Το αντιπαιδαγωγικό νόημα των Χριστουγέννων.
Κάποιες παραδόσεις και έθιμα είναι συνυφασμένα με αρχαϊκές αντιλήψεις και τιμώντας την παράδοση ως είχε κάποτε, τιμάμε παράλληλα και την κρυμμένη παρωχημένη αντίληψη.
Είθισται λοιπόν κάθε Χριστούγεννα τα παιδιά να συμπληρώνουν ένα γράμμα (που πιο πολύ σε αίτηση φέρνει) συνήθως στους Παιδικούς Σταθμούς και στα Νηπιαγωγεία (δεν έχω update αν αυτό το ‘’έθιμο’’ διαδραματίζεται ακόμα στο Δημοτικό). Σε αυτήν την αίτηση το παιδί δίνει-κάτι σαν- αναφορά στον Άγιο Βασίλη για την συμπεριφορά του κατά την διάρκεια του έτους και έπειτα τι δώρο θα ήθελε αυτός να του φέρει ως αποτέλεσμα της καλής διαγωγής του (αν είχε!)
Δηλαδή τα Χριστούγεννα είναι η εποχή που τα παιδιά του κόσμου περνούν από τελική αξιολόγηση!;
Συχνά, μεγάλη μερίδα γονέων και εκπαιδευτικών, υποστηρίζουν πως το παραπάνω δεν είναι παρά ένα έθιμο που χαροποιεί τα παιδιά διότι έχουν κάτι να περιμένουν και πάντα κερδίζουν ένα, ή και παραπάνω δώρα. Άλλωστε ουδέποτε αναφέρουν στο γράμμα προς τον Άη Βασίλη πως το παιδί ήταν ‘’κακό’’.
Όχι. Ποιόν και τι εξυπηρετεί τελικά αυτό το έθιμο; Ποιόν και τι γιορτάζουμε με αυτό το έθιμο; Αν ο σκοπός μας είναι να κάνουμε ένα δώρο στο παιδί γιατί απλά δεν του κάνουμε ένα δώρο,κι ας είναι εκ μέρους του Άγιου!; Μήπως απλά δεν μας φτάνει όλο το υπόλοιπο έτος προσπαθώντας να ρυθμίσουμε την συμπεριφορά του και με αφορμή τις γιορτές και την ανταλλαγή δώρων δωροδοκούμε το παιδί σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ‘’στρώσει’’;
Το πρόβλημα με αυτού του είδους την ‘’ανταμοιβή’’ (δείγμα καλής συμπεριφοράς που επιβραβεύεται με ένα δώρο) βασίζεται στην υπό όρους επιβράβευση και στις μακροχρόνιες συνέπειές αυτής. Το παιδί μαθαίνει ότι μόνο όταν συμπεριφέρεται όπως θέλουν οι άλλοι θα αξίζει επιβράβευση/αποδοχή/επιβεβαίωση.
Όλα τα παιδιά αξίζουν δώρα. Και όλα τα παιδιά αξίζουν να έχουν την δυνατότητα να πράττουν ελεύθερα, παίζοντας, κάνοντας λάθη, μαθαίνοντας έχοντας δίπλα τους σημαντικούς άλλους που θα τα συντροφεύουν στην αναπτυξιακή τους πορεία με αποδοχή και μη τιμωρητική στάση. Εξάλλου οι μη αποδεκτές συμπεριφορές των παιδιών μπορούν να οριοθετηθούν με τρόπους που βασίζονται σε εφαρμοσμένες πρακτικές του 21ου αιώνα απουσία καρότου-μαστίγιου.
Επιπροσθέτως, κάτι που δυσκολεύει αρκετά (και δικαιολογημένα ίσως) τους γονείς και αφορά στην επικινδυνότητα της μεθόδου επιβράβευσης, είναι το γεγονός ότι αυτή μακροπρόθεσμα έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να αποζητάει συνέχεια ένα αντίτιμο (υλικό ή συμβολικό, πχ.χρήματα) προτού προβεί σε οποιαδήποτε πράξη του έχουμε ζητήσει. Φανταστείτε λοιπόν να είστε 50 χρονών και στην ανάγκη του παιδιού σας πχ.ώστε να μεταφέρετε κάποιο βαρύ αντικείμενο και εκείνο να αρνείται διότι γνωρίζει ότι δεν έχει τίποτα να κερδίσει εξυπηρετώντας σας. Αν έχει μάθει ότι οι ανάγκες του έρχονται σε δεύτερη μοίρα προκειμένου να εξυπηρετήσει εσάς ή προκειμένου να σας ευχαριστήσει τότε στο μακρύ μέλλον, όπως επισημαίνουν διάφορες έρευνες, αυτό θα γυρίσει μπούμερανγκ στους γονείς είτε λόγω αντίδρασης ή (και) λόγω σταδιακής ανά τα χρόνια εξασθένησης της δύναμης που έχει η επιβράβευση.
Νομίζω ότι ως τώρα αρκετά μεγάλη μερίδα της κοινωνίας απαρτίζεται από ανθρώπους που αν δεν έχουν κάτι να κερδίσουν και αν δεν εξυπηρετεί τα συμφέροντά τους, δεν βοηθάνε ούτε προσφέρουν, ας μην προσθέσουμε και άλλο σε αυτήν.
dededos
blakekathryn
origamiaround
2087
areudirty
jacobvanloon
jbbartram-illu
snowghoul
pixelskylines
gummygunk
discoholicmusic
germansingergirl
