appartement!” ... en toen : “In welke straat woon jij dan? En welk nummer?” ... wat blijkt, we zijn BUREN! Hahaha.. echt heel bizar. Toen typten we ook nog eens hetzelfde en waren we allebei nogal verbaasd. Of nou ja verbaasd, ik weet dat mensen op je pad komen met een reden.. maar toch zijn die dingen altijd heel erg leuk om mee te maken! Deze week heb ik bij ze opgepast en we zitten zo erg op 1 lijn, heel erg gaaf. Ik heb behoefte om meer like-minded mensen te ontmoeten en opeens zit ik dus ook echt in die flow.

Ik ging op zoek naar een 3e huisgenootje en al snel werd er een Nederlands meisje getagd. Ik stuurde haar een berichtje en kreeg een super enthousiast berichtje terug. We besloten te facetimen en we waren meteen 1,5 uur aan het lullen! We deelden van alles met elkaar en hadden hele diepe gesprekken.. voornamelijk over spiritualiteit en we vonden het allebei zo bijzonder (het bleek ook dat we veel gemeen hebben) dat we al snel “JA” tegen elkaar zeiden. Dit klinkt nu net alsof we getrouwd zijn, hahaha. Maar goed, zij komt dus 1 juni bij ons wonen samen met haar hondje Mali. Ik was vroeger altijd heel bang voor honden maar dat is gelukkig een stuk minder nu, we hebben zelf lang geleden ook een hond gehad dus daarna is het allemaal minder geworden. Ik denk dat het voor mij ook heel fijn is om een hondje in huis te hebben.. als ik even verdrietig ben of me eenzaam voel of wat dan ook.

Ik voel me nog steeds af en toe enorm eenzaam, maar dat heb ik onder andere ook wel een beetje aan mezelf te danken. Ik sluit mezelf soms toch wel op als ik het allemaal even niet meer weet en kan mezelf soms niet pushen om de deur uit te gaan. Gelukkig voel ik nu dat ik steeds dichterbij mezelf kom en maak ik weer meer sociale contacten. Ik woon hier inmiddels 3 maanden en al het begin is gewoon soms even zwaar. Vooral na alles wat er gebeurt is, moet ik mezelf weer helemaal ‘resetten’ en verder gaan.. en dat is ook oké.

En dan nu ga ik eindelijk weer eens schrijven over de jongen waar ik sinds afgelopen zomer mee date. Ik vind het belangrijk dat het toch even duidelijk is. Vanaf het begin vonden we elkaar geweldig en voelden we een directe, bijzondere klik. Alsof we elkaar al jaren kenden. Maar vanaf het begin hebben we ook al hele goede, diepe gesprekken gehad en zijn we altijd eerlijk naar elkaar geweest. Hij heeft mij toen verteld dat hij niet klaar was voor een relatie omdat hij te erg in de knoop zat met zichzelf na (toen pas 6 maanden daarvoor) net uit een relatie van 8 jaar te zijn gestapt en hij moest zichzelf weer helemaal opnieuw leren kennen. Ik begreep dat volkomen. Maar we wilden elkaar allebei absoluut niet kwijt en genoten van elkaars gezelschap. Toen ik eenmaal terug was in Nederland hebben we altijd nog contact gehouden en hij heeft mij zelfs tijdens het overlijden van mama enorm gesteund (op afstand dus). En nog steeds, als er iets is waar ik mee zit weet hij precies de juiste woorden te zeggen.. hij kent mij zo enorm goed, dat voelt soms heel bizar. Alsof hij zo dwars door mijn ziel kan kijken. Ik ging natuurlijk af en toe terug naar Valencia en ook daar hebben we het nog over ‘ons’ gehad. We zagen elkaar gewoon puur als vrienden die veel voor elkaar voelden. Ook al is dat heel erg moeilijk. Verder deden we daar niets mee, als je begrijpt wat ik bedoel, haha. Maar toch, diep van binnen voelde ik dit zit gewoon goed. Toen ik hier eenmaal kwam wonen hebben we elkaar 1 keer gezien. Dat was heel fijn, zoals altijd. Maar op een gegeven moment begon ik me toch zorgen te maken en ik realiseerde me deze week dat ik hem al 2,5 maand niet gezien had. Dat klinkt voor heel veel mensen heel erg raar en van alle kanten krijg ik meningen: wat een klojo. of : waarom maakt hij geen tijd etc etc. Zo simpel zit dat niet. Ik vind ook niet dat ik het hoef uit te leggen. We hebben elkaar wel nog veel gesproken in deze 3 maanden dat ik hier nu woon. Deze week voelde ik toch dat ik weer eens een goed gesprek met hem moest voeren en ik heb mijn hart weer gelucht. Dat is altijd heel fijn, want we begrijpen elkaar volkomen en hebben veel respect voor elkaar. Hij vertelde dat hij nog steeds hetzelfde voor me voelt en er van geniet om met mij af te spreken, maar in een enorm gevecht zit met zichzelf omdat hij mij absoluut geen pijn wil doen en mij dus ook geen valse hoop wil geven. Dat heeft hij inderdaad vanaf het begin al duidelijk gemaakt. Hij vindt het moeilijk om een balans te vinden. Het is moeilijk voor hem en ook moeilijk voor mij. Ik vertelde hem dat ik hem absoluut niet wilde laten gaan. Dat ga ik ook niet doen, niet op de manier van het contact totaal verbreken. Maar, ik laat het nu wel helemaal los in gedachten. Dat heb ik hem niet verteld, want we zijn zodanig verbonden dat hij dat wel aanvoelt. Ja, ik voel nog steeds dat het goed zit.. maar, het is de tijd niet. En misschien komt die ook wel nooit, dus heb ik voor mezelf besloten om het volledig los te laten. Ik ben ook goed gaan luisteren naar mijn hart en eerlijk gezegd... ik ben helemaal niet klaar voor een relatie. Ik kom uit zo’n enorme rollercoaster en heb mezelf zo enorm hard nodig. Daarnaast vind ik ook dat een partner een BONUS is, niet je andere helft. Dat vind ik onzin. Je moet van jezelf ‘heel’ zijn. Het geluk kun je niet in een ander vinden. Dat heb ik altijd al gevonden en daarom vind ik het ook belangrijk dat ik nu echt heel erg goed naar mezelf blijf luisteren en me weer helemaal op mezelf focus. Ik raakte mezelf misschien toch een beetje kwijt, ook al neemt hij mij helemaal zoals ik ben. Dus de conclusie: we hebben nog steeds contact en zijn nog steeds goede vrienden, maar het zal wel even minder worden. Ik ga mee met de flow en focus me op mezelf. Ik heb genoeg ‘heling’ te doen en heb mezelf hard nodig nu. De liefde voor mezelf heb ik heel hard nodig. Alles gebeurt met een reden en als wij wel ooit bij elkaar moeten komen, is dat mooi. Maar ik ga daar niet vanuit. Goed, dat is er ook weer even uit, haha! Het is niet makkelijk hoor, maar wel het beste. Ik ben heel erg dankbaar dat hij in mijn leven is gekomen en heb tijdens al deze maanden zoooo ontzettend veel over mezelf geleerd. Dat is heel erg waardevol.

Ik ga eind volgende maand voor een paar dagen terug naar Nederland, omdat het beeldje voor mama haar graf eindelijk wordt geplaatst. Dat zal wel even heel erg slikken zijn, maar het is ook goed om weer een ander hoofdstuk af te sluiten. M’n agenda staat al volgepland, want het is echt een flitsbezoekje. Maar ik heb er echt behoefte aan om weer even lekker te knuffelen met vrienden en familie. Zo, dit was weer even een update! Ik hoop snel weer te schrijven.

Een dikke kus uit Valencia <3 Liefs,

Stephanie

Ik leef nog na Fallas! Hoera! Plus: ik gooi de boel om.

Hola a todos!

Hier ben ik dan eindelijk weer.. het is alweer meer dan een maand geleden dat ik voor het laatst geschreven heb. Oeps! De tijd vliegt enorm, het is alweer april! LENTE! HOERA!

Toen ik de laatste keer schreef, moest het hele Fallas festival nog beginnen. Nou, ik kan je vertellen: IK HEB HET OVERLEEFD! Ik ben er nog! Maaaar... wat een belevenis. Mijn god, je kunt je er dus inderdaad niks bij voorstellen als je het nog niet hebt meegemaakt. Wat een gekkigheid. 2 weken lang keiharde vuurwerk, dat je in je bed ligt en opeens omhoog springt van de harde knallen. Ik heb harde knallen gehoord, maar DEZE?! Dit was andere koek. Holy guacemole. Zelfs kleine kinderen spelen met vuurwerk, dat mag gewoon en vinden ze doodnormaal. Ik niet, ik werd er boos van.. maar ja, wat heb ik daar aan? Het is nu eenmaal de cultuur. Toen Fallas echt ‘officieel’ bezig was, heb ik behoorlijk wat slapeloze nachten gehad.. maar ach, daar ben ik alweer van hersteld. Wat een feest! Ik ben een feestbeest, maar zelfs dit kon ik niet aan, hoor. Tenminste, niet een paar dagen lang.. haha! Er moest ook gewoon gewerkt worden. Maar wat was het gaaf om mee te maken. Heel bijzonder. Ik ben totaal vergeten foto’s te maken, zoals altijd.. beetje jammer, maar volgend jaar een nieuwe poging wagen!

Goed, hoe gaat het met mij? Nou... er is alweer veel verandert. Ik was ontzettend blij met mijn baantje bij een taalschool. Ik gaf Engelse les aan kindjes en ook muziekles. Deze muziekles was een combi van mijn eigen concept en het concept van de eigenaresse. Helaas kwam ik erachter dat ik niet helemaal eerlijk behandeld werd en heb ik snel een keuze gemaakt om te stoppen. Ik diende mijn ontslag in en binnen een week was ik weg. Ik ga er verder niet teveel over schrijven, je weet maar nooit wie het leest. Het gaat er om dat ik voor mezelf heb gekozen en dacht: ik MOET gewoon weer gaan freelancen. Ik heb hier al een aardig netwerk van moeders opgebouwd en iedereen was zo enthousiast... als ik dan vertelde wat voor soort lessen ik in Nederland gaf zeiden ze allemaal: “ Dat hebben we hier echt nodig!” maar ja, wat hield mij tegen? Spanje is het duurste land in Europa om te freelancen. Dat hield me tegen. Nu ben ik natuurlijk positief ingesteld en geloof ik dat je alles kan bereiken, als je maar wilt en er hard voor werkt! Maar in dit geval wilde ik niet halsoverkop ergens induiken.. al helemaal niet omdat ik eindelijk een beetje ‘rust’ in mijn leven krijg na een heftige periode.

Maar goed, het ging enorm aan me knagen. Wat ga ik nu doen? Ik solliciteerde bij een aantal bedrijven en kreeg tot 3 keer aan toe een baan aangeboden, maar de salarissen waren zo extreem laag... ik zat echt met mijn handen in het haar en had even een momentje dat ik dacht: “Ik ga terug naar Nederland. Bekijk het maar”, maar natuurlijk wil ik dat helemaal niet. Na even goed nadenken.. besloot ik gewoon weer: je moet je hart volgen. Zoals je altijd doet. Want dat heeft je alleen maar goeds gebracht. Ja, oke. DOEN DUS! Ik maakte een plan (dit is nog maar een week geleden) en was even kritisch op mezelf: Steph, je moet nu wel even realistisch zijn. Is dit haalbaar? En wat blijkt: het is meer dan haalbaar! Ik besloot dat ik vanaf september wil gaan freelancen. Dit omdat de zomervakantie hier al in juni begint, in augustus alles gesloten is en de meeste scholen en ouders nu geen nieuwe dingen meer aangaan tot het nieuwe schooljaar. Maar toen kwam een van de moeders met de leuke tip om alvast een les te geven in het park. Jaaaa, briljant! Dus ik maakte een evenement aan.. en nu zijn er zo’n 20 geinteresseerden! WOW, dat had ik niet verwacht. Binnen een paar dagen tijd kreeg ik allemaal enthousiaste berichtjes binnen en ik heb ontzettend veel gebeld, gemaild, ben langs taalscholen geweest etc. Nu heb ik een nieuw baantje waar ik mijn muzieklessen mag geven.. tot ik freelancer ben heb ik een contract. Dat is een paar uurtjes wat perfect voor mij is op dit moment, omdat ik ook privéles geef, oppas en dus les ga geven in het park en noem het maar op. Losse dingen, maar allemaal doe ik het met heel veel passie.

Daarnaast was er nog een andere taalschool die graag met mij wilde gaan samenwerken. Ook daar ga ik vanaf april alvast lesjes geven op woensdagochtenden. Ik stond letterlijk te springen in de woonkamer... binnen 3 dagen had ik het voor elkaar... dankjewel universum! Ik hoorde mama tegen me zeggen: “Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar?” ... haha, zo ging dat altijd. Zodra ik iets wil, ga ik er meteen voor en lijkt het alsof alles meteen weer gaat flowen. Ik volg mijn hart en het universum zegt: JA! GOED ZO! Dit is de juiste weg. En misschien loopt het alsnog anders hoor, dat kan natuurlijk. Maar dit voelt zoveel beter... ik zit helemaal in de flow en nergens meer aan vast. Ik ben enorm dankbaar dat ik gewoon mag doen waar ik zo van houd! Werken met kinderen en muziek maken, mijn creativiteit gebruiken... mijn hart volgen. Heerlijk. Natuurlijk is het weer een uitdaging, helemaal in een nieuw land.. maar ik heb veel lieve mensen ontmoet die allemaal enthousiast zijn en graag willen helpen. Dat is zo fijn, vooral als je alleen gekomen bent.. het is fijn om zo’n community te hebben.

Echt nieuwe vrienden heb ik nog niet gemaakt, dit omdat ik gewoon ups en downs heb gehad.. en aan het settelen was. De vrienden die ik al kende van hier, zie ik natuurlijk wel af en toe :-) En ik heb een heel gezellig huisgenootje. Mijn lieve vriendinnetje Marieke kwam een paar weken geleden spontaan langs toen ze hoorde dat ik het even heel erg slecht trok. Ze was er een paar dagen en dat was enorm fijn. Ik had hele erge nachtmerries en werd heel angstig en verdrietig wakker. Toen ze bij me was, was dat weg en die dagen erna ook nog! Heeft echt geholpen dus. Mijn andere vriendinnetje Sabine is ook net weg, ze was hier dit weekend. En dat was ook al zo heerlijk.. het is fijn om af en toe even iemand op visite te hebben hier. Alleen zijn vind ik ook heel fijn en ik red me prima, maar soms is het gewoon echt even nodig! Ik merk wel dat mijn geheugen nog steeds erg slecht is. Ik heb gelezen dat dit ook bij het rouwproces hoort. Ik hoop het maar, het is af en toe heel frustrerend dat ik zo vergeetachtig ben.. vooral in mijn werk met kinderen. Maar ik moet zeggen: het gaat goed met me. Ik heb slechte dagen en goede dagen, zoals iedereen. Ik mis mama enorm, steeds meer.. maar ik red me. En daar gaat het om. Ik ben dankbaar dat ik hier woon. Dankbaar dat ik mijn droom durfde achterna te gaan en dankbaar voor alle lieve mensen in mijn leven: dichtbij of ver weg... <3 Nou, ik ben natuurlijk alweer de helft vergeten te schrijven.. maar het bericht is nu wel lang genoeg denk ik zo! Ik probeer snel weer te schrijven.

Fijne pasen nog iedereen! Ik ga morgen lekker een paar uurtjes oppassen in het park, in het zonnetje. Daarna ga ik de hele week muzieklessen geven vanaf dinsdag tijdens een paaskamp (dat kwam vorige week opeens op mijn pad). De lente is hier echt begonnen... wat een lekker kleurtje zal ik krijgen. Ik heb me voorgenomen om meer naar het park en het strand te gaan. Dat doet me goed.

Veel liefs vanuit het altijd prachtige Valencia <3

Besos! xx

De eerste maand als inwoonster van Valencia

Lieve allemaal,

Hier zit ik dan. Eindelijk een beetje bijgekomen van mijn giga kater terwijl buiten het grote feest is begonnen. Las Fallas Festival is hét grote festival van Valencia. Het begint officieel pas op 15 maart en eindigt op 19 maart maar... de Spanjaarden houden er van om hun feesten zo lang mogelijk te vieren. Dus beginnen ze NU AL met de opening en duurt het feest tot eind maart. Ja, echt. Dit betekent dat ik en mijn huisgenootje hoogstwaarschijnlijk een chronisch slaaptekort gaan krijgen gedurende de hele maand maart. Elk jaar komen er 1 miljoen mensen naar Valencia om dit mee te maken. Mijn vrienden hier hebben me al een paar keer gewaarschuwd. Oordoppen gaan niet werken, voorzichtig zijn met je tas op straat... en de stoepen zijn onzichtbaar. Ik woon in een van de hipste wijken en dat was dus te verwachten! De parade zal langs mijn appartement komen en het is hier doodnormaal om de hele dag vuurwerk af te steken... en dus ook om 2 uur ‘s nachts.

