İçimdeki çocuk avaz avaz bağırıp çocukluğunu arıyordu ve ben koskoca dertlerin sahibi bir insana dönüşüp bu yaşta büyümüştüm... Ne acıydı çocukluğuma çocukluğunu verememek
Yalnızlığın eseri olmuş bedenim tüm ruhumu sarmıştı ve ben kurtulmak için çabalamaktansa yalnızlığımla dertleşiyor onu sevmeye başlıyorum.
Hiç birşeyi değiştiremeyeceğini bile bile öylece durup izlersin ya hani tam olarak bu durumdayım.
İnsan yorulur sıkılır bıkardı artık çıkmaza gider kalırdı orada sağa gitse çocukluğu sola gitse berbat geçmişi hep aynı döngüde dolaşır kalırız...
Söyleyin şimdi o çıkmazda kalmak mı yoksa kendimize istediğimiz yolu bir şekilde çizip devam etmek mi?









