26 yaşıma sayılı günler kala, hastalığım yeniden kendini hatırlattı. Sen unutmak istesen de ben hep buradayım dermişcesine.. Bu koridorları hiç unutmamışım, insan travmalarını unutamıyormuş sahiden. Son on gündür acaba bu sabah hangi yetim beni terk edecek ya da giden yetilerimden biri gelicek mi düşüncesiyle uyanıyorum. Hem korku hem umut, ikisi bir arada. Hayatımın hiçbir evresinde şükürsüz bir insan olmadım, her şeyin bir sebebi var, herkesin bir imtihanı var düşüncesini taşıyan bir insanım. Ağlamalarımı durduramıyorum, halbuki bana ağlamak yasaktı. Bir bahanem var, yeni takılan katater canımı acıtıyor. Birkaç gün sonra bunu da bahane edemeyeceğim. Kimseyle konuşmak istemiyorum, kimseyi görmek de istemiyorum. Beş yıl önceki yansımam aynada bana bakıyor diye, aynaya da bakamıyorum. Rabbimden kendime çokça dua ediyorum, kalbime de esenlik diliyorum. 2021 yılından beri benim hayatım hep yarım kalıyor, sonra bir şekilde tamamlamaya çalışıyorum. Bu çaba beni yoruyor. Anonimlerden biri bana şey demişti: "çok rahat bir hayatın var, akademiye de girdin, sırtın sağlam, yaşa bu hayatı dilediğin gibi." Biz bu hayatı dilediğimiz gibi yaşayamayız. Sen planlar yaparsın, Allah sana hayırlısını iste der. Sen her şey artık güzel olacak dersin, Allah sana Allah'ın izni ve rızasını hesaba kat der. Kısacası aciz kullarız, kaybedince bunun farkına varıyoruz.
titsay
vaporwave
dededos
jacobvanloon
theartofmadeline
izzy806
stormborns
blakekathryn