Ik moet het gaan meemaken...Ik ben dol op feestjes, maar als je moet werken en slapen.. hmmm... ik weet niet of dit mij gaat bevallen élk jaar, haha! We gaan het zien.

Nou goed, even een update van mij! Waar moet ik beginnen? Ik kreeg steeds zoveel berichtjes binnen, wat ik echt heel erg lief vind en me echt goed doet, maar op een gegeven moment had ik berichtjes van 15 verschillende mensen en toen werd ik gek. Zó goed ben ik niet met mijn sociale contacten, haha! Daarnaast heb ik het erg druk.

De eerste dag in mijn appartement was het even slikken. Ik kwam binnen en zag dat alle meubels nog uit het appartement werden gehaald. Het was nog vies, nog niet af. Ik was heel erg teleurgesteld en had het even heel anders voor me gezien. Ik had ff een half uurtje nodig om dat te verwerken. Gelukkig was papa mee. Hij heeft me enorm geholpen tijdens die dagen om mijn Ikea spullen in elkaar te zetten (als ik alleen al naar de handleidingen kijk flikkert die boel uit elkaar). We hebben echt veel voor elkaar gekregen tijdens die dagen. Hij was er van woensdag t/m zondag (hij vertrok op zondagmiddag weer). Ze hebben hier geen centrale verwarming (sommigen appartementen hebben dat wel, maar dat is niet gebruikelijk. Het is hier vaak maar 2 maanden écht koud, dus is een elektrisch kacheltje ook voldoende). Nou, dat kacheltje had ik dus niet en het was echt super koud in het appartement. De eerste dag dacht ik echt: pfff.. het lijkt wel een aflevering van Ik vertrek. Opeens begreep ik die mensen helemaal. Ik was niet zo blij. Máár, zodra we de deur uit gingen om wat te eten was dat meteen weer verdwenen. WAT WOON IK TOCH IN EEN LEUKE STAD! In mijn straat en wijk zitten ongelofelijk veel leuke tentjes waar je heerlijk kan eten en een drankje kan doen. Toen papa vertrok voelde ik me heel eenzaam en was ik heel erg verdrietig. Opeens was het wel héél echt. De volgende dag zou ik beginnen met mijn nieuwe baan, ik zou gaan meelopen om te kijken hoe de lessen werden gegeven. Maar ik werd ziek wakker. Ook niet gek, ik heb 4 zware maanden gehad en ben maar doorgegaan... ookal werkte ik tijdens die 4 maanden niet, toch was ik altijd bezig. Soms alleen maar bezig in mijn hoofd, maar ook dat vergt veel energie. Na het overlijden van mama is alles heel snel gegaan.. niet dat ik daar spijt van heb, het is de juiste keuze geweest. Ik besloot dus maar om goed naar mijn lichaam te luisteren en heb mijn rust genomen. Gelukkig was ik na 2 dagen weer beter en kon ik beginnen met mijn nieuwe baan! Het voelde heel onwennig, niet omdat het niet leuk is... maar omdat het weer iets NIEUWS is. Het was heel veel informatie en toen ik thuis kwam voelde ik me heel verdrietig. Ik heb die week heel vaak gedacht: “Waarom in godsnaam wilde ik hier gaan wonen? Waaaaarom?” Dit heb ik in Mallorca ook vaak gedacht en gelukkig wist ik dat dit weer goed zou komen. Alles wat nieuw is, is gewoon heel eng op het begin. Maar ik wist dat ik dit kon. Ook al voelde dat toen niet zo.

Eigenlijk weet ik niet meer zo goed hoe die weken zijn verlopen. Ik ben weinig het huis uit geweest, had daar geen behoefte aan. Veel alleen geweest.. en ik was ook heel erg vermoeid. Af en toe in het weekend met een vriendin of de gast waar ik nog mee aan het daten ben afgesproken, maar eigenlijk heel weinig. Ik vond dat ik mezelf de tijd moest geven om alle emoties een beetje toe te laten en gewoon maar moest rusten als ik dat zo voelde. Daarnaast moest ik veel doen voor mijn nieuwe baan. Lessen verzinnen, voorbereiden, nieuwe informatie proberen te onthouden, meelopen met extra workshops. Mijn weken waren druk en vol met ‘nieuwigheid’. Daarnaast is mijn appartement ook nog niet helemaal ‘af’. Ik heb nog 4 dozen staan met allerlei dingetjes die ik graag wil ophangen, ik moet nog gordijnen kopen etc. Ik heb deze week een nieuwe bank besteld en EINDELIJK een contract voor internet, tv & sim only kunnen regelen. Nou ja, kunnen regelen... het kwam er maar niet van. Dat voelt echt lekker... nu krijg ik meer ruimte in m’n koppie en hoef ik me niet meer zo druk te maken over alles wat ik nog moet regelen. Het is nog lang niet af, maar dat hoeft ook niet meteen. Mijn kamer is in ieder geval af, mijn keuken is af, de badkamer is af en de belangrijkste dingen heb ik. Daar gaat het om! Mijn baan is ontzettend leuk. Ik geef Engelse les aan kindjes van 0 tot 4 jaar. Dit heet Family English. Dus samen met de ouders volgen ze dan een lesje. Vorige week moest ik het helemaal zelf doen. Dat ging goed! Af en toe nog wat foutjes maar dat hoort erbij... en daarnaast verlopen lessen NOOIT vlekkeloos. Helemaal als je met kinderen werkt, dan kan het soms zomaar anders lopen en moet je met de flow meegaan. Gelukkig ben ik dat gewend en ben ik daar niet bang voor. Daarnaast geef ik ook muzieklesjes via het bedrijf. Ook aan kindjes van 0 tot 4 jaar. Dit is mijn bazin gaan aanbieden toen ze mij had aangenomen.. het is dus een heel nieuw concept waar ik een grote bijdrage aan heb geleverd. Ik mag dan ook mijn lessen helemaal zelf vormgeven. Dit geldt trouwens voor beide lessen. Er is alleen een bepaalde structuur waar ik me aan moet houden en ik mag ook gebruik maken van de activiteiten database. Dat is super fijn! Hier in Spanje is het vaak nog zo dat je baas echt DE BAAS is. Ik heb daar een verschrikkelijke hekel aan, kan daar niet mee omgaan. Dus ik heb heel veel mazzel dat mijn bazin zo ontzettend fijn is om mee samen te werken. En dat we dus samenwerken!! Ze komt uit Londen en heeft dit bedrijf pas 1,5 jaar geleden opgezet. Ongelofelijk.. het is snel gegroeid! En logsich ook, het is een uniek concept en werkt heel goed. De muzieklessen geef ik pas sinds 3 weken en nu al komen er steeds meer ouders met kindjes op af! Ik krijg heel veel goede feedback van de ouders en dat doet me zo goed! Het is zo fijn om weer lekker te werken en mijn eigen leven op te pakken. Ik merkte toch wel dat ik dat heel erg heb gemist. Nu is het weer mijn leven... ik kan doen wat ik wil, gaan en staan waar ik wil.. die vrijheid is echt een hele opluchting. Maar aan de andere kant mis ik mama natuurlijk verschrikkelijk. Steeds meer. Ik droom veel over haar, soms heel fijn.. en soms heel erg naar. Ik word dan verdrietig wakker en ben dan helemaal in de war. Soms voelt de droom zo echt aan dat ik echt geloof dat ze leeft en dan wil ik haar meteen bellen om te vertellen wat ik allemaal heb meegemaakt al. En dat is veel! Ik heb enorm veel uitdagingen op mijn pad gekregen al... lang niet altijd leuk. Maar ik heb het gelukkig zelf positief kunnen benaderen en kunnen bedenken: Oke, hoe ga ik hier nu mee om? Wat zou mama me geadviseerd hebben? Etc. Ik voelde op een gegeven moment zo’n enorme innerlijke kracht, dat ik dacht: JA! DIT! HOU DIT VAST! Ik voel dat ik langzaam maar zeker weer dichter bij mezelf kom. Ik was mezelf echt een beetje kwijt de afgelopen maanden.

Het voelt fijn om te weten dat ik nergens meer heen hoef, dat niets meer ‘tijdelijk’ is. Dat ik gewoon lekker rustig aan kan doen en niet alles meteen NU moet. Hoewel ik wel soms veel te streng ben voor mezelf hoor.. en dan herinner ik mezelf er even aan dat ik hier pas 1 maand woon. Hallo, Steph?! Rustig aan! Ik heb echt veel voor elkaar gekregen in 1 maand tijd en ben daar heel blij mee, maar alles hoeft niet persé maar snel te gaan. Ik denk dat dat gewoon nog even wennen is.

Mijn baantje is maar een paar uur in de week (welk elke namiddag van maandag t/m vrijdag) en daarom ben ik nog hard op zoek naar andere baantjes. Ik heb nu een heel fijn oppasadresje gevonden bij een lief Nederlands gezin. Daarnaast bied ik privélessen aan bij mensen thuis, voor kleine kindjes. Ik krijg daar goede reacties op, dus volgens mij komt het helemaal goed met mij. Vertrouwen is het belangrijkste. Vertrouwen dat hoe het ook loopt, alles altijd op zijn pootjes terecht komt.

2,5 jaar geleden schreeuwde mijn hart dat ik naar Valencia moest gaan, ook al was ik er nog nooit geweest. En nu zit ik hier, puur omdat ik mijn hart heb gevolgd. Dat komt dus goed. Dat hartje van mij heeft me al veel goeds gebracht!

Ik heb ook het idee dat ik steeds meer positieve situaties en mensen aantrek. Nou ja, ik heb dat idee niet.. ik weet dat het zo is. Zodra je je weer goed voelt over jezelf en positieve energie uitstraalt... trek je dat ook aan. En dat is weer te merken.

Natuurlijk heb ik ups en downs en natuurlijk heb ik baaldagen. Het is ook knap lastig om te communiceren soms, ik spreek de taal nog niet goed. Echt heel erg basic, ik begrijp wel meer dan dat ik spreek.. maar zoals ik al schreef: ik hoef niet snel te gaan. Zodra ik een beetje weet wat ik in totaal ga verdienen ga ik een cursus volgen :-) Mijn doordeweekse dagen zitten dan helemaal vol. Maar daar tegenover staat wel dat ik in DE ALLERLEUKSTE STAD WOON, waar bijna elke dag de zon schijnt.. waar mensen zich niet zo druk maken maar genieten van het leven, waar eten belangrijk is en gezien wordt als quality time met de mensen waar je om geeft... waar feesten onmisbaar is. Ja, ik hoor hier thuis! Mijn huisgenootje is deze week gekomen. Dat vond ik wel heel fijn, toch een stuk gezelliger. Ook al heb ik echt wel mijn me-time nodig, alleen zijn in zo’n groot appartement (want dat is het, het is echt mega groot) voor zo’n lange tijd is toch een beetje saai. Ze komt uit Duitsland en we hebben elkaar via Skype gesproken ergens in december. We hadden een goeie klik en dus zei ik: komt u maar! Het is nu een stuk gezelliger en gisteravond ben ik dus EINDELIJK uit geweest. We zijn naar mijn lievelingsclub geweest die hier 5 min lopen vandaan zit. Het was zoooo heerlijk om de hele avond weer te dansen tot in de vroege uurtjes. De kater is het helemaal waard. Ik leef weer op... en mijn leven begint weer een beetje vorm te krijgen! Vrienden en familie missen zal er altijd bij horen, dat is iets waar je mee moet dealen. Ik heb hier zelf voor gekozen. Maar ik voel de steun en liefde van iedereen uit Nederland en waardeer het enorm dat jullie zoveel lieve berichtjes sturen en aan me denken. Voortaan houd ik jullie op deze manier op de hoogte! En als ik niet reageer op je berichtje, dan is dat nooit persoonlijk! Maar dat weten jullie volgens mij wel.

Nu ga ik lekker een pizzaatje naar binnen werken en Netflixen. Ik hoop dat ik het überhaupt kan verstaan met al die herrie van buiten, haha.

Ik heb trouwens sinds vandaag een nieuw nummer, mijn Nederlandse nummer zal ik niet meer gebruiken. Mijn nieuwe nummer is: +34 652 58 53 15 Ik heb geen idee wanneer ik weer ga schrijven, maar ik ga het proberen weer wat vaker te doen! Ik ben een heleboel vergeten... maar anders wordt het een heel boek, haha! Veel liefs uit het zonnige Valencia <3

De rollercoaster van afgelopen maanden & een nieuw begin.

Lieve allemaal,

Alweer een tijd geleden schreef ik voor het laatst. En wat is er ontzettend veel gebeurt na mijn laatste blogpost. Pas nu voel ik dat het tijd is om echt even rustig te gaan zitten en mijn verhaal te schrijven.

Nadat ik had besloten om te stoppen met mijn studie ben ik me volledig gaan focussen op de zorg voor mijn moeder. Het ging steeds slechter met haar en mijn gevoel zei dat dit de juiste keuze voor mij was.. ik wist dat het niet lang meer ging duren, dat zei mijn intuitie.

Ik vertelde mijn baas dat ik er even niet zou zijn. Gelukkig hadden ze daar heel veel begrip voor. Ik heb ongeveer een maand voor mama gezorgd. Ik was ongelofelijk moe. Niet alleen omdat ik voor haar aan het zorgen was, maar ook omdat ik al aan het rouwen was. Mama veranderde steeds een beetje meer.. door de tumoren in haar hoofd, de medicijnen en haar lever die steeds slechter werkte, veranderde haar gedrag. Ze was mijn mama niet meer. Ze werd extreem euforisch, nu was mama altijd al heel enthousiast en positief, maar dit werd irritant. Soms was ze ook fel, maar gelukkig kwam dit niet vaak voor. Ze was erg druk.. wilde zooooveel vertellen. Nu was het al een kletskous (goh, van wie zou ik het hebben?), maar dit was echt vermoeiend. Bijna elke dag moest ik vreselijk huilen in bed. Wie is dit? Mama is er nog, maar eigenlijk is ze al weg. Waarom heeft nooit iemand mij verteld dat het ook zo zou kunnen lopen? Ik had echt geen flauw idee. Ik was op alles voorbereid, behalve op dit scenario. Met alle liefde heb ik voor mama gezorgd, natuurlijk. Ik ben ZO blij dat ik goed naar mijn gevoel heb geluisterd, once again.. bewijst het maar weer dat goed naar je intuitie luisteren je heel veel goede dingen kan brengen. Ondanks dat mama zo veranderde, heb ik natuurlijk echt nog genoten van de mooie momenten met haar samen. We hebben uren gepraat, geknuffeld, gehuild. Ik ben blij dat ik dit nog voor haar heb kunnen doen, na alles wat zij voor mij gedaan heeft. Jeetje, wat heeft ze het de afgelopen 10 jaar zwaar gehad. Je merkte dat bijna nooit. Natuurlijk hadden we gesprekken en natuurlijk was ze wel eens chagrijnig, of was ze verdrietig. Ze was ook een mens. Ik was zelfs blij als ze zo’n bui had, ik zei : “Mam, je emoties toelaten is ook belangrijk. Positief zijn is niet alleen maar de hele dag een lach op je gezicht toveren.” En daar hebben we het vaak over gehad. Mama ging steeds meer over haar gevoel schrijven op haar blog en gaf toe dat ze het af en toe hartstikke zwaar had en een rotdag had. Ik vond dat fijn om te horen (ik las haar blog niet omdat ik natuurlijk met haar woonde, dus alle verhalen had ik al... minstens 2 keer gehoord, haha!). We kwamen zo nog dichter bij elkaar. De band was altijd al heel sterk, maar vooral in het laatste jaar zijn we erachter gekomen dat we nog veel meer dingen gemeen hadden. Ik leerde van haar en zij leerde van mij. Dat vond ik een heel mooi compliment. Ik ben daarnaast ook zo blij voor haar dat ze de documentaire nog heeft kunnen meemaken! Haar laatste missie was om minstens 1 vrouw te redden en dat is gelukt. Ze was daar zo blij mee! En het allermooiste is nog dat er nu een ondertitelde versie komt! “Oops, my boobs.” Mama zou zeggen: “Hoe gááf is dat?!”. Helaas ging mama op 1 dag heel erg achteruit. Ik was doodsbang. Daar zat ik dan, ‘s ochtends vroeg.. wat moest ik in hemelsnaam doen? Gelukkig kwam de huisarts al snel (de huisartsenpost vond het niet levensbedreigend genoeg en liet mij dus een uur wachten... een uur duurde NOOIT zo lang, het leek wel 2 weken). Binnen no time had ik de familie allemaal gebeld en waren we allemaal samen bij mama. 2 dagen later is zij overleden. Ze overleed in het bijzijn van ons allemaal. Toen ze lag te sterven hielden Mike en ik haar hand vast.. we hadden muziek op staan. Opeens hoorde ik mama haar stem in mijn hoofd: “Ik wil dat je jouw afspeellijst op zet”. Ik had de dag voor haar overlijden een afspeellijst gemaakt met een paar liedjes die ze de laatste tijd veel luisterde.Ze was toen al niet meer bij bewustzijn. Ik volgde mijn intuïtie maar, want dat was het denk ik. Toen ik de afspeellijst opzette, werd ze opeens veel rustiger en begon ze langzaam te ‘gaan’. Ze stierf uiteindelijk op het lievelingsliedje van mijn oma “Que sera, sera”. Het liedje die ook getatoeëerd staat op mijn arm. We keken elkaar allemaal vol verbazing aan... wow, wat bijzonder! Ik wist het zeker: ik heb mama echt gehoord. Dit kan niet anders. Er is echt meer tussen hemel en aarde. Ik was daar al van overtuigd, omdat ik heel vaak van die ‘gekke’ dingen heb meegemaakt, maar nu was het voor mij zeker. Het moment daarna was verschrikkelijk. Ik heb nog nooit zo hard en luid gehuild. Ik dacht dat ik voorbereid was op wat komen zou gaan, maar dat was ik helemaal niet. Het is zo heftig om je ouder te zien sterven. Je kunt je daar nooit op voorbereiden. Daarna begon de rollercoaster. De avondwake en crematie waren ontzettend mooi, mama had bijna alles zelf geregisseerd.. het stond allemaal in haar boekje geschreven hoe ze het wilde hebben. Er waren zoveel lieve mensen. En jeetje wat hebben we veel mooie kaarten met prachtige woorden ontvangen, nog ontzettend bedankt daar voor!

