So inopen ko ulit ang tumblr account ko para lang ipost ang aking tots ehehehe.
Naisip ko lang bigla na may magandang memories din talaga ang pandemic, ang covid era, dahil dun, may mga pamilyang nabuo, dun kami nabuo, masaya kami, at mas naging matatag ang pagsasama namin, masaya kami na sama-sama kami.
Hanggang sa unti unting nawala ang covid, nawalan ng trabaho si papa, nagresign, ako may trabaho, pero hindi sapat, ang bunso kong kapatid ay graduating, sobrang hirap namin, sinubok kami ng panahon, madaming inapplyan ang papa ko ulit pero lagi syang nabibigo.
Minsan hiniling ko sa Ama, na sana pagkalooban nya kami ng magandang buhay. At nakikita kong natupad ito ng tumanggap ng tungkulin ang papa ko, naiyak ako, Sobrang nagpapasalamat ako sa Ama, at bukod dun isang biyaya na natanggap sya sa trabaho. Unti unti na kaming nakakabangon ulit.
Pero magkakalayo kami.. dahil ang ate ko, may asawa na, si mama kailangan samahan si papa, dahil malayo ang trabaho ni papa, kailangan nya ng malapit na uuwian, kaya kami nalang ang naiiwan sa bahay, kaming tatlo ng kapatid ko, parehas silang nagtatrabaho na din, ako nasa bahay lang at unti unting nararamdaman ang kalungkutan. nasa isip ko, okay na din to, kesa magutom kami, ang importantante may mga komunikasyon parin kami.
One of memorable moment is, nung kumain kaming lahat na pamilya, lumabas kami nito lang. Except sa ate ko, dahil nasa ibang bansa, pero masaya ako, masaya ang puso ko dahil nagagawa na namin ulit yun. 🥺
Naiiyak ako habang tinatype to. Sobrang saya ng puso ko pero hindi ko maiwasang malungkot. At ramdam na ramdam ko na ang TOTOONG BUHAY, KAHALAGAHAN NG MGA BAGAY BAGAY.
origamiaround
tangentwithtanner
snowghoul
romaincrisis
titsay
kaledo-art
areudirty
