Wiesz, jak tak się zastanowić to wiele osób mówi, że zawsze marzyło o akceptacji ze strony innych czy o dobrych ocenach... Myślałam nad tym o czym ja zawsze myślałam - tylko, że nie ma takiej rzeczy. Bo gdy byłam mała myślałam o psie, zabawkach, dzieciach na podwórku i zabawach, nie miałam w głowie żadnego tego chłamu i obaw przed tym czy zostanę zaakceptowana, czy też nie. Biegało się do sąsiadów i podjadało im ciastka. W sumie jakby się zastanowić to kiedyś byłam fajnym dzieckiem. Polubiłabym siebie, gdybym się poznała. I wiesz... jakoś w tym czasie dorastania gdzieś się zgubiłam. I nie mówię tu teraz o żadnych przenośniach, że wpadłam w czarną dziurę własnych myśli czy jeszcze czegoś tam. Chodzi mi o to, że w pewnym momencie uruchomiłam te bardziej zdegradowane części mojego mózgu. Poznałam ostrza żyletek, smak tabletek i to uczucie po zbyt dużej ich ilości. Poznałam świat bulimiczki, osoby chcącej popełnić samobójstwo, które jej nie wyszło. Byłam też w świecie osoby panicznie cichej i nieśmiałej, wycofanej. Wbrew pozorom zwiedziłam parę żyć, stworzyłam parę historii. I chodzi mi o to, że miałam już taki natłok osobowości - poprzez zrzędzącą sukę, nieśmiałego dzieciaka, uroczą dziewczynkę i zakompleksioną nastolatkę - że zgubiłam się w tych wszystkich cechach. Teraz mój humor z minuty na minutę robi obrót o 180stopni, dosłownie. Spojrzę na jedną osobę i czuję euforię, na drugą - irytacja, na kolejną - złość, kolejna - przypływ ciepłych uczuć, w lustro - żal. Raz za razem czuję coś innego, a co gorsza nie panuję nad tym. Jestem świadoma tego, że to złe, ale ta świadomość to jedyne, co mam, bo jestem gdzieś tam uwięziona, a później niestety dopadają mnie potworne wyrzuty sumienia i niepewność. Czy powinnam była? Czy był tego powód? Co ja zrobiłam? To okropne uczucie. Ta bezradność w czystej postaci. Dezorientacja. Obłęd. Zaćma. Poddanie się temu, co w Tobie siedzi, a najgorsze, że sama nie wiesz, co takiego. Piekło osobowości. Wszystko i nic. Złościsz się, masz żal, płaczesz, złościsz się, tłumaczysz sobie, rozumiesz, znów złościsz. I tak wciąż i wciąż i wciąż i wciąż. Minuta za minutą. Łzy, śmiech, gniew. Czyste pandemonium. Nie miej mi tego za złe, przysięgam, że mi przykro. Przykro mi, że jestem jak każdy człowiek, ale z przyspieszoną o tryliardy razy zmianą nastroju. To trudne. To przykre. To niezrozumiałe, nie dla mnie. Żałuję. Naprawdę nie chcę, naprawdę się rozpadam, w końcu wiem, co to znaczy. Rozumiem tak bardzo. Kawałek po kawałeczku świruję. Czasem sama już nie wiem, co jest prawdą. Naprawdę mi przykro. To tak, jak gdybym była ślepa. Kroczę po omacku, w strachu, co akurat ze mnie wyskoczy. No rozumiesz?
izzy806
areudirty
2087
kianamaiart
romaincrisis
germansingergirl