Daarna besloten Mike en ik om meteen de huur op te zeggen. Wat zouden we anders moeten doen? Dan zouden we een maandje wachten, een maandje extra huur betalen.. middenin de maand december zitten. Niet fijn. En het is hoe dan ook toch verschrikkelijk om het huis te moeten leeghalen, dus we dachten: dan maar all the way. We begonnen met het leegruimen van het huis en wat was dat heftig, maar ook heel mooi. Veel mooie herinneringen kwamen naar boven. Mike en ik hebben een heleboel mooie gesprekken met elkaar gehad en veel tranen gedeeld. Onze band is echt sterker geworden. Het missen van mama doet vreselijk veel pijn, maar we zijn blij dat we elkaar nog hebben en precies begrijpen wat we voelen, ook al zijn we zo verschillend.. dit is iets wat we altijd zullen delen. 4 weken na mama’s overlijden besloot ik om er even tussenuit te gaan. Mama overleed een dag voordat ik naar Valencia zou gaan met mijn vader. Dat hadden we dus geannuleerd. Maar ik wilde nog steeds zo ontzettend graag heen, helemaal nu! Ik had er enorm naar uitgekeken en besloot om dan maar in mijn eentje te gaan. Het werd een maandje later dan gepland. Op het moment dat ik in de taxi zat en de stad binnen reed, voelde ik me meteen weer thuis. Wat is dat toch een heerlijk gevoel! Ik had een leuke studio geboekt, waar ik 5 dagen verbleef. De eerste dag was ik nog ontzettend hyper, mijn lichaam stond echt op overleven. De dag daarna was ik opeens ontzettend moe. Ik heb heel erg veel geslapen. Zonde, zou je zeggen, maar ik had het echt hard nodig. Ik gaf er maar aan toe en was aan niemand iets verplicht. Ik ben 2 keer uit eten geweest met de jongen (of nou ja, jongen.. jongeman, haha) waar ik mee aan het daten was van de zomer in Valencia, we hebben nog steeds contact. Af en toe belden we ook, vooral in de week dat mama op sterven lag. Hij is een enorme steun en we vinden elkaar heel erg leuk. We zijn nog niet samen, we doen het rustig aan en zijn vooral heel erg dankbaar dat we elkaar hebben ontmoet. Beide zitten we niet in een ideale situatie en hebben we dingen waar we aan moeten werken. Dat neemt niet weg dat we ons erg op ons gemak bij elkaar voelen. Het is nu gewoon de juiste tijd nog niet en dat is helemaal niet erg. We kunnen uren kletsen, lachen en zijn niet bang om ons kwetsbaar op te stellen. We zijn erg open over onze gevoelens en dat vind ik echt een cadeautje! We hebben tegen elkaar gezegd: wat er ook gebeurt.. hoe het ook loopt, we blijven hoe dan ook goede vrienden. Want elkaar verliezen willen we zeker niet. Het was heel fijn om hem weer te zien, helemaal niet vreemd! We hadden elkaar al 3,5 maand niet gezien maar het voelde als gisteren, we pakten het meteen weer op. Daarnaast ben ik met een lieve vriendin een paar keer wat gaan eten en drinken. En in de tussentijd rustte ik uit, ging ik soms even een kleine wandeling maken.. wat souvenirtjes kopen enz. De laatste dag zat ik in mijn eentje op een terras met mijn gezicht in de zon. Ik voelde me opeens zo intens gelukkig. Ik kreeg tranen in mijn ogen van geluk. Ik voelde de liefde van mama door mijn lijf stromen en ik voelde haar steun. Mama vond het geweldig dat ik me daar zo thuis voelde en gunde het mij enorm om daar te gaan wonen. Ze vond het dan ook heel erg dat zij mij ‘tegenhield’, wat natuurlijk helemaal niet haar schuld was.

Het was confronterend om alleen op vakantie te gaan, maar tegelijkertijd ook heel erg goed. Het was een soort warming up... zo is het dus straks ook als ik hier woon.. dan kan ik mama niet bellen. Maar toch voelde ik haar aanwezigheid. Ik heb flink gehuild, voelde me echt hartstikke rot.. maar tegelijkertijd voelde ik dus ook geluk. En zo zal het zijn. Ik vond het fijn om te ervaren, te weten dat ik ook nog steeds dat geluksgevoel kan hebben, daar, zonder mama.

6 weken na mama’s overlijden leverde ik de sleutel in. Met een paar traantjes verliet ik het huis. Oké, dat was het dan. Geen ouderlijk huis meer, geen thuisbasis. Een nieuw hoofdstuk. Ik was vlak voor mijn vakantie naar mijn vriendin en vriend verhuisd. Ik slaap nu in een klein kamertje, ik ben blij dat ik een dak boven mijn hoofd heb.. maar het was erg wennen. Natuurlijk niet vanwege dat kamertje, maar vanwege het feit dat alles zo snel gegaan was en ik nu bij een stel in huis woonde. Ik moest daar even aan wennen, wilde niet teveel zijn. Maar het gaat hartstikke goed en ik vind het hartstikke gezellig! Het verloopt allemaal heel natuurlijk. Toen ik net terug was van vakantie, ging ik meteen door met het leegruimen van het huis. We waren nog lang niet klaar. 2 tantes kwamen helpen, 1 van mijn tantes was er iets eerder en we hadden een fijn gesprek. Ze vroeg waarom ik niet eerder naar Valencia ging, omdat ik haar vertelde dat ik eigenlijk echt wel klaar ben in Nederland. Het voelt zo doelloos. Ik zei dat ik niet wilde vluchten en Mike niet zo snel wil achterlaten. Ze vertelde dat het helemaal geen vlucht is. Ze zei: “Je wilt dit al 2,5 jaar! Je bent er al zo lang mee bezig.. ik denk niet dat dat een vlucht is, die klap krijg je later toch nog wel.” En dat was ik helemaal met haar eens. Dat was een mooi inzicht, het is helemaal geen vlucht. Ik heb mijn leven even op pauze gezet voor mama, maar anders had ik er 2,5 jaar geleden al gewoond. Wat houd mij nu nog tegen? M’n tante adviseerde om gewoon eens te gaan kijken naar appartementen en banen en dan te besluiten wanneer ik zou gaan. En ja, hoor! Binnen no time had ik een appartement gevonden... en wat voor een! WAUW. In de allerleukste wijk van Valencia, Ruzafa! 3 slaapkamers, hartstikke ruim. Ik mocht er zo snel mogelijk in als ik zou willen. Nou goed, ik dacht aan februari.. Ik belde Mike op en natuurlijk vindt hij het niet leuk, maar hij wist natuurlijk al heel lang dat ik zou gaan. Het scheelt ook maar 2 maanden. Hij is heel blij voor mij en gunt mij dat geluk, maar natuurlijk is het niet makkelijk. En dat geldt ook voor mij, het is wel mijn eigen keuze.. maar ook ik zit daar straks ‘alleen’. Gelukkig is Valencia heel dichtbij en hebben we afgesproken dat we elkaar zeker een paar keer per jaar gaan opzoeken! Ik was door het dolle heen, maar een paar minuten later moest ik vreselijk huilen. Ik keek naar een foto van mama en zei: “Shit, mam... ik ga eindelijk.. en nu kan ik het je niet eens vertellen.” Ik deelde alles met mama, een beetje teveel zelfs, haha. En dat mis ik zo ontzettend erg. Ik ga een heel nieuw leven beginnen in Spanje.. eindelijk, maar ik wil het zo graag delen met haar. En ik had haar zo graag bij me gewild, met haar door de leuke straatjes willen struinen.. laten zien waar ik ga wonen enzovoorts. Ze is wel bij me, dat voel ik en weet ik. Ik heb het idee dat ze ook een beetje aan het sturen is. Ik weet zeker dat ze heel blij voor me is en zou zeggen : “Hoe krijg je DAT nou weer voor elkaar?” , want dat zei ze altijd. Hoe vaak ze wel niet dacht: “Oh god waar begin je nu weer aan..” en dan kneep ze ‘m wel even. Maar ze was altijd blij om te zien dat ik het toch voor elkaar kreeg en altijd vol verbazing HOE ik dat voor elkaar kreeg. Ik kan het zelf soms ook niet geloven, maar ik geloof heel sterk in de wet van de aantrekkingskracht. Dat heeft mij al heeeel veel mooie dingen gebracht. Vertrouwen op je kunnen en je gevoel is gewoon ontzettend belangrijk.

Daarom weet ik dat het tijd voor mij is om te gaan over een paar weken. Mijn taak zit er op, hier. Het is tijd om mijn vleugels uit te slaan. Ik heb daarom mijn baan ook opgezegd, om van de laatste weken hier te genieten. Ik ben nog steeds erg vermoeid en kom nu pas echt aan mezelf toe. Rust wil ik, quality time met alle lieve mensen om me heen en ik moet een heleboel regelen voor mijn emigratie. PLUS: de taal leren. Want dat is ook belangrijk (oh ja joh?). Het is een enorme rollercoaster geweest, en nog steeds.. maar ik weet zeker dat we het op de juiste manier hebben gedaan. De juiste manier, voor ons. Het voelt goed zo en we gaan allebei een mooie toekomst tegemoet. Ik blijf zeker schrijven en houd jullie op de hoogte over mijn avonturen in Valencia. 1 februari emigreer ik. Het is ongelofelijk dubbel, maar ik ben ook heel erg blij dat ik mijn vleugels uit ga slaan. Met mama op mijn schouder :-) Liefs, Stèphanie

Waarom ik gestopt ben met mijn studie..

Oh, wat vond ik het moeilijk om dit te moeten vertellen aan mijn omgeving. Máár, ik vond het vooral moeilijk om dit te moeten toegeven aan mezelf.

Toegeven dat het op dit moment teveel is en dat ik niet meer door wil gaan. Ik ben absoluut geen opgever en wilde koste wat het kost mijn diploma halen. Maar soms gaat dat niet, soms voel je dat je op het randje zit, soms zegt je hart hele andere dingen en soms moet je op de rem trappen.

Dat heb ik gedaan.

De afgelopen tijd spookte de gedachte al een aantal keren rond: “Zal ik stoppen met mijn studie en gewoon eerder gaan emigreren?” of “Waarom loopt het zo stroef?”. Elke keer zei ik tegen mezelf : “Welnee joh, doe niet zo raar..je gaat gewoon door.. hup! Je bent geen opgever.”

En toen kwam afgelopen week toch het moment dat ik voelde dat ik tegen mijn grens aan zat. De afgelopen 2 jaar zijn niet makkelijk geweest door mama’s situatie. Ik ben in feite weggerukt uit Mallorca, wetende dat mijn moeder zou komen te overlijden. Maar, ik gaf uiteraard niet op. Ik besloot er wat van te maken hier in Nederland. Natuurlijk was ik liever in Mallorca gebleven, ik had zelfs al een baan in Valencia gevonden. Ik zou begin 2016 gaan emigreren, maar dat kon niet. Geen moment heb ik spijt gehad van mijn beslissing om meteen terug naar Nederland te gaan en alle mooie momenten te pakken die ik nog kon pakken samen met mama. Natuurlijk heb ik daar geen spijt van.

Aangezien ik toch geen kant op kon, besloot ik om een studie te gaan volgen zodat ik zo snel mogelijk met kinderen zou mogen werken. De eerste periode verliep stroef, of eigenlijk deed ik niks.. dat kwam omdat ik een full time baan had op Schiphol met wisseldiensten. Ik was vaak maar 1 dag in de week vrij en moest mij op die dag opladen voor een volgende dienst.. die uiteraard weer op een ander tijdstip begon dan de diensten die ik daarvoor had. Dat was best wel lastig en ik kwam amper aan een sociaal leven toe, laat staan dat ik ook nog eens daarnaast lekker zou kunnen studeren en een shitload aan examens zou kunnen maken. Na een half jaartje ben ik parttime gaan werken en toen ben ik echt aan mijn studie begonnen. Ik heb 4 examens gemaakt waar ik allemaal hele hoge cijfers voor haalde. Toen was het weer even stil, natuurlijk ligt dat aan mezelf... ik kon even geen motivatie vinden en ik was ondertussen met 100 andere dingen tegelijk bezig. De meeste mensen die mij kennen weten dat ik heel veel verschillende dingen heb gedaan de afgelopen 2 jaar. Nieuwe baantjes, ingeschreven als freelancer, nieuwe lessen bedenken, keihard werken om iets op te bouwen enzovoorts. Weer kon ik even geen tijd vinden om te studeren. Dom? Dat weet ik niet. Ik begon afgelopen mei eindelijk aan een fantastische stage. Dit liep echter stroef. Eerst ging ik 2 weken op vakantie, wat natuurlijk al ruim van te voren gepland was. Daarna was ik er even een maandje, maar lang niet altijd.. ik kreeg allerlei lichamelijke klachten, heel vervelend. Daarna ging ik naar Valencia waar ik 2 maanden als au pair heb gewerkt. Ik had dat echt nodig en het was voor mij zo fijn om eindelijk weer in de stad te zijn waar ik zo dol op ben, even weg uit de hele situatie na 2 jaar en tijd voor mezelf. Dit heeft me ook zeker goed gedaan.

Na Valencia had ik weer heel veel energie en vol enthousiasme begon ik weer aan mijn stage. Maar weer verliep het stroef. Ik kreeg na 2 weken weer allerlei lichamelijke klachten. Ik was 2 weken erg ziek. Lag ik er wéér uit, man wat werd ik DAAR chagrijnig van! Ik baalde als een stekker. Niet veel later ging mama erg achteruit. Zo erg, dat ik op dit moment altijd moet zorgen dat er iemand bij haar is.

Op mijn stage hadden ze al eens het advies gegeven dat het misschien beter was als ik even een break nam van een paar maanden. Maar NO WAY dat ik dat zou gaan doen. Ik wilde aan mijn droom blijven werken! Dat is goed gedaan de afgelopen 2 jaar dus dat zou ik nu ook echt wel kunnen doen. Ik was geen opgever, zei ik. Maar ja, tot ik dus vorige week voelde dat ik echt NIET meer kon.

