Yol, kendine bir yer bulamamış kişinin özlemidir..
RMH
tumblr dot com

Love Begins
almost home
untitled

Kiana Khansmith
Fai_Ryy
No title available
Jules of Nature
The Bowery Presents
No title available

Discoholic 🪩
trying on a metaphor
cherry valley forever

bliss lane
I'd rather be in outer space 🛸
PUT YOUR BEARD IN MY MOUTH

pixel skylines
ojovivo
𓃗
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States
seen from United States

seen from United States

seen from Singapore
seen from United States
seen from Canada
@frezyavari
Yol, kendine bir yer bulamamış kişinin özlemidir..
Babam kız kardeşim için bazen vukuat bazen avukat pastası yaptırmış. Yaşlıların gündemi takip etme hızı beni çok korkutuyor..
Kemik yaşım 19 çıktı, halbuki 26 yaşındayım. Sanırım boyumun kısalığı ve akranlarımı her yerde olduğu gibi buradada geç takip etmem en büyük etken gibi gibi..
4 yaşındaki kuzenime yeni bir güncelleme gelmiş. Markete her gittiğinde bana da çikolata almak.. Sanırım kafasında çikolata ile özdeşleşmişim:')
Moralim asla bozulmuyor, çünkü bir kulağımda hep Manço çalıyor..
Babamın bizden gizli KPSS başvurusu yapması peki..
Alaçatı..
Günler..
Hatırana saygısızlık yapmamak uğruna günden güne eriyorum..
İnsan bi yerde özlendiğini de nefretle hatırlandığını da hissedermiş..
Matematiği çerez tadında sorup Türkçe sorularını daha zor sormayı nasıl beceriyorsunuz ? Şaşırıp kalıyorum..
Sınava girmeden önce ayıp olmasın diye bir deneme çözeyim dedim, benim netler yks tayfayı baya üzecek gibi..
Zamanında mal paylaşımı yapılırken babam köşede durup ben bir şey istemiyorum, yazlığı verin yeter demiş. İlerigörüşlülükte babam gibi olmalı:)
YKS bükücü kız kardeşimle sınav yerlerimiz aynı okula çıktı,babam bütün şansımızı burada harcadığımızı söylüyor..
8 sene sonra tartıda lise yıllarımda olduğum kiloyu görmek feci mutluluk verici..
Mezun olduğum üniversite tarafından seminere konuşmacı olarak davet edildim. Açıkçası gitmek istemiyorum. Bana zerre miskal kadar faydası olmayan bir kurumu neden ziyaret edeyim ki? Hastalığımı yeni öğrendiğim zamanlarda bana dondur o zaman diyen akademisyenleri, maruz kaldığım psikolojik şiddeti yeniden neden anımsayayım? Sırf devamsızlıktan kaldım diye AA aldığım sınavdan çanı yükseltiyorum diye kağıdımın aa kayboldu bulamıyoruz denilerek notumun geçersiz sayılmasını neden anımsayayım? Sonradan o kağıtta sözde akademisyen olan kişinin tost yediğini ve buruşturup geri dönüşüme attığını ve hatasını kabullenmeyip köşede durmasını neden anımsayayım? Bana hiçbir zaman tolerans göstermeyen ve desteklemeyen kişilerin bir şeyleri başardıktan sonra sanki onlar sayesinde başarmışım gibi peşime düşmelerini ben anlayamıyorum. Dekan beyin yumuşatarak mücadeleni anlatmak istemez misin? demesini de ben anlayamıyorum. Bir şeylerle övünen bir insan olmadım ama bir şeyleri de kimler ve neler sayesinde kazandığımı biliyorum. Bunu bu kadar ucuz görmüyorum, kendime de bunu yakıştıramıyorum. Benim imtihanım kimsenin motivasyon kaynağı olamaz. Anlatmak da o kadar kolay değil..
Gün..