@gecevesiyah - Tumblr Blog

hüzün artık bankta yanıma oturan yakın arkadaşım oldu.

her şey yolunda ve hüzün benimle.

güzel şeylere giderken bedenimdeki ağırlığı sürükleyerek taşıyorum.

ve her şey sessizleşti.

bi söz var;

bir şeyleri kabullendiğinde savaşın biter diye.

sanırım savaşım bitti.

ve ben mutluluk rüzgarında savrulup uçarken onlara karışıp ahenkleşmeden göçüp gideceğim.

umut ve umutsuzluk arasındaki o cehennem de kül oldum.

hüzün o kadar yakın ki bana,

mutluluğa yabancı kalıyorum.

içimde susmayan uğultular.

“akşam üstü sahil kenarında otururken yüze değen o tatlı esinti gibisin.”

bütün hislerin içinden geçip boşluğa yürümek.

bazı şeyleri aşmam için bazı şeyleri yakmam gerekiyor.

gözlerimin feri, sözlerimin sesi söndü.

insanlar güzel şeyler katsın istersin,

ama onlar güzel olan şeyleri alıp götürmekle meşgul.

“sadece ben miyim içindeki umutsuzlukta boğulmamak için hayata gülümseyen?”

sadece ben miyim hayatta kendime yer açmaya çalışırken dökülen?

annemin yaptığı poğaçaların kokusunda kaldı çocukluğum. koku gidince, çocukluğum bitti.

tek başına mutlu olmaya çalışıp,

mücadele eden,

kendi tesellisini verip,

inancını korumaya çalışan birinin hayatına girmek elbette kolay değildi.

“pişmalıklarım çok fazla lola.

ve bütün hayatımı bu şekilde geçirdiğimi görüyorum.”

insan hayata geç kalınca, herkese ve her şeye geç kalmaya başlıyor.

biraz uzanayım dedim meğersem yıkılmışım

“dikenlerine razı olmadığın gül bahçesine talip olamazsın kinyas.”