Ik moest opeens zo hard huilen toen ik dacht aan alle stof die ik nog moest leren, alle stage-opdrachten die ik van mezelf binnen een jaar moest maken, het totaal aantal stage uren. De tranen rolden over mijn wangen. Shit, ik red het niet. Ik kan het niet meer. Het is een thuisstudie, dus ik bepaal zelf hoe snel ik ga. Maar, mijn grote droom is natuurlijk om te emigreren naar Valencia. Die droom is even op pauze gezet. Maar na 2 jaar, ben ik het zat. Ik heb al 2 jaar het gevoel alsof ik vast zit in een kooitje. Het is niet dat ik een hekel heb aan Nederland, dat niet. Maar ik wil hier gewoon niet zijn. Ik voel me zo ontzettend thuis in Spanje, vooral in Valencia. Ik hoor daar, dat weet ik. Nu bleef ik steeds tegen mezelf zeggen: “Steph, nog een jaartje... keihard doorbijten en doorzetten en dan heb je je diploma, kun je lekker emigreren en een fijne baan zoeken daar.” Maar, dat was dus erg onrealistisch. Ik moest dan in zo’n rap tempo alles gaan doen, dat zou ik nooit redden. Hoewel ik geloof dat je alles kan bereiken, als je het maar wilt... ik geloof dat ook nog steeds, hoor! Maar in deze situatie, met de zorg voor mijn moeder, red ik het niet.

Ik ging steeds meer nadenken en bedacht me hoe raar het eigenlijk was dat ik mezelf nog minstens 1,5 of 2 jaar vast zou houden hier in Nederland, VRIJWILLIG! Ik zei tegen mezelf: “Ben je wel helemaal lekker, Steph? Waarom zou ik dat doen?” Straks is mama er niet meer en heb ik alle vrijheid om te doen wat ik wil, maar nee dan blijf ik lekker hier plakken. No thanks. Dit klinkt waarschijnlijk heel hard, dat begrijp ik ook wel. Maar hier zit natuurlijk veel meer achter. Met liefde ben ik hier in Nederland gebleven en heb ik mijn droom even opzij gezet. Dat zou ik ook nooit willen veranderen. Ik heb hele mooie momenten meegepakt met mama, maar ook samen met mijn broertje. Met zijn 3en. We hadden nooit verwacht dat mama nog zo lang zou leven. Daar zijn we natuurlijk ontzettend dankbaar voor.

Maar op een gegeven moment wordt het heel zwaar. Ik merk nu dat er toch zo’n punt komt dat je het gevoel hebt : “Ga maar.. het is goed zo.” Je hoort mensen dat wel eens zeggen en NU begrijp ik dat ook echt helemaal. We zitten hier niet 2 jaar in, nee, we zitten hier al 6 jaar in! Dat is zo’n enorm lange tijd. En natuurlijk heb ik mijn lieve mama nog het liefst 100 jaar bij me! Maar, ze gaat nu zo achteruit.. ze zit nu in haar laatste levensfase. En wellicht is het ook daarom dat ik dit zo voel, het gevoel dat het goed is zo. Ik wil haar niet zien lijden. Gelukkig heeft ze nu niet meer zoveel pijn als dat ze een paar weken geleden had, maar ze krijgt wel enorm veel medicijnen. Een paar weken geleden hoorde we dat er 3 tumoren in haar hoofd zaten, shit. Mama had natuurlijk al uitzaaiingen, maar als je dan hoort dat het zich nog meer heeft verspreid, schrik je toch. Daarnaast is haar lever opgezet en ziet ze nu geel. De oncoloog vertelde dat die lever haar uiteindelijk gaat nekken. Sindsdien ziet het leven er opeens weer heel anders uit. Je wéét dat er een fase komt waarin je naar het einde toewerkt, maar als het dan toch zover is.. beleef je dat heel anders. Je kan je daar niet op voorbereiden, zo heb ik dat ervaren.

We kregen hele mooie gesprekken, heel waardevol vooral. Ik dacht dat we alle gesprekken gevoerd hadden, dat het niet nog dieper kon gaan, maar dat kan dus wel. Ik denk dat dat alleen kan als je in zo’n fase zit. Maar daarnaast is het ook heel zwaar. Ik woon alleen met mama. Er staat een ziekenhuisbed in haar slaapkamer, ze heeft een rollator en het enige wat ze kan is een klein stukje lopen, slapen, veel lachen, praten, eten en .. ja dat is het wel zo’n beetje. Ze gaat nu af en toe even de deur uit samen met een vriend of vriendin om te lunchen, maar daarna moet ze ook echt weer gaan slapen. Ik merk, zoals ik al schreef, dat ik ‘op’ ben. Ik heb veel slaap nodig. Het is emotioneel gezien ontzettend zwaar. Vooral omdat een mens in zijn of haar laatste levensfase zó anders is dan een ‘normaal gezond’ mens. Ik heb behoorlijk wat informatie opgezocht over het gedrag van stervende mensen, maar ook over rouwen. Ik kwam er achter dat ik eigenlijk al door een rouwproces heen ben gegaan, omdat elke fase weer een nieuwe fase is... elke keer is het weer een klap, maar je raakt er daarna weer gewend aan. Je moet elke keer weer omschakelen, dealen met je emoties. In dat opzicht ben ik wel dankbaar dat we dit zo kunnen doen. Dat er alle ruimte voor ons is geweest, altijd, om dit allemaal te verwerken.

Maar, deze fase is wel de moeilijkste, uiteraard. Je weet dat het einde er aan zit te komen. Ik word er elke dag mee geconfronteerd. Als ik weg wil, moet ik zorgen dat er iemand bij mama is. Ik wil absoluut niet zielig doen en geen slachtoffer zijn, maar dat vind ik wel lastig. Het voelt nu alsof dat kooitje, waar ik al 2 jaar in zit, nog kleiner is geworden. En nog steeds zou ik het niet anders willen doen, want ik houd zielsveel van mama. Maar, ik voel nu heel sterk dat het ‘hierna’ tijd is om mijn vleugels uit te slaan. Het is tijd om mijn hart te volgen en mijn nummer 1 droom is altijd geweest om naar Valencia te verhuizen. Dus dat ga ik doen.

Ik heb me nu ingeschreven voor een cursus Spaans, zodat ik de taal goed beheers. Ik zal na de dood van mama een aantal maanden hier blijven in Nederland, maar rond de lente ga ik toch echt verhuizen. Een nieuw leven beginnen, ik ga mijn ‘oude’ leven niet vergeten.. dat vind ik ongezond, dat hoort er ook bij.. maar, ik begin aan een nieuw hoofdstuk, misschien zeg ik dat zo beter. Zodra ik een woning en een baan heb gevonden, ga ik rustig kijken wanneer ik dezelfde studie als die ik hier heb gedaan, kan gaan doen en waar precies. Samen met vrienden uit Valencia heb ik al gekeken naar de mogelijkheden en dat gaat allemaal helemaal goed komen. Ik heb een duidelijke droom... een duidelijk doel. En 1 groot voordeel aan mijn vervroegde verhuizing is ook nog dat ik bij mijn nieuwe liefde kan zijn. Wat een ENORME steun is hij, ik gun iedereen zo’n gouden vent.

Het komt wel goed met mij. Maar voor nu, moet ik hier doorheen...en ook daar vind ik wel weer een manier voor. Makkelijk is het niet, mogelijk wel. Het helpt dat mama positief en open is, dat er heeeeel erg veel liefde is en we veel lieve mensen om ons heen hebben. En het helpt ook dat mama er vrede mee heeft om te gaan. Ik heb nu gekozen voor rust in mijn leven waar dat kan. De situatie is al zwaar genoeg, dus houd ik de rest simpel. Nog steeds vind ik dat moeilijk om toe te geven, maar so be it. Er valt een hele zware last van mijn schouders en ik kan deze fase maar 1 keer beleven. Dan wil ik dat met alle aandacht doen.

Waar je ook mee zit, weet dat je hart je niet voor niks de weg probeert te wijzen. Het heeft mij tot nu toe heel veel moois en goeds gebracht. Vertrouw op je intuïtie.

Veel liefs,

Stèphanie

Het Valenciaanse leven is nog steeds: MUY BIEN!

Dag lieve mensen!

Na een paar weken werd het weer eens tijd om een stukje te schrijven.

En ik moet zeggen, daar heb ik ook behoefte aan. Ik zit zo in ‘dit’ leven dat ik vergeet te zingen, schrijven en creatief bezig te zijn. Wat raar is, want dat maakt me juist zo blij!

Het is nu zondag en de familie is met de kindjes beneden bij het zwembad. Ik wilde even alleen zijn, lekker zingen, schrijven, nieuwe dingen bedenken voor mijn muzieklessen in Nederland enzovoorts. Even alles op een rijtje. Ik mediteer zelfs niet meer! HOE DAN! Terug naar waar ik van houd, dus.

Ik voel me goed hoor, heel goed zelfs. Ik merk alleen dat ik veel in mijn hoofd zit, ik ben hier nu bijna 4 weken en dat betekent dat ik ‘nog’ maar 3 weken heb hier. Ik zit al een beetje met mijn hoofd in Nederland, doodzonde. Ik wil ‘hier’ zijn.

De afgelopen weken waren ontzettend leuk, maar soms ook zwaar. Vorige week kregen we weer uitslag van mama en gelukkig was dat ‘stabiel’, maar ze kunnen nog niet zoveel zeggen. Daarom krijgen we 9 augustus weer een nieuwe uitslag. Ik was erg verdrietig en bang, wat nu als het zo slecht is dat ik weer vroegtijdig dit land moet verlaten? Gelukkig hoefde dat niet. Ik had mama gesproken op Facetime en was daarna nog aan het huilen. Ik trok het ff niet meer. Ik moest de woonkamer door om naar mijn kamer te gaan,dus de kinderen en de moeder zagen me huilen. Ze vroeg wat er was en ik vertelde het haar. Toch vind ik het niet fijn om hier mijn emoties te delen, ik denk dat dat door de taal komt. We kunnen het goed met elkaar vinden, maar ik kan geen hele diepe gesprekken voeren, omdat hun Engels niet fantastisch is. Daarom praat ik liever met mijn vriendinnen of met mama. Soms voelt dat heel eenzaam, vooral in deze situatie wil ik soms echt even een dikke knuffel van iemand waar ik me helemaal veilig bij voel en die mijn verhaal kent vanaf dag 1. Maar goed, dat hoort er bij.

Ik ben hier heel rustig. De hitte zorgt er alleen voor dat ik niet zoveel wil doen. Ik heb nog lang niet de toerist uitgehangen, maar dat ga ik deze komende weken zeker wel doen! Dat zou anders zonde zijn.

Ik ben tot nu toe 3 weken achter elkaar elke vrijdag uit geweest. WAT. EEN. FEEST. Holy shit, Spanjaarden houden van een flinke portie fiësta! Zoals ik al eerder schreef, is het hier heel normaal om rond 22.00 uur te dineren. Ik vind dat ook heerlijk, dus voor mij geen probleem. De meeste mensen gaan in het weekend lekker op een terrasje zitten of bij een bar, vervolgens gaan ze op straat drinken (de barretjes sluiten rond 3 uur) en dan naar een club. Het is hier heel normaal om tot 8.00 te feesten. Ik ben dan ook 2 weken achter elkaar eerst om 8.30 thuis gekomen en daarna om 7.30, oeps. Haha! Mensen die mij kennen weten dat ik nooit naar huis wil en de hele avond dans. Wat een heerlijke muziek overal! De eerste keer ging ik samen met een andere au pair naar Picadilly, waar ze een silent disco hadden. Heeeelemaal mijn ding! In mijn eigen wereld, helemaal losgegaan. De week daarop gingen we naar een hele bekende club, MYA en Umbracle. Het is bij de Cuidad de las Artes y Sciencias. Bomvol met toeristen en Nederlanders. Ik heb een soort ‘Dutchie radar’ en zie precies of iemand Nederlands is of niet. In de toiletten hoorde ik niets anders, stom.. maar eigenlijk ook wel leuk. Voelt toch een beetje vertrouwd, je eigen taaltje.

Afgelopen vrijdag gingen we met nog wat andere au pairs weer naar MYA, maar omdat een meisje naar de ambulance moest vanwege glas in haar hand, en ik de rest was kwijt geraakt.. was ik niet meer in de mood en ben ik ‘vroeg’ naar huis gegaan. Ik was rond 6.00 uur thuis. MAS PRONTO (heel vroeg) volgens de Spanjaarden.

Elke zaterdag doe ik eigenlijk bijna niks, ja jongens... ik kan niet meer 2 nachten tot de vroege uurtjes doorgaan. Gewoon lekker relaxed, beetje yoga, siësta, soms zwemmen. 2 zondagen heb ik doorgebracht op het strand.

En wat een leuke mensen heb ik al ontmoet! Ik moet zeggen, de eerste week heb ik heel veel gedaan.. en daarna wat minder. Ik moet een balans zien te vinden tussen heel veel leuke dingen doen en wat tijd voor mezelf. Ik heb dat nodig, alleen ik weet even niet hoeveel ik van wat nodig heb, haha! Ach, dat komt.

Ook heb ik een hele leuke date gehad afgelopen week, met een Spanjaard. Eentje die niet rete vervelend onwijs direct is en maar 1 ding wilt. Nee, deze is leuk! We hebben ontzettend veel gemeen, praten uren met elkaar en kunnen ontzettend met elkaar lachen. We praten nu al 2 weken elke dag met elkaar op whatsapp en hebben mega veel met elkaar gedeeld. Zo vreemd, maar het voelt heel vertrouwd en ik schaam me nergens voor. Ik weet niet hoe het allemaal gaat lopen, maar het is toch leuk om even te delen!

Al met al, veel leuke nieuwe mensen ontmoet... met de kindjes gaat het ook steeds beter omdat mijn Spaans met de dag wat beter wordt. Ik heb 1 akkefietje met de moeder gehad, er was een ‘ongeschreven’ regel dat ik doordeweeks voor 12.00 uur thuis moest zijn, dat wist ik niet. Nu ga ik doordeweeks haast nooit de deur uit ‘s avonds, dus dat is logisch. Ik had een date en het was zo leuk, dat ik de tijd niet in de gaten had. Ik was om 2.30 uur thuis, oeps. We hebben het uitgepraat en alles is weer goed. Ik ga me aan de regel houden.

Ik heb nog maar 2 weekenden hier, ik ga namelijk 11 augustus met de familie naar Madrid voor een paar dagen. Super leuk! Ben heel benieuwd, ik ben er namelijk nog nooit geweest.

Ik heb geen idee wat ik allemaal moet schrijven over deze afgelopen 4 weken, er is veel gebeurt, ik heb veel leuke mensen ontmoet, heeeeel veel gedanst, veel geslapen (haha, ach... straks komt er weer een druk leven aan in Nederland), veel zon gezien en ik ben lekker bruin. Ik wilde vandaag graag de deur uit, maar omdat het zo heet is heb ik echt geen zin om iets te ondernemen. Ach, doordeweeks kan dat ook! Ik werk maar tot 15.00 uur, dus prima. Dinsdag ga ik mijn Valenciaanse vriendinnetje die ik ken van Mallorca weer zien :-)

Ik heb besloten om mijn laatste weekend toch maar niet naar Mallorca te gaan, dat was wel het plan. Maar omdat de tijd zo vliegt en ik nog veel meer wil genieten van Valencia.. heb ik besloten gewoon lekker hier te blijven. Mallorca komt een andere keer wel weer.

Goed, ik ga weer verder met mijn lazy sunday! En ik houd jullie op de hoogte. En heeeel heeeeel stiekem verlang ik naar een beetje kou en regen, ‘t is ook nooit goed he? Nee hoor, het is me duidelijk dat ik hier hoor. Ik voel me hier zo fijn als dat mijn hart me zei, ik zie mezelf hier zeker wonen.

Veel liefs.

Un beso,

Stèphanie

De eerste dagen in Valencia

Hola a todos!

Ik ben nu 4 hele dagen in Valencia, dat moest even tot me doordringen. Ik had namelijk het gevoel dat ik hier al 2 weken zat, haha! Zo snel gaat dat.

Ik ben voor het eerst even helemaal alleen thuis, wat ik wel fijn vind. Maandagavond kwam ik aan en het ging allemaal heel snel. Valencia heeft een kleine luchthaven dus binnen no time had ik mijn bagage en kon ik weg. De familie stond al op me te wachten en het was meteen goed. Helemaal niet vreemd, omdat we elkaar al een paar keer hadden gezien en gesproken via Skype. Mijn gevoel bleek inderdaad goed te zijn, want het voelde heel vertrouwd. Wel was de taal lastig, de kinderen spreken weinig tot geen engels. De vader begrijpt bijna alles, maar spreekt het niet heel erg goed en de moeder ook maar een klein beetje. UITDAGING? Wel nee joh, pfoe... hahaha. Maar goed, ik houd van uitdagingen en ik heb mezelf weer eens lekker in het diepe gegooid.

Ik bedoel, als ik echt wil emigreren dan zal ik toch moeten wennen aan dat ongemakkelijke gevoel.

We gingen naar huis en daarna zijn we naar een all you can eat restaurant gegaan. Ze hadden van alles, het was erg lekker. Er waren af en toe stiltes omdat ik dan alleen zat met de moeder en die begreep echt de helft niet van wat ik zei.

