Dank edince..
Uzun zaman oldu, büyük şeyler dank etmeyince insan yazmayı bile unutuyor.. Şimdiyse içim dopdolu neler var kelimelere dökülecek diyorum ama, kelime uyduramıyorum.
Düşünüp duruyoruz, bumeranglar, aynı döngüler..
Hayatta aynı kalıplara sıkışıp kalıyoruz. Bir bakıyorum herkes aynı gibi, aynı davranışlar, aynı duygusal eylem beklentileri.. Yüzeysellik dolu.
Sonra bir şey oluveriyor hayatta, sen bile yoksun içinde halbuki. Ama dank ediyor işte.
Sonra diyorsunki ben düşünmüyorum, hissetmiyorum. Aynı döngüde gidip, geliyorum.
Sonra anları hatırlamaya başlıyorsun. Küçücük bile olsa kendini bulduğun, belki de tam tersine seni kendinden alıp götüren o anları hatırlıyorsun. Hissettiklerini düşünüyorsun. Çünkü bunları gün içinde ya da az bir zaman geçse üzerinden asla tekrar hatırlamıyorsun.
Hissetmiyoruz biz.
Birbirimizi görmüyoruz, koşup duruyoruz.
Es geçmeyelim, izin vermeyelim gittikçe silinmemize. Hissedelim, duyalım.. Yaşadıklarımızı unutmayalım.
Sonra çok kötü dank ediyor, içim acıyor.