2017’den 2026’ya Türkiye’nin Aynasında Bir Vicdan Muhasebesi
2017’de bir yazı yazmıştım.
“Bu mesele kişisel değil, memleket meselesidir” diyordum.
“Takım tutar gibi siyaset yapılmaz” diyordum.
“Evet de desek hayır da desek birbirimizi linç etmeyelim” diyordum.
Takım tutar gibi siyaset azalacağına, forma numarası bile belli artık.
Ve memleket meselesi, kişisel ikballerin gölgesinde daha da silikleşti.
Kader mi karar mı bizi bu noktaya getirdi?
Bugün cevabı daha net görüyoruz:
Bu ülkeyi bulunduğu yere getiren şey “kader” değil, bilinçli tercihler zinciri.
Güç tek merkezde toplandı.
Ve bize “istikrar” diye sunulan şey, zamanla tek sesliliğe dönüştü.
Ama adalet, liyakat ve hesap verebilirlik olmadan istikrar,
yalnızca donmuş bir durağanlıktır.
“Kim evet demiş kim hayır demiş, insanların birbirini linç etmesine gerek yok.”
Sadece farklı düşünen değil, soran bile hedefte.
Gazeteci susturuluyor, akademisyen fişleniyor, gençler “fazla konuşuyor” diye damgalanıyor.
Oysa ben 2017’de şunu savunuyordum:
“Doğru karar verebilmek için doğru olanı öğrenmeliyim diyebilmeli insan.”
Bugün doğruyu aramak neredeyse cesaret işi.
Ve bir ülkede doğruyu aramak cesaret gerektiriyorsa,
orada sorun yalnız iktidarda değil, toplumun reflekslerinde de vardır.
Cumhuriyetçi, Milliyetçi, Muhafazakâr…
O yazıda şunu söylemiştim:
“Bu bayrağı, bu vatanı seven herkes kimsenin etkisinde kalmadan karar vermelidir.”
Bugün görüyoruz ki: Bayrağı sevdiğini söyleyen çok…
Ama adaleti, hukuku, emeği, liyakati savunan daha az.
Milliyetçilik, ülkenin itibarını savunmakla olur;
diplomatik yalnızlığı alkışlamakla değil.
Muhafazakârlık, ahlakla olur;
israfla, torpille, yolsuzluk görmezden gelinerek değil.
Cumhuriyetçilik ise yalnız bir rejim tercihi değil,
eşit yurttaşlık bilincidir.
Bugün en çok eksik olan da tam olarak bu.
“Vatanı olmayan toplum yok olmaya mahkûmdur” demiştim
Adaleti olmayan bir vatan, insanını kaybeder.
Giden yalnız bedenler değil…
Umuttur, inançtır, aidiyettir.
Sadece ekonomik sebepler mi?
Adalet duygusu yıkıldığı için,
gelecek tahayyülü kalmadığı için.
Bugün hâlâ aynı soruyu soruyorum.
Olan biteni kabullenip susmamız gerekir.
Ama ben hâlâ karar diyorum.
Ve bunlar kullanıldıkça kader yazılmaz, tarih yazılır.
2017’de yazdığım metnin ruhu hâlâ geçerli:
Bu mesele kişisel değil, memleket meselesidir.
Ama bugün bir ekle daha yapmak gerekiyor:
Artık sadece doğruyu seçmek yetmiyor,
yanlışa da itiraz etmek gerekiyor.
Vatan sevgisi, iktidar sevgisiyle karıştırıldığında,
en büyük zararı yine vatana verir.
Herkes kendi gemisinin kaptanı.
Ama rotayı yanlış çizenlerin gemisinde yolculuk etmek zorunda bırakılanlar da var.
İşte mücadele tam da burada başlar.
Aksine, başkalarının bize zorla dayattığı kalıpların dışında,
kendi bildiği doğrunun yolunda yürüyen bireyin simgesidir.
Ne körü körüne biat eder,
ne de kalabalık nereye giderse oraya savrulur.
Kendi aklının pusulasıyla yön bulur.
Dayatılan “doğrulara” değil,
sorgulanmış, içselleştirilmiş hakikate yaslanır.
Bugün memleketin asıl ihtiyacı,
slogan atan kalabalıklar değil;
yalnız kalsa bile doğrusunu terk etmeyen insanlardır.
hangi tarafta olduğundan çok,
kendi vicdanında nerede durduğunu bilmektir.
snowghoul
izzy806
prguitarman
discoholicmusic
gummygunk
vaporwave
andulkaphoto
stormborns
kianamaiart