Toen we eenmaal thuis waren, probeerde ik te slapen.. maar dat ging moeizaam. Even kwam het verdriet omhoog, shit.. hier ben ik dan. Alleen, met mijn verdriet. Ik lag maar te piekeren en dacht echt: WAAROM in godsnaam wilde ik dit doen? Uiteindelijk kreeg ik rond 4 uur 's nachts ook nog wat paniekaanvallen daar bovenop en ik was het even helemaal zat. Gelukkig viel ik in slaap en werd ik 's ochtends best oké wakker. De familie is enorm lief en zorgzaam.. ze behandelen me echt als een prinses. We ontbeten samen en ik stond echt te kijken van wat ze eten. Super super ongezond. Het is hier heel normaal om alleen een kop koffie te drinken en daarbij een stukje cake of andere zoetigheid te eten. Ik dacht echt: waar is de muesli? Waar is de voedzame maaltijd? Maar goed, go with the flow. De kindjes krijgen elke ochtend warme chocomelk en wij drinken koffie. We eten chocoladecake, een mini croissantje, een stukje toast met boter en that's it. Ik kan natuurlijk prima vragen of ze voor mij yoghurt en muesli willen halen, maar toch vind ik dat nog een beetje eng. Ik wil ze niet tot last zijn. Ze vragen me constant of ik wat nodig heb of wat ik wil eten, daar ligt het niet aan. Na het ontbijt spelen de kinderen wat en vervolgens gaan we naar het zwembad. Ze wonen in een flat en beneden is een groot zwembad en een speeltuin, ideaal voor de kindjes. Het is er dan ook echt enorm druk altijd.. vol met kinderen. Je moet er tegen kunnen, die drukte. En gelukkig ben ik wel wat gewend met kindjes, haha. Spaanse kinderen zijn erg luidruchtig en druk, dat moet je wel weten van te voren.

Bij het zwembad zaten nog 2 andere au pairs van de buren, eentje uit Zweden (22 jaar) en eentje uit Los Angeles (18 jaar), ik heb even kort met ze gepraat maar was eigenlijk meer bezig met het observeren van de kindjes om te zien wat ze zoal doen en om te horen hoe zij met elkaar communiceren in het spaans.

Na het spelen eten we lunch rond 14.30 uur, het ritme is hier heel anders. De dag begint later en eindigt later. De lunch is altijd warm en aardig voedzaam, gelukkig. Na de lunch houden we allemaal een siesta, ooooh wat is dat heerlijk!! Je wordt bijna gedwongen om een dutje te doen, daar kan ik wel aan wennen hoor!

Dan rond 17.00 uur is iedereen wel wakker en wordt er nog wat gespeeld, rond 21.00 uur is het tijd voor avondeten.

Ik ging dinsdagavond lekker uit eten met een vriendin die ik ken van Mallorca, zij komt uit Valencia en woont daar nog steeds. Het was onwijs leuk om elkaar weer te zien na een jaar! Het voelde als gisteren, helemaal niet vreemd. Zij is vegan en ik ben vegetarisch dus we gingen naar een vegan fastfoodrestaurant in het centrum. WOOOOW, die burger.. niet normaal. Met plantaardige bacon enzovoorts, het was echt onwijs lekker! Ik heb nog nooit zo'n lekkere burger gegeten. We hebben lekker bijgekletst en na een tijdje liepen we terug naar de bushalte, toen ik daar stond te wachten kwam net de familie aan. Zij gingen namelijk met me mee met de bus om te laten zien waar ik uit moest stappen, super lief. Heel toevallig gingen zij precies op hetzelfde moment ook weer naar huis. Ze hadden wat gegeten en geshopt. Ik heb een ov kaart gekregen van de vader dus dat is heel chill, ik kan 'm opladen en dan gewoon met de bus wanneer ik wil. Je kan met de kaart ook een valenbisi nemen, dat zijn van die fietsen van de stad die je overal gewoon kunt pakken. Je moet alleen maar je kaart voor de automaat houden en dan kan je een fiets kiezen, ideaal! Ik heb het nog niet geprobeerd, ik vind het nog een beetje spannend om alleen te fietsen door de stad... ben geen Amsterdammer, he... dat blijkt maar weer.

Woensdag was een normale dag en na werktijd (na 15.00 uur) gingen we samen met de vader, kindjes en de zus van de moeder naar het prachtige Turia park. Het park waar Valencia om bekend staat. De kleinste had een mini fietsje en die ging als een speer! Dat was zo leuk. Het park is heel dichtbij, want het loopt dwars door te hele stad heen. Je kunt als het ware dus overal 'instappen' om in het park te komen. 'S avonds gingen we met het gezin en wat familie eten bij Domino's Pizza. O mijn god, je kan daar zoveel pizza eten als je wilt voor €8,- ... die pizza's waren HUGE. We zaten allemaal propvol en gingen dus voor 1 ronde. Het was heel gezellig, ondanks dat ik het 9 van de 10 keer niet verstond. Maar de man des huizes doet enorm zijn best om zo vaak mogelijk te vertalen. Ik versta een klein beetje Spaans, meestal ken ik wel 3 woorden in een zin dus meestal kom ik er wel uit. Met de kindjes doe ik gewoon een beetje gek en maak ik rare geluidjes. Dat werkt altijd wel. De oudste is 10 jaar en zij doet haar best om engels te leren, ze verstaat een beetje basis engels. De middelste is 5 en kan echt maar een piepklein beetje engels. De jongste is 2 en die kan uberhaupt nog niet normaal praten dus laat staan dat hij engels kan spreken, haha.

De kindjes zijn mega lief en ze hebben bijna nooit ruzie. De jongste is natuurlijk 2 en je kent het, ben je 2 dan zeg je nee. Hij is vaak overstuur als hij iets niet mag, maar dat hoort erbij. Wel is het enorm moeilijk om goed met hem te communiceren omdat ik de taal niet spreek. Ik wil zooooveel tegen de kindjes zeggen en zo vaak helpen door dingen te zeggen die ze kalmeren, maar dat kan ik nog niet. Ik baal daar van, maar dat wist ik al toen ik hier heen ging. We hebben het die avond even goed super gezellig gehad en de ouders vertelde mij dat de kinderen dol op me zijn, de jongste moet alleen echt nog wennen aan me. Het is natuurlijk ook vreemd om zomaar iemand in je huis te hebben die voor je gaat zorgen én je taal niet spreekt.

Gisteren, donderdag, was de vader voor werk naar Murcia en stond ik er dus voor het eerst alleen voor. Het begon met ze wakker maken, man wat moeilijk. Ik zocht snel op in een vertalings app hoe ik in het spaans moest zeggen: wakker worden! Toch durfde ik het niet te zeggen omdat ik bang was dat het niet klopte. Alsof kinderen dat wat boeit, maar goed. Toen ik een van de kindjes probeerde wakker te maken liet ze 5 scheten in m'n gezicht, heel fijn.. whahah ik moest m'n lach inhouden. Ze lag overduidelijk nog te slapen. Even later heb ik ze toch wakker gekregen (HOERA! Eerste missie geslaagd) en gingen we ontbijten. Irene, de oudste, is heel behulpzaam en ze vind het ook leuk om te helpen. Dankzij haar konden we gewoon ontbijten, want zonder taal... is dat echt lastig met een 2-jarige. Even later kwam de zus van de moeder en gingen we naar het zwembad en de speeltuin. Het zusje van de moeder is mijn leeftijd maar spreekt geen engels. Dus er was een heleboel stilte. En toch vind ik dat niet altijd erg, de vibes zijn goed en af en toe naar elkaar lachen helpt. Het voelt allemaal heel oprecht, dus ik maak me nergens druk om. Even later gingen we naar boven en het zusje maakte de lunch klaar. De moeder kwam zoals gewoonlijk om 15.00 uur thuis en ik was vrij. Ik ging uiteraard even lekker een siesta houden en daarna had ik afgesproken om samen met de 2 au pairs wat te gaan drinken en eten. Het meisje uit LA is hier al een paar weken en wist waar we heen moesten. We namen de bus en stapten uit in het centrum. We kwamen terecht in een super leuk steegje met een leuk terrasje. We hebben heerlijk gezeten, lekker sangria en biertjes gedronken en wat tapas gegeten. We hadden interessante gesprekken en toch, ik voelde me een beetje een moeke ofzo.. hoe moet ik dat uitleggen. Het klikte maar niet zodanig dat ik echt heel erg graag dikke vrienden met ze zou willen zijn. Dat geeft ook niet en hoeft ook niet. Af en toe wat leuks doen is prima. Ik sta open voor elk contact dus dat is geen probleem. Maar ik voelde me daarna toch wel even rottig, ik dacht: oh shit als ik maar wel mensen ga ontmoeten met wie ik echt een goede klik heb. En toen bedacht ik me dat ik hier nog niet eens een week ben, oeps, ik wil alweer veel teveel. Rond 12 uur was ik thuis en de kinderen waren nog wakker!!! Ja, zo gaat dat soms hier. Ik was lichtelijk aangeschoten dus dacht wel ff, shit... maar de ouders zijn zo chill, ze moedigen me bijna aan om lekker op stap te gaan en mensen te ontmoeten. Nou, in een beter gezin kan je bijna niet terecht komen, toch?

Afgelopen nacht heb ik voor het eerst heel goed geslapen (misschien lag het aan de drank, who knows) en ik werd lekker uitgerust wakker. De vader was weer thuis en lag om half 10 nog te slapen, chill.. had ik even wat tijd voor mezelf. We gingen vrij laat ontbijten vandaag. Het is nogal bewolkt dus we zijn alleen gaan spelen in de speeltuin. Irene en Luis (Luis is de middelste) gingen lekker hun gang maar de jongste, Alejandro, was overstuur. De vader bleef namelijk in het appartement samen met de oma. Alejandro moet er nog allemaal erg aan wennen. Ik heb hem toch opgetild en bij me op schoot gezet. Hij kalmeerde gelukkig na een tijdje. Even later raakte hij weer overstuur, maar ook dat is weer goedgekomen. De vader kwam later naar beneden en ze hebben nog wat gespeeld. Daarna zijn we lekker gaan lunchen in het appartement, de oma was er om schoon te maken en had het eten gemaakt. Na de lunch heb ik uiteraard weer een siësta gehouden en ben ik wat Spaans gaan oefenen. De ouders zijn nu samen met de twee zoontjes op pad, ze kunnen elk moment weer thuis komen. Irene is lekker buiten aan het spelen beneden. Voor het eerst ben ik dus alleen thuis, ik vind het prettig. Ik merk namelijk dat het best wel veel is allemaal, veel nieuwe indrukken... en dat moet ik even op me in laten werken. Ik voel me knullig omdat ik vaak niet kan communiceren. Ik wil de taal ook meteen goed spreken. Het boeit Spanjaarden helemaal niet of ik het goed spreek, ze vinden het al fijn als je je best doet. Dus dat doe ik maar! Ik krijg wel vaak complimenten van ze dat mijn accent heel goed klinkt en dat wat ik zeg ook goed klinkt. Ik zei dat dat misschien komt omdat ik als klein meisje al als een debiel allerlei accenten na deed, kan het niet helpen.. haha!

Ik hoop dat ze mij volgende week wel een beetje mijn gang laten gaan met de kinderen. Ik vind het enorm lief dat ze tot nu toe elke keer hebben gezorgd dat er iemand bij me was, maar ik moet het toch echt zelf doen. Misschien heeft het ook wel te maken met het feit dat ik zulk slecht nieuws kreeg voordat ik hier kwam. Ze waren daar zo van geschrokken en zeiden dat ze er alles aan zouden doen om mij op mijn gemak te laten voelen. Dat doen ze ook zeker. Ik ben zo dankbaar dat ik in dit gezin terecht ben gekomen, ik voel me helemaal niet ongemakkelijk.. ik word geaccepteerd zoals ik ben, mag doen en laten wat ik wil...

Het leven in Spanje is fijn. Ik weet nu weer precies waarom ik hier wil wonen. Ik voel me anders, heel anders. Veel rustiger. Ik kan even alles achter me laten en focus me alleen op dit avontuur en de taal. Het gaat me eigenlijk best prima af, ik had verwacht dat ik misschien er helemaal doorheen zou zitten.. maar dat is niet zo. Misschien komt dat ook omdat ik al een half jaar op Mallorca heb gewoond en dat was heel zwaar in het begin. Ik weet dat ik dit kan. Ik vind de taal leuk, ik leer snel.. de kindjes zijn blij met me, de ouders, de familie van de ouders is leuk, de stad is fantastisch en de vibes zijn GOOD MAN!

Nu nog wat extra oppasadresjes vinden en leuke vrienden maken en dan ben ik helemaal tevreden. Morgen ga ik in m’n eentje op pad om wat spulletjes te kopen, ‘s avonds ga ik stappen met mijn vriendin van Mallorca, Maria en zondag ga ik naar het strand met een meisje die ik via Facebook heb leren kennen. Ik heb haar nog niet in het echt ontmoet maar er zijn 2 facebookgroepen waar ik lid van ben: expats in Valencia & girls in Valencia. Er zijn een heleboel mensen die graag nieuwe mensen willen ontmoeten en dat is onwijs leuk, dus dat zit allemaal wel knor denk ik :-)

Ik ga wel proberen om mijn oude gezonde gewoontes op te pakken, wat yoga in de ochtend, meditatie, wat gezonder eten enzovoorts. Maar dat komt wel!

Ik schrijf snel weer!

Hasta la proxima!

Un besito, Stephanie

Heel slecht nieuws / wel of niet naar Valencia?

Hier zit ik dan... 2 dagen voor mijn vertrek naar Valencia. Eindelijk een beetje bijgekomen van de schrik en mijn tranen zijn behoorlijk op.

De timing had niet slechter kunnen zijn...

Gisteren kreeg mama de uitslag van een scan. Niet goed. Al haar tumoren zijn gegroeid. Haar waardes zijn dus omhoog gegaan. Er is weinig meer te doen, ze krijgt nu een hormoonkuur wat het misschien nog een beetje kan stabiliseren, maar of dat werkt.. dat horen we over 3 weken pas. Als het niet werkt, ja, dan is er niks meer te doen. En als het wel werkt, dan is dit ook het laatste middel.

En natuurlijk wisten we 2 jaar geleden al dat dit moment ooit zou komen, we zijn wel al 2 jaar verder! Dat had ik nooit durven dromen toen ik in paniek naar huis vloog vanuit Mallorca. Eigenlijk met de gedachte dat ik mama heel snel zou gaan verliezen. Dat dachten we allemaal.

Godzijdank hebben we er nog 2 jaar bij gekregen. Wat ongelofelijk dankbaar zijn we! Maar, toch... je weet dat dit nieuws ooit gaat komen en als het dan zover is... dan breek je toch. Je kunt je er gewoon niet op voorbereiden. De arts zegt niet dat ze nog maar kort te leven heeft, hij heeft geen tijd mee gegeven. Wel moeten we natuurlijk gewoon kijken wat de hormoonkuur doet.

Maar ja, daar zat ik dan gisteren... totaal wanhopig. WAT moet ik nu kiezen? Blijf ik toch thuis? Of ga ik wel naar Valencia? Ik heb eerder voor deze keuze gestaan, maar dan andersom. Ik zat in Mallorca toen ik het slechte nieuws kreeg, ik besloot toch te blijven omdat het redelijk goed ging en ik nog maar 2 maandjes te gaan had. Toen bleek dat het toch de verkeerde kant op ging, ben ik toch naar huis gegaan. En sindsdien zit ik ‘vast’ in Nederland. Ik vind dat moeilijk om op te schrijven, het voelt enorm egoïstisch. Maar dat is het helemaal niet. Mijn droom was om in Spanje te wonen en dat werd opeens totaal verstoord. Ineens moest ik mijn hele plan omgooien, gelukkig heb ik allerlei nieuwe kansen aangegrepen om er hier wat van te maken, hoor... en ik ben dankbaar voor alles wat er toch nog op mijn pad is gekomen hier. Enorm dankbaar dat ik nog zoveel mooie momenten heb kunnen meemaken met mama en Mike. Maar toch, het doet altijd pijn. Het doet pijn dat ik wakker word in Nederland en niet in Spanje. Dat klinkt misschien heel erg overdreven als je je er niks bij kunt voorstellen hoe het is om je ergens zo enorm thuis en gelukkig te voelen. Maar echt, het is zo lastig.

En nu had ik dan eindelijk de keuze gemaakt, na bijna 2 jaar hier in NL, even een break... eindelijk weer naar Spanje, in mijn eentje... een nieuw avontuur en terug naar de stad waar ik wil gaan wonen, Valencia. Mama ging een tijd vrij goed dus ik dacht: Nu kan ik dit doen! Ik doe het! Vervolgens kreeg ik dit nieuws gisteren. Allerlei verschrikkelijke gedachtes en gevoelens gingen er door me heen. Wat nu als ik ga? Straks gaat mama dood en ben ik er niet bij, straks mis ik de laatste 2 maanden... blablabla. Weet je, dit klinkt misschien vreemd.. maar dat geldt voor iedereen. Iedereen kan zomaar ineens een telefoontje krijgen met slecht nieuws. Iedereen kan zomaar naar huis moeten komen. Ik bedoel, als ik wel al in Spanje had gewoond.. had ik in februari snel naar huis moeten komen omdat mijn opa heel plotseling en snel was overleden. Misschien was ik dan ook wel te laat. We weten het gewoon niet. En natuurlijk, nu is het een bewuste keuze omdat je weet wat er kan gebeuren. Maar aan de andere kant, je weet het ook totaaaal niet. 2 jaar geleden ging ik naar huis met de gedachte dat het niet lang zou duren. En nu zijn we 2 jaar verder?! Het kan zomaar zijn dat we wel nog een half jaar samen hebben en dan heb ik deze mooie kans laten gaan. Mijn leven gaat ook verder. Ik kan de mijne niet constant op pauze blijven zetten. Ik kan niet thuis blijven, naar mama staren.. Ook ik heb mijn eigen leven. Daarom probeer ik in NL al veel op te bouwen en dat is hartstikke goed gelukt. Ik heb plezier in de dingen die ik doe hoor, begrijp me niet verkeerd. Maar ik hoor gewoon in Spanje. En daar werk ik natuurlijk al een hele tijd naar toe. Als ik klaar ben met mijn studie, vertrek ik. Over 1,5 / 2 jaar ben ik wel echt van plan te gaan emigreren. En daarom kies ik er nu voor om deze 7 weken toch naar Valencia te gaan. Mijn lieve au pair gezin wacht op me, ze zijn super warm en lief. Ik heb deze break heel hard nodig en als er echt wat is, kan ik zo weer naar huis. Ik verlang naar een nieuw avontuur, even mijn eigen leven.

Ik denk dat het me erg goed doet. Er is ook spanning tussen mij en mama en we moeten even afstand van elkaar nemen. Wat logisch is, ik ben 24... heb mijn eigen leefstijl en bij je moeder wonen is dan gewoon niet ideaal. We zitten teveel op elkaars lip en hoe erg is het als je je laatste momenten met ruzies moet afsluiten. Dat wil helemaal niemand. Nee, ik geloof dat dit ons goed zal doen. En ik hoop echt dat ik, als ik hopelijk over 7 weken thuis kom, daarna in een mooie studio kan wonen. Dat zou fijn zijn. Alvast een eigen plek, want mocht mama overlijden, dan moet ik al binnen 6 maanden het huis uit. En ik hoop echt, dat we over 7 weken nog meer mooie herinneringen kunnen maken. Ik merk dat ik nu een beetje praktisch aan het denken en schrijven ben. Ik denk toch dat je vanzelf in zo’n modus gaat, om te overleven. Vannacht kon ik niet slapen en heb ik alleen maar gehuild, nu ben ik alweer aan de praktische zaken aan het denken. Wat is dat toch vreemd, hè? Het voelt bijna onmenselijk en gevoelloos. Maar goed, ik ga zeker schrijven in Valencia en houd jullie op de hoogte.

Veel liefs,

Stèphanie

Dit moet ik kwijt..

Lieve allemaal,

Ik heb al een hele lange tijd niet echt geschreven, over hoe het écht met me gaat.

Eigenlijk voelt dat niet goed. Een lange tijd deelde ik allerlei persoonlijke verhalen, ik wilde mensen inspireren en helpen een positieve mindset te hebben. Mensen laten zien dat je kwetsbaar opstellen zo gek nog niet is, dat niet alles wat je ziet op social media echt is. Ik wilde daar verandering in brengen, door zelf zo eerlijk mogelijk te zijn.

Maar toen ging het mis. En waar precies, daar ben ik nog niet helemaal achter.

In februari zei ik voorgoed mijn baan in de horeca op, het was tijd om me nu echt op mijn freelance werk te gaan focussen en ik geloofde heel erg sterk in mezelf, maar ook vooral in het universum. Wat je vraagt, krijg je. Als je tegelijkertijd actie onderneemt! Dat voelde heel erg goed, ik geloof dat als je ergens ruimte voor maakt, het dan ook pas naar je toe kan komen. Hoe kon ik nu meer succes aantrekken als ik er geen tijd voor had?

Dus, ik voelde diep in mijn hart dat dit de juiste beslissing was, maar natuurlijk was ik zenuwachtig. En natuurlijk duik ik nooit moeiteloos in het diepe, in tegendeel zelfs...

Ik vind het doodeng om steeds maar weer in het diepe te moeten springen, echt doodeng. En ik denk dat dat ook maakt dat ik even in de war ben, dat het de laatste tijd even niet zo lekker met me gaat. Daarnaast is het financieel gezien heel erg moeilijk op dit moment, iets waar niemand graag over praat. Maar waarom is dat zo’n taboe? Ik mag toch wel toegeven dat dat zo is, het verklaart ook waarom ik bijna de deur niet meer uit ging. Mensen zien natuurlijk alle leuke dingen die je doet, op vakantie gaan enzovoorts, maar niemand weet wat er achter zit.

Ik heb een nieuwe stage (waar ik overigens hartstikke blij mee ben, hoor), ik werk nu als freelancer en pas daarnaast alleen nog maar op. Wat ik ook heel leuk vind! Ik werk alleen maar met kinderen en dat is precies wat ik wilde!

Ik ontmoet steeds weer nieuwe kindjes, mensen, dat vind ik leuk. Maar, ook wel eens spannend. En ik kom ook wel eens in situaties terecht die ik moeilijk of eng vind.

Uit je comfort zone stappen is echt eng. En mijn comfort zone is weer anders dan die van een ander, natuurlijk. Het kan bij mij soms echt iets heel kleins zijn, maar tegelijkertijd kan ik ook enorm dapper zijn. Ik raak daar soms van in de war. Wie ben ik nu eigenlijk?

De ene dag ben ik super verlegen en de andere dag heel erg sociaal.

Ik laat mijn gedachtes de laatste tijd veel te vaak de overhand nemen, waardoor ik geloof dat ik niet goed genoeg ben, een slecht mens, onaardig, nep.. nou ja, noem het maar op.

Waar komt dat toch vandaan? Hoezo komen deze oude gedachtes weer naar boven?

Ik voelde me de laatste tijd echt niet happy als ik wakker werd. Ik voelde me eenzaam. Belde mijn vrienden ook echt niet op, omdat ik vond dat ik het zelf allemaal moest oplossen. Wilde niemand lastig vallen, omdat mijn emoties echt kunnen schommelen en ik vond dat het nu toch wel eens klaar moest zijn met al die ‘negativiteit’. Ja, je kan het negativiteit noemen of gewoon emoties en vervelende situaties. Ik vond dat ik het in mezelf moest zoeken, omdat IK mijn geluk bepaal. Maar je kan natuurlijk ook te ver gaan.

En dat is de zoektocht... geluk vinden in jezelf. Geluk komt van binnen, niet van buiten. En die zoektocht kan enorm pijnlijk zijn.

Ik ben er al jaren mee bezig en het heeft me veel goeds gebracht, maar ook hele pijnlijke periodes.Het is reflecteren als een gek, kijken wat goed voelt, tegen de stroming ingaan, opkomen voor jezelf, nee zeggen wanneer je voelt dat je dat nodig hebt. Wie ben ik nu ECHT en wat VOELT goed, zonder te denken wat een ander daar van vindt.

Een paar maanden geleden werd er vastgesteld dat ik een lichte depressie heb. Nu ben ik absoluut niet voor medicijnen, dus slik ik daar Sint Janskruid voor, een natuurlijk antidepressivum. Ik wilde er liever niet over schrijven, omdat ik bang was dat mensen me anders zouden zien. Dat ze me niet meer wilden spreken of dachten dat ik alleen maar lag te huilen in mijn bed.

Dat is niet zo.

De depressie werd vastgesteld vlak nadat mijn opa was overleden in februari. Het werd écht even teveel. Daarna kreeg ik te horen dat ik het BRCA-2 gen had.

En ik ging door. Gewoon door. Ik bleef maar roken en roken, eten en eten. Zonder tijd te besteden aan wat echt belangrijk was: self care.

En op het moment dat je de dingen weghaalt waar je zo aan gewend bent geraakt, ga je door pijn heen. ZELFS als je weet dat je er uiteindelijk gelukkiger van wordt.

Wat is dat toch voor iets geks, he? Jezelf zoveel pijn doen, terwijl je zo graag het beste voor jezelf wilt.

Ik ben dat aan het leren, al heel lang. En ik moet zeggen, eigenlijk ben ik wel dankbaar voor dit hele proces. En ik ben erg blij dat ik het durf te schrijven. Ik werd een beetje een muisje, zag bijna niemand meer, durfde niet echt meer mijn mening te delen. Ik dacht: “Ach, ik denk toch anders...” of: “Niemand wil dat horen”. Maar NEE! Hallo! Ik geloof dat ik de taak heb om juist mijn gedachtes te delen, om licht te delen, om mijn verhalen te delen om te laten zien dat iedereen overal doorheen kan komen. Hoe zwaar het ook kan zijn.

Dus ja, ik ben nog eventjes niet de oude, maar dat komt echt weer goed. Ik ben gestopt met roken en ik schrijf dat nu ook écht op, na ontzettend veel pogingen, want dan moet ik helemaal. Het is tijd dat ik weer dwars door alle pijnen heenga. De depressie komt soms een beetje terug en dan kan ik enorm boos op mezelf zijn. Maar dat helpt natuurlijk niet.

Yoga en meditatie helpen mij om meer zelfliefde te creëren, om dingen te laten zijn zoals ze zijn. Zelfs dat deed ik een hele tijd even niet meer, terwijl het me ontzettend goed doet.

Dus, let's be honest: ik zit in een fase waarin ik veel nieuwe dingen doe en dat is gewoon eng. Daarnaast is er zo ongelofelijk veel gebeurt dit jaar alweer. Maar dat wil ik niet de schuld geven. Ik heb mijn leven zelf in de hand. En voelen mag, alles mag er zijn. Ik geloof dat iedereen lessen te leren heeft in dit leven, de een wat meer dan de ander. Ik moet echt vaker op m'n bek gaan wil ik het eens leren, dat heb ik wel door, haha. Maar, liever dat ik door de pijn heenga... zoals een rups uit zijn cocoon verandert in een vlinder. En keuzes maak ik allemaal zelf. Ik maak enge keuzes, keuzes die niet gemakkelijk zijn... maar waarvan ik wel weet: ik ga hier van groeien. Ik móet dit doen. Ik ben dol op uitdagingen en tegelijkertijd vind ik ze doodeng. Maar MAN, leven is FIJN! En laten we dan ook VOELEN hoe het is om te leven. I FEEL ALIVE. Juist omdat ik zoveel emoties voel. Omdat ik hooggevoelig ben. Dat is mijn superkracht, die ik veel meer wil gaan inzetten.

Maar eerst eens uitvogelen hoe ik door dit nieuwe proces heen kom. Valencia zal mij daar vast bij helpen! ;-) Nog maar 3 weekjes, dan ga ik de nieuwe uitdaging weer aan voor 7 weken.

Namasté.

Liefs,

Stephanie

Ik ga werken in VALENCIA deze zomer!

Waarom ik naar Valencia ga?

Je zou denken, waarom ga je nu naar Valencia? Wat heb je daar aan?

Nou, eigenlijk heel veel.

Momenteel ben ik enorm druk. Ik loop 2 dagen in de week stage, ik probeer (ik schrijf expres probeer want het lukt lang niet altijd om tijd te maken) zo nu en dan examens te doen, ik geef muzieklessen, ik pas daarnaast overal en nergens op en mijn hoofd zit altijd bomvol met ideeen dus ben ik soms zomaar 3 uur verder en heb ik aan van alles en nog wat gewerkt.

Hartstikke lekker hoor, ik geniet hier van. Lekker bezig zijn, mijn dromen achterna gaan. En ook juist daarom, wil ik naar Valencia. Zoals velen weten, ga ik naar Valencia emigreren. Wanneer precies is onduidelijk, door de situatie van mama. Maar het plan is toch wel over ongeveer 1,5 jaar. Ik hoop volgend jaar rond deze tijd toch echt klaar te zijn met mijn studie. Dan wil ik een buffertje opbouwen, mijn spaans flink goed onder de knie krijgen (want MIJN Spaans.. nou ja, nu? Dramatisch) en nog even vlug mijn rijbewijs halen.

PFOE! Haha! Maar goed, dat is dus het plan.

Een vriendin van me vroeg of ik het niet leuk vind om als au pair te werken deze zomer. Ze zag een vacature voor een au pair in Mallorca, ik zei meteen dat dat helemaal niet kon en dat ontzettend veel verplichtingen heb en vast zit hier. Toch ging ik nadenken... ik besefte dat ik helemaal niet vast zit. Ik bepaal dat zelf. Ik kwam tot de conclusie dat ik in de zomermaanden niet echt veel lesjes moet geven, dat ik dus weinig inkomsten heb. Oppassen zal ook niet veel zijn, stage vind het niet erg, mijn examens plan ik zelf in omdat ik een thuisstudie doe en dat dus helemaal zelf in de hand heb. Wat houd me dan nog tegen?

Ik vond het een enorm goed plan en besloot om me in te schrijven op een website voor au pairs. Ik heb dat eerder gedaan, toen ik op Mallorca woonde. Ik heb via die website toen een baan gekregen, maar.. zoals jullie weten kon dat helaas niet doorgaan. ANYWAYS, super leuk.. wánt.. ik kreeg meer dan 40 berichten van families! Maar in gedachten lag ik natuurlijk allang al op een van de mooie stranden van Mallorca. En als ik iets eenmaal in mijn hoofd heb, tsja.. dan moet het ook gebeuren! Ik moest en zou een plekje vinden. En plots kreeg ik een leuke aanvraag van een familie uit Alcudia, de plek in Mallorca waar mijn vrienden weer werken en waar ik heel graag zou willen zijn...

Ik was helemaal blij, maar toen kreeg ik bericht dat de moeder helaas ontslagen was. Zwaar teleurgesteld was ik, maar ach.. er zijn genoeg andere mooie plekken! Er zal vast wel een reden zijn dat ik niet naar Mallorca kan, geweest is geweest en een nieuw avontuur is eigenlijk ook beter voor me. Toen kreeg ik een heel leuke aanvraag van een super lief gezin uit Valencia, ja ECHT! Het klikte ontzettend goed... ik ben sowieso dol op Spaanse mensen. Ze zijn zo heerlijk warm, open, gezellig... deze mensen waren dat ook. Ik voelde me meteen heel prettig en had al snel besloten dat ik bij hun wilde gaan werken.

En dat ga ik dus ook doen! 3 juli vlieg ik naar Valencia, waar ik vervolgens 7 weken blijf werken. Het is een gezin met 3 kinderen. 2 jongetjes, eentje van 2 en eentje van 5, en een meisje van 10. Het meisje leek verdomd veel op mij! De 10 jarige versie van mij. Bijna eng! Haha.. het had zo mijn zusje kunnen zijn. Ze pakte tijdens ons skype gesprek haar blokfluit en begon ineens een liedje te spelen. Ik moest m’n lach inhouden want het kwam zo random dat ik echt dacht huh wat gebeurt hier... haha, maar het was zo schattig! Ze had op school helemaal een briefje gemaakt in het Engels, zodat ze dat aan mij kon vertellen. Dat is dus wel een puntje. De kinderen spreken geen Engels, alleen het meisje een klein beetje. De ouders spreken gebroken Engels. Ik moet dus Spaans gaan leren. Hoe ik dat ga doen met mijn onwijs drukke schema, geen idee. Gelukkig begrijp ik basis Spaans al wel.. en kan ik het een piepklein beetje spreken. Ik heb gelukkig ook nooit echt moeite met talen, dus dat scheelt een heleboel. Ik vind het leuk om een nieuwe taal te leren. Zodra ik daar ben, ga ik waarschijnlijk een cursus volgen. Dat is ook wel prettig. Als je er bent, dan gaat het ook veel makkelijker. Dus ik heb er wel vertrouwen in. Maar spannend is het wel! Gelukkig zijn de vader en moeder heel chill en doen ze hun best om ook goed Engels te leren zodat we goed kunnen communiceren. Ze vroeg zelfs naar vegetarische recepten, zodat ze dat alvast kon voorbereiden! Super lief. Ik ben namelijk vegetarisch sinds eind februari. Verder is het ontzettend fijn om te weten dat ze een zwembad bij hun appartement hebben, waar de kinderen de hele dag spelen. Het is namelijk bloedheet in het hoogseizoen (why am I doing this again? haha). Ik werk van 9 uur ‘s ochtends tot half 3 ‘s middags én ik ben de weekenden vrij. ZOOOO lekker! Een van mijn beste vriendinnetjes woont ook in Valencia dus ik kijk er ontzettend naar uit om de stad nog beter te leren kennen samen met haar. Maar ik kijk vooral ontzettend uit naar weer een nieuw avontuur, nieuwe mensen leren kennen, de taal beter leren... kijken waar ik wil gaan wonen... en voelen of ik het wonen in Valencia ook wel echt zo leuk vind.

Deze break zal me goed doen, dat weet ik zeker. Het voelt alsof het de juiste timing is. Het zal vast weer even zwaar worden. Helemaal weer uit de comfort zone, weg van mama (dat zal helemaal vreemd voelen.. maar vooral: hoe gaat het dan met haar?) maar ik heb er zo ongelofelijk veel zin in. Even 7 weken mijn eigen leven leiden, groeien, verbinden.. even weg uit Nederland. Even weer dat heerlijke thuisgevoel in Spanje. Daar verlang ik ontzettend naar. Het Spaanse leven. Kom maar op! En zodra ik thuis kom ga ik gewoon weer verder waar ik mee bezig was... hopelijk met een heleboel nieuwe inspiratie en inzichten. Ik ga jullie zeker op de hoogte houden! MAAR EERST... ga ik lekker naar Toscane met mama & Mike, nog maar 12 nachtjes slapen...

Liefs,

Stephanie

De uitslag van het genonderzoek...

Lieve allemaal,

Een jaar geleden besloten mama en ik dat we mee gingen doen aan de documentaire 'Krijg nou tieten!' van de AVROTROS.

Een documentaire die gaat over het erfelijke borstkankergen BRCA2. Verschillende vrouwen worden gevolgd. Vrouwen die het gen hebben, vrouwen die preventief gehandeld hebben en wij. Mama die natuurlijk het gen heeft, wat ze pas wist nadat ze ziek was geworden... om te laten zien: YO! Laat dit je niet gebeuren! Als er borstkanker in je familie voorkomt, laat je dan alsjeblieft testen.. want als je wel het gen hebt, kun je preventief handelen en al deze ellende dus voorkomen. Mijn mama wordt niet meer beter, omdat zij dit nooit wist. Hoe erg is dat. En hoe mooi is het dan dat je mensen erop kunt wijzen hoe belangrijk dit dus is. Vandaar deze documentaire. En vandaar dat wij meedoen...

En ik word gevolgd. Waarom? Om te kijken of ik het gen heb, om te kijken hoe wij er mee omgaan.

Vandaag kreeg ik de uitslag van het gen onderzoek. We besloten dat niet te filmen, stel dat het slecht nieuws zou zijn.. dat is te heftig. Natuurlijk filmen we wel op een later moment, om te vertellen hoe het zit.

Het zit dus zo....

Ik heb het BRCA2-gen.

Ja, dat kwam heel hard aan vandaag. Eigenlijk was ik er niet zo mee bezig. Ik moest zelfs niet huilen. Pas later kwamen er wat tranen. Ik wist heel goed wat me te wachten stond en toch kwam de informatie niet zo goed binnen.

“Ik heb het gen. Ik heb het gen. Ik heb het dus écht en het is niet meer terug te draaien. Ik weet het nu.” Zo zat ik tegen mezelf te praten. “Steph, besef je je dit wel even? Waar zijn je emoties?”

We hebben natuurlijk een aantal flinke klappen gekregen de afgelopen tijd en daarvoor ook. Ik denk dat ik me onbewust even heb afgesloten. Ik denk dat het lichaam dat zelf doet. Een overlevingsmechanisme ontwikkelen. Het is teveel en te heftig.

Wat houdt dit nu voor mij in?

Het houdt in dat ik rond mijn 40/50ste 60 tot 80 % kans heb op borst en eierstokkanker. Maar, het houdt ook in dat ik dus preventief mag handelen. Ik zeg mag, want ik moet niks, maar het is wel enorm belangrijk. Angelina Jolie kwam in de media met haar verhaal. Het is bijna hetzelfde gen... zij heeft BRCA1.

Preventief handelen, dat zou het slimst zijn over ongeveer 10 jaar zei de meest geweldige arts die ik ken. Wat een enorm fijne man! Dus rond mijn 35ste, zoiets. Dat houdt in: borsten laten amputeren en eierstokken eruit. De kans dat ik dan kanker kan krijgen is nog maar 3 %. Dat is het dus écht wel waard. Ik loop liever rond met het idee dat ik er alles aan gedaan heb om het te voorkomen, dan dat ik met 2 tijdbommen rondloop en het mezelf nooooit vergeef als ik het wel krijg.

En natuurlijk denk ik: moet ik dan al mijn vrouwelijkheid opgeven? :-(

Máár. We weten natuurlijk niet wat de ontwikkelingen zijn over 10 jaar. Het kan zomaar zijn dat er dan iets nieuws is bedacht, zodat ik niet preventief hoef te handelen. Dat hoop ik écht.

Voor nu moet ik elk jaar op controle. MRI scan, mammografie enzovoorts. Maar dat lijkt me dus ook verschrikkelijk. Ook al ligt het percentage nu nog heel laag en hoef ik me geen zorgen te maken (nog niet), toch heb ik het idee dat ik met 2 tijdbommen rondloop.. zoals ik wel meerdere vrouwen/jonge meiden met het gen heb horen zeggen. Zo voelt het ook echt. Hoe vervelend is het als je elk jaar in angst de controle in moet gaan? Heb ik het wel of niet?

Nu geloof ik ook dat angst het alleen maar erger maakt.. en dat je door angst ook echt ziek kunt worden. Dus ik ga proberen om dat niet de overhand te laten nemen. Ik ga er alles aan doen om een positieve mindset te behouden.

Maar voor nu moet ik het echt laten bezinken en bedenken wat voor keuzes ik wil en kan maken.

Het heeft ook invloed op mijn kinderen, mocht ik die krijgen. De kans dat ik het op hen overdraag is ook 50 %. Dan is er weer de vraag, wil je dat van te voren weten? Als je dat wilt, kun je niet op de natuurlijke manier zwanger worden. Dat lijkt me dus ook verschrikkelijk. Maar het lijkt me ook verschrikkelijk om te zien dat mijn kinderen ook getest moeten worden... en wat als zij het ook zouden hebben?

Pfoe, er komt zo ontzettend veel bij kijken. Ik denk veel meer dan je denkt. In ieder geval veel meer dan ik dacht, ook al was ik super goed ingelicht. En er flitste ook even door mijn hoofd: “Wat nu als ik een partner krijg, die dit allemaal veel te heftig vindt?” Dat dacht ik zomaar. Niet nodig, weet ik, dan is het niet de juiste. Maar toch maakte het me even een beetje angstig.. wat als ik iemand afschrik.. met deze shit, ja, sorry.. maar zo mag ik het wel even noemen. His problem, tuurlijk. Maar ik ben ook een mens.. en toch dacht ik het even.

Voor nu... ik houd mijn kop op. Na zoveel tegenslagen, kan ik dit ook wel aan!! Weet je.. ik kan wel in zelfmedelijden gaan leven. Ik kan wel zeggen dat het leven niet eerlijk is en “Waarom heb ik dit?” Nee. Het gebeurt. De vraag is hoe ga ik er mee om. En dat heb ik zelf in de hand.

De laatste tijd vond ik het moeilijk om positief te blijven.. maar ik heb (godzijdank) een knop om kunnen zetten. Eindelijk weer. Ik heb hard gevochten om de persoon te zijn die ik nu ben, dat laat ik niet zomaar wegnemen door zelfmedelijden... door in een slachtofferrol te gaan zitten.

Ik zeg gewoon: FUCK IT!! Ik kijk niet alleen maar naar mijn tegenslagen maar ook juist naar de geweldige dingen die ik mag meemaken. Want ik maak ondertussen ook een heleboel mooie dingen mee! Ik ga ontzettend lekker met mijn freelance werk, ik werk nog steeds hard aan mezelf en dat gaat met vallen en opstaan maar dat gaat ook weer de goede kant op, mama hoeft voorlopig lekker even geen chemo meer... ik heb fantastische vrienden om me heen, ik doe alleen maar leuk werk, mijn studie gaat goed. Zo kan ik het ook bekijken. Maar ruimte voor emotie, dat is ook belangrijk... dus ik geef mezelf de ruimte om dit een plekje te kunnen geven.

Ik heb echt nog geen idee wat ik wil en ga doen. Het enige wat zeker is, is dat ik het gen heb. En daar moet ik mee leven. Het is een prachtig cadeautje om te weten dat ik het gen heb, klinkt gek he? Maar ik bedoel... mijn moeder wist het niet, mijn oma wist het niet. Mijn oma is overleden aan eierstokkanker en mama wordt niet meer beter. Hoe mooi is het dat ik er iets aan kan doen? Dat ik het kan voorkomen? Hoe mooi is het dat deze onderzoeken eindelijk uitgevoerd kunnen worden?

Ja. Heel mooi. De documentaire komt over een tijdje pas op tv, maar ik laat jullie zeker weten wanneer dat is.

Liefs,

Stephanie

Omgaan met verlies

Vorige week vrijdag, 3 februari. Mijn verjaardag.

Opa belde om me te feliciteren, hij kon niet komen want hij was een beetje ziekjes. Hij zei nog: “Je bent ziek he, ik voel me ook niet zo lekker... ik denk dat ik een griepje heb”. Ik wenste hem beterschap en hing op. Niet wetende dat hij minder dan een week later zou overlijden.

Op zondagochtend fietste ik langs mijn opa's huis, wat ik eigenlijk nooit doe als ik naar het station ga.. maar deze dag wilde ik even een andere route nemen. Ik zag precies op dat moment mijn oom naar binnen lopen. Het was heel vroeg in de ochtend, ik vond het vreemd en het voelde niet goed.

Na mijn werkdag vertelde m'n moeder dat mijn opa in het ziekenhuis lag. Ik ga niet schrijven wat er allemaal precies is gebeurt, want dat zou mijn opa niet fijn vinden..maar, het waren hele akelige dagen.

Mijn opa was er heel erg slecht aan toe, en binnen 4 dagen was hij overleden. Slopende dagen, wachten op uitslagen... hij was niet meer wakker en ik heb dus geen afscheid van hem kunnen nemen. Ik heb nog nooit iemand gezien die zo ziek was. Ik heb nog lieve dingen tegen hem gezegd in de hoop dat hij het op een of andere manier zou horen of doorkrijgen.

En toen zag ik mama. Extreem verdriet. Mijn hart brak toen ik haar zo bij mijn opa zag. Het was haar maatje, haar steun en toeverlaat. En dat was wederzijds. Ik dacht: “Ja, nu staan wij hier voor opa... maar wij staan straks ook zo voor mijn mama”. En toen ging ik kapot.

We praten veel over de dood, we hebben alles al besproken.. maar om het nu ook echt weer zo mee te maken, is ongelofelijk confronterend. Verschillende scenario's spelen zich 's nachts af in mijn hoofd. Moet ik nu 2 mensen die me zo dierbaar zijn, verliezen? Hoe ga ik dat overleven?

De afgelopen dagen ben ik constant bij mama gebleven om haar te steunen en dat blijf ik ook doen. Het is slopend, maar het is nodig. Ze heeft natuurlijk geen partner dus Mike & ik vangen haar op. Ik was bij het regelen van de avondwake en begrafenis. Pff, dat is heftig. Mama gooit er af en toe een : “dat zou ik ook wel mooi vinden” in.. dat komt binnen.

Maar wat is het fijn om te zien dat het verliezen van een dierbare ook zoveel mooie momenten brengt. Al dagen zijn we met de hele familie samen, we hebben verschrikkelijke galgenhumor.. en hebben regelmatig de slappe lach. We huilen samen, we knuffelen... en we zijn gewoon samen.

Dat is echt heel erg fijn. Je hebt elkaar hard nodig in zulke tijden. Vannacht ben ik in opa’s huis blijven slapen met mama. We lagen in het bed van mijn opa. Opeens kwamen er allemaal mooie herinneringen naar boven. Vroeger lag ik namelijk altijd zo met mijn lieve oma, die een tweede moeder voor mij was. Dan keken we ‘s ochtends lekker tv en lagen we te knuffelen. Opa had ze in de logeerkamer gedropt... arme opa, haha. Mama en ik konden allebei maar niet slapen en toen kregen we mooie gesprekken en lag ik heerlijk in haar armen. En ook toen kregen we de slappe lach. Van kwaad tot erger ging het.. maar zo zouden opa en oma dat graag zien. Zij waren precies zo. We hebben het natuurlijk niet van een vreemde, he. Het was vreemd om in dat bed te liggen, en tegelijkertijd heel mooi. Dit moment ga ik nooit meer vergeten.

Gisteren zag ik een envelopje liggen, dat was nog voor mijn verjaardag. Er zat een verjaardagskaart in, van mijn opa. Dat was heel onwerkelijk. Een week geleden was hij er nog, niets aan de hand.. en nu is hij er opeens niet meer?! Het huis moet verkocht worden, het huis waar mijn ooms & tantes allemaal zijn opgegroeid, waar de kleinkinderen over de vloer kwamen tot op de dag van vandaag. Wat zitten er een mooie herinneringen in dat huis, wat is daar veel gebeurd. Dat zal heel vreemd zijn. En heel pijnlijk.

Dat is het leven, dat weet ik. Maar het is zo erg om iemand plotseling te moeten verliezen. Ik had hem nog zo graag even een dikke knuffel en een kus willen geven. Ik had hem nog zo graag willen bedanken voor de mooie tijden die we samen hebben gehad. Hij was een hele lieve, trotse opa.

Aan de andere kant ben ik blij dat het verliezen van een kind hem bespaard is gebleven. Maar, ik ben wel bang voor wat komen gaat. Hoe moet je daar mee omgaan? Hoe hebben andere mensen dat gedaan, die zoveel dingen hebben meegemaakt? HOE?

Ik schreef laatst al dat het allemaal nogal veel was en ik door de bomen het bos niet meer zag. Mama lag toen in het ziekenhuis. Gelukkig is ze er weer een beetje bovenop gekomen. Ikzelf heb de draad weer opgepakt na die verdrietige dag en dat ging goed. En nu kwam deze klap. BAM.

Ik doe maar wat, ik weet ook niet hoe ik het moet doen. Wat voor mij werkt is toch elke dag mijn dankbaarheid uiten, er is altijd iets om dankbaar voor te zijn. En een slachtofferrol aannemen heeft geen zin, daar bereik je niks mee. Wel vind ik het belangrijk om emoties toe te laten en goed naar mijn lichaam te luisteren. Ik merk bijvoorbeeld nu dat ik echt kapot ben. Ik heb al dagen amper geslapen en krijg fysieke klachten door alle emoties. Daarnaast ben ik hooggevoelig en sowieso al gauw moe als ik met veel mensen in een ruimte zit. Ik ben net een spons, die alle emoties van anderen opneemt.

Ik trek me heel even terug en pak m'n rust. Ik laat mijn tranen maar gewoon vloeien. Ik denk aan alle mooie dingen die het leven mij biedt en heeft gegeven. Ik denk aan mijn dromen, mijn toekomstplannen. Ik denk aan mijn lieve vrienden en familie die ik voor geen goud had willen missen. Ik denk aan alle mooie kansen die steeds op mijn pad komen. Ik denk aan mijn missie. Ik denk aan mijn innerlijke kracht. We moeten sterk zijn, wat er ook gebeurt. We moeten door de pijn heen, er niet voor weglopen. Er dwars doorheen, hoe erg het ook is. Dat is de enige manier om het te verwerken. Ik bedenk me in dit soort situaties altijd dat ik altijd mezelf nog heb. Geluk kun je niet laten afhangen van een ander, of externe factoren. Want dat kan altijd wegvallen. Geluk moet je echt in jezelf zien te vinden. En dat is voor iedereen anders. Natuurlijk betekent dat niet dat je afstand moet nemen van de mensen en andere externe factoren die je een gelukkig gevoel geven, daar kun je heel dankbaar voor zijn. Dat ben ik ook. Maar van jezelf houden is toch wel heel belangrijk. Het geeft je kracht, je weet dat er altijd minstens 1 iemand is die van je houdt en die altijd bij je blijft, en dat ben jij. Jijzelf.

Ik geef mezelf een dikke knuffel en ik zeg: “You got this, je komt er wel”. Liefs,

Stephanie

Mama in het ziekenhuis

Lieve allemaal,

Vanochtend ging mama naar het ziekenhuis voor haar chemo, zoals gewoonlijk. Ze was de afgelopen dagen al zo ontzettend benauwd, dat zat me niet lekker. Vanochtend was ze helemaal uitgeput na een klein stukje lopen, daarom adviseerde ze in het ziekenhuis om naar de spoedeisende hulp te gaan.

Ze hebben daar een longfoto en een hartfilmpje gemaakt. Dat zag er (godzijdank) goed uit. Nu gaan ze nog verdere onderzoeken doen, een scan en een hartecho. Ze denken aan een longembolie, als dat zo is moet ze waarschijnlijk aan de antibiotica. In ieder geval moet ze een nachtje blijven.

Ik kreeg vanochtend dit nieuws en schrok zo erg. Vorig jaar in maart hebben we natuurlijk een hele heftige periode in het ziekenhuis gehad, dat was een traumatische ervaring. Ik dacht weer even terug aan die periode, nee he... toch niet weer?! Gelukkig ziet het er helemaal niet zo uit als toen, maar toch merk ik dat ik wat angstiger ben geworden. Vorige week kregen we eindelijk weer eens goed nieuws, waardes gehalveerd... wat betekent: meer tijd! En toch ben je dan heel voorzichtig blij, omdat je weet dat het een rollercoaster is. En ja, ik moet je eerlijk zeggen... het klinkt misschien niet zo heftig wat er vanochtend gebeurt is, maar toch hakt het er in. Ik zat met dikke tranen voor me uit te staren... kan ik dit nog wel aan? Ik vind het ongelofelijk zwaar, dat mag ik ook wel eens schrijven, toch? Want positief blijven en sterk zijn is gewoon niet altijd makkelijk. Deze rollercoaster is heftig, elke keer van goed naar slecht nieuws en andersom.. hoe moet je daar mee omgaan? We zijn natuurlijk wel ‘voorbereid’ op het allerergste moment, want die komt een dag.. maar, in de tussentijd hangt het altijd boven je hoofd.

2 weken geleden had ik een heftig gesprek met mama. Door haar chemo is haar wereldje zo klein geworden. Ze is heel erg vermoeid. Een ritje naar de supermarkt is al vermoeiend. Zodra ze zich dan weer een beetje goed voelt, moet ze alweer aan de chemo. Die heeft ze namelijk elke week. In principe moet ze aan de chemo totdat het niet meer werkt, maar omdat haar waardes nu gedaald zijn kan het zijn dat ze na deze nieuwe reeks van 6 eventjes rust mag. Maar, toen we dit gesprek hadden wisten we nog niet dat haar waardes gehalveerd waren. Mama zat er helemaal doorheen, we hadden het over kwaliteit van leven... wil je zo nog wel doorgaan als je wereldje zo klein is en je helemaal niet kan genieten? Wat is dan nog het nut van tijd rekken? Ik begreep haar, ik wil haar ook niet zien lijden. Maar toen het goede nieuws kwam, koos ze er uiteraard voor om nog even die 6 sessies door te bijten. Wat een vechterslust moet je daar voor hebben, zeg! Ik woon natuurlijk alleen met mama en ik zie elke dag wat voor gevecht het is. Ja, we zijn positief ingesteld... maar laten we niet vergeten dat wat de buitenwereld misschien ziet, lang niet altijd overeenkomt met wat er daadwerkelijk gebeurt. En dat is ook precies de reden dat ik over dit soort dingen schrijf. Ik wil niemand ontmoedigen, maar dit is de realiteit en waarom zouden we liegen over wat er allemaal gebeurt in ons leven? Waarom stellen we ons niet kwetsbaar op? Ik vertelde mama dat ik soms in elkaar stort, dat weet ze ook. Ik heb soms een dag dat ik het niet meer aan kan, dat ik alleen maar kan huilen. Dat heeft ook te maken met mijn eigen dingen waar ik soms nog mee struggle. Ik vertelde dat ik net als mijn vrienden zo graag de wijde wereld in wil, dat ik het zo heerlijk zou vinden om weer ‘onbezorgd’ te leven. Dat kan nu niet, dat weet ik.. en dat moment komt echt weer, dat weet ik ook. Ik heb zoveel mooie dromen en plannen en ik werk daar gelukkig ook gewoon naar toe. Maar het blijft soms lastig om om je heen te zien, dat alles zo vanzelfsprekend is. En dat is heel normaal, ik gun iedereen ook echt het allerbeste.. maar soms doet het gewoon vreselijk veel pijn.

We willen graag op vakantie naar Toscane samen, dat is een droom van mama. We hebben dan ook geboekt onder voorbehoud, net gisteren. We dachten, laten we gewoon maar boeken... dan zien we wel of het lukt. En potverdomme, dat gaat ons gewoon lukken hoor!!

Morgen gaan Mike & ik naar Groningen voor het erfelijkheidsonderzoek. Dit is voor de documentaire waar mama en ik aan meedoen. We zouden met z’n drietjes gaan, maar dat lukt nu uiteraard niet meer. De uitslag krijgen we al vrij snel, ik geloof binnen 2 weken... ik ben dan jarig, dus laten we dat maar even uitstellen! Ik heb er nog helemaal niet zo bij stilgestaan, maar morgen is het dus echt zo ver. De kans dat ik het BRCA-2 borstkankergen heb is 50 procent. Dat geldt ook voor Mike. Op Mike zelf heeft het niet zoveel invloed, mocht het zo zijn.. maar wel op zijn dochter, mocht hij die ooit krijgen. Het is heftig. Als ik het heb, moet ik preventief handelen... dat is ook waar de hele documentaire over gaat, hoe belangrijk dat is.

Ik voel me nogal overprikkelt, zie even door de bomen het bos niet meer... maar ik weet altijd, de volgende dag ben ik er weer.. en dan vechten we gewoon weer door. Dit hoort er bij, ik wil geen masker dragen.

Liefs,

Stephanie

Oude achterlaten, nieuw begin. Heb je daar een nieuw jaar voor nodig? NEE

Ik heb steeds de drang om weg te rennen van mijn 'oude' ik.

Af en toe word ik er doodmoe van. Gelukkig weet ik dat door pijnlijke emoties heen gaan nodig is om vervolgens te groeien. Ik heb veel pijnlijke momenten gehad en ben er nog niet. Ik zit nu ook in een periode waarin ik allerlei nieuwe dingen ga doen, wat ik doodeng vind. Ik ben voor van alles bang, maar ik weet dat dit gewoon puur en alleen in mijn hoofd zit. Ik hoef niet bang te zijn, wat is nu het ergste wat me kan overkomen? Dat het misschien niet loopt zoals ik hoop? Of misschien wel een heel ander soort angst. Ik merk namelijk dat ik stiekem bang ben om te stralen. Klinkt gek, he? Soms overdonderen positieve gevoelens me zo erg, overdonderd mijn groei me zo erg dat ik bijna niet durf te geloven en durf te voelen dat het echt zo is. En dan ben ik vervolgens bang om te stralen. Maar, ik denk niet dat ik de enige ben. Stralen, betekent namelijk ook dat je je authentieke kracht gebruikt. En juist dát is eng. Het voelt soms eenzaam, deze weg. Deze weg die ik bewandel, om mijn authenticiteit te vergroten en dichter bij mezelf te komen. Eenzaam, maar ook mooi. Het is eenzaam omdat we allemaal anders zijn en allemaal uniek. Natuurlijk zullen er mensen zijn die bijna dezelfde weg bewandelen, maar toch heeft iedereen zijn eigen pad..en voor iedereen voelt en is dat anders.

Ik blijf soms een beetje haken in het verleden. Oude overtuigingen komen naar boven. Ik kan mezelf dan gaan straffen, boos op mezelf worden. Maar dat wil ik eigenlijk helemaal niet! Ik wil veel meer in het nu leven en kijken naar wat ik bereikt heb, naar hoe ik gegroeid ben.

Een nieuw begin is altijd eng. Maar, uit je comfort zone kruipen is ZO goed om te groeien! En dat is wat ik wil. Blijven groeien. Ondertussen merk ik dat ik dus maar al te graag wil wegrennen, liever in mijn oude vertrouwde leventje blijf zitten.. maar.. geeft dat voldoening? NOT REALLY! Wat zeg ik? Not really? Not at all!

Ik heb de enorme drang om te vluchten, ver weg van hier.. te reizen.. alles achter me te laten. Maar dat kan nu niet. Daarom, kies ik er maar voor om hier 'te reizen'. Er staan een heleboel mooie dingen op de planning. Ik ben weer freelancer, ik ga hele leuke muzieklesjes geven aan kinderen, kinderfeestjes, ik ben weer meer aan het schrijven, wil mijn blog over opvoeding een succes maken.. en ga zo maar door. Lekker mijn creativiteit gebruiken!

Tegelijkertijd heb ik wat doelen op het gebied van zelfliefde en verbinden met anderen. Ik heb behoefte aan meer liefde voor mezelf. Zoals ik al eerder schreef, ik heb een eetstoornis gehad. Of ik weet eigenlijk niet of ik kan zeggen gehad, want het zit er altijd nog een beetje. Ik heb dagen dat het voelt alsof ik NOOIT gegroeid, alsof ik nooit aan mezelf gewerkt heb.. alsof ik precies ben waar ik lang geleden zat. Ik weet ook heus wel dat dat niet zo is. Maar het gaat met babystapjes, en dat blijkt wel na al die jaren. Ik ben er nog niet. En ik voel me ook nog niet helemaal de persoon die ik zou willen zijn. Dat doet aan de ene kant pijn, aan de andere kant ben ik blij dat ik het herken en vanuit daar dus weer aan de slag kan.

Maar dat vluchten he, dat ga ik dus niet meer doen. Soms mag vluchten, maar ik moet er uiteindelijk wel doorheen. Dus beter maar nu.

Weet dat NU altijd het beste moment is om iets nieuws te beginnen. Om nieuwe keuzes te maken. Daar heb je zeker geen nieuw jaar voor nodig, of een nieuwe 'jij', of eerst dit of dat. We beginnen vaak pas als we helemaal zeker zijn dat we het kunnen. NEE! Je moet gewoon beginnen, ook als je heel onzeker bent en helemaal niet weet of je het kan. We hebben de uitkomst niet in de hand, dus geef je er maar gewoon aan over. Flow maar gewoon. Als je iets echt niet in je had, had je het ook niet gekregen. Ik ga nu echt geen wiskundeles geven. Waarom niet? Omdat ik het ten eerste totaal niet leuk vind om te doen, en ten tweede kan ik het ook echt niet. Als ik het heel graag zou willen misschien wel, maar ik wil het niet. Dus, iets willen is al genoeg en daarbij komt nog dat je zo'n idee niet voor niks krijgt. Dat komt ergens vandaan. Probeer het, ga op je plaat.. sta op, probeer weer, ga weer eens op je plaat, sta op... en blijf gewoon gaan!

Namasté! En op naar een prachtig 2017 waar we veel meer varen op de golven van het leven. OHHHH wat cliché. Maar zo waar!

A poem I wrote

“When blue skies weren’t blue that’s when you knew your mind was telling lies when blue skies turned grey at the end of may you knew things would change and when you were fooled there were no rules the mind tried everything to keep it cool change is needed to heal our past shred those skins head west feel the light through bad days that’s what makes you change” Stephanie Wiendels

Mijn tripje naar Zweden

Ik vloog naar Zweden, best wel zenuwachtig. Eng om iemand weer na een jaar te zien. Is die connectie er nog? Wordt het wel gezellig? Ik voel me al gauw verantwoordelijk voor het plezier van een ander. Als ik merk dat mensen op mijn werk chagrijnig zijn of wat dan ook, dan kan ik me dat best wel aantrekken. Dat heeft vaak helemaal niets met mij te maken, maar toch wil ik dat ze vrolijk de deur uit gaan. Ik hoef die verantwoordelijkheid natuurlijk helemaal niet te nemen. Of er in ieder geval niet zo zwaar aan te tillen.

Goed, het moment dat ik die vriend weer zag, was het gepieker over. We knuffelden elkaar en het was net als vorig jaar! Het hele weekend hebben we vreselijk gelachen, goede diepe gesprekken gehad (we kenden elkaar blijkbaar nog lang niet zo goed), veel wijntjes en biertjes gedronken op de veranda, in het pikkedonker over het strand gewandeld, naar de sterren gekeken (de lucht was zo mooi helder!), een heel leuk liedje geschreven.. waar we heel hard aan hebben gewerkt! Ook dat ging bijzonder goed. We gooiden onszelf in het diepe door zonder ook maar ooit langer dan een avond bij elkaar te zijn meteen 4 dagen op elkaars lip te gaan zitten, maar het was een goede gok! Hij zei voordat ik kwam, dat hij een vreemd voorgevoel had dat we wel eens heel goed zouden kunnen samenwerken. En hij had gelijk! We vulden elkaar perfect aan. Als ik even vastzat, kwam hij met een nieuw idee... en andersom. We gebruikten verschillende manieren om een mooie tekst te schrijven. We waren goudeerlijk naar elkaar. Verfrissend. Eerlijkheid, dat is belangrijk. Vooral in zo'n proces.

Ik vond het eng om me zo kwetsbaar op te stellen, ookal lijk ik zo open.. ook ik kan best wel een muurtje om me heen hebben. Ik heb het altijd eng gevonden om mijn teksten en ook blogs te delen. Het maakt me enorm kwetsbaar. Maar toen ik hem dat vertelde, viel er al een last van m'n schouders. Ik heb geprobeerd m'n hart open te zetten en alle ideeen toe te laten. Dat is gelukt! Ik raakte soms wel enorm gefrustreerd, zat even helemaal vast. Lastig om ook m'n grumpy bui te moeten delen op zo'n moment, maar goed.. dat hebben we allemaal wel eens. Toen ik een melodielijn ging verzinnen, vond ik dat ook eng. Ik ben jarenlang superonzeker geweest over mijn stem, daar zit een heel verhaal achter. Er kwamen dus weer oude onzekerheden naar boven en dat is best pijnlijk. Ook dat vertelde ik hem. Hij kon me rustig maken en zei: "Steph, ga even uit je hoofd en voel gewoon". Was niet makkelijk. Ik riep een paar keer: "Ik kan het niet". Niks voor mij eigenlijk, ik haat het als mensen dat zeggen... en al helemaal als ik het zelf doe. Ik wist wel dat ik het kon, maar ik voelde het even niet zo op het moment. Ik ben gaan mediteren om rustiger te worden en ben even buiten gaan zitten, ik kon de zee op de achtergrond horen. HOE CHILL IS DAT!!

Onze vibe was heel nice. Super rustig. Elke dag lekker vers ontbijtje gemaakt, de hele dag met muziek bezig zijn, onze favoriete liedjes uitgewisseld enzovoorts. We zaten echt in een flow en dat gaf rust. Fijn om zulke mensen in je leven te hebben! We hadden het erover hoe bijzonder het was dat onze muzikale connectie ook zo goed was. Ik heb nog niet eerder meegemaakt dat iemand mijn muzikale vibe zo goed aanvoelde. Het ging heel erg vanzelf!

Het was echt een sprong in het diepe maar ben blij dat ik het gedaan heb. Om dan weer thuis te komen is dan altijd even zuur. Ik merk ook dat ik deze week mezelf weer een beetje aan het verliezen ben. Zit vast in mijn gedachtes en emoties. Het heeft toch heel wat losgemaakt. We hebben oude herinneringen van Mallorca opgehaald en dat was zo leuk! Het blijft natuurlijk rot dat ik hier 'vastzit'. Ik wil zo graag ook NU mijn dromen achterna gaan en naar Spanje verhuizen. Ik wil weer die heerlijke momentjes dat ik geen idee heb wat ik ga doen en er allemaal leuke spontane situaties ontstaan. Ik wil nieuwe mensen ontmoeten. Ik wil zoveel! Ik mag niet klagen, er komen nu fantastische dingen op mijn pad.. echt waar. Maar, het deed even zeer om weer terug in de realiteit te komen. Om weer te beseffen dat, dat gevoel wat ik daar heb..ik hier niet heb. En ik weet ook niet of ik dat na kan bootsen. Het gevoel is daar gewoon. Ik weet soms even niet hoe ik daarmee om moet gaan. Ook hier probeer ik maar met de flow mee te gaan. In ieder geval ben ik dankbaar dat deze kans me is gegeven! Ik had echt een break nodig. Het kwam ook 'zomaar' op mijn pad. Bijzonder hoe dat allemaal op z'n plek valt dan ineens.

Dit moest ik even kwijt. M'n hoofd zat vol met gedachtes. Lucht op!

Herken je dit? Ben ik wel benieuwd naar!

Namasté

Liefs, Stephanie

Trending Blogs

Recently Viewed Blogs

We are free souls